ඔය දොරගුළු හැර දමන්න…!

Jail-Cell-With-Open

බොහොම කාලයක ඉදලා දන්න කියන හාමුදුරුනමක් ගැන පුංචි කතාවක් මුලින්ම කියන්න තියෙනවා. තරුණ වයස පසුකරලා බොහොම කාලයක් නැති වුණත් මේ හාමුදුරුවන් බණ දේශනා කරන්න හරිම දක්ෂයි. බණ අහන ඕනැම කෙනෙකුට උන්වහන්සේ මතුකරන දහම් කරුණු වෙනුවෙන් හිත ඇදිලා යන්නේ නිරායාසයෙන්මයි. ඒකට හේතුව උන්වහන්සේගේ හැම ධර්ම දේශනාවක්ම බොහොම හරවත් ගැඹුරු දහම් කරුණුවලින් පිරුණු එකක් වීම හින්දයි. මවිබිමෙන් ඈත්වෙලා දුරු රටකට ආවට පස්සේ හාමුදුරුවන්ව ඇසුරු කරන්නට නොලැබුණත් පහුගිය ජනාධිපතිවරණ කාලයේ දී ෆේස් බුක් සමාජ ජාලය ඔස්සේ නැවත හාමුදුරුවන් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්නට අවස්ථාව ලැබුණා. ඒත් ජනාධිපතිවරණ කාලයේ දී. එක්තරා අපේක්ෂකයකු වෙනුවෙන් උන්වහන්සේ කොයි තරම් දුරට දේශපාලන දැන්වීම් තමන්ගේ පිටුව හරහා පළ කළාද කියනවා නම් එදා මා දැන හදුනා සිටි ස්වාමීන් වහන්සේ ම ද මේ කියලා හිතෙන තරමටම මට පුදුම කම්පාවක් ඇති වුණා. අතීතයේ උන්වහන්සේ කෙරෙහි තිබුණු පැහැදීම නැති කරගන්න කැමති නොවුණු නිසාම ෆේස්බුක් පිටුව හරහා උන්වහන්සේ සමග කිසිසේත්ම සම්බන්ධ නොවී සිටින්නට මං උත්සාහ කළා.

ඒත් මහ මැතිවරණ උණුසුමත් එක්ක උන්වහන්සේ ආපහු සැරයක් තමන්ගේ අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන් කරන කියන දේවල් දැක්කම ඇත්තෙන්ම මට ඇතිවුනේ කම්පාවටත් වඩා කණගාටුවක්. “අත් හැරීම” ගැන බොහොම ගැඹුරින් ධර්මය දේශනා කළ උන්වහන්සේ ගිහියන්ටත් වඩා දුර ගිහින් එක්තරා පුහුදුන් දේශපාලකයෙකු මේ තරම්ම “බදා වැළද ගන්නට” ගන්නා උත්සාහය උන්වහන්සේගේ සසර ගමන කොයි තරම් දුරකට ඇදගෙන යනවාද කියන කරුණ නිසයි ඒ. බල තණ්හාවෙන් ඔද වැටුණු පිරිහුණු දේශපාලකයකු වෙනුවෙන් මේ ස්වාමීන් වහන්සේ කොයි තරම් දුරකට තමන්ගේ වටිනා කාලය ෆේස් බුක් පිටුව ඔස්සේ මිඩංගු කරනවා ද කියනවා නම් උන්වහන්සේගේ නම ඇහුණමත් බෙහෝ වෙලාවට මට මතක් වෙන්නේ අර දේශපාලකයාගේ කපටි මුහුණයි.

බොහොම ගැඹුරින් ධර්මය දේශනා කළත් තමන් දෙසන දහමින් අල්පයක් තමන්ගේ ජීවිතයට සමීප කරගන්නට උන්වහන්සේ අසමත් වුණේ ඇයි ද කියන කරුණ උන්වහන්සේ නිතර හුවමාරු කරන දේශපාලන රැස්වීම්වල පිංතූර දකින හැම මොහොතකම මට හිතෙනවා. දහම් කාරණාවලදී බොහෝ දැනමුත්තකු වන උන්වහන්සේ දේශපාලනයේ දී මිසදුටු ගිහියෙකුටත් වඩා පහළ තැනකට ඇද වැටෙන හැටි දකිද්දී බොහෝ දේවල් ගැන ඉතාම ගැඹුරින් විශ්ලේෂණය කරන්නට සමත් මගේ ඇතැම් මිතුරන් දේශපාලනයේ දී නියැන්ඩර්තාල් චින්තනයක හිරවෙලා ඉන්න එක ගැන පුදුමයක් නැහැ කියලා හිතුණා.

ජීවිතයේ බොහෝ දේවල් ගැන බොහෝ විචක්ෂණව බලන ඒ වගේම සමාජයේ බොහෝ දේ ගැන දැනුම් තේරුම් ඇති බොහෝ දෙනෙක් දේශාපලනය කියන කරුණේ දී ඉතාම ළද බොළද සුකුමාර චරිත වෙන්නේ ඇයි ද කියන කරුණ ගැන මතුවෙච්ච කුතුහලය නිසාම මේ ගැන සොයා බලන්නට සිත් වුණා. එතැනදී ඇත්තෙන්ම මට දැනගන්නට ලැබුණේ බොහොම සිත් ඇද ගන්නා කරුණු කාරණා ටිකක්.

“දේශපාලනය විසින් ඔබ අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කරනු ලබයි”  (Politics Makes You Stupid) කියන කරුණ ඉතිහාසය පුරාම ඔප්පු කර තියෙන බව මං දැනගත්තේ මේ සම්බන්ධ කරුණු කාරණා සොයා බලද්දියි. ඔබ පරිස්සම් නොවුණොත් දේශපාලනය විසින් මුලින්ම විනාශ කර දමනු ලබන්නේ ඔබේ තාර්කික ඥානයයි. ඒ එක්කම යමක් ගැන බුද්ධියෙන් වටහා ගැනීමේ හැකියාව ඔබෙන් ගිලිහී යන්නේ ඔබටත් හොරෙන්මයි. දේශපාලනය විසින් ඔබ අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කරනු ලබයි කියන කරුණ වෙනත් විදියකට මෙහෙම කියන්නත් පුලුවන්. අපේ මෝඩකම වඩාත් හොදින් ප්රදර්ශනය වන්නේ දේශපාලනය කියන කරුණේදීයි. (Our Stupidities are Most Exposed in Politics)

විසිවන සියවසේ ලොව සිටි අගනා විද්වතකු වන අයින්ස්ටයින් කිව්ව විදියට විශ්වයටත් මිනිසාගේ මෝඩකමටත් සීමාවක් නැහැ. ඒත් විශ්වයේ සීමාවක් කවදා හරි හොයා ගත්තත් මිනිසුන්ගේ චින්තමය දුබලතාවයන්ගේ එහෙමත් නැතිනම් මෝඩකමේ සීමාවක් හොයා ගන්නට ඉඩක් ලැබෙයිද කියන එක සැකයි කියලා ඔහු කිව්වා.

දේශපාලන ගැතිකම නිසා මිනිසුන් කොයි තරම් මෝඩයන්ට ඇන්දෙනවාද කියන කරුණ පර්යේෂණ මගින් පවා ඔප්පු කරලා තියෙනවා. මිනිස් ස්වභාවය අනුව හැගීම් විශ්වාසයන්ට මුල් තැන දීමේ නැඹුරුවක් අපේ සිත්වල සහජයෙන්ම තියෙනවා. මේ නිසාම මිනිස් ස්වභාවය සිතීමට වඩා මුල් තැන දෙන්නේ විශ්වාසයන්ට හා භක්තියට. යමක් ගැන සිතා බලා සාක්ෂි සහිතව කරුණු කාරණා පිළිගන්නට ස්වභාවයෙන්ම මිනිස් සිත මැලි කමක් දක්වනවා. මේ කරුණ ඉතාම ඉහළින් ඔප්පු වෙන්නේ දේශපාලනයේ දීයි.

යේල් සරසවියේ නීතිය පිළිබද මහාචාර්ය ඩෑන් (Dan Kahan) ‍ගේ මූලිකත්වයෙන් බුද්ධිමය හා තර්කනමය හැකියාව ඉහළින්ම තිබුණු 1111 දෙනෙක් (එක්දහස් එකසිය එකොළහක්) සහභාගි කරගෙන මේ ගැන පර්යේෂණයක් සිදු කෙරුණා. මෙහිදී මේ 1111 දෙනා හට තමන්ගේ තර්ක ඥානය විමසා බැලෙන ගණිත ගැටලු මාලාවක් ලබා දුන්නා. මීට සමගාමීව සරල සමාජ කරුණු කාරණා මතුකර ඒවාට ලබා දෙන පිළිතුරුත් සන්සන්දනාත්මකව විමසා බැලුනා. පර්යේෂණයේ ප්‍රතිපල සිත් ඇදගන්නා සුලුයි. තර්ක ඥානයෙන් ගණිත ගැටලු බොහොම දක්ෂ විදියට විසදන්නට පුලුවන් වුණු මේ පිරිසෙන් බොහෝ දෙනෙකු සරල සමාජ කරුණු වලදී ඒ තර්ක ඥානය යොදා ගත්තේ නැතිම තරම්. ඇත්තටම කියනවා නම් සරල සමාජ කරුණු වලදී ඒ අය හිටියේ තාර්කික හැකියාවක් නැති සමාජයේ ඇතැම් පිරිස්වලටත් වඩා බොහොම පසුගාමී තැනක. තමන්ගේ දේශපාලන අදහස්වලට පටහැනිවන කරුණු වලදී තම තර්ක බුද්ධිය පවා ඔවුන් අතින් යටපත් වන හැටි මේ පර්යේෂණය මගින් මනාව ඔප්පු කොට පෙන්නුවා.

මිනිස් මොළය සම්බන්ධයෙන් සොයා ගත් ඉතාම සිත් කළ කිරවන සුලු සොයා ගැනීම විදියට තමයි කවුරුන් හෝ මේ පර්යේෂනයෙන් සොයා ගත්ත කරුණු ගැන අදහස් දක්වලා තිබුණේ.

බොහොම දෙනෙක් ළග තියෙන දේශපාලන ගැතිකම නිසා බොහොම දේවල් විනිවිද දකින්නට තියෙන හැකියාව එහෙමත් නැතිනම් යමක් පැහැදිලිව දකින්න තියෙන හැකියාව බොද වෙලා යනවා කියන එක පිළිගන්නට වෙන කාරණයක්. බොහොම මෑතකදී එළි දැක්ක මනෝ විද්‍යා පර්යේෂණයක පැහැදිලි නිගමණයකට ඇවිත් තිබුණු එක් කාරණාවක් වුණේ අප බොහෝ දෙනෙක් තුළ තියෙන දේශපාලන ගැතිකම නිසා එහෙමත් නැතිනම් කිසියම් පක්ෂයක් හෝ අපේක්ෂකයෙක් කෙරෙහි තියෙන විශේෂ ළැදියාව නිසා අප තුළ නිසර්ගයෙන් පිහිටා තිබෙන මූලික තර්කනමය හැකියාවන් පවා විනාශ වෙලා යන බවයි.

මේ පර්යේෂණයේ ප්‍රතිවල ලංකාවේ අපට නම් සියයට සියයක්ම වලංගුයි. දේශපාලනය කියන කරුණේ දී පූජකවරුන්, මහාචාර්යවරුන්, ආචාර්යවරුන් විතරක් නෙමෙයි වීදී සරන්නියන් පවා එකම මඩ ගොහොරුවක එකම කරවටක ගිලී ඉන්නා හැටි දැක්කම “අනේ අපොයි” කියලා හිතෙන තරම්. නරා වළකට වැටිලා තියෙන අපේ රටේ දේශපාලනය කියන්නේ බල පොරයකට පොරකන බලු පොරයක් කියන එක වටහා ගන්නට බොහෝ දෙනෙක් අසමත් වෙලා තියෙන්නේ අර පර්යේෂණයෙන් ඔප්පු කළා වගේ දේශපාලනය විසින් ඔබව අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කරනු ලබයි කියන කියන කාරණය නිසයි. කැපුවත් නිල්, කැපුවත් කොළ, කැපුවත් රතු කියන පරපුරක් එදා ඉදන්ම අපේ රටේ බිහිවෙලා තියෙන්නේ ඔය කියන අන්ත මෝඩ චින්තන ධාරාව පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ගලා යන නිසයි. මේ හින්දා හරි දේ හරි විදියටත් , වැරදි දේ වැරදි විදියටත් දකින්න බැරි තරමට අපේ ඡන්දදායකයන් එකම නුගතුන් රැළක් බවට පත් වෙලා තියෙනවා. තමන්ගේ පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා කවර වැරැද්දක් කළත් අනෙක් පක්ෂයේ අපේක්ෂකුගේ වරදක් පෙන්වා වරද වරදින් සමාන කොට ඔනෑම තත්කඩියෙකු දේශප්රේමී අරවින්දයක් බවට පත් කරන්නට අපේ චන්ද දායකයන් පෙළඹෙන්නේ ඒ නිසයි.

වැරදි නිවැරදි යන්න සමාජයක තීරණය වෙන්නේ ඒ ඒ සමාජ සංස්කෘතීන්වල තියෙන ආවේණික ලක්ෂණ අනුවයි. මේ නිසාම කිසියම් සමාජයක හරි දේ වැරදි වෙන්නවත් , වැරදි දේ හරි වෙන්නවත් බැහැ. කවර දේශපාලන පක්ෂයක් නියෝජනය කළත් දූෂකයා දූෂකයාමයි. ටෙන්ඩර් මගඩියෙන් සියයට දහයක කොමිස් ගසා කන්නා කොමිස් කාක්කාමයි. පොදු දේපළ අයථා ලෙසින් පරිහරණය කරන්නා රටේ කවර තරාතිරමක නායකයකු වුවත් ඔහු හෝ ඇය තක්කඩියකුම වන්නේමයි. කුඩු එතනෝල් ගෙන්වන්නා කවර පක්ෂයක් නියෝජනය කළත් සමාජ පිළිලයක්මයි. දේශප්රේමය තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරන්නා සමාජයෙන් නෙරපා දැමිය යුතු නරුමයෙක්මයි. ඒ වගේම කවර දේශපාලන පක්ෂයක් නියෝජනය කළත් යහපත් අරමුණු නියෝජනය කරන්නා පිදිය යුත්තෙක්මයි. ඒත් කණගාටුවට කරුණ වන්නේ මේ අතිශය සරල කාරණාව සමාජයේ සිටින බොහෝ පිරිසකට කොහෙත්ම වටහා ගන්නට අමාරු කරුණක් වීමයි. ඒ ඇයි….? පිළිතුර බොහොම සරලයි. දේශපාලනය විසින් ඔබ අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කර තිබීමයි ඒ. හරබර පොත පත ලියන විද්වතුන්, මහා දැනුම් සම්භාරයක් ඇතැයි කියන ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන්, බුදු දහමේ ගැඹුරු කරණු සිල්වතුන්ට දේශනා කරන අර මං මුලින්ම සදහන් කළා වගේ හිමිවරුන් වෙනත් ආගම්වල පූජකවරුන්, සමාජයේ බොහෝ වැදගත් තනතුරු හොබවන වෘත්තිකයන් මේ හැම දෙනාම දේශපාලනය කියන කරුණේ දී ඇගිලි උරණ කිරි සප්පයන්ටත් වඩා අන්ත තොත්ත බබාලගේ ගනයට වැටෙන්නේ මේ නිසයි.

මේ කරුණ ගැන කිසිසේත්ම සරලව හිතන්නට බැහැ. ඒකට හේතුව මේ කරුණ නිකම්ම නිකම් දේශපාලන කරුණක් නොවන නිසා. ඇත්තෙන්ම සමාජයක බහුතරය සිය කැමැත්තෙන්ම මේ විදියේ දේශපාලන අද බාලයන් බවට පත්වීම ජීවිතයත් මරණයත් අතර ඇති සටනක්. ඒකට හේතුව ලංකාව වගේ රටක දේශපාලකයා සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේ කෙනෙකු බවට පත් ව සිටින නිසාම සමාජ දේහයේ සෑම අංශයකටම අණ විණ කරන්නට මේ දේශපාලකයන් සමත් වන නිසයි. 1948 වකවානුවේ දී අය වැය අතිරික්තයක් තිබුණු රටක උපදින්නට සිටින දරුවා පවා ඩොලර් මිලියන ගණනින් ලොව හතර දිග්භාගයට ණය කරුවන් බවට පත් වුණු ආශ්චර්යවත් රටක අප පුරවැසියන් වී ඇත්තේ මේ නිසයි. මේ නිසාම මේ දූපතේ වෙසෙන ඔනෑම අවස්ථාවාදී තක්කඩියෙකුට ජනතා නියෝජිතයකු වන්නට වරම් ලැබිලා තියෙනවා.

මේ නිසා මේ දූපතේ වාසය කරන දූපත් වාසීන් පාලනය කරන්නට බිහිවෙන්නේ අපූරු ආකාරයේ ජනතා නියෝජතයින්. රජයේ සේවකයන් ගස් බැද දඩුවම් දෙන පාදඩ දේශපාලකයන්, රටටම කුඩු ගෙන්වමින් ගරුතර ස්වාමීන් වහන්සේලා අතින් පිරිත් නූල් බැදගන්නා පාපතරයින්, රෙදි ඇදීමට වඩා රෙදි ගලවා නටන්නට හුරු පුරුදු වූ නැට්ටුක්කාරියන්, සිංදු කියන මහ ඇමැතිවරුන් , සැමියා මළ සොවින් වැළපෙන වැන්දඹුවන්, කෝච්චිවල මාල කඩන මංකොල්ලකරුවන්, සර්පිනා වයන ජනාධිපති උපදේශකවරුන්, ඉහළම ධනපති දේශපාලනයේ නියැළෙන වාමාංශික සහෝදරවරුන්, අප්ප වෙනුවට පුතණ්ඩියන් විතරක් නෙමෙයි මෙකී නොකී ඕනෑම පල් හොරෙකුට තමන්ව විතරක් නෙමෙයි තමන්ගේ දූ පුතුන්ගේ අනාගතය පවා සින්නක්කරව ලියා දෙන්නට තරම් අපේ මේ දූපත්වාසී චන්දදායකයින් සැදී පැහැදී සිටින්නේ මේ දේශපාලන ධාරාව විසින් සමාජයක් විදියට අපි හැමෝම අන්ත මෝඩයන්ට අන්දලා තියෙන හින්දයි.

ඉතින් මේ තත්ත්වයෙන් මිදෙන්නට මගක් නැද්ද…? මගක් තියෙනවා විතරක් නෙමෙයි ඒ මග අනුගමනය කරන්නත් හරිම පහසුයි. ඒකට මුලින්ම දේශපාලනය කියන කරුණේ දී තමන් ඉන්නේ කොතැනද කියන කරුණ වටහා ගන්නට ඕනෑමයි. දේශපාලන සිරගෙයක් ඇතුළේ සිය කැමැත්තෙනම් සිරගත වෙලා ඉන්න කෙනෙකුට කූඩුවේ දොර හරින යතුර අතට දුන්නත් වැඩක් නැහැනේ. හරියට අර මාක්ස් කිව්වා වගේ වහල් භාවයෙන් මිදෙන්නට නම් මුලින්ම කරන්නට ඕනේ තමන් වහළෙක් බව හදුනා ගන්න එකයි. එක් එක් දේශපාලන අනාථයන් වෙනුවෙන් කණ වැල අල්ලන්ට නොගිහින් යමක් තර්ක ඥානයෙන් විමසා බලා හරි දේ හරි ලෙසත් වැරදි දේ වැරදි ලෙසත් දකින්නට උත්සාහ කරනවා නම් ඔබව තව දුරටත් මෝඩයාට අන්දන්නට කිසිම දේශපාලකයකු සමත් වෙන්නේ නැහැ. සරලව කියනවා නිල් රතු කොළ පාට ඇස් කන්නාඩි වලින් නොබලා දූෂකයා දූෂකයාම විදියට දකින්නට තරම් අපේ ඇස් පෙනීම දියුණු කරගැනීම කියන කරුණයි ඒ. එහෙම වුණොත් ඕනැම තක්කඩි දේශපාලකයෙක් වර්ණ අන්ධතාවයකින් තොරව හදුනා ගන්නට අපිට හැකිවේවි.

ඔබ ‍බුදුදහම අනුගමනය කරන්නෙක් නම් මේ කරුණේ දී කාලාම සූත්රය තරම් වටිනා වෙනත් කිසිවක් ඔබට කොයි කවර තැනකින්වත් සොයා ගන්නට නොහැකි වේවි. තමන්ගේ තර්ක ඥානය අන් දේවල්වලින් යටපත් කරගන්නට ඉඩ නොදිය යුතු බව බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළේ නවීන පර්යේෂණවලින් මේ කරුණු හෙළිදරව් වන්නට අවුරුදු දහස් ගණනකට පෙරයි. තමන්ගේ විචාර බුද්ධිය පාවිච්චි කිරීමේ දී ඔබ කිසිවකුගේත් චින්තනමය වහළෙක් වන්නට ඇවැසි නැහැ. ඒකට හේතුව මහාචාර්යවරුන් , ආචාර්යවරුන් කියන ඔය කොයි කවුරුත් දේශපාලනය කියන කරුණේ දී දුගද හමන මඩ වගුරක එරිලා ඉන්න නිසයි. ඒ වගේම ලංකාවේ දේශපාලනයේ දී බෙහොම ඉක්මණින් හිත පපුව පිච්චිලා යන තවත් කොටසක් ඉන්නවා. ඒ තමයි කලාකරුවන් කියන පිරිස. මේ කියන්නේ හැමෝම ගැන නෙමෙයි. තමන්ගේ හෘදය සාක්ෂියට එකගව කටයුතු කරන අවංක කලාකරුවන් පිරිසකුත් වාසනාවකට වගේ තවමත් ඉතිරි වෙලා හිටයත් බහුතර පිරිස ඒ කලාකරුවන්ගෙන් බැහැර වෙච්ච “නලාකරුවන්” පිරිසක්. ආණ්ඩුවේ සැරසිලිකාර උත්සව වලට නැටුමක් දෙකක් පෙන්නලා කෝටි ගණනින් මුදල් හම්බ කරගත්ත පිරිසකට ඒ මුදල් කුට්ටි අහිමි වෙලා යද්දී මහා ලොකු මානව දයාවක් මතුකරගෙන ඉදිරියට එන එක පුදුම වෙන්න දෙයක් නෙමෙයි. පිනට පඩි ගන්න ලැබෙන ජනාධිපති උපදේශක තනතුරක්, සංස්ථා සභාපතිකමක්, මහ ඇමැති තනතුරක් වගේ ලොකු ලොකු දේවල් වෙනුවෙන් වගේම තමන්ගේ ටෙලි නාට්ටියක් හොදම වෙලාවේ රූපාවාහිනියේ පෙන්වා ගැනීම, තමන්ගේ සිංදුවක් දෙකක් නිතර නිතර ගුවන් විදුලියේ ප්රචාරය කරවා ගැනීම වගේ අරමුණු මිසක් මේ නලාකාරයන්ට වෙනත් මානව හිතවාදයක් නැහැ. හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ පරාජයෙන් පසු පැවැති කලාකාර හමුවකදී එක්තරා ගායිකාවක් සියලු දෙනා ඉදිරියේ පැවසුවේ “ගහලා හරි ආපහු ආණ්ඩුව ගන්නයි තිබුණේ” කියලයි. ඇගේ මිහිරි කටහඩ යට සැගවී ඇත්තේ කෙතරම් ම්ලේච්ඡ වූ මනසක්ද යන්න වටහා ගන්නා එයම ප්රමාණවත්. අරලිය ගහ මන්දිරයේ ගේට්ටු කඩන්නට උත්සාහ ගන්නා තවත් කෙනෙක්ට අඩුම තරමින් තමන්ගේ කසාදයවත් රැකගන්නට ශක්තියක් නැහැ. තවත් එක්තරා ගායිකාවක් පහුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී කිව්වේ තමන්ගේ පුතණුවන්ට ජනාධිපතිගෙන් හාද්දක් අරගෙන දීම තමන්ගේ එකම සිහිනය වූ බවයි. අප ජීවත්වන කොදෙව්ව පුරා පය ගසා සිටින්නේ මෙවන් වූ කලාකරුවන් පිරිසක්ය. ජනාතාවට තමන්ගේ ඡන්ද බලය පාවිච්චි කරන්නට උගන්වන්නේ මෙවන් වූ අංගවිකල කලාකරුවන් පිරිසක්ය.

ඇමරිකාවේ හිටපු ජනාධිපතිවරයකු වන රොනල්ඩ් රේගන් වරක් අපූරු අදහසක් ලොවට කිව්වා. ඒ කියන්නේ ලොව පැරණිතම වෘත්තියත් දේශපාලනයත් අතර අතිශය සමාන සමීපකමක් තියෙනවා කියලා. (Politics is supposed to be the second-oldest profession. I have come to realize that it bears a very close resemblance to the first. ~Ronald Reagan) ලංකාවේ දේශපාලකයන් අතළොස්සක් හැරෙන්නට අනෙක් දේශපාලක නඩය ගත්තම මේ කියමන හරියටම හරි. ඒත් මට හිතෙන විදියට ලොව පැරණිතම වෘත්තියේ දී විකුණන්නේ තමන්ගේ සිරුර පමණයි. ඒත් ලාංකීය දේශපාලකයා කියන්නේ තමන්ගේ ආත්මය පවා විකුණන චරිතයක්. ඊළග ඡන්දය ගැන මිසක් ඊළග පරපුර ගැන හිතන දේශපාලකයන් අපේ රටේ හොයා ගැනීම හරියට හදේ හාවෝ හොයන්නට යනවා වගේ වැඩක්.

මේ නිසා බල තණ්හාවෙන් වියරු වැටුණු දේශපාලකයන්ගේ අරමුණුවල වහලුන් බවට පත්වෙලා තමන්ගේ තර්ක බුද්ධිය ඒ ඒ දේශපාලකයන් වෙනුනේ සින්නක්කරව ලියා දීම තමන්ගේ මිනිස්කමටත් කරගන්නා නිගාවක්. ඇයිද කියනවා නම් මිනිසුන් තිරිසනුන්ගෙන් වෙන් කරලා හදුනා ගන්න මූලිකම සාධකය මේ තර්ක බුද්ධියම වන නිසා. රජයේ සේවකයන් ගස් බැද පහර දෙන පාහර දේශපාලකයන් තමන්ගේ පක්ෂයේ සිටියදී මුනිවතින් ඉවසන කෙනෙක් ඔහු වෙනත් පක්ෂයකට ගිය වහාම කෑමොර දෙන්නට දගලන්නේ ඔය වැනි මානසිකත්වයක් ඇති වුණාම තමයි. තමන්ගේ ආණ්ඩුවේ සියලු දූෂිත හොර මැරකම් සිල්ගත් පරිද්දෙන් ඉවසා සිටිමන් අනෙක් පක්ෂයේ කුණු රොඩු අවුස්සන්නේත් එවැනි මානසිකතව්යකින් තමන්ගේ තර්ක බුද්ධිය මුලුමනින්ම වෑසී ගියාමයි.

පොදුවේ ගත්තම දේශපාලන පාදඩයන්ට, දූෂකයන්ට, කොමිස් හොරුන්ට නිල් රතු කොළ පාටක් තියෙන්නට බැහැ. කුමන පක්ෂයේ සිටියත් දූෂකයා දූෂකයාමයි. පාදඩයා පාදඩයාමයි. අමනයා අමනයාමයි. බොහොම කාලයකට ඉස්සර බැලුව ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායකගේ “ඒකා අධිපති” වේදිකා නාට්ටියේ එක්තරා දෙබසක් තවමත් මතකයේ තියෙනවා “මේ වගේ උන් වදාපු ගර්භාෂය තව දුරටත් වදාවි”. දේශපාලන ගැතිකමින් හරි වැරැද්ද තෝරා බේරා ගන්නට නොහැකි වුණොත් සිදුවන්නේ එවැනි පරපුරකට රටේ පාලනය උරුම වීමයි.

මේ නිසා මේ ලැබිලා තියෙන්නේ බොහොම කාලයකින් අපට ලැබෙන්නට යන හරිම අපූරු අවස්ථාවක්. ඒ කියන්නේ පාර්ලිමේන්තුව පිරිසිදු කරන්නට ලැබෙන අවස්ථාවක්. දේශපාලන වහල් භාවයෙන් අන‍්ධවෙලා ඒ අවස්ථාව අප අහිමි කරගත්තොත් අනාගතයේ දී අපට සාප කරනු ඇත්තේ අපේම දූ දරුවන් බව පමණක් අමතක කළ යුතු නැහැ.

Advertisements

ඔබේ කාලයට ස්තුතියි…!

imgp9389-13ළමා කා‍ලයේ තමන් හැදුණු වැඩුණු කුඩා ගම්මානයෙන් පිටවෙලා නගරයට ඇවිත් අවුරුදු ගණනාවක්ම ගතවෙලා ගිහින්. නගරයේ කලබලකාරී වාතාවරණයත් එක්ක ගම්මානයේ මතකයන් විතරක් නෙමෙයි තමන්ගේ එකම පුතා සහ බිරිද සමගවත් විවේකීව කාලය ගත කරන්නට තරම් ඉඩ කඩක් ජැක්ට තිබුණේ නැහැ.

“ රොබට් අන්කල් නැති වුණා. අන්තිම කටයුතු බදාදා ”අම්මාගේ දුරකථන ඇමතුම ආවේ හදිසියෙන්.

ඒ දුරකථන ඇමතුමත් එක්ක අතීත මතකයන් ජැක්ගේ හිතේ හොල්මන් කරන්නට වුණේ ඔහුටත් නොදැනීමයි.

“ පුතේ ඔයා අහගෙන ද ඉන්නේ…? ”අම්මා ඇහුවා.

“ ඔව් අම්මේ…ඒත් ඇත්තටම කියනවා නම් මම හිතුවේ රොබට් අන්කල් දැනටමත් නැතිවෙලා කියලයි.”

“ රොබට් අන්කල් හැමදාමත් හමුවුණාම ඔයා ගැන අහනවා. ඔයා ඒ දවස්වල එයාගේ වත්තේ වැටට එහා පැත්තේ ඉදන් එයත් එක්ක කතා කර කර හිටපු හැටි ගැන එයා හැමදාමත් ආදරෙන් මතක් කළා.. ”අම්මා කිව්වා.

“ ඔව් අම්මේ …රොබට් අන්කල් හිටපු ඒ පරණ ගෙදර මට තාම මතකයි.. මම ඒ ගෙදරට ආසයි ”
“ ඔයා දන්නවද පුතේ… තාත්තා නැති වුණාට පස්සේ එයා ඔයා ගැන හුගක් හිතුවා. ඔයාට හොද අනාගතයක් ඇති වෙනවා දකින්න එයාට හැමදාමත් ඕන වුණා. ”

“ ඔව් අම්මේ… එයා තමයි මට පොත් පත් ගැන උනන්දුවක් ඇති කළේ. එයා හුග කාලයක් ගත කළා පොත් පත් ගැන කරුණු මට කියලා දෙන්න. එයා නොහිටින්න මම අද මේ නතතුරේ නොහිටින්න ඉඩ තිබුණා…අම්මේ මම කොහොම හරි හෙට උදේම මෙහෙන් එන්නම් රොබට් අන්කල්ගෙ අවසන් කටයුතුවලට සහභාගි වෙන්න. ”

කොයි තරම් වැඩ රාජකාරි තිබුණත් ජැක් ඊළග දවසේ උදෙන්ම තිබුණු ගුවන්යානයකින් තමන් ඉපදුණු ගම්මා නයට ගියා. රොබට් අන්කල්ගේ අවමංගල උත්සවය තිබුණේ බොහොම චාම්ව, නිහඩව.රොබට් අන්කල්ට දරුවන් හිටියේ නැහැ. ඒ වගේම ඔහුගේ නෑ හිතවතුන් බොහොම දෙනෙක් ඒ වෙනකොටටත් මිය ගිහින් හිටියේ.

බොහොම කාලයකට පස්සේ ගම්මානයට ආව නිසා ජැක්ගේ හදවත පුරාම අතීත මතකයන්ගෙන් පිරුණා. අවමංගල උත්සවයෙන් පස්සේ හවස් වරුවේ ජැක් අම්මත් එක්ක රොබට් අන්කල්ගේ නිවසට ගොඩ වැදුණේ අතීත මතකයන් අවදි කරගන්නත් එක්කයි. ඒ පැරණි නිවසේ හැම දෙයක්ම වගේ පරණ විදියටම තිබුණා. බිත්තියේ එල්ලා තිබූ පින්තූර ඒ තැන්වලම තිබුණා. හැම ගෘහ භාණ්ඩයක්ම ඒ වගේම තිබුණා. නිවසේ ඇවිද ගිය ජැක් එක තැනකදී නතර වුණේ හදිසියේමයි.

“ ඇයි පුතේ…” අම්මා ඇහුවා.

“ අර පෙට්ටිය නැහැ… ”

“ මොන පෙට්ටිය ද ..? ”අම්මා පුදුමයෙන් ඇහුවා.

“ මෙතැන කනප්පුව උඩ රත්තරන් පාට ගාපු ලස්සන පොඩි පෙට්ටියක් තිබුණා. මම සිය වාරයකටත් වඩා රොබට් අන්කල්ගෙන් අහලා තියෙනවා ඒ පෙට්ටිය ඇතුළේ තියෙන්නේ මොනවාද කියලා. ඒත් එයා මට කිව්වේ ඒක ඇතුළේ තියෙන්නේ එයාට ජීවිතේ වටිනාම දේ කියලා විතරයි. ”

රොබට් අන්කල්ගේ නිවසේ සියලුම දේ ඒ විදියටම තියෙද්දී ඒ පෙට්ටිය විතරක් එතැන නැති වුණේ ඔහුගේ පවුලට සමීප කෙනෙක් එය රැගෙන යන්නට ඇති නිසා යැයි ජැක්ට හිතුණා.

“ අපරාදේ දැන් මට ආයේ කිසිදාක දැන ගන්න ලැබෙන්නේ නැහැ එයාට ඒ තරම්ම වැදගත් වෙච්ච දේ මොකක්ද කියලා… ”ජැක් පසුතැවිලි වුණා.

රොබට් අන්කල්ගේ අවසන් කටයුතුවලට සහභාගි වෙලා සතියකට විතර පස්සේ එක්තරා දවසක ජැක්ට පාර්සලයක් තැපෑලෙන් ලැබිලා තිබුණා. ඒ පෙට්ටිය දුර්වර්ණ වී තිබුණා. අත් අකුරුත් හදුනන්න බැරි තරමට අපැහැදිලියි. එත් ආපසු ලිපිනයට රොබට් කියන නම දැක්ක ගමන් ජැක් විස්මයට පත්වුණා. ඔහු ඒ මොහොතේම පෙට්ටිය විවෘත කළා. ඒ ඇතුළේ තිබුණේ ජැක්ට හුරු පුරුදු ඒ රන්වන් පැහැති කුඩා පෙට්ටිය සහ ලියුම් කැබැල්ලක්.

“ මගේ මරණයෙන් පසු මේ පෙට්ටිය ජැක් ස්මිත්ට යවන්න. මගේ ජීවිතයේ දී මට වැඩියෙන්ම වැදගත් වූ වස්තුව මේ තුළ ඇති දෙයයි. ”

ලියුමේ සදහන් කර තිබුණේ එපමණයි. ඒ සමගම කුඩා යතුරක් ද ලියුමට අමුණා තිබුණා.
ජැක් ගැහෙන හදවතින් සහ සැලෙන දෑතින් යුක්තව යතුර ගෙන ඒ පෙට්ටිය විවෘත කළා. කදුලුවලින් ඔහුගේ දෑස ඒ වනවිටත් තෙත් වී තිබුණා.

පෙට්ටිය ඇතුළේ තිබුණේ අලංකාර රන්වන් අත් ඔරලෝසුවක්.

“ ජැක් ඔබේ කාලයට ස්තුතියි…! ”ඔරලෝසුව යට පැත්තේ සියුම්ව කොටා තිබුණා.

“ ඔහුගේ ජීවිතයේ වටිනාම වස්තුව මා ‍ඔහු සමග ගත කළ කාලයයි. ”ජැක්ට කියැවුණේ නොදැනුවත්වමයි.

ඔරලෝසුව දෙස මොහාතක් නෙත් හෙළා බලා සිටි ජැක් එකවරම තමන්ගේ ලේකම්වරිය ජැනට්ට දුරකථන ඇමතුමක් ගත්තා.

“ ඉස්සරහ දවස් දෙකේ මට තියෙන ඇපොයිමන්ට්ස් ඔක්කොම කැන්සල් කරලා දාන්න. ”
“ ඒ ඇයි ”ලේකම්වරිය පුදුමයෙන් ඇහුවා.

“ මට ඕනේ මගේ පුතයි නෝනයි එක්ක නිදහසේ කාලය ගත කරන්න… ”ජැක් කිවුවා. “ ජැනට් ඔයාගේ කාලයටත් බොහොම ස්තුතියි ”

(අන්තර්ජාලය ඇසුරින් පරිවර්තනය කරන ලදී)

මුරුගසං වරුසාවට ‍තෙ‍මෙන්නට පෙර…

අතීතයේ දවසක එක්තරා සති අන්ත ජාතික පුවත්පතක් ලංකා‍වේ නමගිය නලුවෙකු එක්ක කළ සාකච්ඡාවක් ගැන අහම්‍බෙන් මට මතක් වු‍ණේ ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් පසුව කියවන්න ලැබුණු පුවතක් නිසයි. ‍ ඇත්තටම කියනවා නම් ‍මේ නලුවා කවුරුන්ද කියන එක මතක‍යෙන් හරිහැටිම ‍තෝරා ‍බේරා ගන්න අමාරු වුණත් ඔහු ලංකා‍වේ ප්‍රවීණ නලු‍වෙකු බව නම් හි‍තේ රැදිලා ති‍යෙනවා. පුවත්පත් සාකච්ඡාවට පදනම් ‍වෙලා තිබු‍ණේ සිනමා කටයුත්තක් සදහා මෑතකදී ඔහු කළ වි‍දේශ සංචාරයක් ගැනයි. සංචාරයේ දී මුහුණ දුන් අත්දැකීම් අත‍රේ තමන්ට අමතක ‍නොවන සිදුවීමක් ද ඔහු විස්තර කර තිබුණා.  එනම් එරට සිටි සිය මිතු‍රෙකුත් එක්ක සුපිරි ‍වෙ‍ළෙද සැලකට ‍ගොඩ වැදුණු  ‍මො‍හො‍තේ ‍සෙසු පාරිභෝගිකයන් එක්ක එළවලු ‍තෝරමින් සිටි මිනි‍සෙකු ‍පෙන්වමින් “ඒ අ‍පේ ර‍ටේ අගමැති” යැයි මිතුරා කී‍මෙන් තමන් මවිතයට පත් වුණු ආකාරයයි. ඔහු සදහන් කළ රට ඕස්ට්‍රේලියාව ‍හෝ නවසීලන්තය යන රටවල් ‍දෙ‍කෙන් එකක් බව මට යාන්තමට මතකයි. ඒ තරම් සුවිසල් බලගතු රටක ඉහළම පුරවැසියා තමන් අත තිබූ ලැයිස්තුවක් ‍බලමින් එළවලු ‍‍‍‍තෝරන මේ දර්ශන‍යෙන්  තමන් අතිශයින්ම පුදුමයට පත් වුණත් ‍වෙ‍ළෙද සැ‍ලේ හිටිය කාටවක්වත් ඔහු ගැන ගාණක් මිම්මක් ‍නොවූ බවත් ඔහු සදහන් කර තිබුණා.

ස්වාසිලන්තය ව‍ගේ ගෝත්‍රික සමාජවල වෙසෙන ජනතාවට ‍මේ ව‍ගේ තත්ත්වයක් ‍තේරුම් ගන්න අමාරු බව පුදුමයකට කාරණාවක් ‍‍නෙ‍මෙයි. ඒ ව‍ගේම ‍කොල්ලකරුවන් පිරිසක‍ගේ පාලනයකට යටත්‍ ‍‍වෙලා ති‍යෙන ‍සෝමාලියාව ව‍ගේ රටවල ජනතාවටත් ‍මේ ව‍ගේ තත්ත්වයක් ‍තේරුම් ගන්න අමාරු බව පුදුමයක් ‍නෙ‍මෙයි. ඒත් කණගාටුවට කාරණය නම් විධායක ජනාධිතිවරුන්‍‍ගේ බලතලවල උණුසුමින් දැ‍වෙන දූපත්වාසීන් ‍වෙන අපිටත් ‍මේ ව‍ගේ සිදුවීම් ‍‍තේරුම් ගන්න ආමරු වීමයි.

‍‍මේ පුවත්පත් සාකච්ඡාව අහම්‍බෙන් ව‍ගේ මතකයට ආ‍වේ ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් පස්‍සේ දැක්ක පුවතක් නිසයි. ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් ජයගත් අලුත් ජනාධිපතිවරයා රැගත් වාහන ‍පෙළ මහනුවරදී කහ ඉ‍රෙන් පා‍ර මාරු වන පදිකයන් ‍වෙනු‍වෙන් නවතා ලීමයි ‍මේ පුවත වු‍‍ණේ. ‍මේ සිදුවීම දුටු පා‍රේ සිටි පිරිස අත්පොළසන් දුන් බවකුත් පුව‍තේ සදහන් ‍වෙලා තිබුණා. වාහනයක් කහ ඉර ළග නතර කිරීම ව‍ගේ ‍බො‍හොම සරල නීතියක් ජනාධිපතිවරයා පිළිපැදීම පුවතක් වන‍්නේ ‍කො‍හොමද කියන එකත් ඒ ව‍ගේම ඒ ‍වෙනු‍වෙන් මිනිසුන් අත් පොළසන් ‍දෙන මට්ටමකට පත්‍ ‍වීමත් මගින් කියා පාන්නේ  අ‍පේ රට අද ‍වෙන‍කොට තවත් ස්වාසිලන්තයකට එ‍හෙමත් නැතිනම් ‍නීතියක් අහිමි වී ගිය ‍තවත් ‍සෝමාලියාවක් බවට පත්‍ ‍වෙලා ති‍යෙන කාරණය ‍නේද කියන එක ඔබටත් හි‍තෙනවා ඇති. ජනාධිපතිවරයා ර‍ටේ සරල නීතියත් පිළිපැදීම පුවත්පතක මුල් පුවතක් නිර්මාණය කරන රටක යහ පාලනයක් ඇති කරන්නට යාම ඒ අතින් බැලුවාම හිනාවට කාරණයක්. ඒකට ‍හේතුව අඩුම තරමින් යහ පාලනයක හැඩ රුව ‍මොන ව‍ගේදැයි කියන හැගීම පවා දූපත්වාසී අ‍පේ හිත්වලට සමීප ‍‍වෙලා නැති නිසයි.

‍‍සංවර්ධන‍යේ මුදුන් ‍පෙත්තටම නැග සිටින ‍ලෝක‍යේ ඉහළම රටවල් දිහා බැලුවාම ඒ හැම රටකම දියුණු‍වේ පිටුපස ති‍යෙන්‍නේ නීති‍යේ ආධිපත්‍යය සුරක්ෂිත වීම බව ‍හොදටම ‍පේන්න ති‍යෙනවා. ඇමරිකාව , කැනඩාව, ඕස්‍ට්‍‍රේලියාව, නවසීලන්තය පමණක් ‍නො‍‍වෙයි යු‍රෝපයේ සෑම රටක් ගත්තමත් ඒ ර‍ටේ පාලකයා කියන්‍නේ නීතියට යටත් පුරවැසි‍යෙක් මිසක් නීතියට පිටින් වැඩ හිටින ‍දේවතා‍වෙක් ‍නෙ‍මෙයි. මේ නිසාම නීතිය ඉදිරි‍යේ කවුරුත් සමානයි. සරලම උදාහරණයක් ගත්‍‍තොත් උපන් දා ඉදන්ම දිවි ‍ගෙවූ මව්බි‍මේ දී වාහනයක් පදවා ‍ගෙන යද්දී දැ‍නෙනවට වඩා නිදහසක් ව‍ගේම සුරක්ෂිතකමක් මා දිවි‍ගෙවන වි‍දේශ ර‍ටේ දී වාහනයක් පදවා‍ගෙන යා‍මේදී මට දැ‍නෙනවා. ඒකට ‍හේතුව මව් බි‍මේ දී කා‍ගේ ‍හෝ වැරැද්දකින් වාහනය අනතුරට ලක් වු‍ණොත් නීතිය ක්‍රියාවට නැ‍ගෙන්‍නේ බලවතා‍ගේ පැත්තෙන් නිසයි. ‍මේ බලවතා ‍බිම් මට්ට‍මේ ‍හෝ ‍දේශපාලකයකු වු‍ණොත් වාහනය අනතුරට ලක්වුණු තැනැත්තාට විද ගන්නට සිද්ධ ‍වෙන්‍නේ අලාභය විතරක් ‍නෙ‍මෙ‍යි. ‍‍පොලිසි‍‍යෙන් නින්දා අපහාස,  උසාවි‍යෙන් දඩ මුදල් තවත් ‍‍මෙකී ‍නොකී සියලු අතුරු අන්තරාවලට මුහුණ ‍දෙන්නට තමයි සිද්ධ ‍වෙන්‍නේ. ඒත් නීති‍යේ බලය නිසි ‍ලෙසින්ම පිළිපදින වි‍‍දේශයක දී නම් ඔ‍බේ වාහනය අනතුරට ලක්වු‍ණේ අගමැතිවරයා‍ගෙන් වුණත් නීතියේ රැකවරණය ඔබට ‍නොඅඩුව ලැ‍බෙන බව සහතික ‍ලෙසින්ම කියන්නට පුලුවන්.

විධායක ජනාධිපතිවරයා කියන තනතුර ‍මේ තරම්ම ‍දේවත්වයෙන් පිදුම් ලබන මට්ටමට ‍ගෙන එන්නට ජාතියක් විදියට අපි නිවට වු‍ණේ ‍කො‍හොමද කියන එක ඇත්‍‍තෙන්ම හිතා බලන්න ඕ‍නේ කාරණයක්.  ‍මේ ‍දේශපාලන පිළිකාව අ‍පේ සමාජ දේහ‍යේ ‍කොයි තරම් ඔඩු දුවලා ද කියලා කියනවා නම් මහජනතාව ‍දහස් ගණනින් රැස්‍ව ඉන්න ‍වේදිකාවල දී පවා මැති ඇමතිවරුන් සිය ‍කොන්ද ‍දෙකට හතරට නවමින් විධායක ජනාධිපතිවරයා ඉදිරි‍යේ වැද වැ‍ටෙන  දර්ශන පහුගිය කාල‍යේ ‍නොඅඩුවම දකින්නට ලැබුණා. රජයේ නිලධාරීන් ඇමතිවරුන් දුටු පමණින් ‍කොන්ද වකුටු කරගනිමින් වැද වැටෙන දර්ශනත් ඕනෑ තරම් දකින්නට ලැබුණා. රජ‍යේ පත්වීම් ලබන උපාධිධාරීන් මහ දවල් කිසිම හිරිකිතයක් ‍නැතිව ඇමතිවරුන් ඉදිරි‍යේ දණ ගසා වදින හැටිත් රූපවාහිනි‍යේ නිතර දකින්නට ලැබුණා. ‍නාගරික මන්ත්‍රිවරයකු ‍පොලිසියට ‍ගොඩ වූ සැනින් සිය ආසනය දී එකත් පස්ව සිටින ‍පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරුන් බිහිවුණු රටක නීතිය ගැන කවර කතාවක් ද? ‍‍නීති‍යේ ආධිපත්යය ‍මේ තරම්ම සුනාමියකට ලක්කළ පාදඩ ‍දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඉතිහාස‍යේ ‍කොයි කවරදාවත් අපට තිබු‍ණේ නැහැ.

‍ලංකාව නම් වූ ‍මේ පුංචි දූප‍තේ විධායක ජනාධිපතිවරයා සියලු බලතල සහිත සක්විති ර‍‍ජෙක් බවට පත්වී‍මේ විහිලුව පහුගිය අවුරුදු කිහිපය තුළ දී ‍කොයි තරම් උත්සන්න වුණා ද කියනවා නම් අයි‍‍බෝ ‍වේවා මහරජා‍ණෙනි  ‍ලෙසින් ගැයූ ගායිකාව‍ගේ නමින් පාරක් පවා විවෘත වුණා. ලාංකීය ලකුණ ‍ලොවට ‍හෙළි කළ විරල ගණ‍යේ පඩිවරයකු වූ ආනන්ද කුමාරස්වාමි‍ගේ නමින් තිබූ මාවත්වල නම් ගලවා දමමින් එකම එක සිංදුවක් කී ගායිකාව‍ක‍ගේ නමින් මාවත් විවර ‍වීම නිහඩවම විද දරා ගන්නා යටත් වැසියන් පිරිසයක් සිටීම ර‍ජවරුන්ගේ පැත්‍තෙන් බැලූ විට සැබෑම වාසනාවක්. ඒත් නූතන ‍‍ලෝක දේශපාලන ධාරාව තුළ ර‍ජෙක් කියන්‍නේ මහජනතාව‍ගේ සිතුම් පැතුම් විනාශ කර දමන ප්‍රජාතන්ත්‍ර වි‍රෝධී ගමනක නිරත වන පුද්ගලයකුට කියන එක ඒ ගායිකාවවත්, සිංදුව ලිවුව රචකයාවත් දන්‍නේ නැතිව ඇති. ‍‍‍දියුණු ‍දේශපාලන සංස්කෘතීන් ඇති රටවලින් රජ පවුල් සංස්කෘතිය නැත්තටම නැති වී ඇත්තේ ඒ නිසයි. එක්සත් රාජධානි‍යේ රැජින සංස්කෘතිමය සළකුණක් මිසක් ර‍ටේ පාලනයට සෘජුව බලපාන සාධකයක් ‍නෙ‍මෙයි.

‍ලෝක‍යේ බලගතුම ‍දේශපාලන නායකයා බවට නිතරග‍යෙන් පත්ව ඉන්න ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා පවා ර‍ටේ නිතියට යටත් පුරවැසි‍යෙක්. ‍‍ලොව බලගතුම රාජ්‍ය නායකයා වුණත් ඔහු ‍සාමාන්‍ය ජීවිත‍යේ දී සෙසු ඇමරිකානු පුරවැසියන් සමග සම්බන්ධ ‍වෙන්‍නේ තවත් ඇමරිකානු‍වෙක් විදියට විතරයි. එක්තරා ආයතනයකට ඔහු ‍ගොඩ වැදුනු වි‍ටෙක ඔහු‍ගේ අනන්‍යතාව තහවුරු කරන්නට සිය හැදුනුම්පත ඉදිරිපත් කරන වීඩි‍‍යෝවක් මෑතකදී දකින්නට ලැබුණා. ඒ ව‍ගේම හදිසි ගමනක් යාමට ‍හෙලි‍කොප්ටරයට ‍ගොඩ වැදුණු පසුවත් නැවත යාන‍යෙන් බැස ‍ගොස් පිටත සිටි හමුදා භට‍යෙකුට ආචාර කර පැමිණි ආකරයත් ඒ විදියේම වීඩි‍යෝවක්  රූපවාහිනි‍යේ ප්‍රචාරය වුණා. වි‍දේශ කුමන්ත්‍රණ කියමින් ‍තොල් මතුරමින් සිටින කාල‍යෙන් ‍කොටසක් වැය කරලා යහපත් ‍දේ යහපත් විදියට බලන්නට පුරුදු ‍වෙන්නට දැන්වත් අප ප්‍රමාද නැහැ.

obama

සිය අනන්යතාව ‍පෙන්වීමට හැදුනුම්පත ඉදිරිපත් කරන ජනාධිපති ඔබාමා

 

එක්සත් රාජධානි‍යේ අගමැති ‍ඩේවිඩ් කැමරන් ජීවත් ‍වෙන්‍නේ සාමාන්‍ය නිවාසයක. ඒ ව‍ගේම අගමැති කාර්යාලයට යන්න කැමරන් ‍පොදු දුම්රිය ‍සේවාව පවා පාවිච්චි කරනවා. ‍අවස්ථාව ලද හැම විටකම සිය සිගිති දියණිය පාස‍ලෙන් ගන්නට ‍සෙසු පියවරුන් ‍මෙන්ම පාසලට පවා යනවා.

cameron 2

එක්සත් රාජධානි‍යේ අගමැතිවරයා මගී දුම්රියක නැගී සේවයට යමින්

‍කෝටි හයක ‍වෙච්ච ඉතාලි ජනතාවට නායකත්වය ‍දෙන ඉතාලි අගමැති Matteo Renzi ‍පො‍ළො‍වේ පය ගහලා ඉන්න තවත් ‍‍දේශපාලඥ‍යෙක්. ෆ්ලොරෙන්ස් හී නගරාධිපති හැටියට, ටොයිලට් පේපර්ස්වල වියදම දක්වා අන්තර්ජාලය තුලින් ජනතාවට දැනගන්නට සැලැස්වීමෙන් පෙන්වන ලද විනිවිදභාවය සහ පරිපාලනය නිසා කිසි දිනක පාර්ලිමේන්තුවට ගොඩනොවී තිබූ 39 හැවිරිදි මේ තරුණ නායකයාට ඉතාලියේ අගමැති පුටුව හිමිවු‍ණේ ඔහු ර‍‍‍ජෙක් වන්නට හි‍නෙකින්වත් ‍නොසිතූ හින්දයි.

‍ලෝක‍යේ දුප්පත්ම ජනාධිපති විදියට සැලකෙන උරුගුවේ ජනාධිපති 78 හැවිරිදි José Mujica  ජීවත් ‍වෙන්‍නේ තමන්‍‍ගේ බිරිදට හිමි ‍ගොවිපලක තනි කාමරයේ පුංචි ‍ගෙදරක. ජනාධිපතිවරයා ‍විදියට තමන්ට ලැ‍බෙන වැටු‍පෙන් සියයට අනූවක්ම ඔහු වැය කරන්‍‍නේ සුභ සාධක වැඩවලට. මිලියන 3.3 ක් ජීවත් වන උරුගු‍වේ ඔහු‍ගේ පාලනය තුළ දී දූෂණ‍යෙන් ‍තොරවූ ඉතාම සාමකාමී සහ ජීවන තත්ත්වය උසස් වූ එමෙන්ම මාධ්‍ය නිදහස සුරකින පළමු ලතින් ඇමරිකානු රට බවට අද පත්‍ ‍වෙලා ති‍යෙනවා. ‍මේ නිසාම José ‍කියන්‍නේ ‍ර‍ජෙක් යැයි ‍පුරවැසියන්ට ‍නොසි‍තෙන සැබෑ ජනහිතකාමී ර‍ජෙක් මිස කිසි‍සේත්ම දුප්ප‍තෙක් ‍නෙ‍මෙයි. ඒත් ‍මෙතැනදී ර‍ජ කියන වචනය පාවිච්චි ‍වෙන්නේ දූපත්වාසීන් වන අපිට අද දව‍සේ හුරු‍වෙලා තියෙන විධායක බලතල ඇති ර‍ජකු ගැන නම් ‍නෙ‍මෙයි කියන එකත් සිහිපත් කරන්න ඕ‍නේ.  ‍‍කෝටි අනූවකට අධික ‍දේපළක් තිබුණු මෑතකදී මිය ගිය සවුදි අරාබි‍යේ රජ අබ්දුල්ලාට අන්ති‍මේ දී ඉතිරි වු‍ණේ මහ පොළො‍වේ හතර රියන පමණයි.  José ව‍ගේ නායකයන් මේ තත්තවය තේරුම් අරන් තිබුණත් අපේ සක්විති රජවරුන්ට නම් කිසිදාක ‍තේරුම් ගන්නට අමාරු වන්‍නේත් මේ සරල කාරණයමයි.

uruguway2

උරුගු‍වේ ජනාධිපතිවරයා සිය දිළිදු නිවහ‍නේ

අපේ ‍මේ පුංචි දූප‍තේ විධායක ජනාධිපති ධුරය දරන්නන් විතරක් ‍නෙ‍මෙයි පළාත් සභා‍වේ දේශපාලකයන් පවා මුලු පාරම වසා‍ගෙන වාහන පිරිවරා නගර සංචාරය කරද්දී දූප‍තේ විශාලත්වය නිසාම මහාද්වීපයක් විදියට සැල‍කෙන ඕස්‍ට්‍රේලියා‍වේ බලගතුම පුරවැසියා වන එරට අගමැතිවරයා තමන්ගේ කාර්යාලයට පුෂ් බයිසිකලයක් පැද‍ගෙන යනවා.

ලංකාව කියන දූපත ව‍ගේ 60 ගුණයකටත් වඩා විශාල අසල්වැසි ඉන්දියාව ගත්තත් ‍‍රජතුමා සංකල්ප‍යේ දී නම් අපිට වඩා ‍බෙ‍‍හොම ඉදිරි‍යෙන් තමයි ඉන්‍නේ. හිටපු ඉන්දියානු ජනාධිති ආචාර්ය අබ්දුල් කලාම් ‍මහ මැතිවරණ‍යේ දී පැයකට අධික කාලයක් ඡන්දය දාන්න ‍බො‍හොම නි‍සොල්ම‍නේ ‍පොදු ජනතාවත් එක්ක ‍පෝලි‍මේ ඉන්නේ ඔහු ‍පො‍ළො‍වේ පය ගහලා ඉන්න සැබෑ ජන නායකයකු ‍වෙච්ච නිසයි.

Abdul Kalam

ජනාධිපති කලාම් චන්දය දමන්නට ‍පෝලි‍මේ

‍මේ විදියට උදාහරණ ‍දෙන්න ගි‍යොත් ‍කෙළවරක් දකින්න බැහැ. රජතුමා සංකල්පයට අදින්නට ර‍ටේ පාලනයට එකතු ‍වෙන නායක නායිකාවන් කොයි තරම් සැදී පැහැදී සිටිනවාද යන්න ව‍ගේම විධායක ජනාධිපතිවරයාව සීතාම්බර පට සලුවලින් සරසවන්නට අ‍පේ ජනතාවත් ‍පේවී ඉන්නවා ද කියන එක ජනාධිපතිවරයා අමතන වචන මාලා‍වෙන්ම හිතා ගන්න පුලුවන්. මහා බලගතු ඇමරිකා‍වේ ජනාධිපතිවරයා අමතන්නට Mr. President හැ‍රෙන්නට තවත් වචනයක් ඇමරිකානු ජනතාව‍ගේ ශබ්ද ‍කෝෂ‍යේ නැහැ. කැනඩාව, එක්සත් රාජධානිය, ‍ඩෙන්මාර්කය, ස්වීඩනය, ඕස්ට්‍රේලියාව ‍මේ ආදී ‍මෙකී ‍නොකී ‍බො‍හොමයක් රටවල්වලත් තමන්‍ගේ ර‍ටේ මුල්ම පුරවැසියා අමතන්නට ‍යොදන එකම ‍‍ගෞරවාන්විත වචනය Mr. යන්නම පමණයි. එත් අ‍පේ දූප‍තේ ජනාධිපතිවරයා අමතන්නට මහා ගරු ගාම්බීර වචන ‍කෝෂයක්ම ජනතා ශබ්ද‍‍‍කෝෂ‍යේ ති‍යෙනවා. මරණාධාර සමිතියක එ‍හෙමත් නැතිනම් දායක සභාවක තනතුරු දරන නිලධාරි‍යෙක්ට ගරු කියන වචනය පාවිච්චි කරන්නට වචන‍යේ පරිසමාප්ති‍යෙන්ම අයිතියක් ති‍යෙනවා. ඒ තමන් ඒ තනතු‍රෙන් වැටුපක් ගන්‍නේ නැති හින්දා. ඒත් සියලු විධායක බලතලවලින් සුඛිත මුදිත වුණු ඒ ව‍ගේම ඒ බලතල ජනතා සුභ සිද්ධියට වඩා තමන්‍ගේම යහපතට පාවිච්චි කරන විධායක ජනාධිපතිවරුන්ට අතිගරු අති ‍‍‍ගෞරවණීය උතුමා‍ණෙනි ව‍ගේ වචන පාවිච්චි කරන්‍‍නේ කො‍හොමද කියන එක හිතාගන්නත් අමාරුයි.  2012 පටන් ඉන්දියානු ජනාධිපති ප‍්‍රනාබ් මුකර්ජි “Mr President” සංකල්පය ඉන්දියාවටත් හදුන්වලා දුන්නා. එත් අපි තවමත්ඉන්‍නේ වැඩවසම් යුග‍යේ වහල් සමාජ ලක්ෂණවලින් පිරුණු මති මතාන්තර එක්ක.

Mahmoud-Ahmadinejad-bus

ඉරාන‍යේ සිටි බලගුම ජනාධිපතිවරයකු වූ Mahmoud-Ahmadinejad සිය තනතු‍රෙන් ඉවත් වූ පසු තමාට සුපුරුදු ගුරු වෘත්ති‍යේ ‍යෙදීමට මගී බස් රථයක නැගී යන අයුරු

‍කො‍හොම වුණත් පහුගිය ජනාධිපතිවරණ‍යේ දී ජය පැරදුම කාට හිමි වුණත් ‍බො‍‍හොම සාධනීය කරුණු ගණනාවක්ම සිද්ධ වුණු බව නම් ‍පේනවා. මුල්ම කාරණය නම් නව ජනාධිපතිවරයා තමන් තව දුරටත් ර‍‍ජෙක් ‍‍නොවන බවත් තමන් ර‍ටේ ප්‍රධානතම සේවකයා පමණක් බවත් දළදා වහන්සේ වැඩ හිදින භූ‍මි‍යේ දී ම ජනතාවට ප්‍රතිඥාවක් දීමයි. ‍සක්විති රාජ සංකල්ප‍යෙන් සමු අරන් විධායක ජනාධිපති ධුරය මතින් වැඩමවන වැඩවසම් පීඩිත සම්ප්රදා‍යෙන් ර‍ටේ ජනතාව මුදාගන්නට නව ජනාධිපතිවරයාට ශක්තිය ලැ‍බුණොත් ඒක ඇත්‍‍තෙන්ම ජනතාව‍ගේ ජයක්. ඒ ව‍ගේම මහදැනමුත්තන් විදියට හැම ‍දේටම කටත් ‍හොටත් දාන්නට යන නැකැත් කාරයන්ට යන එන මං නැතිවීමත් පහුගිය ජනාධිපතිවරණ‍යේ දී ජනතාව ලබපු තවත් එක් ජයක්. ඒ ව‍ගේම නලාකරුවන් බවට පත්‍ ‍වෙච්ච කලාකරුවන් නඩයකටම ආතක් පාතක් නැති වීමත් ‍‍මේ ජනාධිපතිවරණ‍යේ දී සිද්ධ ‍වෙච්ච සාධනීය ‍දෙයක්. සිංදුවක් ඇහුව පමණින් රැගුමකට අත් ‍පොළසමක් දුන්නු පමණින් උන්‍‍ගේ අත්සනින් එළි දකින නි‍වේදන දිහා බලා‍ගෙන උන් අත දිගුකරන අ‍පේක්ෂකයන්ට ඡන්දය දාන්නට සූදානම් නැති බත් කන මිනිසුන් තවමත් සිටින බව ‍‍හෙළිදරවු වීමත් ‍බො‍හොම ‍හොද ‍දෙයක්.

සැමියා මිය ගිය ‍‍ශෝකයට බිරිදට ඡන්දය ‍දෙන, තාත්තා ගැන හිතා පුතාට ඡන්දය ‍‍දෙන විදි‍යේ මානසිකත්වයක් අ‍පේ ර‍ටේ ති‍යෙන නිසා ඉතිහාසය පුරාම අ‍පේ ර‍ටේ වැඩිම ඡන්ද ගණනාවක් තමන්‍ ‍ගේ මල්ලට පුරවා ගන්නට පුලුවන් වු‍ණේ ‍ශෝක රසය උද්දීපනය කරන්නට පුලුවන් ‍වෙච්ච අයට තමයි. ඒ නිසා අ‍පේ රටේ ඡන්දදායකයා නම්මවා ගන්න පුලුවන් ‍හොදම සාධකය බුද්ධියට වඩා කදුල බවත් අමතක කරන්නට හොද නැහැ. ‍‍මේ නිසා ‍මේ පුංචි දූප‍තේ මිනිසුන් ලවා රජතුමාට අන්දවා ගන්න අ‍පේ ‍දේශපාලකයන්ට හරිම පහසුයි. ඉතිහාස‍යේ මුල්ම වතාවට ඇමරිකා‍වේ ජනාධිපතිවර‍යා විදියට කලු ජාතික‍යෙක් පත් වුණාම ඒ පත්වු‍ණේ කල්ලන්‍ගේ ඡන්ද වලින්ද, එ‍හෙමත් නැතිනම් සුද්දන්‍ ‍ගේ ඡන්ද වලින් ද එ‍හෙමත් නැතිනම් මැක්සිකානුවන්‍ගේ ඡන්ද වලින් ද කියලා ‍හොයලා බලන්න කවුරුවත් සූදානම් වු‍ණේ නැහැ. ඒත් ‍මේ පුංචි දූප‍තේ ජනාධිපතිවරයෙක් පත් වුණාම ඒ පත්වු‍ණේ සිංහල ‍බෞද්ධ ඡන්දවලින්ද, එ‍හෙමත් නැතිනම් ‍දෙමළ මුස්ලිම් ඡන්ද වලින්ද කියලා ඡන්ද සිතියම පාට ගාන්නට ඉදිරිපත් වන මානසික මට්ටමක් ‍ගො‍ඩ නැ‍ගෙන්‍නේ අර කලින් කිව්ව ‍කො‍දෙව් මානසිකත්ව‍යෙන් අපි ‍වෙළා‍ගෙන ඉන්න නිසයි.

King Abdullah

ඩොලර් බිලියන ගණනින් වත්කම් තිබූ සවුදි රජතුමාට අවසාන‍යේ දී ඉතිරි වූයේ මහ ‍පො‍ළො‍වේ‍ ‍මේ හතර රියන පමණි

දිගින් දිගටම ‍මේ කතාව ඇදිලා යන්න කලින් කවුරුත්දන්නා කතාවකින් ‍මේ ලියැවිල්ල අවසාන කරන්න හිතුණා. මේ කතා‍වේ කාලාන්තරයක් පුරා නිගයගයකින් පීඩා වින්ද එක්තරා දූපතක් තිබුණා. අවුරුදු ගණනාවක ‍මේ දරුණු නියග‍යෙන් පස්‍ සේ එක්තරා දිනයක මහා වැස්සක් කඩා හැ‍ලෙන බවත් ‍මේ ඒත් ‍මේ මුල්ම වැස්සට ‍තෙ‍මෙන ‍මිනිසුන් උමතු ‍වන බවත් ‍‍‍බො‍‍හොම දැන උගත් පඩිවර‍යෙක් ඒ දූප‍තේ ඉන්න දූපත්වාසීන්ට අනතුරු ඇ‍ගෙව්වා. (හැබැයි එයා නැකැත් කාර‍යෙක් නම් ‍නෙ‍මෙයි). ඉතින් ඒ පඩිවරයා කිව්ව විදියටම කිව්ව දව‍සේ කිව්ව ‍වෙලාවටම මහා වැස්සක් ඇද වැටුණා. පඩිවරයා අනතුරු අගවලා තිබුණත් කාලයකට පස්‍සේ මහා වැස්සක් ඇද හැලුණු සතුටට මිනිස්සු එළියට ඇවිත් ‍ලොකු සතුටකින් වැ‍ස්‍සේ ‍තෙ‍මෙන්න පටන් ගත්තා. පඩිවරයා විතරයි වැස්සට ‍තෙමු‍ණේ නැත්‍තේ. ‍මේ නිසා වැස්සට ‍තෙ‍මුණු දූපත් වාසීන් හැ‍මෝම උමතු වුණා. ‍මේ වර්ෂාව තමයි උමතුසං වර්ෂාව විදයට හදුන්වන්‍නේත්. ඉතින් දූප‍තේ උමතු නැති ‍කෙ‍නෙක්ට හිටිය එකම එක පුද්ගලයා ‍අ‍පේ පඩිවරයා විතරයි. ඒත් දූප‍තේ හැ‍මෝම උමතු නිසා උමතු ‍නොවුණු පඩිවරයාට හැ‍මෝම පිස්සා පිස්සා කියන්න පටන් ගත්තා. පිස්සන් පිරිසක් මැද්‍දේ ජීවත් ‍වෙන්න බැරි ‍වෙච්ච නිසාම අන්ත‍මේ දී ‍මේ පඩිවරයාත් උමතුසං වර්ෂාවට ‍තෙමිලා පිස්‍සෙක්ම වුණා. ‍මේ දූපත ලංකාව‍ ‍‍නොවුණත් අ‍පේ දූප‍තේත් ‍බො‍හොම දෙ‍නෙක් අද ඉන්‍‍නේ උමතුසං වර්ෂාවට ‍තෙ‍මුණු ‍නො‍තෙමුණු ගානට තමයි. ඉතින් එ‍හෙම පිරිසක් අත‍රේ ජීවත් ‍වෙමින් සමාජයක් විදියට අ‍පේ මිනිසුන් කරන උමතු විකාර දැක්කම තමන්ටත් උමතුසං වර්ෂාවට ‍තෙමිලා පිස්සුම හැ‍දෙනවා නම් ‍හොදයි කියලා සිහි බුද්ධිය ඇති මිනි‍හෙකුට හිතු‍ණොත් ඒ‍කේ පුදුමයකුත් නැහැ. ‍දේශපාලන අව් කන්නාඩිවලින් සැරසුණාම කුහකත්වයකින් ‍තොරව ‍හරි ‍දේ හරි ‍‍ලෙසත් වැරදි ‍දේ වැරදි ‍ලෙසත් දකින්නට පුලුවන් ‍කමක් නැති බව ඇත්ත. පහුගිය ජනාධිපතිවරණ‍යේ දීත් ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් පස්‍සේ ‍ගෙවිලා යන ‍මේ පශ්චාත් ජනාධිපතිවරණ සම‍යේ දීත් අහන්නට දකින්නට ලැ‍බෙන ‍දේවල්වලින් ‍පේන්නේ දූපත්වාසී අපේ ‍බො‍හොම දෙ‍නෙකු‍ගේ හිත්වල පිරිලා ඉතිරිලා යන දේශපාලන පරාධීනත්වය, කුහක ‍දේශප්‍රේමය ජාතිවාදී ‍කො‍දෙවු මානසිකත්වය ‍මිසක් එකම ජාතියක් ‍ලෙසින් රට නගා හිටුවන්නට එක්වී‍මේ උත්සාහයක් ‍නොවන බව නම් ‍හොදටම පැහැදිලියි.

කියන්න පොඩි හාමුදුරුවනේ…!

සීනුව නාද වෙන කොටත් මං හිටියේ පංති කාමරයේ කවුළුව අයිනේ.

හරියට ම හිතා ගන්න බැරි ඈත අතීතයක සැරි සරමින් තිබුණු මගේ හිත සීනු හඬත් එක්ක ආපහු පියවි ලෝකයට ආවා.

මහ වැස්සෙන් පස්සේ දූවිලි පොළොවෙන් විසිරිලා යන තෙතමනය මුහුවෙච්ච මේ සුවඳ හැමදාමත් මාව නොදන්නා අතීතයකට අරගෙන යනවා… මගේම පුංචි කාලයේ කොහේ හරි ඉසව්වකට.

විදුහල්පති බාලසූරිය මහත්තයා නම් කිව්වේ මේ පාර ගමට වැස්සක් ඇද හැලුණේ මාස ගණනාවකට ම පස්සේ කියලයි. දවස් තුන හතරකට කලින් මං ගමට එනකොටත් ගුරු පාර දෙපැත්තේ ගස්වැල් වේලිලා තිබුණා මට මතකයි.

නැවුම් පොළොවෙන් මතුවන තෙතමනයේ සුවඳ විඳිමින් හිටිය මං කවුළුව අයිනේ ඉඳන් ම දරුවන් ටික පන්සිල් ගන්න හැටි බලාගෙන හිටියේ මගේ ම අතීත මතකයෙන් මතු වුණු ආදරණීය මතකයත් තුරුළු කරගෙනයි.

අලුත් පංතියේ උගන්වන්න ආපු දෙවැනි දවස වුණත් පුංචි පැටවුන්ගේ මුහුණු ටික මට දැන් හුරු පුරුදුයි. පන්සිල් ගන්න අතරේ ළඟ ඉන්න යාලුවන්ට ඇඟිල්ලෙන් අනිමින් කරන දඟකාරකම් මට පෙනුනත් ඒවා නොදැක්ක තාලෙට ඉන්න උත්සාහ කළේ ඒ දඟකාරකම් තරුණ මගේ හිතේත් කිසියම් චමත්කාරයක් ඇති කළ නිසා වෙන්නට ඇති.

ඒ චමත්කාරයෙන් යුක්තව ම පංතියේ දරුවන්ගේ මුහුණු දිහා බලාගෙන යද්දී ඒ මුහුණ ආපහු මගේ නෙත ගැටුණේ හදිසියෙන්මයි.

ඒ මොහොතේ ම ආපහු සැරයක් ඒ පාලු හැඟීම එකසැරේම මගේ හදවත පුරා පැතිරිලා ගියා.

ඔව්… ඒ පුංචි ඇස් දෙක පංතියට ආපු මුල් පැයේ ඉඳන් ම මගේ හදවත පුරා නුහුරු නුපුරුදු හැඟීමක් ඇති කරන්නට සමත් වුණේ ඇයි ද කියලා තවමත් මට හිතා ගන්නට බැහැ. අපේ හමුවීම ඒ විදියට සිදු නොවුණා නම් කොයි තරම් හොඳද කියලා අද මට හිතෙන්නේ මේ සිදුවීමෙන් අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ අද දවසේ පවා ඒ මතකය දිහා ආපහු හැරිලා බලද්දී තවමත් ඒ හැඟීම ඒ විදියටම මගේ හදවත නොදන්නා ශෝකයකින් වෙළා ගන්නා නිසයි.

අඩුම තරමින් පංතියේ බුදු පිළිමය දිහාවත් නෙත් යොමු කරන්නේ නැතිව තමන්ගේ ම එක් කළ දෑත් මත නෙත් දල්වාගෙන පන්සිල් ගන්නා මේ පුංචි රූපය දිහා මං තවත් මොහොතක් බලාගෙන හිටියා. ඔහුගේ මුවෙන් ගාථා මිමිණෙනවා ඇතැයි මට නොසිතුණේ එක් කළ දෑතේ මහපැටඟිලි පුංචි තොල් පෙති මත තෙරපී තිබුණු නිසයි.

ඔව්.. අද මං මේ කතාව කියන්නට යන්නේ තරුණ ගුරුවරයෙක් විදියට මට ලැබුණු මුල්ම අත්දැකීමක් ගැන වුණත් දශක දෙකක පස්සේ අද දවසේ වුණත් ඕනෑම අවස්ථාවක සිත මොහොතකට නිසල කරන්නට තරම් මේ අත්දැකීම මට ප්‍රබලයි. තරුණ වයසේ සිටි මගේ සිත මේ තරම් ම කම්පනයකට ලක් කරන්නට බලපෑවේ ඒ පුංචි දරුවා තුළ වූ කුමන වූ අංගයක් නිසාදැයි මෑතක් වනතුරුම මට  මහත් ගැටලුවක් වූ නමුත් අද මට සිතෙන්නේ ඒ ඔහුගේ දෙනෙත නිසා වුවක් බවයි.  අහිංසකත්වයෙන් පිරී ගිය සිඟිති මුහුණේ සිහින් දෙනෙතින් මතු වූ නිහඬ ශෝකී සේයාව සිහි කරද්දී එදා මෙන් ම අදත් මා සිත වෙළී යන්නේ වචනයට නගා ගත නොහැකි පාළු අඳුරු ස්වභාවයකිනුයි.

දෙදෙනා බැගින් සිටින සේ සකස් කර තිබූ පංති කාමරයේ නිසල් …( ඔව් ඒ ඔහුගේ නමයි ) හිමිකරුවා වී සිටියේ කවුළුව අසල ම තිබූ තනි අසුනකයි. ඔහුට යාබදව තිබූ අසුන හැමදාමත් හිස්ව තිබුණේ කිසිවකුත් ඔහු හා අසුන් ගන්නට මැලි වූ නිසාද නැතිනම් ඔහුට යහලුවන් නොසිටි නිසා ද යන්න ගැන හරිහැටි ම අවබෝධයක් මුල් දවස් කිහිපයේ මට නොතිබුණත් ඒ හේතුන් දෙක ම ඊට එකසේ බලපාන්නට ඇති බව මට වැටහී ගියේ ටික දිනකින්මයි. නිසල්ගේ අසුනට යාබද අසුනේ කිසිවකු හෝ වාඩි කරවන්නට මා ගත් සියලු ම උත්සාහයන්ගෙන් සිදු වූයේ සිය අසල්වැසියාගේ විවිධාකාර වූ හිරිහැරයන්ට භාජනය වීමට ඔහුට සිදුවීමයි. ඒ වාගේ ම සිය අසල්වැසියාගේ පැන්සලක් , මකනයක් නැති වූ හැම අවස්ථාවක දී ම එහි වගකීම නිරායාසයෙන් ම භාර ගන්නට සිදු වුණේත් ඔහුටමයි. බොහොමයක් වෙලාවට නැති වූයේ යැයි කී යමක් ඩෙස්කයක් තුළ හෝ චෝදනාව යොමු කළ දරුවාගේ ම බෑගයේ තිබී හමුවුවත් ඒ කිසිදු අවස්ථාවක කිසිදු හැඟීමක් නිසල්ගේ මුහුණෙන් දකින්නට මට හැකි වූයේ නැත. ඔහුගේ නිහඬ බව නිසා ම එවැනි චෝදනාවන් සම්බන්ධයෙන් වරක් දෙකක් ඔහු මගේ සැකයට පවා භාජනය වූ අවස්ථාවන් ද නොතිබුණේ නොවේ. එහෙත් ඒ සෑම අවස්ථාවක දී ම සොරකම් චෝදනාවෙන් නිදහස ලැබීමෙන් පසු , ඔහුගේ දෙනෙත් මගේ දෙනෙත් හා ගැටෙද්දී එහි සටහන්ව තිබූ නිසලත්වයෙන් හැම විටෙකම මම සසල වී ගියෙමි. ඒ වරදකාරී හැඟීමෙන් මා සිත තලා පෙළා දමන අතරේ දී මය.

පංතිය තුළ දී අන් දරුවන්ගේ සමාගමයෙන් ඔහු පැහැදිලිව ම වෙන් වී සිටියේය. ඒ තත්ත්වය ඔහු විසින් ම ඇති කර ගනු ලැබූවක් ද යන්න ගැන ඒ තරම්ම පැහැදිලි හැඟීමක් මට නොතිබුණත් පංතියේ අනිත් දරුවන් හැම දෙනාම පාහේ හැසිරුණේ ඔහු වැනි කෙනෙකු පංතියේ සිටින බවට හැඟීමකින් නොවන බව නම් නිසැකයෙන්ම කිව හැකිය. පංතියේ කිසිදු සාමුහික කටයුත්තකට නිසල් ක්‍රියාකාරීව සහභාගි වූ බවක් ඇත්තෙන් ම මගේ මතකයට නගා ගන්නට අසීරුය.

පංතියේ දී මම කිසියම් ක්‍රියාකාරකමක් කියා දෙද්දී දරුවෝ සියලු දෙනාම මා වටා රැස්වෙති. මගේ ආසන්නයට ම පැමිණීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් ඔවුහු එකිනෙකා තෙරපෙති. එවැනි විටෙක දී නිරන්තරයෙන් ම පසෙකට තල්ලු වී යන නිසල් තරමක් ඈතට වී මා කියන්නකට ඇහුම්කම් දෙන්නේ තද කර ගත් තොල් පෙති සඟලින් යුක්තවය. අනෙක් දරුවන්ට විශේෂත්වයක් නොදැනෙන සේ එවැනි මොහොතක නිසල් මා වෙතම කැඳවා ගන්නට මා දැරූ උත්සාහයන් හි දී ඔහුගේ මුහුණින් කිසිඳු හැගීමක් පළ නොවුණත් ; ඒ දෑස්වල තැවරිලා තිබූ කෘතඥතාවේ තෙතමනය හඳුනා ගන්නට මට කිසිවිටෙකත් අසීරු වූයේ නැත.

දරුවන් තමන්ගේ ශක්තිය උපරිම විදියට යොදා ගන්නේ විවේක කාලයේ දී ය. කඩිමුඩියේ සිය ආහාර බඳුන් ඉවතට ගන්නා ඔවුහු විවේක කාලයේ දී පංති කාමරය සිය රාජධානිය කර ගනිති. එවන් මොහොතක ඇතැම් අවස්ථාවක කිසිවෙකුගේ අතින් ඉගිලී යන පාන් වාටියක් ගුවනින් පාවී ගොස් අනෙකාගේ මුහුණේ ගැටෙන්නේ නිමේෂයකිනි. පහර කෑමට ලක් වූ තැනැත්තා වටපිට බලද්දී පහර දුන් තැනැත්තා කිසිත් නොවුනාක් මෙන් සිය පාඩුවේ ආහාර ගන්නා ආකාරය මගේ මුවගට පවා සිනහවක් නංවන්නට සමත් වුණත් දරුවන්ට තදින් සිටින්නට මගේ තරුණකම මට ඉඩ නොදුන්නේ එයින් මා ද කිසියම් චමත්කාරයක් විඳි නිසා යැයි අද මට සිතේ.

මෙවන් මොහොතක දී මගේ දෙනෙත් නිරායාසයෙන් ම යොමු වෙන්නේ නිසල් වෙතය. ඔහු සුපුරුදු පරිදි ම නිහඬව සිය අඳුරු පැහැති පොත් බෑගය මේසය මත තබා ඒ තුළට අත යවමින් යම් කිසිවක් සෙමින් සෙමින් විකන්නේ භාවනාවක් මෙන් බෙහෙවින් ම නිසොල්මන්වය. ඔහු මේ කාර්යය කෙතරම් සීරු මාරුවට කරන්නේ ද යත් ඔහු ආහාරයට ගන්නේ කවර ආකාරයක දෙයක් දැයි කිසිදා කිසි විටෙක මට දැනගත හැකි වූයේ නැත.

ඇතැම් අවස්ථාවන් හි ගුවනේ පාවී එන පාන් කැබැලිවල ගොදුරක් බවට පත්වෙන්නට නිසල්ට සිදු වුණත් කිසිම මොහොතක අඩුම තරමින් ඒ දිහා හිස ඔසවා බලන්නවත් ඔහු උනන්දු වූයේ නැත. කඩිමුඩියේ සිය කෑම ටික ගිල දමා සෙල්ලමට දිව යන දරුවන් අතරේ නිසල් වෙත ම  නෙත් දල්වා ගෙන සිටින මා නිතරම දකින්නේ  පාසල් ගෙට්ටුව අබියස සිට ඈතින් පෙනෙන මාවත දෙස නෙත් යොමු කරමින් බලා සිටින ඔහුගේ හුදෙකලා රූපයයි.

නිසල් ජීවත් වුයේ තමන්ගේ ම ලෝකයකය. නොදන්නා පාළු හැඟීමකින් හැමදාමත් , හැම මොහොතකමත් මගේ හිත පුරවා දමන මේ දරුවා හා දොඩමළු වීමේ දැඩි උවමනාවකින් මා වෙලී සිටිය ද ඒ සඳහා මා තැත් කළ හැම මොහොතකදී ම නිසල් වෙතින් මට ලැබුණේ කිසිසේත්ම දරිමත් කරවන ප්‍රතිචාරයක් නොවේ. නිසල්ට සමීප වන්නට මා දරන වෑයම ඔහුට හිරිහැරයකිය යන චෝදනාවෙන් මා පෙළන්නට වූ බැවින් අවසානයේ දී  මට සිදු වූයේ ඒ අවශ්‍යතාව වෑයමින් යටපත් කරගන්නටය.

පාසල නිමා වන්නට සීනුව නාද වෙන්නේ මුලු පංතිය ම එකම යුද පිටියක් බවට පත් කරමිනි. එකිනෙකා තෙරපා ගෙන එළියට දිව යන මේ දරුවන් මට සිහි ගන්වන්නේ කූඩුවෙන් මුදා හළ කුරුල්ලන් රංචුවකි. හැමට ම පසුව පංතියෙන් පිටවී යන නිසල් දොරටුව අසල රැඳී සිටින මාපියන් වෙත දිව යන දරුවන්ට ඉඩ දෙනු සඳහා වඩාත් අයිනක වී ගමන් කරන්නේ වටපිට නොබලාමය. රෙදි වලින් මසන ලද සිය පොත් බෑගය මහාර්ඝ වස්තුවක් මෙන් තුරුලු කරගෙන පාසල් පිට්ටනිය හරහා හුදෙකලාව පියමං කරන ඔහුගේ රුව දේවදාර ගස් අතරින් නොපෙනී යනතෙක් ම බලා සිටීම බොහෝ විටෙක මගේ දින චර්යාවේ ම අංගයක් බවට පත් වී තිබුණි.

පාසල නිමවා නවාතැන වෙතට යන මගේ සවස් වරුවන් බොහෝ විට ගෙවී ගියේ අලස කමිනි. මවත් සොහොයුරියත් පමණක් සිටි පවුලෙන් මා මෙසේ ඈත් වී යාම ඔවුන් දෙදෙනා විසින් උපේක්ෂාවෙන් විඳ දරා ගනු ලැබුවේ ගුරු වෘත්තිය කෙරෙහි මා තුළ වූ ඇල්ම නිසාම වුවත් , තනිකමින් ගෙවී යන සවස් වරුව මා වෙත ද ඇති කර තිබුණේ කාන්සියකි. පොතක් පතක් කියවන්නට කම්මැලි හිතෙන එවන් බොහෝ සවස් වරුවන් හි ගම් පියසේ ඇවිදින්නට යාම මගේ පුරුද්දක් බවට පත් වූයේ නිරායාසයෙනි. එවන් සෑම මොහොතකම පාහේ ඒ සඳහා මා විසින් උවමනාවෙන් ම තෝරා ගනු ලැබුවේ නිසල් ගේ නිවස පිහිටා තිබූ බඩ වැටිය අද්දර ගුරු පාරයි.

නිසල්ගේ නිවස පිහිටා තිබුණේ මගේ නවාතැනට එතරම්ම දුරකින් නොවේ. සම්ප්‍රදායිකව නිවසක් ලෙසින් හැඳින්වුවත් ඇත්තෙන් ම පිටතින් එය කාමරයකට වඩා විශාල වූයේ නැත. නිවසේ ඉදිරිපස කෙටි තාප්පයකින් වටවුණු පිල්කඩට ඉහළින් වූ සාර්ලිස් මාස්ටර්ගේ අඳුරු පැහැ ගැන්වුණු සිතුවම හැරුණු විට ඒ පිල්කඩෙහි වෙනත් කිසිදු සැලකිය යුතු යමක් මා ගමන් කරන ගුරු පාරට දර්ශනය වූයේ නැත. පිල් කණ්ඩිය අද්දරම තිබුණේ සරුවට වැඩුණු ඉද්ද පඳුරකි. නිසල්ගේ නිවසේ කෙටි තාප්පයේ පාරට මුහුණ ලා තිබූ කොටසට ලම්භකව පිහිටි කුඹුරු යාය කෙළවර ඉඩමකින් මතුවුණු සුදු පිරියම් ගෑ උස් වූ සොහොන් කොත මගේ නවාතැනටත් දැක ගන්නට හැකිය.

බඩ වැටිය අද්දර ගුරු පාර දිගේ නිසල්ගේ නිවස ඉදිරිපිටින් ගමන් කරන සෑම මෙහොතකදී ම මගේ ගමන් වේගය උවමනාවෙන් ම අඩුවන්නේ මටත් නොදැනීමය. අනාරාධිතව හෝ පිල් කඩිත්තට ගෙට ගොඩ වී කා සමගින් හෝ කතා බහ කරන්නට ඇති වූ දැඩි පෙළඹීම යටපත් කරන්නට සිදු වූයේ  ඒ සඳහා කිසිදු පසුබිමක් නිර්මාණය කර ගන්නට මා සමත් නොවූ නිසාය. ඒ පාළු නිවසින් කිසිවකුගේ හෝ රුවක් දකින්නට මගේ නෙත් සිටියේ නිරතුරුවම සැදී පැහැදී ගෙනය. එහෙත් මේ නිවස හැම විටෙකම පාහේ ගිලී තිබුණේ හුදෙකලාවකය.

ඇතැම් දවසක කෙටි තාප්පය මත දෙකකුල් රුවා ගෙන තනිව ම කිසියම් සෙල්ලමක නිරතව සිටින නිසල්ගේ රුව ඈතදී ම හඳුනා ගන්නට මා සමත් වුණත් බඩ වැටිය සමීපයෙන් මගේ රුව ළං වෙද්දී පසුබා ඉවතට ඇදෙනු විනා ඔහු කිසිවිටෙකත් පිල් කණ්ඩියේ රැඳී සිටියේ නැත.

තවත් දවසක මට දකින්නට ලැබුණේ මහළු කාන්තාවක් වත්තේ කිසියම් වැඩක නිරතව සිටින ආකාරයයි. ඇය සැරපරුෂ කාන්තාවක් විය හැකි යැයි යන හැඟීම මා සිත තුළ පැලපදියම් වී තිබුණත් එසේ සැක කරන්නට තරම් කිසිදු සාධාරණ හේතුවක් මට තිබුණේ නැත.

එක්තරා දවසක පාසල අවසන් වෙන්නට හෝරාවක් තිබියදී මහ වැස්සක් ඇද හැලෙන්නට පටන් ගත්තේ හිටි හැටියේමය. සිරි පොද වැස්ස ගිගිරුම් සහිත මහ වැස්සක් බවට පෙරලෙද්දී දරුවන් ද එහි උපරිම ප්‍රතිපල නෙලා ගන්නට උත්සාහ කළේ වැස්සේ ඝෝෂාවට එක්වෙමිනි. මෙවැනි මොහොතක ඔවුන් නිශ්ශබ්ද කරවීමේ ප්‍රායෝගික දුෂ්කරතාව අත්දැකීමෙන්ම අවබෝධ කරගෙන සිටි මා ඔවුන්ට රිසි සේ සිය නිදහස භුක්ති විඳින්නට ඉඩ හළේ පාසල නිමා වන්නට මත්තෙන් කළ යුතු කිසියම් රාජකාරී කටයුතු කිහිපයක්ම මා වෙත පැවරී තිබූ බැවිනි. වෙසක් පොහොය නිමිත්තෙන් එදිනෙන් පසු තරමක දිගු නිවාඩුවක් තිබූ බැවින් එදින ම හවස් වරුවේ කොළඹ යාමට මා ද සිටියේ තරමක නොඉවසිල්ලකිනි. පාසලේ සේවයට පැමිණ මාස තුනකට ආසන්න කාලයක් ගත වී නොතිබුණත් මගේ එකම සොහොයුරියගේ විවාහ මංගල්‍යය වෙනුවෙන් මා ඉල්ලා සිටි නිවාඩුව අනුමත වීම මා සිත තුළ ද ඇති කර තිබුණේ කිසියම් උද්දාමයකි. මේ නිසා දරුවන්ගේ කෙළි සෙල්ලම් දෙස වරින් වර මගේ නෙත් ද යොමු වූයේ සතුටු සහගත මනෝ භාවයකිනි.

එහෙත් කුණාටු සුළං මැද තනි වූ ගල් කුළක් මෙන් නිසල් නිහඬය.

කවුළුවට ඔබ්බෙන් පෙනෙන වැහි අඳුර දෙස දෙනෙත් යොමා ගෙන සිටින ඔහුගේ මුහුණේ ගෑවි නොගෑවී  වේගයෙන් පියාඹා ගිය කොළ ගුලියක් දැල් කවුලුවේ හැපී බිම වැටුණේ මා බලා සිටියදීමය. කොළය විසිකළ දඟකාරයා සොයා පංතිය සිසාරා මගේ නෙත් ලුහුබැන්ඳ ද  එවැන්නෙක් කෙසේ වෙතත් අඩුම තරමින් සැකකාර දෑසක්වත් සොයා ගන්නට මා දක්ෂයෙක් වුයේ නැත. එහෙත් තමන් සිටි ඉරියව්වෙන් ම නිසල් වර්ෂාව දෙස නෙත් යොමා සිටියේ එවැන්නක් කිසිදා කිසිවිටෙක සිදු නොවූ ආකාරයෙනි.

පාසල නිමා වන්නට සීනුව නාද කෙරුණේ පංතිය තුළ මෙවැනි වාතාවරණයක් තිබියදී ය. වර්ෂාව ඒ වනවිටත් නිමා වී නොතිබුණ ද එහි ප්‍රචණ්ඩත්වය සමහන් වී තිබූ නිසා දරුවන් දිවගොස් මා පියන් සමග එක්වෙද්දී මා ද කඩිනමින් පොත් පත් අස් කරන්නට වූයේ එදින ම කොළඹ යන්නට සිටි බැවිනි. එතෙක් වේලා එකම යුද පිටියක් බවට පත් ව තිබූ පංති කාමරය අසපුවක් සේ එක්වරම නිහඩ වෙද්දී කිසියම් වූ කිසියම් වූ නුපුරුදු අමුත්තක් මා සිත වෙලා ගත්තේ නොදැනුවත්වමය. ඔව්… නිසල් පමණක් තවමත් පංති කාමරයේ රැඳී සිටියි. මා කවදත් සසල කරවන ඒ දෙනෙත් යොමු වී ඇත්තේ මා වෙතය.

“ ඇයි ඔයා අද ගෙදර යන්නේ නැද්ද පුතා …? ”

“ පුතා ” නම් වූ ආමන්ත්‍රණය ඔහු තුළ කිසියම් වූ විපර්යාසයක් ඇති කළ ආකාරය මා දුටුවේ ඔහුගේ දෙනෙත් පුරා පැතිරී ගිය වෙනස් වීම නිසාය. මේ වනවිට ඔහුගේ දෙනෙතේ ඇති වන වෙනස්වීම් හඳුනා ගැනීමේ කිසියම් ඉවක් මා විසින් ගොඩ නගා ගනු ලැබ තිබුණි.

“ සර් වෙසක් පෝයට කොළඹ යනවද…? ”

“ ඔව් පුතා… මම අදම යනවා… ඇයි….? ”

“ මේක අපේ තාත්තට දෙන්න පුලුවන් ද …? ”

රෙදී බෑගයෙන් ඉවතට ගෙන ඔහු මා වෙත පෑ හතරැස් කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලේ තිබුණේ කිසියම් සිතුවමකි එහි සටහන්ව තිබුණේ කාන්තාවක හා පුරුෂයෙකු ලෙස සිතිය හැකි රූප දෙකක් සහ කුඩා දරුවකුගේ යැයි සිතිය හැකි රුවකි. ඔවුන්ගේ දෙඅත් වෙසක් කූඩුවක් වෙත යොමු වී තිබූ බැවින් ඔවුන් එය දල්වතියි සිතන්නට මට අපහසු වූයේ නැත.  කාඩ්බෝඩ් රූපය පිටුපස “ තාත්තා ” යන අකුරු තරමක් විශාලව ලියා තිබූ ආකාරය අද ද මට සිහිපත් වන්නේ එදා මා තුළ ඇති වූ කම්පනයෙන් යුක්තවමය.

“ මම පුතාගේ තාත්තාව අඳුනන්නේ නැහැනේ… ” ඔහු මා දෙස බලා සිටින්නේ බලාපොරොත්තු දැල්  වූ දෑසිනි.

“ අපේ තාත්තා ඉන්නේ කොළඹ කියලා අම්මා කිවුවා… ”මේ ඔහු අයුරින් මා ඉදිරියේ දොඩමළු වන මුල්ම අවස්ථාවයි.

“ පුතාගේ තාත්තා කොයි වගේ ද…?  ” මා ඇසුවේ නොඇසිය යුතුව තිබූ පැනයක් බව මට අවබෝධ වූයේ ප්‍රමාද වීමෙන් පසුවය. මෙතෙක් වේලා මා වෙත දැල් වී තිබූ ඒ දෑස් ඒ වනවිට දැල් කවුළුවෙන් ඈත අනන්තයට එල්ල වී හමාරය. වැස්ස දැන් හොඳටම අඩු වී ඇතත් සීතල හිරිකඩ පංතිය සිසාරා යමින් තිබුණේය.

“ අම්මා කිවුවා තාත්තා ළඟදීම ගෙදර එයි කියලා…. ” ඔහු එක්වරම පැවසුවේ අවධානය මා වෙත නැවතත් යොමු කරමිනි.

“ පුතාගේ ගෙදර ඉන්නේ කවුද …? ”මෙතෙක් දවස් සිර කරගෙන සිටි ප්‍රහේලිකාවේ හිස් කොටු පුරවා දැමීම මගේ අරමුණ වූ බව නිසැකය.

“ අම්මයි ආච්චියි….”

“ අම්ම මොනවද කරන්නේ…? ”

“ අම්ම වැඩ කරන්නේ ඈත…. හවසට ගිහින් උදේට එනවා….”  පංති කාමරයේ දොර හඬ නගා බිත්තියේ ගැටී ගියේ එක්වරම හමා ගිය සීතල සුළං රැල්ල නිසාය.

“ සර් තාත්තට කියන්න ගෙදර එන්න කියලා ” ඔහුගේ හඬ ක්‍රමයෙන් සිහින් වන්නේය.

ඔහු සිය රෙදි බෑගය පපුවට තුරුලු කර ගත්තේ බොත්තම් ගැලවී ගිය කමිසයේ අඩුපාඩු අතකින් වසා ගන්නට උත්සාහ දරන අතරේදීමය.

“ හොඳයි …. මං මේක තාත්තට දෙන්නම්… ගෙදර එන්න කියලත් කියන්නම්..”

එවර ඔහුගේ දෙනෙත් පුරා පැතිරී ගියේ බලාපොරොත්තුවක සේයාවක් ද නැතිනම් තෘප්තිමත් බවේ සතුටක් ද යන්න එක්වරම තෝරා බේරා ගන්නට මහ පහසු වූයේ නැත. සමහර විට ඒ හැඟීම් දෙක ම ඒ දෑස් මත තැවරී තිබෙන්නට ඇත. වෙනදා මෙන් ඔහු නොපෙනී යනතෙක් පාසල් පිට්ටනිය වෙත නෙත් අයා සිටින්නට තරම් කාලවේලාවක් මට නොතිබුණේ කොළඹට යන අවසන් “ ඉන්ටර්සිටි ” බස් රථය අල්ලා ගන්නට පෙර ගමන් බෑගය ගෙන යන්නට නවාතැනට ගොඩ වීමේ අවශ්‍යතාවක් ද මා තුළ තිබූ නිසාය.

එයින් පසුව උදා වූයේ බෙහෙවින් ම අවිවේකී සති දෙකකි. සොයුරියක් පමණක් සිටි පවුලේ එකම පිරිමි දරුවා මා වූ බැවින් විවාහ මංගල්ලයේ බොහොමයක් සුලු ‍දෙයට පවා දුව පනින්නට සිදු වූයේ මටය.

මා යළිත් සේවයට වාර්තා කළේ සොයුරියගේ වෙන්ව යාම නිසා ඇති වූ මානසික කම්පනයෙන් මෙන්ම ශාරීරිකව දැනුණු වෙහෙසින් ද හෙම්බත් වීමෙන් පසුවය. එහෙත් සේවයට වාර්තා කිරීමෙන් පසු පාසලේ දී ද මට මුහුණ දෙන්නට සිදු වූයේ එවැනි ම වූ වෙහෙසකර කාල පරිච්ඡේදයකටය. ඒ දෙවැනි වාරය වෙනුවෙන් දරුවන්ගේ ප්‍රගති වාර්තා සකස් කිරීමේ කාර්යයත් නිසා ම නොවේ.  වාර්ෂික ක්‍රීඩා උත්සවයේ වෙනුවෙන් සවස් කාලයේ දරුවන් පුහුණු කිරීමේ බොහෝ වැඩ කටයුතුත් විදුහල්පති බාලසූරිය මහතා විසින් මා වෙත ම පවරනු ලැබ තිබූ නිසාය. ඒ සතිය පුරාම නිසල්ගේ රුව පංති කාමරය තුළ දී දකින්නට නොලැබීම මගේ සිත කැළඹීමට පත් කරන්නට සමත් වුණත් ඒ පිළිබඳ හෝඩුවාවක් ලබා ගන්නට සති අන්තය වන තෙක්ම බලාගෙන සිටින්නට මට සිදු වූයේය.

සතිය ගෙවී යමින් උදා වූ  මුල්ම සෙනසුරාදා සවස් යාමයේ දී නිසල්ගේ නිවස පිහිටි ඉසව්ව කරා මා පියමං කළේ ඔහුගේ නිවසට ගොඩ වැදීමේ අරමුණ ඇතිවමය. බඩ වැටිය වෙත යොමු වූ දෙවැට අතරින් ගෙවත්තට පිවිසෙන තෙක්ම මා දුටුවේ සුපුරුදු නිහැඬියාවේ ගිලී ඇති පිල් කඩයි. සිද්ධාර්ථ කුමාරෝප්පත්තිය සිහිපත් කරවන සාර්ලිස් මාස්ටර්ගේ සිතුවම ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ කිසියම් වූ සජීවී වස්තුවක් ලෙසිනි.

දොර පියන් පත විවර වී තිබුණ ද කිසිවකුත් පෙනෙන්නට නොසිටි නිසා මම දෙවරක් ම දොරට තට්ටු කළෙමි.  ක්‍රමයෙන් මතුවුණු පා හඬක් ඉදිරියට ඇදෙද්දී වෙනදා දකින මහලු කාන්තාවගේ රුව මම හඳුනා ගත්තෙමි.

“ මම තමයි නිසල්ට උගන්වන්නේ … ළඟදියි මේ ඉස්කෝලෙට ආවේ. ”මෙතෙක් වේලා අමුතු ම සත්ත්වයෙක් දෙස විපරම් කරන්නාක් මා දෙස විපිළිසරව බලා සිටි ඇය මගේ පිළිතුරෙන් සෑහීමකට පත් වූ බවක් දැකිය හැකි විය.

“ ඉඳගන්න මහත්තයෝ… ” ඇගේ කටහඬේ කිසිදු උද්යෝගයක් නැත.

පිල්කඩෙහි කෙළවර වැල් ඉහිරී ගිය පුටුවක් තිබුණ ද මා අසුන් ගත්තේ පෙරදා නිසල් වාඩි වී සිටි කෙටි තාප්පය මතය. නිවස ඇතුළින් කිසිදු හඬක් නැත.

“ ගෙදර කවුරුත් නැද්ද …? ”

“ කෙල්ල වැඩට ගිහින් ”ඇගේ පිළිතුරු කෙටිය.

මෙවැනි සවස් වරුවක වැඩට යන ඇය නිරත වනු ඇත්තේ කවර රැකියාවක විය හැකි ද …?

“ එතකොට නිසල්…? ”

“ පොඩි එකා නැහැ මහත්තයෝ ”

“ මේ සතියේම නිසල් ඉස්කෝලේ ආපු නැති නිසයි බලන්න ආවේ… නිසල් කොහේ හරි ගිහිල්ල ද …? ”

“ පොඩි එකා ආපහු ඉස්කෝලේ එන්නේ නැහැ… ” උදයේ පිපී පරව ගිය මලින් පිරුණු ඉද්ද මල් පඳුර වෙත දෙනෙත් රඳවා ගෙන සිටි ඇය මා ඇමතුවේ කිසිදු හැඟීමකින් තොරවයි.

“ ඒ කිව්වේ…? ”

“ කොලුවා මහණ කළා… බදුල්ලේ පන්සලක… මගේ මල්ලි වෙන කෙනෙක් තමයි පන්සලේ නායක හාමුදුරුවෝ. ගිය සතියේ තමයි පිංකම තිබුණේ. අපිත් තැපැල් රේල්ලුවෙන් පිංකම බලන්න ගියා..”

පපුව තුළින් මතු වුණු සිහින් උණුසුමක් මගේ මුලු සිරුර ම වෙලා ගන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ උණුසුම සුළු මොහොතකින්ම මගේ දෙකොපුල් සහ කන් පෙති අතර සැරි සරනු මට දැනුණි.

“ ඉතින් නිසල්ගේ අම්මා කැමති වුණා ද…? ”  නිහැඬියාව බිඳිමින් මම සෙමෙන් කටඬ අවදි කළෙමි.

“ ඒකිය කියලා කොහොම ද මේ ඔක්කොම කරන්නේ … ඒකි කීයක් හරි හොයාගෙන ආවොත් මිසක අපට ඔය කාගෙන්වත් සත පහක්වත් ලැබෙනවැයි…. අඩුම තරමින් දැන් කොලුවා තුන් වේලම කාලවත් ඉන්නේ නැතැයි… ” ඇගේ හඬ ක්‍රමයෙන් උස් වෙයි. ඒ කටහඩේ තැවරී ඇති නොරිස්සුම යොමු වන්නේ මා වෙත ද…?

සුදු සොහොන් කොත පෙනෙන ඈත ඉසව්වෙන් හෙමිහිට ඇදෙන ලොරියක රුව පෙනී ගියත් එහි හඬ මා සිටි පිල් කණ්ඩියට ඇසුණේ නැත.

“ එතකොට නිසල්…? ”

“ කොලුවා කැමති වුණා මහත්තයෝ ”

පෙරදා නිසල් වාඩි වී සිටි ඒ බිත්ති කණ්ඩිය මත තව දුරටත් රැඳී සිටින්නට මගේ හිත මට සිත් දුන්නේ නැත. සිතිවිලි තෙරපෙමින් මහත් බරකින් යුක්තව හද පත්ලෙහි ම තැන්පත් වෙද්දී මං පිල්කඩෙන් මෑත් වුණේ සිරුර පුරාම පැතිරුණු අසහනකාරී හැඟීම් සමුදායක් එක්කයි.

එයින් පසුව පංති කාමරයේ කවුළුව අසල හිස් වී ඇති නිසල්ගේ මේසය හා පුටුව දෙස නොබලන්නට උත්සාහ දැරුවත් හැම නිමේෂයක දී ම මගේ දෙනෙත් ඒ වෙත යොමු වුණේ මටත් රහසේමය. දරුවන්ට කිසියම් අත්වැඩක් සැපයීමෙන් පසුව ගුරු මේසයේ අසුන මත හිඳ ඈතින් පෙනෙන පාසල් පිට්ටනිය වෙත නෙත් යොමු කරද්දී රෙදි බෑගය තුරුළු කරගත් නිසල්ගේ රුව පිට්ටනිය කෙළවර ඇති දේවදාර ගස් අතරින් මගේ මනසේ ඇඳී මැකී යන්නේ විදුලි සැරයක් පරිද්දෙනි. ගුරු මේසය හා හිස්ව තිබූ නිසල්ගේ මේසය හා පුටුව වෙනත් තැනකට ගෙන ගියත් පංති කාමරයේ නොසිටි ඔහු , පංති කාමරයේ රැඳී සිටි නිසල්ට වඩා මගේ හිත කැළඹීමට ලක්කළ බව කීවොත් ඇත්තෙන් ම එය නිවැරදිය. දොඩමළු පංති කාමරය පුරා මට දැනුණේ කිසියම් වූ හිස්කමක් තැවරී ඇති බවකි. කාන්සිය මකා ගන්නට ගම් පියසේ ඇවිද යාම පුරුද්දකට මෙන් සිදු කෙරුණත් එම පාසලෙන් මාරුවක් ලබා ගන්නා තෙක්ම යළි කිසි දිනක නිසල්ගේ නිවස වෙත යොමුව තිබූ බඩ වැටිය ඔස්සේ ගමන් කරන්නට තරම් ධෛර්යයක් හෝ ශක්තියක් මට තිබුණේ නැත.

නිසල් නොමැතිව ගෙවී ගිය සති කිහිපයකට පසු යළිත් වරක් ඇද හැළුණු සිරි පොද වැස්සක් දවසේ මං පංති කාමරයේ කවුළුව ළඟට ඇදුණේ බොහොම කාලයකට පසුවයි. දරුවන්ට කිසියම් අත්වැඩක් පවරා බොහෝ විට මා රැඳී සිටින පංති කාමරයේ මගේ ප්‍රියතම අඩවිය වුණු දැල් කවුළුව පිහිටි ඉසව්ව මේ වනවිට මා විසින් ම තහනම් කලාපයක් කරගනු ලැබ තිබුණේය. ඒ කවුළුව සමීපයෙන් නිසල්ගේ මතකයේ සුවඳ තවමත් මට දැනුණු බැවිනි. අවසන් වරට නිසල් මා හා දොඩමළු වූ ඒ වැහිබර දිනයේ මතකයෙන් ම කවුළුවෙන් පිටතට නෙත් යොමු කරද්දී එක්වරම දුටු දර්ශනයෙන් මම මොහොතකට කම්පනයට ලක් වුණෙමි.

තැඹිලි පාට දාස් පෙතියා මල් පොකුරක්…..

මං හැමදාමත් ආස කළ සිරි පොද වැස්සේ තෙතමනයේ උණුහුමත් එක්ක මුහුවුණු දාස් පෙතියා මල් පොකුරේ නැවුම් සුවඳ මගේ මුළු හදවත පුරා ම පැතිරිලා ගියේ සුලු මොහොතකට මුලු මහත් විශ්වයෙන්ම මා තනි කරලා ඉවතට අරගෙනයි.

සිරි පොද වැස්සත් එක්ක දඟ කරමින් සුළගේ ලෙළෙන ඒ මල් පොකුර පිපුණු පුංචි මල් පාත්තිය කාගේ ද යන්න හඳුනා ගන්නට මට මොහොතක්වත් අසීරු වූයේ නැත. පන්ති කාමරයේ තවත් එක් ක්‍රියාකාරකමක් ලෙසින් මල් පාත්ති සකස් කරද්දී නිසල් තමන්ගේ පාත්තිය විදියට තෝරා ගත්තේ කවුළුව පහළින් එක එල්ලයේ ම තිබුණු මේ බිම්කඩයි.

දාස් පෙතියා මල් පොකුරේ ම රැඳිලා තිබුණු මගේ දෑස් අනෙක් පාත්ති දිහාවටත් විහිදිලා ගියත් ඒ  බොහොමයක් පාත්ති තිබුණේ වේලිලා ගිහින්. පැළ හටගෙන තිබූ අනෙක් පාත්ති කිසිවකත් ඒ වනවිට මල් හටගෙන තිබුණේ නැත.

හැමදාමත් මල් දරාපු ඒ දාස් පෙතියා මල් පාත්තිය පාසලේ සිටිය මුලු කාලය පුරා ම ආපහු සැරයක් පංති කාමරයේ මගේ ප්‍රියතම ඉසව්ව කවුළුව සමීපය බවට යළිත් පත් කළේ මටත් නොදැනුවත්වමයි.

මේ සිද්ධිය සිදුවෙලා දැන් දශක දෙකකටත් වඩා වැඩි කාලයක්. කසාවතින් සැරසුණු පුංචි නිසල්ගේ රුව සොයා යන්නට මගේ හිත කවදාවත් මාව උනන්දු කළේ නැත්තේ ඇයි ද කියලා මට තවමත් හිතා ගන්නට අපහසුයි.

ඒත් අද මං ඉන්නේ ඒ පුංචි ඉස්කෝලෙන් විතරක් නෙමෙයි මගේ රටෙනුත් බොහොම ඈත විදේශයක… මැදි වියත් එක්ක අත්වැල් බැඳගෙන. ඒත් තරුණ වියේ ඒ මතකයේ උණුසුමත් තුරුළු කරගෙන පොඩි හාමුදුරුවන්ව සොයා ගන්නට හැකියාවක් ඇතිනම් ඒ වෙනුවෙන් බොහෝ දේ කැප කරන්නට අද මං සූදානම්.

ඒ එකම අරමුණක් වෙනුවෙන්.

එනම් ජීවිතයේ සැබෑ ම  සතුට කුමක්දැයි පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙන් ම අසා දැන ගන්නටය.

පිළිතුරක් ඕනෑ කර තිබේ….!

Reading-Books

මගේ සේවා ස්ථානයට පහුගිය සතියක අලුත් සේවකයන් කිහිප දෙනෙක් බඳවා ගෙන තිබුණා. ඒ කිහිප දෙනාම විවිධ රටවලින් කැනඩාවට ආපු අය. කැනඩාව කියන්නේ ලෝකයේ හැම රටකින්ම පැමිණෙන විවිධාකාර ජාතීන් ඉන්නා රටක් නිසා කැනඩාවේ රැකියා ස්ථානවල විතරක් නෙමෙයි පාසල් ඇතුලු හැම පොදු ස්ථානයකම මේ විදියේ බොහොම අපූරු ජනවාර්ගික විවිධත්වයක් දකින්න පුලුවන්.

ස්වභාවයෙන්ම මිතුරන් ඇති කරගන්න කැමැත්තක් තියෙන මං ඉඩක් ලැබුණු හැම වෙලාවකම මේ අලුත් සාමාජිකයන් එක්ක අල්ලාප සල්ලාපයෙහි යෙදෙන්නට අමතක කළේ නැහැ. මෙයින් එක් කෙනෙක් ඇවිත් තිබුණේ චිලී රටෙන්. පොත් පත්වලට ආස කරන ඕනැම කෙනෙකුට චිලී රට සිහිපත් වුණාම මතක් වෙන්නේ ඉසබෙල් ඇලෙන්ඩේ (Isabel Allende) කියන ලේඛිකාව. ඒ තරමටම ඇය මුලු ලොව පුරාම නම ගිය ලේඛිකාවක්. චිලී රටේ නාමය ලෝක ඉතිහාසයේ සටහන් කරන්නට මේ ලේඛිකාවගෙනුත් ලැබුණේ අමරණීය දායකත්වයක්. අලුත් මිතුරාත් එක්ක සංවාදයේ යෙදෙද්දී ඉසබෙල් ඇලෙන්ඩේ ලේඛිකාවගේ නාමය ලංකාවේ පවා බොහොම දෙනෙක් දන්නා බව මං ඔහුට කිව්වා. ඒත් ඔහුගේ කතාවෙන් මට වැටහුණේ මේ ලේඛිකාව ගැන හරි හැටි වැටහීමක් ඔහු තුළ නොතිබුණු බවයි. ඇත්තෙන්ම ඔහු මේ ලේඛිකාව ගැන නොදන්නවාද කියන කරුණ තහවුරු කර ගන්නට මං පොත්පත්වලට ආදරය කරන කවුරුත් දන්නා ඉසබෙල්ගේ ඊවා ලූනා (Eva Luna) නව කතාව ගැන විමසුවා. එහෙත් ඔහු සිතුවේ මං විමසන්නේ තවත් ලේඛිකාවක් ගැන කියලයි. “ ඊවා ලූනා දැන් ඇත්තටම ආච්චි කෙනෙක් ” ඔහු මට පිළිතුරු දුන්නා. මේ පිළිතුරෙන් මං කොයි තරම් පුදුමයට පත් වුණත් ඒ බව ඔහුට පෙන්නුවේ නැහැ. සාහිත කලාව ගැන මේ මිතුරා සමග කතා කිරීමෙන් පළක් නැති බව හොදින්ම තහවුරු වුණ නිසා චිලී දේශයේ කාලගුණය, සංස්කෘතිය ගැන විමසමින් මං කතාව වෙනත් පැත්තකට යොමු කළා. ඒත් ඒ කතාව අතරේ පවා සිත ඇතුළෙන් මගේ හිත ලොකු අරගලයක යෙදෙමින් තිබුණා. චිලී දේශයේ උපත ලබා සති කිහිපයකට පෙර කැනඩාවට පා තබනා තෙක්ම සිය ජීවිත කාලයම එහි ගත කළ මේ තරුණයා තමන්ගේ රටේ නම ලෝකයේ ඉහළින්ම සටහන් කළ ලේඛිකාවක් ගැන නොදැන සිටීම කොයි තරම් අවාසනාවන්ත කරුණක් ද කියන එක ඔහු හා කළ මුලු සංවාදය පුරාම මගේ හිත ඇතුළේ මහත් බරකින් තෙරපෙමින් තිබුණා.

ආයතනයට ආපු තවත් අලුත් සාමාජිකයෙක් එක්ක කතා කරද්දිත් මේ විදියේම දෙයක් තමයි සිද්ධ වුණේ. ඔහු ඇවිත් තිබුණේ ඇෆ්ගනිස්තානයෙන්. ඇෆ්ගනිස්තානයේ තලිබාන් පාලනය, සරුංගල් තරග තහනම් කිරීම, හසාරා ජනවර්ගය ගැන මං දැනගෙන හිටිය කරුණු ගැන සාකච්ඡාව පටන් ගනිද්දී ඔහු පුදුම වෙලා ඇහුවේ මං ඇෆ්ගනිස්තානයට ඇවිත් තියෙනවද කියලයි. ඒත් මේ දේවල් දැනගත්තේ ඔහුගේ රටේ ලේඛකයෙක් වන කාලිඩ් හොසෙනි (Khaled Hosseini)ගේ පොත්පත්වලින් (The Kite Runner, A Thousand Splendid Suns, And the Mountain Echoed) වලින් කියලා කිවුවම එහෙම ලේඛකයෙක් ගැන ඔහු අහලාවත් තිබුණේ නැහැ. තලේබාන් පාලනයේ කුරුරු බව වගේම ඇෆ්ගන් සංස්කෘතියේ හැඩරුව ලොවට ගෙන ගිය ලේඛකයන් අතර ඉදිරියෙන්ම සිටින කාලිඩ් හොසෙනි ගැන ඔහු නොදැන සිටීම ඉතාම පුදුමාකාර දෙයක් විදියට තමයි ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ. The Kite Runner සිනමා පටය ඔහු නරඹලා තිබුණත් ඒ සිනමා පටයට පදනම් වෙලා තිබුණේ ඒ නමින් බිහිවුණු කාලිඩ්ගේ පොතින් බව පවා ඔහු දැනගත්තේ මගෙන්.

තමන් උපන් දේශයෙන් වෙන් වෙලා වෙනත් රටකට පා තබද්දී මේ විදියට තමන්ගේ දේශයේ උරුමයන් ගැන මෙලෝ හසරක් නොදැන සිටීම මගින් අවමානයට පත් වෙන්නේ තමන්ම ද එහෙමත් නැතිනම් තමගේ රට ද එහෙමත් නැතිනම් ඒ දෙකම ද යන්න ගැන සිතා බැලීම ඔබට භාරයි.

මගේ නවක මිතුරන්ට තමන්ගේ රටේ සාහිත කලාව ගැන තියෙන වැටහීම මෙහෙම තත්ත්වයක තියෙද්දී විදේශයන්හි ජීවත් වෙන අපේම ලාංකිකයන්ගේ තත්ත්වය කොහොම වෙන්න පුලුවන්ද කියලා මට නිකමට හිතුණා. මෑත කාලයේ දී අන්තර්ජාතික තලයට ගිය ලාංකීය ලේඛකයන් අතර ඉදරියෙන්ම සිටින මුල්ම පෙළේ ලේඛකයන් දෙදෙනෙක්ම ඉන්නේ මං ජීවත් වෙන කැනඩාවේ. ඒ මයිකල් ඔන්ඩච්චි (Michael Ondaatje) සහ ෂ්යාම් සෙල්වදුරෙයි (Shyam Selvadurai) යන ලේඛකයන් දෙන්නා. මයිකල් තමන්ගේ ද ඉංග්ලිෂ් පේෂන්ට් (The English Patient) කියන කෘතියට බුකර් සම්මානය හිමිකරගත්තා විතරක් නෙමෙයි ඒ කෘතිය ඇසුරින් ඒ නමින්ම තැනුණු විශ්ෂ්ට සිනමා පටයට සම්මාන ගණනාවක්ම හිමිවුණා. පොත් පත් සම්බන්ධයෙන් කැනේඩියානු රජයෙන් පිරිනමන ඉහළම ගෞරවණීය සම්මානයක් වන Governor General’s Award මෙන්ම ඒ හා සමාන විශිෂ්ට වර්ගයේ සම්මාන ගණනාවක්ම ඔහුට හිමිවුණා. ඔහුගේ අලුත්ම නවකතාව වන The Cat’s Table පොතත් ගවර්නර් ජනරාල් සම්මානයට නිර්දේශ වූ සීමිත පොත් කිහිපය අතර ඉදිරියෙන්ම තිබුණා.

සම්මාන රැසකින්ම පිදුම් ලැබූ තවත් ලාංකීය ලේඛකයෙකු වන ෂ්යාම් අන්තර්ජාතික තලයේ දී බොහෝ කතාබහට ලක්වුණු ලේඛකයෙක්. ඉතාම ආකර්ෂණීය කතා ශෛලියක් සහිත ඔහුගේ ෆනී බෝයි (Funny Boy) කෘතිය ඒ විදියේම රසවත් ස්වරයකින් සුගතපාල ද සිල්වා “අමුතු ඉලන්දාරියා” නමින් සිංහලට පෙරලුවා. ඔහුගේ අලුත්ම නවකතාව වන “ද හංග්රි ගෝස්ට්” (The Hungry Ghost) කෘතියත් ඉතාම රසවත් ස්වරයකින් ලියැවුණු බොහොම අපූරු නවකතාවක්.

මේ ලේඛකයන් දෙදෙනාම ඉතාම ශූර ලේඛකයන් දෙදෙනෙකු නිසාම මේ දෙදෛනාගේ අලුත් පොතක් නිකුත් වුණු හැම මොහොතකම එය කතා බහට ලක්වෙනවා. ඒ වගේම ඒ දෙදෙනාගේම පොත් පත් බොහොමයකම පසුබිම ලංකාවට සම්බන්ධයි. මේ දෙදෙනාගේ අලුත්ම පොත් දෙක වන මයිකල්ගේ “කැට්ස් ටේබල්” වගේම ෂ්යාම්ගේ “හන්ග්රි ගෝස්ට්” පොත් දෙකම ලංකාව පසුබ්ම් කරගත් නවකතා දෙකක්. “හංග්රි ගෝස්ට්” පොතේ කවරය පවා සැරසිලා තියෙන්නේ ලංකාවේ වලව්වක සමීප රූප රාමුවකින්. මේ පොත් දෙකම නිකුත් වූණු කාලවල කැනඩාවේ ප්රධානම පුවත් සේවවා වන සීබීසී (CBC) පුවත් සේවාව මේ පොත් දෙකම Governor General සම්මානය සඳහා නිර්දේශිත බව කියමින් ඒවා පිළිබඳ විස්තරයක් වරින් වර ඉදිරිපත් කළා. ඒ වගේම කැනේඩියානු පොත් වෙළෙඳ සැල්වල බොහොම කැපී පෙනෙන තැන් වල තමයි මේ පොත් විකුණනන්නට තබා තිබුණේත්. එක්තරා අවස්ථාවකදී අහම්බෙන් මට හමුවූ කැනේඩියානු වි‍ශේෂඥ වෛද්යවරයෙක් මා ලංකාවේ බව දැනගත් මොහොතේම මා හා කතාබහ ආරම්භ කළේ මයිකල්ගේ කැට්ස් ටේබල් කෘතිය මා කියවා ඇතිද යන්න ගැන විමසමිනුයි. ඔහු ලංකාව ගැන මා හා කතා බහ කරන්නට පටන් ගත්තේ පොත පිළිබදව කතා බහ අවසන් වුනාට පස්සෙයි.

ඒත් කැනේඩියානු සාහිත ලෝකයේ මෙන්ම අන්තර්ජාතික තලයේ සාහිත පෙරළිකාරයන් බවට පත්වෙලා ඉන්න මේ ලාංකීය ලේඛකයන් දෙදෙනා ගැන නමින්වත් අසා ඇති කැනඩාවේ සිටින ලාංකිකයන් ගණන අතළොස්සක් බව මං හොඳින්ම දන්නවා.

මේ කතාවත් එක්ක මගේ දෑස් ඉදිරිපිට සිදුවුණු තවත් සිද්ධියක් මට මතක් වෙනවා. දිවයින පුවත්පතේ “බදාදා අතිරේකය” මා අතින් සංස්කරණය වන්නට පෙර එය සංස්කරණය වුණේ බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති පුවත්පත් කලාවේදියෙකු වුණු කිත්සිරි නිමල් ශාන්ත සූරීන් අතින්. දවසක් දා බදාදා සාහිත අතිරේකය වෙනුවෙන් කුමාරතුංගගේ සහ වික්රමසිංහයන්ගේ ඡායාරූප දෙකක් පුවත්පතේ පුස්තකාලයෙන් රැගෙන එන ලෙස ඔහුට සහාය වන තරුණ පුවත්පත් කලාවේදියෙකුට ඔහු කිව්වා. ඔහු අදහස් කළේ මුනිදාස කුමාරතුංගයන් සහ මාර්ටින් වික්රමසිංහයන් ගැනයි. ඒත් මේ පුවත්පත් කලාවේදියා අරගෙන ආවේ රනිල් වික්රමසිංහගේ සහ චන්ද්රිකා කුමාරතුංගගේ ඡායාරූප දෙකකුයි. තමන් ඡායාරූප ගෙනි යන්නේ සාහිත අතිරේකයට බව හොඳින්ම දැන දැනත් දේශපාලකයන් දෙදෙනෙකුගේ ඡායාරූප මේ පුවත්පත් කලාවේදියා රැගෙන ආවේ ඔහු පොත් පත් හෝ ලේඛකයන් ගැන මෙලෝ හසරක අවබෝධයක් නොතිබුණු පුද්ගලයෙකු වූ නිසයි.

ඉතාම දියු‍ණු කාර්මික රටවල පවා සාහිත කලාවන් පිළිබඳව තවමත් දක්වන්නේ බොහොම ගෞරවණීය ආකල්පයක්. මේ නිසාම කොයි තරම් තාක්ෂණික මෙවලම් ආවත් පොත පත සම්බන්ධයෙන් තියෙන ඉල්ලුම හා කැමැත්ත ඒ රටවල තවම දකින්න පුලුවන්. කැනඩාවේ පොත් සාප්පු බොහොමයක පොත් පත් මිලදී ගන්න එන අයට ඉඳගෙන පොත පත කියවන්න බොහොම සැප පහසු පුටු තබා තියෙන ආකාරය දකින්න පුලුවන්. ඔබ පොත මිලදී ගත්තත් නැතත් මුලු පොතම වුණත් බොහොම නිදහසේ සැප පහසුව කියවලා යන්න මේ පොත් සාප්පුවල කිසිම බාධාවක් නැහැ. මා ජීවත් වන පෙදෙස ආසන්නවම තියෙන පොත් සාප්පුව තුළ එක් කොටසක කෝපි අවන්හලක් පවා තියෙනවා. මේ නිසා කෝපි අවන්හලෙන් කෝපි කොප්පයක් හා හපන්නට යමක් අරගෙන පොත් සාප්පුවේ සැප පහසු පුටු මත හිදගෙන පුස්තකාලයක මෙන් පොත් පත් කියවන පිරිස මේ පොත් සාප්පුවට ගොඩවන හැම මොහොතකම මං දකිනවා.

පුවත්පත් වැඩමුලුවකට ස්වීඩනයට ගිය මොහොතක ඒ රටේ මුදල් නෝට්ටුවල සටහන් වෙලා තිබුණු මුහුණු දේශපාලකයන්ගේ වෙන්න බැහැය කියන අදහස හිතට දැනුණු නිසා මං ඒ ගැන වැඩ මුළුව මෙහෙයවපු තැනැත්තාගෙන් විමසීමක් කළා. ඒ මොහොතේ මට දැනගන්න ලැබුණේ ඒ හැම නෝට්ටුවකම වගේ සටහන් වෙලා තියෙන්නේ රටේ කවියන්, ලේඛකයන්ගේ මුහුණු බවයි. කවියන්, ලේඛකයන් තමන්ගේ මුදල් නෝට්ටුවල විතරක් නෙමෙයි ජනතාව අතරට යන බොහොමයක් දේවල සටහන් කර ඇති රටවල් රැසක් ලෝකයේ තියෙන බව මං දැනගත්තේ බොහොම මෑතකදී ඒ ගැන සොයා බලද්දියි. ඒත් බැලූ බැල්මටම අපුලක් ඇති කරන දේශපාලකයන්ගේ මූණත් තහඩු හැරෙන්නට අපේ කවියෙකුගේ හෝ ලේඛකයකුගේ රුවක් ලාංකීය මුදල් නෝට්ටුවක කිසිම දවසක සටහන් වෙන්න ඇතියි කියලා මං හිතන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට අපේ රටේ සිද්ධ වෙන්නේ කවියන් ලේඛකයන් හෝ බුද්ධිමතුන්ගේ නමින් විවෘත වෙලා තිබුණ දේවල් පවා කාලකන්නි දේශපාලකයන්ගේ නම් ගම් වලින් යළිත් නම් කෙරෙන එකයි. රටක ගමන්මගේ දිශානතිය හඳුනා ගන්නට ඒක හොඳම සංකේතයක්. එක්තරා යුගයක අපේ රටේ කලාව සංස්කෘතිය හා සාරධර්ම ගැන මුලු ලොවටම හෙළි කළ ආනන්ද කුමාරස්වාමිගේ නමින් පැවැති මාවත පවා මේ අන්දමින් වෙනස් කෙරුණේ වැඩි ඈතකදී නෙමෙයි. අපේ නූතන ලාංකීය දරු පරපුරට ඒ විදියේ දුලබ උගතුන් ගැන අවබෝධයක් නැති බව ඇත්තක්. ඒත් අඩුම තරමින් එවැනි නමකින් මාවතක් හෝ නම් කර ඇති විටෙක ඒ මාවතේ යන එන්නන්ගෙන් කිහිප දෙනෙකුට හෝ තමන් නොදන්නා මේ පුද්ගලයා ගැන සොයා බලන්නට අදහසක් හිතේ ඇති වෙන්නට තියෙන ඉඩකඩ වැඩියි. බලයට පත්වෙන හැම ආණ්ඩුවකින්ම සිද්ධ වෙන මේ විදියේ අමන වැඩ කටයුතු නිසා සිද්ධ වෙන්නේ ටියුෂන් ගුරුවරුන් එහෙමත් නැතිනම් මල් කතා පොත් වලින් බඩ වඩා ගන්නා තොරොම්බල් පොත පත ලියන්නන් රටේ ඉහළම සාහිතධරයන්, බුද්ධිමතුන් ලෙස දරුවන්ගේ මනස තුළ තැන්පත් වීම පමණයි. ටියුෂන් ගුරුවරයා කොයි තරම් දේවත්වයෙන් පුදන්නට අපේ දරු පරපුර මේ වනවිට යොමු වෙලා තියෙනවාද කියන එක මෑත කාලයේ ෆේස් බුක් අඩවියෙන් දුටු වීඩියෝ කිහිපයක් මගින් මට දකින්නට ලැබුණා. පූදින මල් කැකුලු මෙන් වූ මේ දරුවන් පංතියේ අන්තිම දවසේ දී ඉකි ගසා හඩමින් එක්තරා ටියුෂන් ගුරුවරයකු ඉදිරියේ වැද වැටෙද්දී අඩුම තරමින් සිය අසුනින් නැගිටින්නටවත් ඔහු සදාචාර සම්පන්න වෙන්නේ නැහැ. අද වනවිට ටියුෂන් පංතියට දේශපාලකයන් වඩම්මවන මට්ටමට නූතන දිසාපාමොක් පරපුර කසල සෝධක පරපුරක් බවට ඇද වැටී තියෙනවා. තමන් දුකසේ උපයන කාසි අල්පය වැය කර ශිල්ප ලබන්නට තම දරුවන් යවන ටියුෂන් සුපර් මාකට් තුළින් අනාගත ඡන්ද දායකයන් බිහිකිරවීමේ මේ නපුංසක කටයුත්තට අඩුම තරමින් දෙමාපියන්ගේවත් පැහැදිලි විරෝධයක් එල්ල වෙන බවක් මං දුටුවේ නැහැ.

කිසියම් පරපුරක් පොත් පත් කියවීමෙන් එහෙමත් නැතිනම් සාහිත රසවින්දනයෙන් ඈත් වෙනවා කියන්නේ ඒ පරපුරේ විතරක් නෙමෙයි සමස්ත අනාගත පරපුරේම සංවේදී භාවයන් පවා මොට වෙනවා කියන එකයි. ටියුෂන් ගුරුවරුන්ට විතරක් නෙමෙයි දේශපාලකයන්ටත් අපේ දරු පරපුරට වගේම ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ට පවා මේ විදියේ ඕනෑම අශ්ලීල අඩව්වක්, කස්තිරමක් ගසා පෙන්වන්නට පුලුවන් තරමට අපේ සමාජය අසංවේදී වෙලා තියෙන්නේ සමාජයක් විදියට අපේ රටේ සංවේදී භාවයන් මේ වන විට වල් වදිමින් තියෙන නිසයි. ඇග පසග සොළවීමෙන් පමණක්ම මනාප ගොඩ ගසා ගන්නා නළු නිළි රූපකායන් දියවන්නා ඔය තරණය කරන්නට සමත් වන්නේත්, හොර ආචාර්යවරුන්, හරක් හොරුන්, කුඩු වෙළෙන්දන්, මිනී මරුවන් වගේම සල්ලාල දූෂකයන් ජනතාව පාලනය කරන්නට ඒ මහ ජනතාවගේම ඡන්දයෙන් තේරී පත්වන්නේත් අපේ සමාජයේ සංවේදීභාවයේ අංගවිකලත්වය නිසාම තමයි.

විසි වන සියවසේ සිටි අංක එකේ බුද්ධිමතා ලෙස නිතරගයෙන්ම නම් කෙරුණු ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් නිතරම අමතකවීම් සිද්ධ වුණු තැනැත්තෙක් විදියට තමයි සලකන්නේ. ඒත් ඔහුගේ එක්තරා කියමනක මෙහෙම සඳහන් වෙනවා. “The only thing you absolutely have to know is the location of the library.” (ඔබ නිසැකයෙන්ම දැන සිටිය යුතු කරුණ නම් පුස්තකාලයට යන මාවතයි).

පොත්පත් කියවීම හැමෝටම කරන්න බැරි දෙයක් බව ඇත්ත. ඒකට හේතුව ඒ සඳහා කිසියම් සංවේදීතාවක් වගේම රසවින්දන හැකියාවකුත් ඕන කරන නිසා. ජීවිත කාලය තුළ අපිට බොහෝ දේ ඉගෙන ගැනීමෙන් ලබා ගන්නට පුලුවන් බව ඇත්ත. උදාරහණයක් විදියට දොස්තරවරයෙක්, ඉංජිනේරුවරයෙක්, ගණකාධිකාරවරයෙක්, නීතිවේදියෙක්, කාර්මික ශිල්පියෙක් හෝ වෙනත් ඕනෑම වෘත්තියක් සදහා ඇවැසි දැනුම අපිට කිසියම් රටාවක් අනුව ඉගෙන ගැනීම මගින් ලබාගන්න පුලුවන්. ඒත් කවියක්, කෙටිකතාවක්, නවකතාවක් රසවිදීමේ හැකියාව ඒ විදියට ලබා ගන්න බැහැ. ඒ සදහා තමන්ගේ හදවත තුළ සියුම් කවුළු විවිර වෙලා තියෙන්නට ඕනේ. සංවේදී භාවයන් පුබුදු වෙලා තියෙන්නට ඕනේ. සැබෑ විප්ලවවාදියෙක් වෙන්නට නම් මලෙක සුවඳ විතරක් නෙමෙයි මලෙහි පෙති වල සියුම් බවත් විඳින්නට හැකි කමක් තියෙන්නට ඕනේ කියලා චේ ගුවේරා කියලා තියෙනවා. ඒකට හේතුව සැබෑ විප්ලලවාදියෙක් තුළ මානව දයාව තිබිය යුතුම නිසයි. පොත්පත් කියවන්නට කැමැති ඒ වගේම පොතක් රස විදින්නට තරම් හැකියාවක් තියෙන අය තුළත් මේ මානව දයාව දකින්නට පුලුවන්.

“කියවීම මිනිසා සම්පූර්ණ කරයි” කියන බොහොම පැරණී කියමනට මුල්වෙලා තියෙන්නේ කියවීමත් සමගින්ම ජීවිතයට එක්වන ජීවිත පරිඥානය නිසයි. මේ නිසාම බොහෝ පොත පත කියවන මිනිසුන්ට ජීවිතය තේරුම් ගන්න හරිම පහසුයි. සමාජය තේරුම් ගන්න වගේම ජීවිතයේ ගැටලු වලට බොහොම සවිඥානිකව පිළිතුරු සපයා ගන්නට පොත් පත් කියවන පොත් පත් ඇසුර කරන පුද්ගලයන්ට ඉතාම පහසුවෙන් පුලුවන් බව සියලු නූතන පර්යේෂණ වලින් ඔප්පු වෙලා තියෙනවා. අද දවසේ බොහෝ දෙනෙක් පීඩා විඳින බව කියන මානසික අවපීඩනය (Depression) පොත පත කියවන්නට පුරුදු පුහුණු වූවන් තුළ හරිම අඩුයි.

ගෙවී ගිය සතියේ එක්තරා සති අන්ත සිංහල පුවත්පතක සංවාදයක් මා කියෙව්වා. ඒ සංවාදය තිබුණේ බොහොම විවේචනවලට භාජනය වන සංගීත කණ්ඩායමක නායකයා එක්ක. ඔහුගේ ගීතවලින් අපේ සංස්කෘතියට, සදාචාරයට හානියක් වෙනවා නේද කියන කරුණ පුවත්පත් කලාවේදිනිය අසා තිබුණා. ඔහු ඊට දී තිබුණු පිළිතුර මගේ සිත් ගත්තේ හිතන්නට බොහෝ දේවල් ඔහු ඒ පිළිතුර තුළ ගැබ් කරලා තිබුණ නිසයි. තමන්ගේ ගීතවලින් සංස්කෘතියට, සදාචාරයට හානියක් වෙනවා කියලා චෝදනාවක් තියෙනවා නම් ඒක පිළිගන්න තමන් සූදානම් නමුත් ඊට කලින් ලාංකිකයන් විදියට අපිට දැන් ඉතිරිවෙලා තියෙන සදාචාරය, සංස්කෘතිය මොකක්ද කියන එක පොඩ්ඩක් තමන්ට පැහැදිලි කරලා දෙන ලෙස ඔහු පුවත්පත් කලාවේදිනියගෙන් පෙරලා ප්රශ්න කරලා තිබුණා. ඇත්තෙන්ම අපිට සංස්කෘතියක් සදාචාරයක් එහෙත් නැතිනම් සංවේදීභාවයක් දැන් ඉතිරි වෙලා තියෙනවාද….? තියෙනවා නම් ඒ කොතැනද…..? කොයි මට්ටමකින්ද ඒක ඉතිරි වෙලා තියෙන්නේ…..? ඒ සංගීත කණ්ඩායමේ නායකයා පෙරලා සමාජයෙන් අහන ගැටලුවලට කාගෙන් හෝ පිළිතුරක් ලැබෙනවා නම් ඒක දැනගන්න මටත් ආසයි.

නික්ම යාම

Nice-Wallpaper-Of-Good-Morning

සඳ රැස් ගලා ඇවිදින් සිරි යහන වෙ ත
විකසිත කුසුමකිය සොඳුරිය ඔබේ ව ත
කිරි සුවඳක එතුණු පුතුගේ සිගිති ග ත
මොහොතක් සසල කෙරුවා මා තුරුණු සි ත

මල් පෙති සුවඳ මුසුවුණු සිහිලැල් පව නේ
බිළිඳු සිනා විසිරෙන කිරි කැටි සිහි නේ
සොඳුරුම සිත්තමකි සොඳුරිය ඔබ නය ‍ නේ
හදවත් පවුර කලතා උණුසුම දැනු නේ

කිසිවෙකු කිසි විටෙක කිසිදා නොවිඳි තර ම්
සෙනෙහස ඔබෙන් ලත් සිලිලාරෙකි මනර ම්
සිතිවිලි තරග මා හද කළඹන මෙතර ම්
සොඳුරිය ඔබ පමණි දුටු මා සිතුම් පැතු ම්

කුමරිය දුටුව මොහො‍තේ ඔබ මුල්ම දි න
සුපුරුදු සුවඳ දැනුනා සසරින් හම න
භවයෙන් භවය ආවත් අප පතා ‍ගෙ න
යළි හමු නොවනු ඇත මින්මතු කිසිම දි න

කිරිකැටි යුගත් පා මව් වෙත තුරුලු වෙමි න්
පිපි මුව කමල රන්වන් සියපතක් ලෙසි න්
මදහස පාන කිරි සුවඳැති දෙතොල් අගි න්
සිප ගන්නට සිතෙයි පොඩි පුතු වැළඳ පෙමි න්

සෙවනැල්ලක් විලස ආ මග සසර පු රා
මා සිත හැඳිනු කිසිවෙකු වෙද ඔබම හැ රා
කඳුලක් මතුව ආවද ඔය නෙතඟ ක රා
මේ වෙන්වීම වටහා ගනු ඇත සපු රා

හැම සම්පතම තිබුණත් නොඅඩුව සපි රී
නැහැ සැනසුමක් සිත යයි ඈතක විසි රී
මේ හැම දෙය කෙළවර නොම වෙයි මිහි රී
ඇති බව හැ‍ඟෙයි කළ යුතු කිසිවක් පැව රී

හෙට හිරු නැගෙන විට නිල්වන් ගුවන අ රා
අරුණළු දකිනු රිසියෙමි ඝන තිමිර ඉ රා
මාවත විවර කරනට නව ලොවක් ක රා
සමුගමි ඉතින් අවසර මට යසෝද රා

මං නැතිදා….!

Image

ගෙවී ගිය සති අන්තයේ පුස්තකාලයට ගොඩ වැදුණු මොහොතක පොතක පිටුපස කවරයක සටහන් වෙලා තිබුණු එක් වැකියක් තදින්ම හිත් ගත්තේ එහි තිබුණු සංවේදී කම නිසයි.

When Tomorrow Starts Without Me

මේ වැකිය හිත පතුලේ නොමැකෙන විදියටම සටහන් වෙච්ච නිසා මේ වැකියට පදනම් වෙච්ච කුමක් හෝ දෙයක් ඇතිය කියලා හිතුණා. ඒ නිසා ගෙදර ඇවිත් මේ වැකිය අන්තර්ජාලයෙන් සොයා බැලුවා.

මේ වැකියට පදනම් වෙලා තියෙන්නේ  බොහොම දෙනෙක්ගේ හිත් ඇද බැද ගත්ත කවි පෙළක් බව දැනගත්තේ ඒ මොහොතේයි. ඒ නිසා මේ කවි පංතිය මට අලුත් වුණත් සමහර විට ඔබ මේ වනවිටත් ඒ කවි පංතිය කියවලා ඇති.

වියෝ දුකක දී පෑරුණු හිත් සුවපත් කරන්නට බටහිර සමාජය තුළ මේ කවි පංතිය බොහොම සුලභව යොදා ගන්නා බව දැනගත්තේත් අන්තර්ජාලය මගිනුයි.
මේ කවි පංතියේ නිර්මාතෘවරයා ගැන වගේම කවි පංතියට පදනම් වෙච්ච පසුබිම ගැන දැනගන්න බොහොම මහන්සියක් ගත්තත් ඒ ගැන කිසිම දෙයක් හොයා ගන්න ලැබුණේ නැහැ. බොහොමයක් තැන්වල මේ කවි පංතිය සටහන් කරලා තිබුණේ “කතුවරයා නොදනී” කියන සටහනකුත් එක්කයි.

ඇතැම් තැනක මේ කවි පංතිය David Romano නම් වූ පුද්ගලයෙක් 1993 වසරේ දී සම්පාදනය කළ බව එක් සටහන්ව තිබුණා. ඒත් කවුද මේ ඩේවිඩ් රොමැනෝ කියන්නේ කියලා හොයා ගන්න හරිම අමාරුයි. කතුවරයා ගැනත් මේ කවි පංතියට පදනම් වුණු කතාව ගැනත් විස්තරයක් කවුරුන් හෝ දන්නවා නම් දැනගන්නත් බොහොම ආසයි.

මේ කවි පංතිය සිංහල බසට පෙරලන්න හිතුවත් මේ සරල කවි පංතියේ සංවේදී රිද්මය පරිවර්තනයේ දී විනාශ වෙලා යන බව හැගුණ නිසා එය ඒ අයුරින්ම පළ කරන්නට හිතුණා.

මේ කවි පංතිය කියවද්දී මොහොතකට හිතන්න ඒ කවියා ඔබය කියා…… මොන වගේ හැගීමක් ද ඔබේ සිතට ඇතුලු වන්නේ…..?

When Tomorrow Starts Without Me

By David Romano
(copyrighted 1993)

When tomorrow starts without me
And I’m not there to see;
If the sun should rise and find your eyes
All filled with tears for me.

I wish so much you wouldn’t cry
The way you did today;
While thinking of the many things
We didn’t get to say.

I know how much you love me …
As much as I love you;
And each time that you think of me,
I know you’ll miss me too.

But when tomorrow starts without me
Please try to understand,
That an angel came and called my name
And took me by the hand.

She said my place was ready
In heaven far above;
And that I’d have to leave behind,
All those I dearly love.

But as I turned to walk away,
A tear fell from my eye;
For all my life, I’d always thought
I didn’t want to die.

I had so much to live for,
So much yet to do;
It seemed almost impossible,
That I was leaving you.

I thought of all the yesterdays,
The good ones and the bad;
I thought of all the love we shared,
And all the fun we had.

If I could relive yesterday
Just even for awhile,
I’d say goodbye and kiss you
And maybe see you smile.

But then I fully realized
That this could never be;
For emptiness and memories
Would take the place of me.

And when I thought of worldly things
I might miss come tomorrow;
I thought of you, and when I did,
My heart was filled with sorrow.

But when I walked through heaven’s gates
I felt so much at home;
When God looked down and smiled at me
From His great golden throne.

He said, “This is eternity
And all I’ve promised you;
Today your life on earth is past,
But here it all starts anew.”

“I promise no tomorrow,
But today will always last;
And since each day’s the same day,
There’s no longing for the past.”

“But you have been so faithful,
So trusting and so true;
Though at times you did do things,
You knew you shouldn’t do.”

“But you have been forgiven
And now at last you’re free;
So won’t you take my hand

And share my life with me?”
So when tomorrow starts without me,
Don’t think we’re far apart …
For every time you think of me,
I’m right here … in your heart

 

 

 

සහසක් සිතිවිලි ගොළු වූ මොහොතක්….!

ජීවිතයේ අප අත්විදින බොහොමයක් දේවල් වචනයෙන් විස්තර කරන්න අමාරුයි.භාෂාව කියන්නේ මිනිසා විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබූ තවත් එක් සන්නිවේදන මෙවලමක් විතරයි නේ. ඒ නිසාම ජීවිතයේ මානුෂීය හැගීම් ඒ විදියටම විස්තර කරන්නට තරම් සමත් වූ දියුණු භාෂාවක් ලෝකයේ තවමත් බිහිවෙලා නැහැ. බිහිවෙන එකකුත් නැහැ.

අපි ඒ කතාව වෙනත් විදියකට මෙහෙම කියමු.

බොහොම ආදරයෙන් එකට බැඳිලා හිටිය එක්තරා වයස්ගත යුවළක් අවුරුද්දේ සෘතු හතරේම තමන්ගේ ගෙවත්තේ එළිමහනේ ඡායාරූපයක් ගන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. බලන්න මොහොතක් ඒ ඡායාරූප පෙළ දිහා.

1

2

4

5

6

7

8

9

10

11

පහතින් පෙනනෙන මේ අන්තිම ඡායාරූපයේ සිටින මිනිසාගේ සිත තුළ තෙරපෙන හැඟීම් කොයි වගේ වෙන්නට පුලුවන්ද කියලා විස්තර කරන්නට ඔබට පුලුවන්ද…..?

12

වචනයෙන් විස්තර කරන්නට බැරි මේ අතිශය සංවේදී කතාවට අදාළ ඡායාරූප පෙළ මුලින්ම පළ වුණේ 1973 අවුරුද්දේ ලන්ඩනයේ පළවන The Sunday Times සගරාවේ. ඡායාරූප ශිල්පියා වුණේ Ken Griffiths. Ken Griffiths

ඔබ කවුරුන්දැයි තීරණය වන්නේ ඔබේ සිතිවිලි අනුවයි (What you think you become) – බුදුන් වහන්සේ

පෙණ කැටි විසුරවමින් හිමිහිට ගලා බසින දිය පහරක හඬ අහගෙන ඉන්න අප බොහොම දෙනෙක් කැමතියි. ඒකට හේතුවක් තියෙනවා. ඒ සිත සමාධිගත කරවන අපූරු සංවේදී මිහිරි නාදයක් ඒ හඬට මුසුවෙලා තියෙන නිසා. හරියට සොබා දහමේ රහසක් කියනවා වගේ. ඇත්තටම මේ ගලා බසින දිය දහරාවට එහෙමත් නැතිනම් කඩා හැලෙන දිය ඇල්ලකට සොබා දහමේ රහස් සගවා ගෙන ඉන්න පුලුවන්ද…? ඔව්…. ඇත්තෙන්ම පුලුවන්. ගලා බසින ගංගාව, කඩා හැලෙන දිය ඇල්ල විතරක් නෙමෙයි ඔබේ අතේ තියෙන වතුර වීදුරුව පවා මේ අනන්ත අප්රමාණ වූ විශ්වයේ අපූරු රහස් රැසක්ම සගවා ගෙන ඉන්නවා. ඒ රහස් අඳුනා ගන්නට හැකිවුණොත් මවිත වේවි ඔබ නිසැකයෙන්ම.

ආචර්ය මසාරු

ආචාර්ය මසාරු

ඒ අපූරු රහස් එළි කරන්නට ජපන් ජාතික පර්යේෂකයෙක් ඉදිරිපත් වෙලා ඉන්නවා. ඔහු නමින් ආචාර්ය මසාරු ඉමටෝ (Dr. Masaru Emoto). මිනිසුන්ගේ සිතුම් පැතුම් අනුව ජල අණු වල ස්වභාවය වෙනස් කරන්නට පුලුවන් බව අපූරු පර්යේෂණ ගණනාවක් මගින් ලොවට ඔප්පු කර පෙන්වන්නට ඔහු සමත් වුණා. ඔහුගේ පර්යේෂණ ක්රමවේදය සම්මත විද්යාත්මක ක්රමයට අනුව සිදු නොවුණත් ඔහු විසින් සිය පර්යේෂණ දත්ත ඇතුළත් කරමින් ප්රකකාශයට පත් කරන ලද The Hidden Massages in Water (ජලයේ සැඟවුණු රහස්) නම් කෘතිය මුලු විද්යා්ත්මක ලෝකයේම ඇස් අරවන කෘතියක් බවට පත් වී හමාරයි. මේ නිසාම ඔහුගේ පර්යේෂණ දත්තයන්ට විද්යා ත්මක ලෝකයේ පිළිගැනීම මේ වනවිට නිතැතින්ම හිමි වී තිබෙනවා.

Masaru Emoto Book Cover

ආචාර්ය මසාරුගේ පර්යේෂණයකින්ම අපි මේ කතාව පටන් ගනිමු.

ජපානයේ ෆුජිවාරා (Fujiwara) වේල්ල මේ කියන කාලයේ ඒ කියන්නේ 1995 වසරේ දී ඒ තරම්ම පිරිසිදු මට්ටමක නෙමෙයි තිබුණේ. ඒත් ආචාර්ය මසාරුගේ සුප්රේකට පර්යේෂණයකට මුල් වුණේ මේ ෆුජිවාරා වේල්ලයි. ෆුජිවාරාහි ජල සාම්පලයක් අධික සිසිලසකට ලක්කොට අධි තාක්ෂණික කැමරාවකින් රූප රාමුවකට ගත්ත ආචාර්ය මසාරුට දකින්න ලැබුණේ අපිරිසිදු නොපැහැදිලි ජල අණුවක රූපයක්. ඉන්පසුව ඔහු මේ වේල්ලේ ඇති ජලයට සෙන් බෞදධ හිමිවරයකුගේ මුවින් පිරිත් සජ්ජායනාවක් ඇසෙන්නට සැලැස්සුවා. පිරිත් සජ්ජායනයෙන් පස්සේ වේල්ලෙන් ගත්ත ජල සාම්පලයක් පෙර පරිදිම අධික සිසිලසකට බදුන් කොට අධි තාක්ෂණික කැමරාවෙන් රූප රාමුවට නැගුණා. ප්ර තිඵලය වුණේ හැමදෙනාම අතිශයින්ම මවිත කරවන සුලු වූවක්. පෙරදී දුටු අපැහැදිලි අපිරිසිදු ජල අණුව වෙනුවට මෙවර දකින්නට ලැබුණේ අතිශයින්ම පිරිසිදු හා පැහැදිලි දිලිසෙන ජල අණුවක රූපයක්. මේ ප්රතිඵලය කොයි තරම් පෙරළිකාර සිදුවීමක් වුණා ද කියනවා නම් ඔහු මේ පදනමේ ඉදන් පර්යේෂණ මාලාවක්ම ඉන්පස්සේ සිදු කළා.

water-molecules

පිරිතෙන් පසු ජල අණු පැහැදිලි වෙනසකට ලක් වී ඇති අයුරු

සම්භාව්ය සංගීත රාවය මෙන්ම ගොරහැඩි නාද එකම ජල සාම්පලයකට අසන්නට සලස්වා පෙර ආකාරයෙන්ම එය රූපගත කළ පසුව ඔහුට දකින්නට ලැබුණේ මේ ආකාරයේම මවිත කරවන දත්ත සමුදායක්. සම්භාව්ය සංගීත රාවට හා මුසුවූ ජල සාම්පලය පියකරු ජල අණු රටා මවද්දී ගොරහැඩි නාද සාම්පලය හා මුසු වුණු ජල සාම්පලයෙන් දකින්නට ලැබුණේ කිසිසේත්ම පියකරු නොවූ අපැහැදිලි රටාවක්.

භාවනාවෙන් පසු ජල අණු පැහැදිලි වී ඇති ආකාරය සූක්ෂම කැමරාවට  දර්ශනය වූ අයුරු

භාවනාවෙන් පසු ජල අණු පැහැදිලි වී ඇති ආකාරය සූක්ෂම කැමරාවට දර්ශනය වූ අයුරු

මේ පර්යේෂණය තවත් ඉදිරියට ගෙන ගිය ආචාර්ය මසාරු ජල සාම්පල් දෙකකට නිතිපතා එකිනෙකට වෙනස් ආකාරයේ වදන් අසන්නට සැලැස්සුවා. ආචාර්ය මසාරුගේ මුවින් ගිලිහුණු කාරුණික වදන් දිනපතා අසන්නට ලැබුණු ජල සාම්පලය පෙර පරිදිම පියකරු ජල අණු රටා මවද්දී ඔහුගේ මුවින් සැර පරුෂ වදන් නිතිපතා ඇසූ ජල සාම්පලය විකෘති හැඩ තල මවන්නට වුණා.

මේ විදියේ එකිනෙකට වෙනස් විවිධාකාර පර්යේෂණ ගණනාවක් තුළින් මිනිස් චින්ත සන්තානයට ජල අණුවල සංයුතිය වෙනස් කළ හැකිය යන මතය තහවුරු කරන්නට ඔහු සමත් වුණා.

ඔහුගේ මේ පර්යේෂණය බෞද්ධ ජනතාවට ඒ තරම්ම පුදුම සහගත කරුණක් නොවන්නේ පිරිත් සජ්ජායනාවෙන් ආශිර්වාද ලබන පිරිත් පැන් පිළිබද සංකල්පය බෞද්ධ සිත් සතන් තුළ තැන්පත් වෙලා තියෙන්නේ සියවස් ගණනාවක් ඈත ඉදන් නිසයි. ෆුජිවාරාහි ඔහු කළ පර්යේෂණය මගිනුත් තහවුරු වෙලා තිබුණේ පිරිත් සූත්රඈ සජ්ජායනා ජලයේ ස්වභාවයට ධනාත්මක විදියට බලපාන ආකාරයයි.

මේ කතාව අවසන් කරන්නට මත්තෙන් ආචාර්ය මසාරු අවධාරණය කරන තවත් කරුණක් සිහිපත් කරන්නට ඕනේ. අපේ සිරුරෙන් සියයට හැත්තෑවකටත් වඩා තියෙන්නේ ජලය බව හැමෝම දන්න කාරණයක්. ඒ කියන්නේ මිනිසුන් කියන අප නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නේත් ජලය මත පදනම්ව. ඒ නිසා ධනාත්මක සිතිවිලි නිරන්තරයෙන්ම සිතන පතන පුද්ගලයන්ගේ සිරුරේ ජල අණු ඒ මත පදනම්ව ධනාත්මක පිරිපුන් දිවියකට මග පාදන බව ආචාර්ය මසාරු පෙන්වා දෙනවා.

ඒත් ඔහු මේ කියන කරුණ මීටත් වඩා පුළුල් අර්ථයෙන් බුදුන් වහන්සේ පහදලා දුන්නේ අවුරුදු දහස් ගණනකට කලින්. “ ඔබ කවුරුන්දැයි තීරණය වන්නේ ඔබේ සිතිවිලි අනුවයි ” (What you think you become). ඒ බුදු වදනයි.

ඔබට එය කළ හැකියි…!

1974 අවුරුද්දේ Home Life කියන සඟරාවේ පළ වී තිබූ එක්තරා ලිපියක් බොහෝ දෙනෙකුගේ අවධානයට ලක්වුණා. මේ නිසාම එදා ඉදන් අද වෙනකම් අවුරුදු හතළියක කාලයක් පුරාම මේ ලිපිය වරින් වර නැවත නැවතත් විවිධ පුවත්පත් සඟරාවන්හි පළ කෙරුණා. කතාව ලියලා තිබුණේ Elizabeth Silance Ballard. කතාව ලෝකය පුරාම පැතිරිලා ගිය නිසා සමහර විට මේ කතාව ඔබ මීට කලින් අහලා ඇති. නැතිනම් කියවලා ඇති. මේ කතාව මට කියවන්නට ලැබුණේ මීට කෙටි කාලයකට කලින්. කතාවේ තිබෙන සංවේදීකමත් මානුෂිකත්වය කැටිවුණු හැඟුම්බර බවත් නිසා එය මෙසේ ලියා පළ කරන්නට මට සිතුණා.

_____________________________________________

boy-sitting-alone-120123

අලුත් අවුරුද්දේ ඉස්කෝලේ පටන් ගත්ත මුල්ම දවසයි ඒ. හැම ගුරුවරයෙක්ම කරනවා වගේ තොම්සන් කියන තරුණ ගුරුවරියත් (Miss Thompson) තමන් ඉස්සරහ හිටිය පස් වැනි පංතියේ සිසුන්ට කීවේ හැම දරුවෙක්ටම තමන් එක වගේම ආදරය කරනවා කියලයි.

ඒත් ඒක ඇත්තක්ම නෙමෙයි. පංතියේ ඉස්සරහම පේළියක තනිවෙච්ච පුංචි පිරිමි දරුවෙක් හිටියා Teddy Stallard කියලා , හරිම අපිරිසිදු පාටට. ඒ විතරක් නෙමෙයි මේ ටෙඩී කියන දරුවා පංතියේ අනෙක් දරුවන් එක්ක සෙල්ලම්වලටවත් මුහුවෙන්නේ නැති බව ඇගේ අවධානයට යොමු වෙලා තිබුණා. ටෙඩීගේ ඇදුම් පැළදුම් පවා කිසිම පිළිවෙළකට තිබුණේ නැහැ. මේ නිසාම ටෙඩී කිසිසේත්ම ප්රිණයමනාප දරුවෙක් නම් වුණේ නැහැ. ටෙඩීගේ පොත් පත් බලද්දී හැම මොහොතකම ගුරුවරියට සිද්ධ වුණේ රතු පාට පෑනකින් වැරදි හදන්නයි. මේ නිසාම ටෙඩීගේ පිළිතුරු පත්වල ලොකුවට F අකුරු දාන්න තමයි මිස් තොම්සන්ට සිද්ධ වුණේ.

පාසලේ තිබුණු නීති රීති සමුදායට අනුව සෑම දරුවෙකුගේම පැරණි වාර්තා කියවා බලන්නට ගුරුවරුන්ට අනිවාර්ය කරලා තිබුණා. අනික් හැම දරුවෙකුගේම පැරණි වාර්තා පරීක්ෂා කරලා බැලුව මිස් තොම්සන් ටෙඩීගේ වාර්තාව කියවන්නට තියාගත්තේ අන්තිමටයි.

කොහොම හරි අනෙක් සෑම දරුවෙක්ගේම අතීත වාර්තාවන් කියවලා අන්තිමට ටෙඩීගේ අතීත වාර්තාවන් කියවද්දී මිස් තොම්සන් දැක්කේ බොහොම පුදුම හිතෙන දෙයක්.

“ නිතරම සිනහවෙන් පිරුණු මුහුණකින් යුත් ටෙඩී හරිම දක්ෂ දීප්තිමත් දරුවෙක්. ඔහු පංතියේ වැඩ සියල්ල ඉතාම පිරිසිදුවත් ක්රණමානුකූලවත් සිදුකරනවා. ඉතාම හොඳ ගති පැවතුම් ඇති ටෙඩී වැනි දරුවෙක් පංතියේ සිටීම ඇත්තෙන්ම සතුටක් ” පළමු පංතියේ ගුරුවරිය ටෙඩී ගැන තම වාර්තාවේ සඳහන් කරලා තිබුණේ එහෙමයි.

“ ටෙඩී විශිෂ්ට දක්ෂකම් දක්වන දරුවෙක්. පංතියේ හැම දරුවෙක්ම ටෙඩීට ආදරෙයි. ඒත් ටෙඩීගේ මෑණියන් දරුණු රෝගයකින් පීඩා විඳින නිසා ටෙඩීට නිවසේ ගත කරන්නට සිදු වී ඇත්තේ දුෂ්කර කාලයක් බව පෙනෙන්නට තියෙනවා ”දෙවැනි පංතියේ ගුරුතුමිය ටෙඩී ගැන සිය වාර්තාවේ දක්වා තිබුණේ එහෙමයි.

“ ටෙඩීගේ මවගේ අභාවය ඔහුගේ ජීවිතයට දැඩි සේ බලපෑම් කර ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. තම උපරිම හැකියාවන් පෙන්වන්නට උත්සාහ කළත් නිවසේ පරිසරය ඔහුගේ උත්සාහවන්ත භාවය පහළට ඇද දමා ඇතැයි සිතේ. දරුවාගේ ඉගෙනීමේ කටයුතු කෙරෙහි පියාගේ දැඩි උනන්දුවක් ඇති බවක් නොපෙනේ ” තෙවැනි පංතියේ ගුරුතුමිය සිය වාර්තාවේ සටහන් කර තිබුණා.

“ ඉගෙනීමේ කටයුතු කෙරෙහි ටෙඩීගේ උනන්දුවක් නැත. ඔහුට පාසලේ මිතුරන් නැති අතර ඔහු ඇතැම්විට පංතියේ නිදා ගෙන සිටිනු දැකිය හැකිය. ” හතරවැනි පංතියේ ගුරුවරයා සිය වාර්තාවේ කෙටියෙන් සටහන් කර තිබුණා.

මේ වාර්තා කියවා බැලූ මිස් තොම්සන්ට ගැටලුව ඇත්තේ කොතැනදැයි පැහැදිලි වුණා විතරක් නෙමෙයි තමන් ගැනම ලැජ්ජාවක් ද ඇති වුණා. ඇගේ කණස්සල්ල තවත් බරපතල වුණේ පංතියේ හැම දරුවෙක්ම නත්තලට ඇයට ගෙනාපු තෑගි පාර්සල් දැක්කමයි. ටෙඩී හැරෙන්නට අනෙක් හැම දරුවෙක්ම ඉතාම ලස්සන දීප්තිමත් වර්ණ කඩදාසිවලින් සරසපු තෑග්ගක් මිස් තොම්සන්ට දුන්නත් ටෙඩීගේ තෑග්ග ඔතලා තිබුණේ ඉරී ගිය පරණ රළු කඩදාසියක ඉතාම අපිළිවෙළකටයි. හැම තෑග්ගක්ම පංතිය ඉස්සරහ ගලවලා බලන එක සිරිතක් වුණත් හැම දෙනාම ඉදිරියේ මේ තෑග්ග ගලවලා බලන්න මිස් තොම්සන් පෙළඹුණේ හිතේ සඟවා ගත්ත සිහින් වේදනාවකුත් එක්කයි.

ටෙඩීගේ තෑග්ග දිග හරිද්දී පංතියේ ඇතැම් සිසුන් අතරින් මතුවුණේ සිනාවක්. ටෙඩීගේ තෑග්ග වුණේ මොන වගේ දෙයක් කියලාද ඔබ හිතන්නේ….? මේ තෑග්ගේ තිබුණේ තැනින් තැන මැණික් කැට ගැලවී ගිය වළල්ලක් සහ අඩියට ළං වන තෙක් පාවිච්චි කර තිබුණු සුවඳ විලවුන් බෝතලයක්. ඉතාම ආසාවෙන් වළල්ල දිහා බලලා ඒක බොහොම අගය කරපු මිස් තොම්සන් හරිම උනන්දුවකින් වළල්ල පැළඳ ගත්ත හැටිත් සුවඳ විලවුන් බෝතලයෙන් තමන්ගේ ඇඳුමට සුවඳ විලවුන් ටිකක් ඉහ ගත්ත හැටිත් දැක්කම පංතියේ සිසුන් අතරින් මතුවෙච්ච සිනාව නැත්තටම නැති වෙලා ගියා.

පාසල නිම වුණාට පස්සේ හැම දෙනෙක්ම පංතියෙන් යනකම් හිටිය ටෙඩී මිස් තොම්සන් ළඟට ගිහින් මෙහෙම කිව්වා.

“ මිස් තොම්සන් …. අද ඔයා ළඟින් එන්නේ මගේ අම්මාගේ සුවඳමයි ”

හැම දෙනාම පංතියෙන් පිටවෙලා ගියාට පස්සේ මිස් තොම්සන්ට ඉකි ගැහිලා ඇඩුණා. අඩුම තරමින් හෝරාවක්වත් ඇය පංති කාමරයේ ඉඳගෙන මේ විදියට තනියම හඬා වැටෙන්නට ඇති.

එදා ඉඳන් ඇය පාසලේ පංති කාමරයක් තුළ ගුරුවරියක් අතින් සිදුවන කියවීම , ලිවීම , ගණිතය වගේ සියලු විෂයන් ඉගැන්වීම මුලුමනින්ම නතර කර දැමුවා. ඒ වෙනුවට ඇය සැබෑ ලෙසින්ම “ දරුවන්ට ඉගැන්වීමට ” පෙළඹුණා. ඇගේ විශේෂ අවධානය ටෙඩී වෙත යොමු වුණා. ඇය සමීපයේ සිටින හැම අවස්ථාවකම ටෙඩී බොහොම උනන්දුවෙන් කටයුතු කරන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණා. මිස් තොම්සන් උනන්දු කරන හැම මොහොතකම ඔහු වඩ වඩාත් උනන්දුවෙන් වැඩ කළා. අන්තිමේ දී වසර අවසානයේ පංතියේ සිටින විශිෂ්ටතම සිසුන් අතරින් කෙනෙකු බවට ටෙඩී පත් වුණා. පංතියේ හැම දෙනාටම එක වගේ ආදරය කරනවා කියලා මිස් තොම්සන් මුල්ම දවසේ කිව්වත් ඇත්තටම කියනවා නම් ඇගේ විශේෂ ආදරය හැම විටෙකම හිමි වුණේ ටෙඩීටයි.

වසරක් ගත වෙලා ටෙඩී ඉහළ පංතියට ගියාට පස්සේ ඇගේ කාමරයේ දොර යටින් පුංචි සටහනක් තිබුණා ටෙඩීගේ අත් අකුරින්. “ මගේ ජීවිතයේ හමු වූ ආදරණීයතම ගුරුතුමිය ඔබයි ”එහි සටහන්ව තිබුණා.

අවුරුදු හත අටකට පස්සේ ආපහු සැරයක් ඇයට ටෙඩීගෙන් සටහනක් ලැබුණා. තමන් ඉහළම සාමාර්ථ ඇතිව පාසල් අධ්යා පන නිමා කළ බවත් ඒ වගේම තවමත් ඔහුගේ ජීවිතයේ හමු වූ ආදරණීයම ගුරුතුමිය මිස් තොම්සන් බවත් එහි සටහන්ව තිබුණා.

ආපහු අවුරුදු හතරකට පස්සේ ටෙඩීගෙන් තවත් ලියුමක් මිස් තොම්සන්ට ලැබුණා. උපාධිය ලබා ගත්තාට පස්සේ තවත් දුරට ඉගෙන ගන්නට ඔහු තීරණය කළ බවයි එහි සටහන්ව තිබුණේ. තවමත් ඔහුගේ ජීවිතයේ ඔහුට හමු වූ ආදරණීයම ගුරුතුමිය වුණේ මිස් තොම්සන් බව සටහන් කරන්නට ඔහු අමතක කර තිබු‍ණේ නැහැ. ඒත් මේ ලියුමේ ඔහුගේ නම තරමක් දීර්ඝව සටහන් වෙලා තිබුණේ නමේ මුලට “ වෛද්ය ” කියලා කෑල්ලත් එකතු වෙලා තිබුණ නිසයි.

මේ කතාව මෙතැනින් නතර වෙන්නේ නැහැ. ඊළඟ වස්සාන සෘතුවේ දී මිස් තොම්සන්ට තවත් ලිපියක් ලැබුණා. තමන්ට පෙම්වතියක් හමු වූ බවත් ඔවුන් දෙදෙනා විවාහ වන්නට සූදානමින් සිටින බවත් තමයි මේ ලියුමේ සටහන් කරලා තිබුණේ. ඔහුගේ පියා වසර කිහිපයකට කලින් මිය ගොස් තිබුණ නිසා විවාහයේ දී මනාලයාගේ මෑණියන්ට හිමි අසුනේ මිස් තොම්සන්ට ඉඳගන්නට පුළුවන් ද කියන ඉල්ලීම ඔහු මේ ලිපියෙන් මිස් තොම්සන්ගෙන් අසා තිබුණා.

ඇත්තෙන්ම ඔව්……! මිස් තොම්සන් ඊට කැමැත්ත පළ කළා විතරක් නෙමෙයි ඔබට අනුමාන කරන්නට පුළුවන්ද ඇය කුමක් සිදු කළා ද කියලා….? විවාහ මංගල්ලයට ඇය පැළඳ ගෙන ආවේ පස් වැනි පංතියේ දී ටෙඩී තෑගි කළ මැණික් ගල් බොහොමයක් ගිලිහී ගිය වළල්ලයි. ඒ විතරක් නෙමෙයි තවමත් ඇය ළඟ සුරක්ෂිතව තබා ගෙන තිබුණු ටෙඩීගේ සුවඳ විලවුන් බෝතලයෙන් බිංදු කිහිපයක් තමන්ගේ ඇඳුමට මුසු කර ගෙන එන්නත් ඇය අමතක කළේ නැහැ. මේ සුවඳ ටෙඩීට සිහිපත් කළේ අම්මාත් එක්ක එකට ගත කළ අන්තිම නත්තලයි.

ආදරයෙන් එකිනෙකා වැළඳ ගත් මොහොතේ වෛද්ය ටෙඩී ස්ටොලර්ඩ් මිස් තොම්සන්ගේ කණට මෙහෙම කෙඳුරුවා.

“ මං ගැන විශ්වාසය තැබුවාට බොහොම ස්තුතියි. මටත් වටිනාකමක් තියෙනවා කියලා පෙන්නලා දුන්නටත් වෙනසක් කරන්නට මටත් පුලුවන් කියලා මට දැනෙන්නට සැලැස්සුවාටත් ඇත්තටම ස්තුතියි ”

කඳුළු පිරුණු දෑසින් මිස් තොම්සන් ඔහුගේ කණට ආපහු මෙහෙම කෙඳුරුවා.

“ ටෙඩී ඔබ කිව්ව හැම දෙයක්ම වැරදියි. වෙනසක් කරන්නට පුළුවන් කියලා මට ඉගැන්නුවේ ඔයයි. ඔයා හමුවනකල්ම උගන්වන්නේ කොහොමද කියලා මං දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ”
_____________________________________________

ඔබ කරන දෙයකින් එහෙමත් නැතිනම් ඔබ විසින් නොකරනු ලබන දෙයකින් තවත් කෙනෙකුගේ ජීවිතයට කොයි තරම් බලපෑමක් සිද්ධ වෙන්න පුළුවන්ද කියලා ඔබට කවදාවත්ම හිතා ගන්නට බැහැ. මේ නිසා ඒ කරුණ හැම මොහොතකම හිතේ තබා ගෙන ඔබේ ජීවිතයේ එදිනෙදා කටයුතුවල නිරත වෙන්න. ඒ වගේම තවත් කෙනෙකුගේ ජීවිතයේ සාධනීය වෙනසක් ඇති කරන්නට උත්සාහ කරන්න ; අදම….!