දවස් ගෙවී ගියා මෙසේ

සති තුනක් කියන්නේ බොහොම කෙටි කාලයක්. ඒත් සති තුනක කෙටි කාලයක දී කෙනෙකුට විවිධාකාර අත්දැකීම් අත්විඳින්නට පුලුවන්. බොහොමයක් වෙලාවට කෙනෙකුගේ මිහිරි අත්දැකීම් ඒ ඒ පුද්ගලයන්ට පෞද්ගලිකයි, ඒ වගේම භාවාතිශයයි. ඒ නිසා ඒ මිහිරි අත්දැකීම් බෙදා හදා ගැනීම තවත් කෙනෙකුට නීරස වෙනවා වගේම ඒ කියන අර්ථයෙන් විඳින්නත් බැහැ.

ඒත් අමිහිරි අත්දැකීම් කියන්නේ තවත් කෙනෙකුත් එක්ක බෙදා හදා ගන්න පුලුවන් දෙයක්. ඒකට හේතුව ඒ අත්දැකීම් සමාජීය යහපතට යොදා ගන්නට පුලුවන් නිසා.

ඉතින් මේ කියන්නට යන්නේ ලංකාවේ ගත කළ සති තුනක කාලයේ දී ලැබූ එවන් අත්දැකීම් කිහිපයක්.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

මා අත තිබූ ජාත්‍යන්තර රියදුරු බලපත්‍රයෙන් ලංකාවේ වාහන පදවන්නට මෝටර් රථ දෙපාර්තමේන්තුවෙන් කිසියම් සහතිකයක් ගත යුතුද යන්න ගැන මා හිත මිත්‍ර උසස් පොලිස් නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුගෙන්ම අසා බැලුවෙමි. ඔවුහු සියල්ලෝම පාහේ රථ වාහන පොලිසිය භාර උසස් නිලධාරියෝ වූහ. එහෙත් ඒ සම්බන්ධයෙන් ඇති නීතිමය තත්ත්වය ගැන පැහැදිලි අවබෝධයක් ඔවුන් එක් අයෙකු හෝ සතු නොවූවාක් මෙන්ම ඔවුන් පැවසූ කරුණු ද එකිනෙක පරස්පර වූයේය. ලංකාවේ රියදුරු බලපත්‍රය මා සතුව නොතිබුණත්, ජාත්‍යන්තර රියදුරු බලපත්‍රයක් මා රැගෙන විත් තිබුණේය. ඒ සදහා වූ ප්‍රඥප්තියට ලංකාව ද අත්සන් කර තිබුණු බැවින් ජාත්‍යන්තර රියදුරු බලපත්‍රය වලංගු වූ රටවල් ගොන්න අතරේ ශ්‍රී ලංකාවේ නම ද එම බලපත්‍රයේම සටහන්ව තිබුණි. එහෙත් ලංකාවේ ගත කරන කෙටි කාලය තුළ දී අප්‍රසන්න සිදුවීම් ඇති වීම අවම කර ගැනීම සදහා මේ තත්ත්වය නිශ්චිතව නිරාකරණය කර ගන්නට මට ඇවැසි විය. එබැවින් රටට ඇතුලු වන්නටත් පෙරම මේ සම්බන්ධ නීතිමය තත්ත්වය මා හා නීති වෘත්තියේ යෙදුණු  මිතුරන්ගෙන් විමසූ නමුත් ඔවුන්ගෙන් ද ඒ ගැන පැහැදිලි පිළිතුරක් ලැබුණේ නැත. මෝටර් රථ ප්‍රවාහන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිල වෙබ් අඩවිය කිහිප වරක්ම සුපරීක්ෂාකාරීව නිරීක්ෂණය කළෙමි. එහෙත් ඒ ගැන කිසිම තොරතුරක් එහි අන්තර්ගත කර තිබුණේ නැත. එබැවින් ජාත්‍යන්තර රියදුරු බලපත්‍රයේ නීතිමය තත්ත්වයට අදාළ නීති ලේඛනයක් මා රැගෙන ආවේ මතු ආරක්ෂාව පිණිසය. කෙසේ වුවද හිත මිත්‍ර ඇතැම් පොලිස් නිලධාරීන්ගෙන් කෙනෙකු කීවේ මගේ රියදුරු බලපත්‍රය මෝටර් රථ ප්‍රවාහන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් සහතික කරවා ගත යුතු බවය. මගේ හිතවතෙකු හරහා මෝටර් රථ ප්‍රවාහන දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරියෙකුගෙන් විමසූ විට ඔහු ද පැවසුවේ එවැනි සහතිකයක් ලබා ගත යුතු බවයි. පෝලිමේ රස්තියාදු නොවී එය පහසුවෙන් කරගන්නට හැකි ඉඩකඩක් ද ඔහු සලසා දුන් බැවින් ඔහු පැවසූ පරිදි මා කළ යුතු වූයේ දෙපාර්තමේන්තුවට ගොස් අදාළ නිලධාරියා කෙලින්ම හමුවී විනාඩි පහෙන් දහයෙන් එය කර ගැනීම පමණි.

එක් එක් තැන්වල සෙනග පොදි කමින් සිටි මෝටර් රථ ප්‍රවාහන දෙපාර්තමේන්තුවේ අදාළ නිලධාරියා සිටි කාර්යාලය කරා මා යද්දී ඔහු හමුවී තම වැඩ කටයුතු කරගැනීම සදහා ඒ වනවිටත් මිනිස්සු හය හත් දෙනෙක් පෝලිම් ගැසී සිටියහ. ඇදුනුම්කම මාර්ගයෙන් පෝලිම මග හැර ඔහුගේ කාර්යාලයට රිංගන්නට හිරිකිතයක් දැනුණු බැවින් මම ද පෝලිමේ අවසානයට එක් වූයෙමි. හිමිහිට ඉදිරියට ඇදුණු පෝලිම, මට ඉදිරිපිටින් එක් කෙනෙකු සිටිය දී නතර වූයේය. ඒ අදාළ නිලධාරියා කාමරයෙන් පිටතට ගිය බැවිනි. ඔහු පැමිණෙන්නට විනාඩි හතළිස් පහකට අධික කාලයක් ගත වූ බැවින් ඒ වන විට බොහෝ දිගු පෝලිමක් මා පසුපසින් පෙළ ගැසී තිබුණි. පැයක පමණ කාලයක් පුරා එක තැන සිටගෙන සිටීම සුවපහසු කාරණාවක් නොවූවත්, නිලධාරියා යළි එනතුරු බලා සිටිනු හැර කරන්නට කිසිත් නොතිබුණේය. මා පෝලිම් ගැසී සිටි කාමරයට යාබද කාමරයේ සිටි නිලධාරියා හමුවන්නට ද එවැනිම පෝලිමක් තිබුණේය. ඒ පෝලිමේ සිටි කිසිවෙකුට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබුණේය.

“ මං දන්නේ නැහැ මචං කීයට එන්න පුලුවන් වෙයිද කියලා. අත්සනක් අරගෙන යන්න තාම මේ පෝලිමේ රස්තියාදු වෙනවා ”. ඔහු සිය දුරකථනයට පිළිතුරු දෙන හඩ ඒ අවට සිටි අපට පමණක් නොව එහේ මෙහේ සැරිසරමින් සිටි ආරක්ෂක නිලධාරියාට ද ඇසෙන්නට ඇත.

“ සද්දෙ අඩු කරලා ඔයා ෆෝන් එක සාක්කුවට දාගන්නවා…. නැතිනම් තමුසෙවයි, තමුසෙගෙ ෆෝන් එකයි දෙකම අල්ලලා එළියට ඇදලා දානවා ”

ආරක්ෂක නිලධාරියා ගුගුළේය. ඇතැම් විට ඒ පෝලිමේ රස්තියාදු වෙමින් සිටි සෙසු මහජනතාවට ද අනතුරු හගවනු පිණිස විය යුතුය.

මහජනතාවගේ මුදලින් නඩත්තු වෙන රාජ්‍ය ආයතනයක ආරක්ෂක නිලධාරියෙකුට තම දෙපාර්තමේන්තුවට එන මහජනතාවට එපමණ බලයක් පාන්නට ඉඩක් ලැබුණේ කෙසේදැයි සිතා ගත නොහැකිව අන්දමන්දව සිටියදී මා බලා සිටි නිලධාරියා යළිත් කාමරයට පිවිසුණේය. ඒ සමගින්ම කොහෙන්දෝ ආ කිහිප දෙනෙක්ම පෝලිමට පිටතින් විත් දොරටුවට අනිත් පැත්තෙන් පෙළගැසී කාමරයට ඇතුලු වන්නට මාන බලන්නට වූහ. මා ඉදිරිපිටින් සිටි තැනැත්තාට තරමක උස් හඩින් මම මෙසේ කීවෙමි.

“ ඔයා මෙතැන දැන් පැයක විතර ඉදන් මාත් එක්ක පෝලිමේනේ ඉන්නේ.  ඒ නිසා කාටවත් යන්න දෙන්න එපා. ඔයා යන්න. ඊට පස්සේ මායි යන්නේ ”

ඒ සමගින්ම දොරටුව විවර වූ බැවින් ඔහු මා කී පරිදිම කාමරයට ඇතුලු වූයේ පෝලිමට පිටින් පැන ආ කිහිප දෙනාට ඉඩක් නොදීමය. ඒත් ඒ මොහොතේ දීම ආයතනයේ සේවකයෙකු තම හිතවතෙකු සමග මා ඉදිරිපිට මගේ ඉඩ අහුරා සිටගත් බැවින් මට යළිත් කටහඩ අවදි කරන්නට සිදුවූයේය.

“ ඔයා ඔය කරන වැඩේ වැරදියි නේද? අපි මේ හැමෝම දැන් මෙතැන පැයකට වඩා එක තැන හිටගෙන ඉන්නවා. ඔය විදියට ඔයාට පෝලිමෙන් පිට යන්න බැහැනේ ”

“ අපිට තියෙන්නේ මේ පොඩි අත්සනක් ගන්න ”, ඔහු කීවේ ගානකට නොගෙනය.

“ මටත් තියෙන්නේ පොඩි අත්සනක් ගන්න විතරයි. මේ පෝලිමේ ඉන්න හැමෝටම තියෙන්නේ අත්සනක් ගන්න විතරයි ”

“ මං මේ මහත්තයව අදුනනවා. ඒකයි ” මෝටර් රථ ප්‍රවාහන දෙපාර්තමේන්තුව තුළ නීතිය එයද යන්න මා නොදන්නා නමුත් ඔහු එය කීවේ එය අතිශය සාමාන්‍ය කරුණක් ලෙස සලකා බව නම් පැහැදිලිය.

“ මාත් ආවේ ඇදුරුම්කමක් තියාගෙන තමයි. ඒත් මේ තරම් මිනිස්සු පෝලිමේ ඉන්දැද්දි පෝලිමට පිටින් යන එක හරි නැති නිසා තමයි මේ විදියට පෝලිමේ ඉන්නේ ”

“ ඇදුරුම්කමක් තියෙනවා නම් යන්නේ නැත්තේ ඇයි? ” තරමක විමතියෙන් මෙන් ඔහු කීවේ මට ඉඩ දෙමිනි. පෝලිමේ ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ මා වුවද ඇතුළට ගිය තැනැත්තා එනතෙක් කාමරයට ඇතුලු විය නොහැකිය.

“ ඔන්න මහත්තයා යන්නේ නැතිනම් මං යනවා ”, එසේ කී ඔහු ඒ නිමේෂයෙන්ම කාමරයේ සිටි තැනැත්තා නික්ම යන්නටත් පෙරම දොර විවෘත කරගෙන සිය හිතවතාද සමග කාමරයට රිංගා ගත්තේ මට හිතන්නටවත් ඉඩක් නොදෙමිනි.

ජංගම දුරකථනයෙන් කතා කළ තරුණයාට ගෝරනාඩු කළ ආරක්ෂක නිලධාරියාට ද මේ දෙබස ඇසුණත් ඔහු බීරෙකු සේ නිහඩය.

මෙවැනිම අත්දැකීමක් ආගමන හා විගමන කාර්යාලයේ දී මෙයින් වසර කිහිපයකට පෙර ලැබූ හැටි මට මතකය. මගේ දෑස් ඉදිරිපිටම එහිදී සිදුවූයේ මහ දවල් මංකොල්ලයක් බදු වූ මගඩි රැසකි.

මම මට පසුපසින් පෝලිමේ සිටි පිරිස දෙස බැලුවෙමි. පහළොවකට වැඩි පිරිසක් පෝලිමේය. මගේ පසුපසින්ම සිටියේ තාත්තා කෙනෙකුගේ වයස ඇති අහිංසක ගැමියෙකි.

“ අර මනුස්සයා ආවට පස්සේ මම යනවා. කිසි කෙනෙකුට පෝලිම පනින්නට දෙන්න එපා. මං එළියට එද්දිම ඔය මහත්තයා ඇතුළට යන්න ”, මා උස් හඩින් කීවේ නීති විරෝධීව පෝලිම් ගැසී සිටි පිරිසට ඇසෙන ලෙසය. මගෙන් පසු ඒ අහිංසක ගැමියාට කාමරය තුළට යන්නට ඉඩක් ලැබුණා ද යන්න ඇත්තටම මට මතක නැත. එයට හේතුව මා කාමරයෙන් පිටතට ආවේ විපිළිසර මනසකින් යුක්තව නිසාය. පැයක පමණ කාලයක් පෝලිමේ රස්තියාදු වීමෙන් පසුව අන්තිමේ දී මට දැනගන්නට ලැබුණේ මෝටර් රථ දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරියාත්, උසස් පොලිස් නිලධාරියාත් කිවූ ලෙසින් සහතිකයක් මට අවශ්‍ය නොවන බවයි.  තම රාජකාරියට අයත්, තම දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් බොහෝ සේ සරල රාජකාරී කාරණාවක් සැක හැර දැන ගැනීම වෙනුවෙන්ම ලංකාවේ ගත කළ අතිශය කෙටි කාලයෙන් වටිනා වරුවක්ම ගත වී ගියේය. තම වෙබ් අඩවියට එකම එක පේලියක් පමණක්ම එක් කීරීමෙන් මෙය කරන්නට හැකි බවට වූ නුවණැසක් අනේ ඔවුන්ටත් තිබුණා නම්!

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

කොල්ලුපිටියේ අතුරු මාර්ගයකින් වාහනය පදවා ගෙන පැමිණි මම ගාලු පාරට වාහනය හරවා ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් සිටියෙමි. ඒ ඉරු දින සවස් වරුවේ ගාලු මුවදොර සරුංගල් සැණකෙළියක් තිබූ බැවින් කොල්ලුපිටියේ සිට ගාලු මුවදොර දක්වා මාවත බොහෝ සේ තදබද වී තිබිණ. මා යමින් සිටියේ සරුංගල් සැණකෙළියට නොවුණත්, මා යමින් සිටි ස්ථානය ඇත්තේ ගාලු මුවදොරත්, කොල්ලුපිටියත් අතර තැනක වූ බැවින් ඒ සදහා වෙනත් විකල්ප මාර්ගයක් මට තිබුණේ නැත. තදබදය නිසාම ප්‍රධාන පාරේ සිටි පොලිස් නිලධාරියෙක් සිය දෑත් වලින් වාහන හසුරවමින් සිටියේය. පොලිස් නිලධාරියාගේ සංඥාව ලැබෙන තුරු අතුරු පාරෙන් ගාලු පාරට වාහනය හැරවීම සදහා සිටි වාහන පෙළෙහි මුලින්ම සිටියේ මාය. හතර අතටම වාහනත්, මිනිසුනුත් එකට පොදි කමින් සිටි ඒ මංසන්ධියේ වාහන හැසිරවීම ඇත්තෙන්ම ලෙහෙසි පහසු කාර්යයක් නොවීය.  මගේ පසුපසින් සිටි වාහනය නොනවත්වාම වාහනයේ නළාව ශබ්ද කරමින් සිටියේය. මේ වාහන පෙළ නොතකා වාහනය ධාවනය කරන ලෙස ඔහු මට කරන විධානයකි ඒ. ඉදිරියෙන් පොලිස් නිලධාරියෙකු පාර හසුරුවන බව ඔහු නොදැන සිටියා විය යුතුය. පාර පනින පදිකයෙකුට වාහනය නැවැත්වූ විට “ඇයි ඉඩ දුන්නේ?” යන ප්‍රශ්නාර්ථය නැගීමටත්,  වාහනය ධාවනය කරන සංඥාව හගවමින් කොළ එළිය වැටෙන්නටත් පෙර රතු එළිය තිබියදීම “දැන් සූදානම් වෙයන්” යන අනතුරු හැගවීම කරන්නටත්, නියමිත වේගයෙන් වාහනය ධාවනය කරන විට “හයියෙන් පලයන්” යන විධානය දෙන්නටත් පසුපසින් එන  වාහන වලින් නැගෙන මේ ආකාරයේ හෝන් විධාන වලට මේ වනවිට මා බොහෝ සේ හුරු පුරුදුව සිටි බැවින් මට පසුපසින් නොනවත්වා නැගෙන හෝන් හඩ මම මොහොතකටවත් මායිම් නොකළෙමි. එහෙත් මා කණස්සල්ලෙන් සිටියේ ඉදිරියේ සිටින පොලිස් නිලධාරියා මේ හෝන් හඩ නැගෙන්නේ මගෙන් යැයි සිතා දැන් දැන් පැමිණ මට දඩ කොළයක් ලියාවිය යන සිතිවිල්ලෙනි. මහත් පුදුමයකි. රථ වාහන හසුරවමින්ම මා දෙස බැලූ පොලිස් නිලධාරියා “ මොහොතකට ඉවසා ඉන්න ” යන සංඥාව මට කළේ “මගේ හෝන් නාදයට ” කාරුණික ප්‍රතිචාර දක්වමිනි.

ඒ පුදුමය වැඩි වේලාවක් දරා ගෙන ඉන්නට මට ලැබුණේ නැත. ගාලු පාරට හැරවූ සැනින්ම වාගේ ප්‍රධාන පාරේ පාර පනින්නට ඇති කහ ඉරි තීරු මතින් රථ වාහන පොලිස් නිල ඇදුම හැඳ සිටි තවත් පොලිස් නිලධාරියෙක් පාර පනිමින් සිටියි. මගේ ඉදිරිපිටින් සිටි වාහනයේ රියදුරා කහ ඉර මතින් පාර පනින පොලිස් නිලධාරියාට නොනවත්වා හෝන් හඩ නාද කරයි, ඒ ඉක්මනින් පාර පනින ලෙස පොලිස්ක නිලධාරියාට කරන විධානයකි. “මේ සැරේ නම් එයාට දඩ කොළය ෂුවර්”,  මම සිතුවෙමි. තවත් පුදුමයකි. “පොඩ්ඩක් ඉන්න” යැයි අතින් සංඥා කළ පොලිස් නිලධාරියා ඉක්මන් ගමනින් පාර පැන්නේය.

මහ පාරේ නීතිය හසුරවන්නේ රියදුරුන් නම් රටේ නීතිය හසුරවන්නේ කවුරුන් විය හැකිද?

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

මොරටුව හරහා ගිය ගමනක දී සපත්තු ජෝඩුවක් මිලදී ගන්නට සපත්තු වෙළෙඳ සැලකට ගොඩ වැදුණෙමි. මගේ සිතට සරිලන සපත්තුවේ මට අවශ්‍ය ප්‍රමාණය සොයා ගෙන එනතෙක් වීදුරු කවුළුවෙන් පිටත බලා සිටි මගේ නෙත ගැටුණේ ගොඩනැගිල්ල විවෘත කිරීමේ සමරු ඵලකය වෙතය. වීදුරු කවුළුවෙන් මා කියවූ දේ නිවැරුදිදැයි මටම විශ්වාස කළ නොහැකි වූයෙන් සාප්පුවෙන් ඉවතට විත් සමරු ඵලකය යළිත් වරක් සමීපව කියවූවෙමි. මා කියවූ හැටි නිවැරැදිය. සමරු ඵලකයේ සටහන් වන විදියට ජනතා මුදලින් ගොඩනැගිල්ල නිමකරන්නට මුල් වී ඇත්තේ මොරටුව “ වන්දනීය ” නගරාධිපති විසිනි. (ගොඩනැගිල්ල විවෘත කර ඇත්තේ 2005 වසරේ දීය).

20180820_092515_HDR

මා දන්නා දැනුමේ ප්‍රමාණයට වන්දනීය යන්නෙහි අරුත වන්දනාමානයට සුදුසු වූ එසේත් නැතිනම් ඉංග්‍රීසි බසින් HONOURABLE යන්නෙහි පර්යාය පදය වන පූජනීය යන අරුත දෙන වචනයකි. මොරටුවේ නගරාධිපතිවරයා හිමිනමක් හෝ වෙනත් ආගමක පූජකවරයෙකුදැයි ඇති වූ කුතුහලය නිසාම මා ඒ නම කිහිප වරක්ම කියැවූවෙමි. එහෙත් එය ගිහි නමක් බව මම වටහා ගත්තෙමි. මහජනතාවගේ බදු මුදලින් ගොඩනැගිල්ල ඉදිකළ බව සමරු ඵලකයේම සටහන්ව ඇති නමුත් සමරු ඵලකයට සම්මාදන් වූවෝ බොහෝය. ඔබ විශ්වාස කරන්නේ නම්, මේ සමරු ඵලකයේ සටහන්ව ඇති නම් ගම් ප්‍රමාණය තිහකි.  වීවෘත කරන්නට සහභාගි වී ඇත්තේ ද  කොළඹ සරසවියේ නීති පීඨය පවා හෙබවූ මහාචාර්ය ඇමැතිවරයෙකි. වන්දනීය යන්නට මා නොදන්නා වෙනත් තේරුමක් තිබිය යුතුමය. නැතිනම් මේ සමරු ඵලකයේ දෙතැනකම සටහන් වී ඇති “වන්දනීය” යන වචනය එසේ තියන්නට සමරු ඵලකයට නම ඔබා ගත් ඒ උගත් උතුමන් තිස් දෙනාගෙන් අඩුම තරමින්  එක් අයෙකු හෝ ඉඩ නොදෙන බව සහතිකය.

නොදන්නා දේ ඉගැනීම මගේ පුරුද්දකි. එබැවින් මගේ දැනුම වර්ධනය කරගනු වස් මේ සමරු ඵලකයේ පින්තූරයක් ගෙන මා හිත මිත්‍ර සිංහල ඇදුරෙකුට පෙන්නූවෙමි. “ගැටලුවක් නැහැ… කොළඹට ඉන්නවා පැන්ෂන් ගිය රූප රාජිනියක්,  මහරගමට ඉන්නවා නගරාධිපති සර් කෙනෙක්, මොරටුවට ඉන්නවා වන්දනීය නගරාධිපති කෙනෙක්… ඉතින් උඹට අවුල්ද? ” මා අවුල්දැයි නැතැයි කියාගන්නටත් පෙරම, තමන්ගේ ජංගම දුරකථනය ඇදගත් ඔහු තවත් ඡායාරූප කිහිපයක් මට පෙන්නුවේය. (තමන්ගේ ඇස ගැටෙන මෙවන් ඡායාරූප රැසක් ඔහුගේ ජංගම දුරකථනයේ සටහන්ව තිබුණි. ඔහු මට කීවේ එය තමන්ගේ අධ්‍යයන කටයුතුවලදී මහත් සේ ප්‍රයෝජනවත් වන බවය)

FB_IMG_1528036182153

ඔහු පෙන්වූ එක් සමරු ඵලකයක කොයි තරම් නම් ගම් ඔබා සිර කර තිබුණේ ද කියනවා ඒ දුටු මට සිහිවූයේ ජොකියන්ගේ නම් ගම් ඔබ්බවූ රේස් පත්තරයකි. ඔහු පෙන්වූ තවත් තවත් සමරු ඵලකයක ඡායාරූපය අනුව රටේ අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයා සඳුන් ගසක් හිටවා තිබේ. සඳුන් පැලයට පිංසිදු වෙන්නට ඇමතිවරයා වෙනුවෙන් ද මහා සමරු ඵලකයක් ඉදිවී තිබේ. (මේ සටහන ලියද්දී ඒ ඡායාරූප දෙක මට එවන්නට ඔහු කාරුණික වූයේය)

පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන්ට, නගරාධිපතිවරුන්ට ඇමතිවරයාට, නගරාධිපතිවරයාට මෙහෙම නම් රටේ අගමැතිවරයාට, ජනාධිපතිවරයාට කොහොම සමරු ඵලක ඉදිවෙනු ඇතිද? පොළොන්නරුවට ගිය ගමනේ දී සිද්ධ වෙනවා යැයි කියන සංවර්ධන ව්‍යාපෘති ගැන ලක්ෂ ගණනින් නාස්ති කරමින් පාර පුරා ඔසවා තිබූ යෝධ දැන්වීම් පුවරු විදුලියක් මෙන් මගේ සිතිවිලි අතරින් ඇදී නොපෙනී ගියේය. ඒ දැන්වීම් පුවරුවල පමණක් මුදල් එකතු කළේ නම් නාගරික රෝහලක් හෝ නාගරික පාසලක් පහසුවෙන්ම ඉදිකරන්නට හැකියාව තිබුණි. හම්බන්තොට වරාය විවෘත කරන්නට කළ රැගුම් ගැයුම් වෙනුවෙන් වැය කළ කෝටි දෙකහමාරක බිල්පත් පවා ඒ එක්කම මගේ මනසේ ඇදී නොපෙනී ගියේය.

FB_IMG_1535680775828

මේ සියලු සංවර්ධන කටයුතු, සියලු ගොඩනැගිලි ඉදිවන්නේ මහජනතාවගේ බදු මුදලිනි. දේශපාලකයන් සිය නිවසින් ගෙනා එකම එක සතයක් හෝ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති වලට දායක වී නැත. එබැවින් සමරු ඵලක වුවමනාම නම් ඒවා ඉදිවිය යුත්තේ බදු මුදල් ගෙවන මහජනතාව වෙනුවෙනි.  මේ අකාරයේ ඔලමොට්ටල සංවර්න ඵලක ඉදිවන වේගයටත්, ඒවායෙහි නම් ගම් එබෙන ප්‍රමාණයටත් සමානුපාතිකව රටක පුරවැසියන්ගේ වහල්කම හා දීනකම ප්‍රදර්ශනය වන්නේය.

“ උඹට අවුල්ද ? ”යාළුවා යළිත් ඇසුවේය.

ඇමරිකාවේ හිටපු ජනාධිපති බැරක් ඔබාමා සිය ධුර කාලය පුරාම වරින් වර මහ පොළොව හාරා ගස් සිටවූයේය. කවුරුන් හෝ ගත් ඡායාරූපයක් හැරෙන්නට සමරු ඵලක නැත. ලොව පුළුල්ම පාලමට හිමි ගිනස් වාර්තාව ඇති අතිශය දැවැන්ත පාලම ඇත්තේ කැනඩාවේ මගේ නිවස පෙනෙන නොපෙනන මානයේය. පාලමේ කිසිම තැනක සමරු ඵලකයක් නැත. අනේ ඇමරිකාවත්, කැනඩාවත් ලංකාව තරම් පොහොසත් වුණා නම්…!

obama_planting_trees_z.jpg

 

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

පොළොන්නරුවේ දීප උයනට ඇතුලු වුණෙමි. කලින් සූදානම්ව සිටි කාර්යයකට තවත් හෝරාවක පමණ කාලයක් ඉතිරිව තිබූ බැවින් දීප උයනේ හිස් අවකාශය සිතට සිසිලසක් ඇති කරනු ඇතැයි සිතුණු බැවිනි ඒ. තණ නිල්ලෙන් වැසුණු ඒ කුඩා බිම් තීරුවට ඇතුලු වෙන්නටත් පෙරම, “ ටිකට් අරගෙනයි යන්න ඕනේ ” කියන හඬක් මතු වුණෙන් රුපියල් විස්ස ගණනේ ගෙවා සැමට ටිකට් පත් ලබා ගත්තෙමි.

දීප උයනෙන් නික්ම යාමට මත්තෙන් වැසිකිළිය වෙත පා නැගූ සැමට ටිකට් පත් නැවත අලෙවි කෙරුණේය. “රුපියල් දහයයි ” පිරිසිදු කරන්නිය කීවාය.

“ ඇයි අපි දැනටමත් සල්ලි දීලානේ ආවේ ?”

“ඒ පාක් එකට එන්න විතරයි. වැසිකිළියට ඇතුලු වෙන්න වෙනම ටිකට් ගන්න ඕනේ ”

උද්‍යානයට ඇතුලු වෙන ප්‍රවේශ පත් අලෙවි කරන කුටියත්, වැසිකිළියත් ඇත්තේ එකිනෙකට ඉතා සමීපවය, මීටර් කිහිපයක් නුදුරිනි.

“ඉතින් ඇයි එක ටිකට් එකකින් ඔය හැම දෙකම කරන්න බැරි ? මේක බොහොම පොඩි උද්‍යානයක්නේ” ප්‍රශ්නය ඇයට එල්ල කිරීමෙන් පළක් නොවන බව ප්‍රශ්නය නගද්දීම වැටහී ගියෙන් ඇගෙන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු නොවූවෙමි.

පෙරදා දිවා ආහාරය සදහා ගොඩ වූ හෝටලයේ වැසිකිළියේ ද මෙවැනි දැන්වීමක් අලවා තිබූ බව මගේ මතකයට ආවේය. “හෝටලයේ අහාර පාන ලබා නොගන්නා අය වැසිකිළිය වෙනුවෙන් රුපියල් පනහක් ගෙවිය යුතුය”, යන්න එහි සටහන්ව තිබුණේය. දීප උයන, හෝටලය පමණක් නොව රට හරහා ගිය ගමනේ දී මෙවැනි දැන්වීම් පුවරු මම ඕනෑ තරම් දුටුවෙමි. මිනිසෙකුගේ අතිශය මූලික අවශ්‍යතාවක් වෙනුවෙන් මුදල් අය කරන ලොව එකම රට ශ්‍රී ලංකාවදැයි මම නොදන්නෙමි. ඒත් මා සංචාරය කර ඇති වෙනත් කිසිදු රටක එවැනි පුද්ගලික අත්දැකීමක් මට නැත.

“වැසිකිළිය භාවිත කිරීම සඳහා මුදල් අය කරනු නොලැබේ” යන දැන්වීම මගේ මුලු මහත් ජීවිත කාලය පුරාවටම මුල්ම වරට මා දුටුවේ ද මේ ගමනේ දී ලංකාවේදීය. වැසිකිළියට මුදල් අය නොකරන බව සිංහල, දෙමළ හා ඉංග්‍රීසිය යන භාෂා තුනෙන්ම සටහන් කරන්නට තරම් මහා ප්‍රවෘත්තියක් වීම ගැන මුවගට නැගුණු සිනාව නිසාම එහි ඡායාරූපයක් ගත්තෙමි. මේ දැන්වීම් පුවරුව මා දුටුවේ සීගිරිය කෞතුකාගාරයේය. ඒත් නොමිලයේ ලැබෙන වැසිකිළිය භාවිත කරන්නට පෙර කෞතුකාගාරය වෙනුවෙන් මුදල් ගෙවා ප්‍රවේශ පත්‍ර ලබා ගත යුතුය. (ලොව අට වැනි පුදුමය ලෙසින් නම් කරන්නට තරම් ලෝකයා විස්මිත කළ සීගිරියේ කෞතුකාගාරය නම් එවැනි පුදුමයකට කිසිසේත්ම උචිත නොවූ ඇල්මැරුණු කෞතුකාගාරයක් බව නම් නොකියාම බැරිය)

20180823_120625_HDR (1)

වැසිකිළිය ගැන කතාව ඇදුණෙන් ඒ හා බැඳුණු තවත් කතාවක් මගේ මතකයට එන්නේය. වසර ගණනාවකට පෙර ජීවිතයට බෙදා හදා ගත් ස්ථානයක් තරමටම සමීප වූ කොළඹ මහජන පුස්තකාලය ඉදිරිපිටින් රිය පදවා ගෙන යද්දී ඊට ගොඩවී යන්නට මහත් සේ ආසා ඇති විය. ඒ හදිසි සිතිවිල්ලෙන්ම වාහනය පුස්තකාල භූමියට ඇතුලු කළෙමි. අතීත ස්මරණයන් ඔස්සේ පුස්තකාලයට ගොඩ වැදී ඒ මතක අතර සැරිසරා පුස්තකාලයේ ආපන ශාලාව වෙත දෙපා ඔසවද්දී දුටු දැන්වීමෙන් මම යළිත් වරක් විස්මයෙන් විස්මයට පත්වීමි. “ වැසිකිළිය භාවිත කරන්නට නම් රුපියල් දහයක් ගෙවිය යුතුයි ”. පොත් පත් ඇසුරු කරන්නට, පාඩම් කරන්නට දවස පුරා දරු දැරියන් රැඳී සිටින කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේ ජරාජීර්ණ වැසිකිළිය භාවිත කරන හැම අවස්ථාවකම  රුපියල් දහය ගානේ. කොළඹ පුරපතිනියගේ වැසිකිළිය අලුත්වැඩියාවට පමණක් ඒ දූ දරුවන්ගේ දෙමව්පියන්ගේ බදු මුදලින් රුපියල් ලක්ෂ එකසිය හතළියක්! ආසියාවේ ආශ්චර්යය.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

උදේ පාන්දර හිමිදිරියේ ඉර නැග එන්නටත් පෙර පොළොන්නරුවේ ගල් විහාරයට ගියෙමි. මිනිස් හඬින් තොර වූ ඒ මහා පිංබිමේ සිට එහි අතීත සෞභාග්‍යය සිතින් මවා ගත්තෙමි. කුරුළු හඩ හා ගස් අතු අතර පැන දුවන රිලා පැටවුන් මිස කිසිදු හඩක් නැත. උත්තුංග බුදුරුවේ ගල් කුළු මත තැවරුණු සිසිලස හදවත පතුලටම දැනුණු තරම්ය. සිත පුරා නැගුණු පහන් සිතිවිලිත් සමග පොළොන්නරුවේ කිරිවෙහෙර භූමිය ඔස්සේ රන්කොත් වෙහෙර වෙත පා නගන්නට සිතුවෙමි. ගල්කුළක අලවා තිබූ පෝස්ටරයක් නෙත ගැටුණේ කිරිවෙහෙරෙන් පිටතට ආ මොහොතේය.

“ සූවිසි දහසක් මහ රහතුන් වන්දනාව – පහන් අසූ හාර දහසක මහා අලෝක පූජාව – පැන් පාත්‍රා විසි හතර දහසක මහා පැන් පූජාව – ගුවන් ගැබෙන් ඇද හැලෙන පිච්ච මල් පූජාව සහ ලක්ෂ ගණනින් සුවඳ මල් පිදෙන මහා පුෂ්ප පූජාව… ” තවත් මෙකී නොකී අරුමෝසම් බොහෝය. පූජාව මෙහෙවන හිමියන්ගේ නම ද දැවැන්ත අකුරින් සටහන්ව තිබුණි. චෛත්‍යය වටලා උන්වහන්සේ කළ පළතුරු පූජාව මේ දැන්මවීම කියවද්දී මතකයේ ඇදී නොපෙනී ගියේය.

Rankoth

“දැන් පොළොන්නරුවේ කාටවත් ළිං වතුර බොන්න බැහැ. අපි වතුර ගන්නේ සල්ලී දීලා. ළිං වතුර වලට වස විස කවලම් වෙලා. බොහොම දෙනෙකුට වතුර ගන්න සල්ලි නැහැ. මැදිරිගිරිය පැත්තේ දරුවෝ නහයෙන් ලේ දාලා මැරෙනවා, වතුර සල්ලි දීලා ගන්න දෙමව්පියන්ට වත්කමක් නැති නිසා” මගේ මිතුරා කීවේ දැන්වීම කියවන්නට මා බොහෝ වේලාවක් ගත කරන බව දුටු නිසාය. මේ මහා පැන් පාත්‍රා විසි හතර දහස ඒ දරුවන් වෙනුවෙන් වැය වූවා නම්… අර මහා පළතුරු සලාදය ආර්ථික අගහිගකම් නිසා දිවි නසා ගන්නා දරු පවුල් වෙනුවෙන් වෙන් වුණා නම්….!

“ශ්‍රද්ධාව වැඩි වුණාමත්, ප්‍රඥාව ගිලිහිලා ගිහින් මහ ගොබ්බ සිතිවිලි තමයි අන්තිමට පහළ වෙන්නේ” මගේ මිතුරා කීවේය.

ගල් විහාරයේ දී සිතට දැනුණු අපමණ පහන් හැගුම්, සිත කොණින් මෝදු වී එන අපුලින් වැසී යා නොදිය යුතු බැවින් මම නැවත ආපසු හැරුණෙමි.

“ඇයි රන්කොත් වෙහෙරට යන්නේ නැද්ද ?”

“එපා… ආපහු ලංකාවට ආපු දවසක යමු” මිතුරා කිසිත් නොකීවේය. මහා පූජාව ගැන ඇළවූ දැන්වීම් පත්‍රිකා පිරුණු බොරළු පාර දිගේ අපි  බොහෝ දුරක් ඇවිද ආවෙමු. නිහඩව ඇවිද ආවද අපේ සිතිවිලි දොඩමළු වූයේ එකම අයුරින් බව අපි දෙදෙනාම දැන සිටියෙමු.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

පොළොන්නරුවේ සිටි කාලය තුළ මා නැවතී සිටි නවාතැන පිහිටා තිබුණේ වැවක් අද්දරය. එය පරාක්‍රම සමුද්‍රයටම සම්බන්ධ වැව් තටාකයක් ද යන්න හරි හැටිම නොදන්නා නමුත් ඒ බිම් කඩ අතිශය සුන්දරය . ඉර බැස ගිය සවස් වරුවේ වැව් සිසිල විඳිනු රිසින් වැව අද්දරට පියමං කළෙමි. අලින් පන්නා හරිනු සදහා අධි සැර සහිත අලි වැටක් ඉදිකර තිබුණ ද වැව් තාවුල්ලේ සුවය විදින්නට එය කිසිසේත්ම බාධාවක් නොවීය.

මා සිටි වැව් තලය කෙළවරට වන්නට පිහිටි මහා මන්දිරයකින් නොනවත්වා වරින් වර විදුලි පන්දම් එළි ඈතට විහිදෙනු පෙනුනෙන් අසල සිටි ගම්වැසියෙකුගෙන් මම ඒ ගැන විපරම් කෙරුවෙමි. මන්දිරයේ අයිතිය ඇත්තේ ජනාධිපති පුත්‍රයෙකුටය. පුත්‍රයා මන්දිරයේ ඇතත් නැතත් කමාන්ඩෝ ආරක්ෂාව තරය. එළි දල්වන්නේ ආරක්ෂාව සහතික කරනු පිණිසය. මන්දිරය හිමි ජනාධිපති පුත්‍රයා රටේ සිවිල් සේවයේ හෝ ආරක්ෂක සේවයේ නිලයක් හොබවන්නට තරම් මුහුකුරා ගිය තරුණයෙක යැයි මා සිතන්නේ නැත. ආරක්ෂාව දෙන්නට තරම් ඔහුට ඇති තර්ජනය කුමක්දැයි මා දන්නේ ද නැත. රට සාමයෙන් පිරුණු සුරක්ෂිත දිවයිනක් බවට සහතික ලබා දෙන්නේ ද රජයමය. එබැවින් කමාන්ඩෝ ආරක්ෂාව මැද මන්දිරයක ජීවත් වීම ඔහුගේ සරල දිවි පැවැත්මේ සාමාන්‍ය අංගයක් විය යුතුය. හරියට මල්වානේ මන්දිරය මෙන්ය. අලුතින්ම හිතන්නට පුරුදු පුහුණු විය යුතු බොහෝ දේ රට තුළ සිදුවෙමින් පවතින්නේය. අපේ රටේ පරිපාලන සේවයට එක්වූ උගතුන්ට උපදෙස් දෙන්නට ජනාධිපති දියණියක වීම පමණක්ම ප්‍රමාණවත් බව එසේ මා මෑතකදී අවබෝධ කරගත් තවත් එක් කාරණාවකි.  “ජනාධිපති තාත්තා” කෙනෙකු සිටීම හරිම අපූරුය.

නීති විද්‍යාලයේ වැඩිම ලකුණු ලබා ගත් නීති ශිෂ්‍යයා, නාවික හමුදාවේ දක්ෂතම නාවික නිලධාරියා, ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම අභ්‍යවකාශ විද්‍යාඥයා ද බිහිවූයේ එවැනි ජනාධිපති තාත්තෙකු සිටි එකම පවුලකිනි. එකම පවුලකින් මෙවැනි වාර්තාවන් තබන්නට තරම් සමත්කම් දැක්වූ වෙනත් රාජ්‍ය නායක පවුල් ලොව ඇතිද යන්න සෙවීම ගිනස් කමිටුවට භාරය.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

සීගිරියෙන් පිටත් වී අනුරාධපුරයට එද්දී දවල් වී නොතිබුණෙන් සෙසු ස්ථාන කිහිපයක සැරිසරා නවාතැන වෙත ගියේ රුවන්වැලි සෑය වෙත යන්නට සුදුසුම වේලාව එය නොවන බව සිත කී බැවිනි. හිමිදිරි පාන්දර ගල් විහාරයට ගියාක් මෙන් හිරු බැස යන අඩ අදුරේ රුවන්වැලිසෑය අබියස හෝරාවක් දෙකක් තැන්පත්ව සිටින්නට සැලසුම් කරගෙන සිටියේ ලංකාවට එන්නටත් පෙර සිටමය.

සිහින් පිනි පොද වැස්සක් ඇද වැටුණු ඒ අපූරු හැන්දෑව හරිම මිහිරිය. නවාතැන් පොළේ සිට රුවන්වැලි සෑය වෙත පිය නැගුවේ ඒ මිහිරියාව ද සිත්හි දරාගෙනමය. රුවන්වැලි සෑයට වැටෙන මාවත අද්දර තරුණයෝ පිරිසක් මහ සෑයට ඇදෙන පිරිස වෙත ළා දම් පැහැති වරා මල් බෙදා දෙති. ඒ අපූරු තරුණයන් පිරිස ගැන ඇති වූ පහන් හැගිමින් සිත පිබිදී යනවාත් එක්කම ඇසුණු මහා ඝෝෂාවකින් මගේ අවධානය වරා මල් වෙතින් මහා සෑයට පිවිසෙන දොරටුව වෙත යොමු වූයේය. මා සිතුවේ කිසියම් කලබලයක් කියාය. මා සිතූ හැටි වැරදිය. එකිනෙකට වෙනස් රිද්මයන්ගෙන් නැගුණු සාධුකාරයත්, බෙරහඩත්, අතරින් ඇදෙන මහ පෙරහරකි ඒ. පෙරහරේ ගෙනියන්නේ “මහා චීවරයකි”. වරා මල් දෑතින් ගත් උපාසක උපාසිකාවෝ චීවරය තමන් පසුකර යන්නට පෙර ඊට අතගැසීමේ ලොබින් එහේ මෙහේ දුව යති. ඒ ගාලගෝට්ටිය නිම වනතෙක් තරමක් වේලා මහ සෑයට පිටතම රැදී සිටි අපි ඉන්පසුව මහ සෑ භූමියට ඇතුලු වූයෙමු.

මා බලාපෙරොත්තු වූ කාරණාව කිසිසේත්ම ඉටුකරගත නොහැකි බව පසක් වූයේ රුවන්වැලි සෑ භුමියට ඇතුලු වූ සැණකින්මය. මහ සෑයට පිටින් අප දුටු චීවර පෙරහැර මෙන්ම, තවත් චීවර ගත් පෙරහැර ගණනාවක් මහ සෑය වටා සක්මන් කරති. මහ සෑයට පැමිණ සිටි පිරිස ද මේ චීවර පෙරහැර වෙත ලහි ලහියේ යමින් ඊට අත ගසන්නට තැත් දරති. බෙර හඩ පරයා මහා සෙනගක මිනිස් හඩ දෝංකාර දෙන්නේය. ඒ අතරේ සිවුරු දරාගත් හිමිවරුත්, ගිහියෝත් මහ සෑයට නැග, ලහි ලහියේ මහ සෑය වටා සිවුරු අන්දවති. කඩිනමින් කළ යුතු බැවින් මහ සෑය උඩ ඔවුහු ඔබනොබ දුව යති. බිම සිටින ගිහියෝ මහ සෑයට සිවුරු අන්දවන පිරිසට උස් හඩින් උපදෙස් දෙති. නිස්කලංකයක් සොයා ඒ මහා සෑය වටාම පැදකුණු කළ ද මේ චීවර පෙරහැරේ ගාලගෝට්ටියත්, සෑය වටා සිවුරු අන්දවන පිරිසගේ කසිලි බිසිලියෙනුත් මිදෙන්නට කිසිම ඉඩක් කොතැනකවත් නැත.

IMG_1903.JPG

මහ සෑ රදුන් ඉදිරියේ තිබුණු එක්තරා කුටියක වසර ගණනාවක් පුරා එක්රැස් වූවයි සිතිය හැකි අටපිරිකර ගොඩ ගසලාය. තවත් කොණක රන්වන් පාට කළ කළ ගෙඩිවල නෙළුම් මල් පුරවලාය. සිහින් පිනි පොද වැස්ස නිසා තෙත් වූ භූමිය තමන්ගේ චීවර පූජාවට බාධාවක් කරාවිදෝ යැයි සිතුණු බිය නිසාදෝ තවත් පිරිසක් කොහේදෝ සිට ගෙන එන වතුර ඇද දමමින් මඩ සෝදා දමන්නට ගත් විගඩමෙන් සෑ මළුව තවත් මඩ වෙමින් තිබිණ.

IMG_1920.JPG

පොළොන්නරුවේ රන්කොත් වෙහෙරේ පැන් පාත්‍රා පූජාව හා පළතුරු පූජාව මෙන්ම මේ මහා චීවර පූජාවත් එකම හිමිනමකගේමද යන්න මම නොදනිමි. එය දැනගැනීමෙන් ඇති පළක් ද නැත. පූජාවන් කෙරෙන්නේ තරගයටය. එකෙකුට එකෙක් නොපරදින්නටය.

මහ සෑය ඉදිරිපිට කරන්නට අප සිතා සිටි කාරණාව සිහිපත් වීමෙන්දෝ මේ මහා ගාලගෝට්ටිය නිසා විපිළිසරව සිටි මගේ වැඩිමහල් දියණිය මා දෙස බැලුවාය.

“ අපි යමු… මේ මං දැනගෙන හිටිය බුද්ධාගමවත්, මං දැන හදුනාගෙන හිටිය බෞද්ධයෝවත් නෙමෙයි ”, මම ඇයට කීවෙමි. අපි ගිය පයින්ම ආපහු ආවෙමු.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

කොළඹට එන අතරතුර අවුකන ප්‍රතිමා භූමියට ද පිය මැන්නෙමු. ලොවක් මවිත කළ ඒ අසහාය ප්‍රතිමාව අබියස දී සිතට මතුවන අප්‍රමාණ වූ හැගුම් සමුදාය නිදහසේ විඳින්නට ඉඩක් නැත්තේ ආධාර දෙන පිංවතුන්ගේ නම් ගම් කියමින් මයික්‍රෆෝනයෙන් මතුවන අප්‍රසන්න යකඩ හඩවල් නිසාය. අවුකන යනු මහා පෞරුෂත්වයෙන් සපිරි බුදු පිළිමයක් පමණක්ම නොවේ. අසහාය ප්‍රතිභාවක් සහිත කලාකරුවෙකුගේ අර්ථ පූර්ණ කලාකෘතියක් ද වේ. ඒ කලාකෘතිය විදිය හැක්කේ ප්‍රතිමාව ඉදිවූ පරිසරයේ ඇති සොබා දහම හා අනුගත වෙමින් මිස වානිජකරණයට ලක් වූ පන්සලක් තුළ දී නොවේ.

ප්‍රතිමාව පෙනෙන නොපෙනෙන සීමාවේ ප්‍රතිමාව ඉදිරියෙන් ලහි ලහියේ ඉදිවන ගොඩනැගිල්ලකි. මේ ගොඩනැගිල්ල ඉදිවූ පසු යකඩ කටවල් තුළින් දිවා රෑ පුරා පිරිත් සජ්ජායනා විකාශය නොවනු ඇතැයි සිතන්නට විහාර භූමියේ දැන් පවතින පරිසරය වෙතින් කොහෙත්ම ඉඩක් නැත.

“ සමහර විට අවුකන ප්‍රතිමාව මේ විදියට හරි විදින්න ලැබෙන අන්තිම අවස්ථාව මේක වෙන්න පුලුවන් ” මා මගේ බිරිදට කීවේ ගොඩනැගිල්ල ඉදිරිපිටින් ආපසු එන ගමනේ දීය. එය කියා නිම වෙන්නටත් කලින් ඉදිරියෙන් ඇසුණේ විශාල බැන අඩ ගැසීමකි. ඒ චීවරයක් දරා ගත් කෙනෙකුගෙනි. හිමිනමක් යන්න භාවිත කරන්නට මගේ හිත නොදෙන්නේ ඇසුණු වදන් කිසිසේත්ම සභ්‍ය නොවූ බැවිනි. මේ බැන අඩගැසීම කුමක්දැයි කන් දුන් විට මා වටහා ගත්තේ මේ බැන වදින්නේ අප ඉදිරියෙන් ගිය දැරිවියන් කිහිප දෙනා අතර සිටි එක දැරියක වෙත බවය. කිසිසේත්ම අසභ්‍ය ඇදමක් නොවූවත්, ඇය ඇඳ සිටි ඇඳුම දික්වී තිබුණේ දණහිස දක්වා පමණය.  එහෙත් චීවරධාරියාගේ මුවින් පිටවූ වචන ඇඳුම් හැඳ සිටි අයට පවා ඇඳුම් ගලවා උනා දමන්නට සිතෙන තරමටම පරුෂය.

“ සිවුරු දරාගෙන ඉන්න හැමෝම හාමුදුරුවරු නෙමෙයි. ඔයා ඒ දැක්කෙත් හාමුදුරු නමක් නෙමෙයි ” ඇය පසුකර යද්දී මම ඒ දැරිවියට කීවෙමි.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

ලංකාවේ පුවත්පත් කියවීම හා රූපවාහිනිය නැරඹීම නවතා බොහෝ කාලයක් ගතවී තිබුණ ද ලංකාවේ සිටි කාලය තුළ රූපවාහිනියට ඇහැ යොමුවීම යන අප්‍රසන්න ජවනිකාවට මුහුණ දෙන්නට සිදු වූයේ මා නතර වී සිටි ඇතැම් ස්ථානවල නිරන්තරයෙන් රූපවාහිනිය ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබූ බැවිනි. කාණු ගද ගලායන සමස්ත වැඩ සටහන් ගොන්න අතරේ ඉවසන්නට බැරි තරම් ගද ගැස්වූ ප්‍රවෘත්ති දර්ශන බොහොමයක් දකින්නට ලැබුණි. ලොව පුරා රාජ්‍ය නායකයන් හමුවන්නටත්, රටේ සමස්ත ජනතාවකගේ අනාගතයට බලපාන තීන්දු තීරණ ගන්නටත් මුල්වන රටේ ප්‍රධානතම නිල මැදුර වන අරලිය ගහ මන්දිරය, සෝලියස් මංගල උත්සව ශාලාව බවට පත්කරමින් රටටම විහිලුවක් වූ තුට්ටු දෙකේ දේශපාලන පුත්‍රයෙකුගේ මගුල් තුලා කටයුතු වෙනුවෙන් වෙන් කිරීම එයින් එකකි. අරලිය ගහ මන්දිරයේ මෙවැනි මගුල් තුලා කටයුතු ගෙවී ගිය රාජ්‍ය පාලන සමය තුළ දී ද මෙයාකාරයෙන්ම සිදු වූ බව මතකය. ගැටලුවක් නැත, දැන් මුලු රටම මගුල් මඩුවකි.

ගද ගැස්සූ තවත් වැඩසටහනක් ප්‍රවෘත්තියක් වූයේ “ජන බලය” කොළඹට ගෙන්වමින් කළ මහා විකාරයයි. ජනබලය මෙහෙය වූ නායකයන් සහ ඔවුන්ගේ පුත්‍ර රත්නයන් කොළඹ තරු පහේ හෝටල්වල නතර වී රස මසවුළු සුව විදිමින් සුව පහසුවේ රැය පහන් කරද්දී, වහල්ලු කොළඹ වීදි වෙත බඩගාමින් ගිරිය කඩාගෙන කෑ ගසති.

දුම්රියේ මාල කැඩූ සොරා අද කෝටිපතියෙකි. රක්ෂණ වාරික අලෙවි කරමින් සිටි රක්ෂණ නියෝජිතයාට කෝටි ගණනින් දේපළ තිබේ. රතු පක්ෂයෙන් පැන ආ පැන්ෂන් ගිය විප්ලවවාදියාට දේපළ පමණක් නොව රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික පාස්පෝට් පවා දෙක දෙක තිබේ. ඉගුරු කල්ලිය නම් කල්ලියක් හදාගෙන රගපෑමක් කළ පැන්ෂන් ගිය පත්තරකාරයාට ඇමරිකානු පුරවැසිකම පමණක් නොව කෝටිපතියෙකුද වන්නට වරම් ලැබී ඇත්තේ සිය බිරිද සිංදු කියා හම්බු කළ මුදලින් නොවේ. සුනාමි ආධාර ලෙස ලැබුණු මුදල් එකම පවුලකට නොගියා නම් රටේ සමස්ත ණය බර ගෙවා දමන්නට එයම ප්‍රමාණවත්ය. “ජනතා අරගල” වලට නායකත්වය දෙන පැන්ෂන් ගිය වාමාංශික නායකයන්ගේ දූ පුත්තු ඇමරිකාවේ හෙයෙන් වැජඹෙති. ර‍ටේ ඇමතිවරුන්ගේ ගිණුම් වලට හිටිහැටියේම ඇමරිකන් ‍‌‍‍ඩොලර් දශ ලක්ෂ විසිපහක මුදල් බැරවේ.

මේ සියල්ල හොදින්ම දන්නා අපි පක්ෂ පාට වලට බෙදී තවමත් වාද විවාද කරගනිමු. එය වහලෙකු හදුනා ගැනීමේ මූලිකම ලක්ෂණයයි. තම වහල් හිමියන්ට මේ අයුරින් යස ඉසුරු  පහළ වෙන්නේ ඇයිදැයි සොයන්නට ඉතිහාසයේ කිසිම දිනෙක වහලුන් උත්සාහ කළේ නැත. (ඒසේ වූයේ ඇයිදැයි සොයන්නට උත්සාහ දරන්නෝ වහල්ලු නොවෙති).

කැනඩාවේ කම්කරු දිනය යෙදෙන්නේ සැප්තැම්බර් මස පළමු වැනි සදුදාය. එය ලංකාවේ මෙන් වහල් බලය කොළඹට ගෙන්වා උගුර ලේ රහ වන්නට කෑ ගසමින් කරන මහා මගඩියක් නොවේ. සැබෑ ලෙසින්ම වැඩ කරන ජනතාවගේ දිනයකි. වැටුප් සහිත නිවාඩු දිනයක් වන එදා රටේ රාජ්‍ය නායකයා පවා රටේ සෙසු පුරවැසියන් මෙන්ම සිය අඹු දරුවන් සමග නිදහසේ කාලය ගත කරති. කම්කරු දිනය යනු සැබෑ ලෙසින්ම ජනතාවගේ දිනයක් මිස බොල් දේශපාලකයන්ගේ හිස් ප්‍රතිරූප ඔසවන වහල් දිනයක් නොවන බව වටහා ගන්නට තරම් සියල්ලෝම බුද්ධිමත්තුය.

එදා වේල ගැට ගහගන්නට දහ අතේ කල්පනා කරමින්, බස් රථවල කෝච්චිවල පා පැදියේ එල්ලී යමින් පවා අපි අපේ වහල් හිමියන්ට ආවඩමු. ජාතික රෝහලේ ඇදක් නැතිව බිම ලගින අසාධ්‍ය රෝගියා පවා, රොහලේ කෙටි තාප්පයෙන් ඔබ්බට පෙනෙන නෙළුම් කුළුණ දැක “අනේ කොයි තරම් අපූරු වැඩක්දැයි” කියන තරමටම සිතිවිලි වලින් අපි දීනයෝ වෙමු. එබැවින් ජන බලය කොළඹට ගෙන්වීම එදා මෙන්ම අදත් හරිම පහසුය. විධානය දීම පමණක්ම ප්‍රමාණවත්ය. ඇත්තෙන්ම එය ජන බලය නොව වහල් බලය පෙන්වීමයි.

පසුගිය දා නිමා වූ එවන් එක් වහල් බලයකට එක් වූ පිරිස ලේක් හවුස් වටරවුම අසල මහ මග සුනඛ සීපාවුන් සේ බිම ලගින පිංතූරයකට සටහනක් එක් කර තිබූ මගේ මිතුරෙක් මෙසේ සටහන් කර තිබුණේය.

“සෑම දූපත් වැසියෙකුගෙන්ම කරන ආදරණීය ඉල්ලීම.. කීයක් හරි හොයා ගෙන දවසකට හෝ මේ දූපතෙන් පිටට ගොස් එන්න… ලෝකය ලොකුයි! ”

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

එසේ සටහනක් තැබූ මගේ සගයා බොහෝ සේ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති උගතෙකු වුව ද ඔහුට ද වැරදුණු තැනක් තිබේ. දූපතෙන් පිටතට එන සැමටම ලෝකය දකින්නට නොහැකිය. කටුනායකින් ගුවනට නැග ලොව වෙනත් රටකට ගොඩ බහින දූපත්වාසීන්ගෙන් බහුතරයගේ ජීවන රටාවන් දෙස බලද්දී පෙනී යන්නේ සිදුවීඇත්තේ සිය මවුරටේ සිදු කළ උදර පෝෂණය තවත් රටකට ගොඩ බැස සිදු කරන බව පමණය. ඉදිරියට යන ලෝකය දැක තමන් අලුත් වෙන්නට, අඩුම තරමින් තමා තුළ ඇති වහල් හැගුම්, දීන සිතුම් ඉවත් කර ගන්නට දූපතින් පිටතට ආ බොහෝ දෙනෙකු තවමත් සමත් වී නැත. මා ජීවත් වන කැනඩාව යනු නීතිය සහ යහපාලනය සැබෑ ලෙසින්ම ක්‍රියාත්මක වෙන රටකි. එවැනි රටක ජීවත් වෙමින් පවා මගෙන් මෙසේ ඇසූ අය ඇත්තේ එක්කෙනෙකු දෙදෙනෙකු නොවේ:  “වෙනද මට මාතරට යන්න දවස් භාගයක්ම යනවා. දැන් අධිවේගී පාරවල් ටික නිසා පැයෙන් දෙකෙන් මාතර. අධිවේගී පාරවල් හැදෙනවා නම්, කොළඹ ලස්සන වෙනවා නම් ඔය පවුලක් දෙකක් සල්ලි ටිකක් හොරකම් කරගත්තත් මොකද වෙන්නේ ?”

රට මාරු වූවාට ඔවුහු තාමත් වහල් හැගුමින් පිරුණු දූපත් වාසීහුය.  අඩුම තරමින් චින්තනයෙන්වත් නිවහල් වෙන්නට බැරි තරමට ඔවුහු සිය වහල් හිමියන්ට පෙම් බදිති. කැලේ මාරු වූවාට කොටියාගේ පුල්ලි මාරු වෙන්නේ නැත.

⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓⁓

අවසාන වශයෙන් කියන්නට යන්නේ පසු කතාවකි.  අමිහිරි මතකයන් අතරේ පවා සුන්දර අත්දැකීම් රැසක් ද සිත්හි පුරවා ගනිමින් යළිත් වැන්කුවර් නුවරට පැමිණියෙමි. මා ජීවත් වෙන වැන්කුවර් පුරවරය ද ලාංකීය බෞද්ධයන්ට නම් පැරණි දඹදිව කාලාම ග්‍රාමය මෙනි. අතීත දඹදිව කාලාම ග්‍රාමය පිහිටා තිබුණේ ගම් නියම් ගම් යා කරන දේශ සීමාවකය. එබැවින් බොහෝ ශාස්තෘවරු, දේශකයෝ මේ ගම්මානය හරහා පියමං කරන අතරේ සිය දර්ශනය, සිය මතවාද ගම්වාසීන් අතර පතුරවන්නට ද පසුබට නොවූහ. මේ සියලු දර්ශනයන් හා මතවාද එකිනෙක හා පරස්පර විය. මේ ගම්මානය හරහා බුදුන් වැඩම කරද්දී ගම්වැසියෝ තමන් තුළ ඇති දැවෙන ගැටලුවක් උන්වහන්සේට යොමු කළහ. එනම් මේ මතවාද හා දර්ශනයන් එකිනෙක පරස්පර බැවින් නිවැරදි දර්ශනය හෝ දහම කුමක්දැයි තමන් හරිහැටි වටහා ගන්නේ කෙසේ ද යන්නයි. ලෝක දාර්ශනික ඉතිහාසයේ සංධිස්ථානයක් වූ කාලාම සූත්‍රය බුදුන් වහන්සේ විසින් දේශනා කරන ලද්දේ මේ කරුණ අරබයා කාලාම වාසීන්ටය. (කාලාම සූත්‍රය විග්‍රහ කිරීම මේ සටහනේ අරමුණ නොවේ).

වැන්කුවර් පුරවරයට ද බොහෝ ස්වාමීන් වහන්සේලා වඩිති. බොහෝ දේ දේශනා කරති. එකම ගෞතම බුදුන්ගේ ශ්‍රාවකයන් යැයි පැවසුවද මේ දහම් එකිනෙකට වෙනස්ය. පරස්පරය. එහෙත් ලාංකීය බෞද්ධයන් මෙන්ම වැන්කුවර් බෞද්ධයන්ගෙන් බහුතරය ද පැරණි කාලාම වාසීන්ට බුදුන් දෙසූ දහම අසා නැතුවාක් විය යුතුය. අසා ඇති නම් එය අවබෝධ කරගන්නට නොහැකි වූවා විය යුතුය. මේ නිසා ඔවුහු මේ සියලු මතවාද අනුගමනය කරන්නට උත්සාහ කරති.

පාලි භාෂාව පරතෙරට උගත් විද්වත් මණ්ඩලයකට ත්‍රිපිටකය සිංහලයට පෙරලන්නට අවුරුදු තිහක කාලයක් ගත වූයේය. එහෙත් පැවිදි දිවියට පිවිස දශකයකටත් වඩා අඩු කාලයක් වූ එමෙන්ම පාලි භාෂාවට නවකයන් වූ හිමිවරු පාලි ත්‍රිපිටකයට නව අර්ථ කථන දෙති. භාවනා වැඩමුළු පවත්වති. තරගයට අසපු බිහි කරති. මේ වැඩ මුළුවලදී අපට ඇසෙන්නේ අප දන්නා හදුනන ත්‍රිපිටක දහම නොවේ. මේ අසපුවල අප දකින්නේ ද නාරි දේහ මිස දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණ සහිත බුදු රූ නොවේ. සුදු කිරණ, කළු කිරණ, අධි සංඛ්‍යාත තරංග වැනි අපුරු අපූරු දේ මේ දහම්වලින් වැගිරේ. වැන්කුවර් නුවර පැවැති එක් වැඩමුළුවක සහභාගි වූවන්ට අපූරු අත්දැකීම් ලබන්නට හැකි වුණි. ධ්‍යාන ඵල ලබද්දී ඔවුන්ගේ සිරුරු වලින් ඕජස් වැගිරේ. රාග දෝස මෝහ පිටවෙන වේගයට වැගිරෙන ඕජස් ප්‍රමාණය ද උත්සන්න වේ. යූ ටියුබ් මාධ්‍යය ඔස්සේ සජීවීව විකාශය වූ මෙවන් වැඩමුළුවකට සහභාගි වූ කෙනෙකු සිය ධ්‍යාන ඵල අත්දැකීම් විස්තර කරද්දී කියා සිටියේ මේ සජීවී වැඩසටහන නරඹන වැන්කුවර් නගරයේ සිටින සිය මෑණියන්ට බඩ එළිය යන්නට පටන් ගෙන ඇති බවය. ඒ තවත් ධ්‍යාන ඵලයක සලකුණකි! (මේ වැඩසටහන් යූ ටියුබ් මාධ්‍යය ඔස්සේ තවමත් නැරඹිය හැකිය). මේ ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් සෝවාන් කරලු ලැබූ, ධ්‍යාන ඵල ලැබූ කිහිප දෙනෙකු ද අප අතරම වෙසෙති.

ධ්‍යාන ඵල ලබා රහත් භාවයට පත් වූ තෙරුන් වහන්සේලා පිළිබද දහසකුත් කතා බෞද්ධ ඉතිහාසයේ ඇත. බුද්ධ පර්නිර්වාණයෙන් පසු එක් රැයක් තුළ දී ධ්‍යාන වඩා ආනන්ද හිමියෝ අරහත් භාවයට පත් වූහ. ආනන්ද හිමියන්ටවත්, රහත් භාවයට පත් වූ සෙසු මහ තෙරුන්ටවත් බඩ එළිය යමින් ඕජස් පිටාර ගලමින්, කළු කිරණ – සුදු කිරණ දර්ශනය වෙමින් ධ්‍යාන ඵල ලැබූ බවක් අප දන්නා බෞද්ධ ඉතිහාසයේ කිසි තැනක සදහන්ව නැත. බුදු දහම යනු කය මෙන්ම සිත ද බුද්ධියෙන් පිරිසිදු කරන දහමක් මිස උදර විරේකය වෙනුවෙන් දෙන ඖෂධ මාත්‍රාවක් නොවේ. මෙවන් වැඩසටහනක ප්‍රචාරක පටය නම් කර තිබුණේ “පෙර නොඇසූ විරූ දහමක්” ලෙසයි.  සැබෑය, මෙය කොයි තරම් දුරකට පෙර නොඇසූ විරූ දහමක් ද යත් ගෞතම බුදුන් පමණක් නොව අට විසි බුදුන් වහන්සේලා වැඩම කළද මේ දහම හදාරන්නට උන්වහන්සේලාට ද සෑහෙන කාලයක් ගත වනු ඇත්තේය.

“මා පිය වන්දනා” නමින් පාසල් දරුවන් සිය දෙමව්පියන් හා එක් වාඩි කරවමින් කළ වැඩසටහන් මාලාවක් යූ ටියුබ් මාධ්‍යය ඔස්සේ මම දුටුවෙමි. ස්වාමීන් වහන්සේගේ හැගුම්බර දේශනාව පටන් ගෙන අවාසනය දක්වාම දරුවන් පමණක් නොව දෙමව්පියෝද එක හුස්මට කදුළු වගුරුවති. එකිනෙකා වැළද බදා ගනිමින් ඉකි ගසති. බුදු දහම ඇත්තේ මිනිසුන් හඩවන්නට නොවේ. මිහිරි මීපැණි හඩින් දෙසවන් පිනවමින් උපාසිකාවන්ගේ හිත් සංවේදී හැගුම් වලින් පුරවන්නට නොවේ. වාද විවාද කරගන්නට නොවේ. එය බුද්ධියේ දහමකි. පෙර නොඇසූ විරූ දහමක් නොව මේ විශ්වයේ සදාතනික සත්‍යතාව පිළිබද දහමකි. බුද්ධ දර්ශනය පහළ වූයේ ගෞතම බුදුන්ගේ මනසේ මනසේ මිස බුදුන් උපන් ස්ථානයේ නොවේ. උන්වහන්සේ බුද්ධ නම් වන්නේ එහෙයිනි.

Fruit

උතුරු ඇමරිකාව, යුරෝපය ප්‍රමුඛ බටහිර ජාතිකයෝ බුදු දහමේ හරය වටහා ගනිමින් ලොව පුරා භාවනා වැඩසහන් ක්‍රියාත්මක කරති. ඇමරිකාවේ නාවික හමුදාව නිල වශයෙන්ම භාවනාව ප්‍රගුණ කරති. ලොව ප්‍රමුඛ පෙළේ සමාගම් සිය කාර්ය මණ්ඩලයට භාවනාව ප්‍රගුණ කරවති. යුරෝපීයෝ මෙන්ම බටහිර ජාතිකයෝ බෞද්ධ දාර්ශනික කරුණු අරබයා මහත් සේ පොත් පත් ලියති, පර්යේෂණ කරති, ඒවායෙහි ප්‍රතිළුල සිය ජීවිතයට බද්ධ කර ගනිති. එහෙයින් ගැටලුවක් නැත. “ලාංකීය බෞද්ධයෝ” යන කුලකයට අයත් අපි ලංකාවේ ජීවත් වුණත්, වැන්කුවර් හෝ වෙන කවර නම් රටක ජීවත් වූවත් බුදුන් උපන් ස්ථානය ලුම්බිනියේ නොවන බව කියන්නට කෙස් පැලෙන තර්ක විතර්කවල පැටලෙමු. අසූ හාර දහසේ පහන් පිංකම්, එකසිය අටක් වූ ඖෂධ පූජාවන්, මහා පිච්චමල් පූජාවන්, පැන් පාත්‍රා විසි හතර දහසේ පූජාවන්හි යෙදෙමු. බුදුරැස් විහිදෙන තෙක් කොත් කැරැල්ල පාමුල සිට අහසට නෙත් යොමා ගෙන සිටිමු. ගව් ගණන් දිග චීවර පූජාවට සාදුකාර දෙමින් චෛත්‍යයට හැට්ට අන්දමු. චෛත්‍යය වටා පළතුරු ගෙනැවිත් ගොඩ ගසමු. ඔව් ගැටලුවක් නැත… යුරෝපීයන් සහ බටහිර සුදු ජාතිකයන් බුදු දහම රැක ගනු ඇත.

බුදු දහම ඇත්තේ ප්‍රඥාවන්තයන්ට මිස මෝඩයන්ට නොවන බව (පඤ්ඤාවන්තස්ස අයං ධම්මෝ – නායං ධම්මෝ දුප්පඤ්ඤස්ස) අවුරුදු දෙදහස් හයසියයකට පෙර බුදුන් වහන්සේ දේශනා කරන ලද්දේ ලාංකීය අප ගැනම සිතා බලා විය යුතුය.

Advertisements

මළ බව නොදැන ජීවත් වීම

 

art-black-candle-695644

පහුගිය වසන්ත කාලයට පස්සේ කැනඩාවේ වැන්කුවර් පුරවරයට කවදාවත්ම නැති තරම් සැරට ඉර මුදුන් වෙච්ච දවස තමයි ඒ. හිමිදිරි උදය ගෙවිලා යන්නටත් කලින් හිම කඳු යාය උඩින් පායාගෙන ආපු ඉර, එදා හවස් වරුව පුරාමත් එක දිගටම විසිරිලා පැතිරිලා ගියා. ඇත්තටම ඒක ඇඟපත දවාලන තරම් උණුසුමක්.

වැන්කුවර් නගරය පිහිටලා තියෙන්නේ කැනඩා – ඇමරිකා දේශ සීමාව ආසන්නයේ හින්දා මේ රටවල් දෙකේම වාසය කරන ශ්‍රී ලාංකිකයන් බොහොම පිරිසක් මේ ගිනි උණුසුම මැද්දේ වුණත් බොහොම දිගට විහිදුණු එළිමහන් පෝලිමකට එකතු වෙලා හිටියා. සත් සමුදුරින් ඈතක වාසය කරන මේ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට විතරක් නෙමෙයි මවුබිමේ වාසය කරන ලාංකිකයන්ට පවා බොහොම දුර්ලභ අත්දැකීමක් විඳගැනීම තමයි මේ හැමෝගෙම අරමුණ වුණේ. ඒ ලාංකීය සංගීත ලෝකයේ විශිෂ්ටයන් හතර දෙනකුගේ සම්ප්‍රාප්තිය එදා සිද්ධ වුණු නිසයි. වික්ටර් රත්නායක, සුනිල් එදිරිසිංහ, ටී. එම්. ජයරත්න, රෝහණ වීරසිංහ කියන මේ ප්‍රවිණයන් හතර දෙනාත්, ඔවුන් තරමටම විශිෂ්ට වූ වාද්‍ය ශිල්පීන් සිව් දෙනෙකුත් එක්ක ඒකාත්මික වුණු ඒ සැන්දෑව ඒ අවස්ථාවට සහභාගි වෙච්ච බොහොමයක් ශ්‍රී ලංකිකයන්ට අමරණීය මොහොතක් වුණාට කිසිම සැකයක් නැහැ.

ජීවිතයේ සිය දහස් වාරයක් අසා රස විඳි ගීත වුණත්, ඒ සැන්දෑ යාමයේ ගලා ගෙන ගිය මියුරු සංගීතයට මුහුවෙලා සජීවීව මතුවුණු ගී රාවයත් එක්ක තැවරිලා පාවෙලා ආපු තරම් මිහිරකින් මං මීට කලින් කිසිම දවසක ඒ ගීත රස විඳලා තිබුණේ නැහැ. එදා ඒ රැයෙහි ගැයුණු ඇතැම් ගීත කොයි තරම් නම් සංවේදී වුණාද කියනවා නම් වේදිකාවත් එක්කම ඒකාත්මික වෙලා හිටපු කිහිප දෙනෙකුම කදුළින් තෙත් වුණු දෙනෙත් පිහ දාන හැටි අඩ අඳුරේ දී වුණත් අඳුනා ගන්න මට අමාරු වුණේ නැහැ. විවේකයේදීත්, ප්‍රසංගය අවසානයේ දීත් සුළු සුළු කතාබහට එක්වුණු කිහිප දෙනෙකුගෙන්ම අහන්නට ලැබුණු කරුණු වලින් මං තේරුම් ගත්තේ ඒ හෝරා කිහිපය ඒ අයගේ ජීවිත වලට කොයි තරම් නම් සංවේදීව බලපෑවා ද කියන කාරණාවයි.

ඒකට හේතු කිහිපයක්ම තිබුණා. මූලිකම හේතුව ප්‍රසංගය බලන්නට ආපු හැම දෙනාවම වගේ ඒ ඒ අයගේ ජීවිතවල බොහොම ඈත සුන්දර අතීතයකට ගෙනි යන්නට තරම් සමර්ථ කමක් ඒ කටහඬවල් කිහිපය සතුව තිබුණු නිසයි. එදා මෙදා තුර පොකුරු පොකුරු ගණනින් ගායක ගායිකාවන් බිහිවුණත් මේ කටහඬ වලට හිමි පෞරුෂත්වයටවත්, ඒ අසහාය ගීත සමුච්චයටවත් අඩුම තරමින් අභියෝගයක්වත් එල්ල වෙලා නැහැ. ඉතින් මේ නිසා එදා ඒ රාත්‍රියේදී තමන්ගේම අතීත මතක විනිවිද දකින්නට බොහෝ දෙනෙකුට පුළුවන් වුණා. ඒකට හේතුව ඒ හැම ගීයක්ම වාගේ තමන්ගේ ජීවිතවල කිසියම් වූ සංසිද්ධියකට, කිසියම් වූ අතීත මතකයකට, සුන්දර අත්දැකීමකට එහෙමත් නැතිනම් අඩුම තරමින් තමන්ගේ ජීවන රිද්මය කැටිවුණු සිහින වැළකට ගෙන යන්නට සමත් වෙච්ච හින්දයි.

ගෝසාවක් නොවුණු සොඳුරු සංගීතයත්, පෞරුෂත්වය රැඳුණු මිහිරි හඬත් විතරක්ම නෙමෙයි ඒ සැන්දෑව ඒ තරම්ම දැනෙන්නට තරම් බලපෑවේ. වේදිකාවේ තිබුණු නිසලත්වයත් ඒකට ඒ තරමටම බලපෑවා. ලංකාවේ විතරක් නෙමෙයි විදේශවලත් තියෙන මේ විදියේ බොහොමයක් ප්‍රසංග නැටුම් වලිනුත් පිරිලයි තියෙන්නේ. මේ බොහොමයක් නැටුම් ගීතයට කිසිම විදියකින් සමපාත නොවෙනවා විතරක් නෙමෙයි, රස වින්දනයටත් කියන්න බැරි තරම් බාධාවක්. මේ බොහොමයක් නැටුම් වලදී වේදිකාව මැද්දට කඩා ගෙන පනින නැටුම් කණ්ඩායම තමන්ගේ ඇඟපතින් මුළුමනින්ම ගායකයාව වහගන්න නිසා ගායකයා විතරක් නෙමෙයි අඩුම තරමින් මයික්‍රෆෝනයේ රැහැන් පටවත් ප්‍රේක්ෂකාගාරයට බලාගන්න බැරි අවස්ථා එමටයි. ඉතින් ඒ විදියේ විසූක දස්සන එකක්වත් මේ ප්‍රසංගයට ඇතුළත් නොවිච්ච නිසාම පුදුමාකාර විදියට ඒකාත්මක වෙලා ප්‍රසංගය නරඹන්න හැමෝටම අවස්ථාව හිමිවුණා.

බණ පදයක් තරමටම, මිහිරි ගී පදයකටත් සිත කොයි තරමක් නම් සුවපත් කරන්නට පුළුවන් ද කියන කාරණව ඒ හෝරා කිහිපය අතරේදී කිහිප සැරයක්ම මට හිතුණා. ගෙවිලියකගේ ගොයම් කවියකට ස්වාමීන් වහන්සේලා හැට නමක් රහත් වුණු කතාවක් බොද්ධ සාහිත්‍යයේ තියෙනවා. එවැනි ප්‍රාතිහාර්යයක් සිදුවන්නට නම් සංසාරය පුරාම වර්ධනය කරගෙන ආපු චිත්ත ශක්තියකුත් තියෙන්නට ඕන බව ඇත්ත. ඒත් ඒ වගේම මිහිරි සංගීතයකට මුහුවුණු උසස් ගී පදයකිනුත් කොයි තරම් නම් කාරියක් කරන්නට පුළුවන්ද? ගුත්තිලයේ එන මිහිරි වීණා වාදනයේදී මව්වරුන්ගේ ඇකයෙන් දරුවන් පවා ගිලීහී වැටීම ඇත්තෙන්ම පුදුමයක් නෙමෙයි. සිත නිවන ගී පද වැලක් ඇසීමත් හරියට භාවනාවක් තරමට සිත සමාධිගත කරවන අපූරු අභ්‍යාසයක්.

නෙතට කඳුළක් මතු කරන්නට තරම්  හදවත් සංවේදී කරන්නට ගී පදයකට පුළුවන් නම් සමාජයක් වෙනස් කරන්නට කොයි තරම් නම් කාර්යභාරයක් කලාකරුවෙකුට කරන්නට පුළුවන්ද කියන සිතිවිල්ල ප්‍රසංගය පැවැති ඒ මුලු කාලය පුරාම විතරක් නෙමෙයි ප්‍රසංගයෙන් පස්සෙත් කිහිප සැරයක්ම හිතට නැගුණා. ලෝක ඉතිහාසයම අරගත්තාම ඇත්තටම ලෝකය සාධනීය විදියට වෙනස් කරන්න මුල් වුණෙත් කලාකරුවෝම තමයි. මුලු මහත් ලෝක ඉතිහාසය පුරාම ගුණාත්මක වෙනස්කම් ඇති කළේ කලාකරු‍වො මිසක් දේශපාලක‍යො නෙමෙයි.

රුසියානු විප්ලවයේ කැඩපත විදියට ලෙනින් නම් ක‍ළේ ලියෝ ‍‍ටෝල්ස්ටෝයි කියන සාහිත්‍යවේදියාව. ‍‍ටෝල්ස්ටෝයි කියන්නේ ධනපති පැළැන්තිය නියෝජනය කළ තරමක අහංකාර රදළයෙක්. ඒ විදියේ චරිතයක් නිර්ධන පංති නැගිටීමක කැඩපතකට සමාන කරන්නට ලෙනින් පෙළඹුණේ ටෝල්ස්ටෝයිගේ නිර්මාණ වලින් එවකට රුසියානු සමාජය විනිවිද පෙන්නන්නට සමත් වෙච්ච හින්දයි.

ලෝක‍යේ මුල්ම සැ‍රේට නීත්‍යනුකුල ජනතා මැතිවරණයකින් සමාජවාදය දිනාගත්ත රට තමයි චිලි දේශය. මැතිවරණ‍යෙන් නායකත්වයට පත් වු‍ණේ ‍ලොව පුරාම ප්‍රගතිශීලී ජනතාව‍ගේ ආදරයට පාත්‍ර ‍වෙච්ච සැල්වදෝර් අය්යන්දේ. ඒත් හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් ‍බො‍හොම බිහිසුණු විදියට ර‍ටේ බලය විතරක් ‍නෙ‍මෙයි අයියන්‍‍දේ‍ගේ ජීවිතයත් පැහැර ගත්‍‍තේ අයියන්දේ විසින්ම හමුදාපති ධුරයට පත් කරපු ඔගස්ටෝ ෆිනොචේ විසින්. එයින් පස්සේ ‍දෙදහසකටත් වඩා සමාජවාදී ක්‍රියාකාරීන් ‍බො‍හොම දරුණු විදියට ඝාතනය ‍කෙරුණා ව‍ගේම ලක්ෂ තුනකට ආසන්න පුරවැසියන් පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගැණුනා. ෆිනොචේ‍ගේ ඝාතන රැල්‍‍ලේ එක් ‍ගොදුරක් වු‍ණේ වික්ටර් හාරා. වික්ටර් හාරා කියන්‍‍නේ මුලු ‍ලෝකය පුරාම ප්‍රගතිශීලී ජනතාව‍ගේ ආදරයට පාත්‍ර ‍වෙච්ච ජනතා කලාකරු‍වෙක්. පීඩිත ජනතාව‍ගේ කදුළ සුසුම තමන්‍‍ගේ අතින්ම පද රචනා වලට ‍ගොනු කරලා ඒවා ගීත බවට පත් කිරී‍මේ වරදට හමුදා පාලකයන් නැවත පෑනක් අල්ලන්න බැරි ‍වෙන විදියට, ඒ ව‍ගේම ගිටාර‍යේ තත් ආපහු වයන්නට බැරි ‍වෙන විදියට වික්ටර් හාරා‍ගේ දෑත් විනාශ කරලා අන්ති‍මේ දී ඔහුව දරුණු විදියට ඝාතනය කරලා දැම්මා. එත් තමන් ජීවත් ‍වෙච්ච අවුරුදු හතළියක ‍‍කෙටි කාලය ඇතුළේ හාරා සටහන් කළ අමරණීය නාමය අදටත් වලංගුයි.

හාරා තමන්‍‍ගේ ජීවිත‍යේ අන්තිමටම ලිවුව පද වැල තමයි;

We are 5,000, here in this little corner of the city.
How many are we in all the cities of the world?
All of us, our eyes fixed on death.
How terrifying is the face of Fascism
For them, blood is a medal,
carnage is a heroic gesture.

Song, I cannot sing you well
When I must sing out of fear.
When I am dying of fright.
When I find myself in these endless moments.
Where silence and cries are the echoes of my song.

“සම්මානයකි රුධිරය උන්ට – වීරත්වයකි සංහාරය”

සංහාරය වීරත්වය කරගත්ත, ඒ ව‍ගේම රුධිරය තමන්‍‍ගේ පැවැත්‍‍මේ ආභරණයක් කරගත්ත නායකයන් අ‍පේ ර‍ටේ ‍කොයි තරමක් නම් බිහිවුණාද…? බිහිවෙලා ඉන්නවද? බිහි‍වෙන්න බලා‍ගෙන ඉන්නවද…? ඒත් වික්ටර් හාරාලා ව‍ගේ කලාකරුවන් නම් ඒ විදි‍යේ අනුපාතයකින් රටකට බිහි‍වෙන්‍‍නේ නැහැ.

.

අනුරාධපුර‍යේ මහ‍මෙවුනා උය‍නේ සමාධි බුද්ධ ප්‍රතිමා‍වේ, ගල් විහාර බුද්ධ ප්‍රතිමාවලින්, අවුකන ප්‍රතිමා‍‍වෙන් හිතට දැ‍නෙන චිත්ත සමාධිය ‍‍නෙළුම් කුලුනින්, අයිෆල් කුලුනින් විඳ දරා ගන්නට බැහැ. ඒකට ‍හේතුව කලින් කිවුව ප්‍රතිමා ගල් කටු‍වෙන් මැ‍වෙද්දී ඒකට සං‍වේදී සිතිවිලි පරම්පරාවකුත් එක්කහු කරන්නට කලාකරුවා සමත් ‍වෙච්ච හින්දයි. ඒක විඳින්‍න  ‍බෞද්ධ‍යෙක් ‍වෙන්නම ඕ‍නේ නැහැ. තමන්‍‍ගේ හිත වැඩි‍යෙන්ම සන්සුන් කළ එකම වස්තුව අනුරාධපුර‍යේ සමාධි ප්‍රතිමා‍ව බව කිවුව එවකට ඉන්දීය අගමැති ජවහර් ලාල් ‍නේරු තමන් සිරගත වෙලා හිටපු කාල‍යේ පවා සිරකුටි‍යේ ‍මේ ප්‍රතිමා‍‍වේ ඡායාරූපයක් තබා‍ගෙන හිටියා.

කලාකෘතියකට ජාති ආගම් ‍භේදයක් නැහැ. ජාතිවාදී ඇහින් කලාව දකින්න හදනවා නම් ඒක ම්‍‍ලේච්ඡත්වයක්. තිරිසන් ලක්ෂණයක්. යාප‍න‍යේ පුස්තකාලය ගිනි තැබීම ගැන සතුටු ‍වෙන්නට පුළුවන් ‍කෙ‍නෙකු ඉන්නවා නම් එවැනි ‍කෙ‍නෙකු‍ගෙන් තිරිසන් සතෙකුටවත් මානව දයාවක් නම් කිසිම දවසක බලා‍පො‍රොත්තු ‍වෙන්න බැහැ. යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තිබ්බ ‍මො‍හො‍තේ , ‍බො‍හොම ඈතින් ‍පෙ‍නෙන ඒ ගිනිදලු ‍මොනවාද කියලා දුරකථන‍යෙන් විපරම් කරපු ‍ඩේවිඩ් කියන පූජකවරයා ඒ ගිනි ගන්‍‍නේ තමන් ‍බෙහෙවින්ම ආදරය කරපු පුස්තකාලය බව දැනගත්ත ‍මො‍හො‍තේ දුරකථන රිසීවරය අ‍තේ තියා‍ගෙනම ළය පැලී මිය ගිය කතාවක් ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක මෑතකදී ‍හෙළි කළා.

බාමියන් නිම්න‍යේ දැවැන්ත බුදු පිළිම අන්තවාදී මුස්ලිම් මූලධර්මවාදීන් සුනු විසුනු කර දමද්දී සිත් කම්පා ‍‍නොවූ ‍කෙ‍නෙකු වූ‍යේ නම් එවන් හදවතකින් සං‍වේදී සිතිවිල්ලක් කිසිදා කිසි‍දි‍නෙක පහළ වෙන්‍‍නේ නැහැ.

ගලින් කරපු ඉසුරුමුණි‍යේ ‍පෙම් යුවළ දිහා බලා‍ගෙන ඉන්න ‍කොට හිතින් විඳින හැගී‍මෙන් අංශු මාත්‍රයක්වත් රජ පවු‍ලේ දැවැන්ත සරුව පිත්තල විවාහය දිහා බලා‍ගෙන ඉන්න ‍කොට විඳින්න පුළුවන්ද? කලාවැ‍ව පිස‍ගෙන එන සුළං රැල්ලක පහස ෂැංග්‍රිලා ‍හෝටල‍‍යේ විදුලි පංකාවකින් විඳින්න පුළුවන්ද? රුවන්වැලි දාගැ‍බ පාමුලදී දැ‍නෙන විසල් හැඟී‍මෙන් අංශුවක්වත්, ‍දැවැන්ත සු‍‍ඛෝප‍භෝගී සාප්පු සංකීර්ණයක විසිතුරු අබිමු‍වෙහි අත්විදින්න පුළුවන්ද? ඒකට ‍හේතුව රුවන්වැලි දාගැබ කියන්නේ ග‍‍‍ඩොල් ‍ගොඩක් පමණක් ‍නොවන හින්දා. ඒ හැම ‍දෙයක්ම ආගමිකත්වය පවා ඉක්මවා ගිය මහා දැවැන්ත කලා කෘති.

අනුරාධපුර‍යේ සුපුරුදු වට වන්දනා මාර්ග‍යෙන් බැහැර‍ වෙලා ‍පොඩ්ඩක් එළියට ගිහින් බැලු‍වොත් දකින්න ලැ‍බෙන, අතීත හිමිවරුන්ට වාසස්ථාන සැපයූ පධානඝර කියන ආරාමික ‍ගොඩනැගිලි නිර්මාණය ‍වෙලා ති‍යෙන්‍‍නේ තනිකරම කලුගලින්. ‍දැවැන්ත කලුගල් කුට්ටිවලින් නිර්මාණය ‍වෙච්ච ‍මේ ‍ගොඩනැගිලිවල පුදුමාකාර සිසිලසක් අදත් දකින්න ලැබුණත් ‍මේ ‍‍ගොඩනැගිලිවල ති‍යෙන ගල් කුලුනු කිසිම එකක ‍කොයියම්ම විදියක කැටයමක්වත්, බාහිර අලංකාරයක්වත් නැහැ. ඒ  ඒත් පධානඝරවලට යාබදව ති‍යෙන කැසිකිළි ගල් හරිම අපූරු කැටයම්වලින් පිරිලා ඉතිරිලා ගිහින්.  ‍බෞද්ධ චින්තන ධාරාවට අනුව පුහු අලංකාරය කොයි තරම් නම් නිස්සාර ‍දෙයක්ද කියන ‍ලෝක ධර්මතාවය ‍මේ තරම් අපූරුවට කලාත්මකව ඒ වගේම සංකේතාත්මකව ප්‍රකාශ කරපු ‍වෙනත් කිසිම අවස්ථාවක්, ‍වෙනත් කිසිම ස්ථානයක් ම‍ගේ මතකයට නැ‍ගෙන්‍‍නේ නැහැ. ‍චෛත්‍යය ව‍ටේ පළතුරු අතුරලා, මල් අතුරලා, ‍චෛත්‍යය  බ‍ඳේ ‍බෞද්ධ ‍කොඩි ‍පොරවලා, චෛත්‍යයට උඩින් වළාකුලු වලින් මැ‍වෙන බුද්ධ රූප ගනන් කරලා, අහ‍සේ මතු‍වෙන බුදුරැස් ‍හෙයා ‍හොයා එ‍හෙමත් නැතිනම් වර්ග හැට හැත්තෑවක කෑම බීම වලින් බුදුන්ට දන් පිළිගන්වලා කිසියම් ‍කෙනෙකු ‍බුදුන්ගේ ධර්මය හොයන්නට උත්සාහ කරනවා නම් ඒක ඒ අති විශිෂ්ට චින්තන ධාරාවට, දාර්ශනික සම්ප්‍රදායට කරන නිග්‍රහයක් විතරක් ‍නෙ‍මෙයි මහා අවමානයක්.

Toilet Stones

කලාව එහෙමත් නැතිනම් කලාකරුවා කියන පුද්ගලයා උත්තරීතරයි. ජාති ආගම්, දේශ සීමා මායිම් කිසිවක් කලාවට නැහැ. ඉරාන සිනමා පටයක ගැබ්වෙලා තියෙන ජීවන දර්ශනය වටහා ගන්නට අපි ඉරාන ජාතිකයන් විය යුතු නැහැ. බීතෝවන්ගේ සංගීත කණ්ඩයක් රස විඳින්නට අපි සංගීත ශාස්ත්‍රය හදාරන්නට උවමනා නැහැ. ක්‍රමානුකූල පාසල් අධ්‍යාපනයක් නොලැබූ රවීන්ද්‍රානත් තාගෝර් මුලු මහත් ඉන්දීය සමාජයේම කලා සම්ප්‍රදාය සහමුලින්ම වෙනස් කරන්නට සමත් වුණා.

අති විශිෂ්ට උත්තුංග කලා සම්ප්‍රදායක් තිබුණු රටක් තමයි ලංකාව කියන්නේ. බුදු පිළිමයම දැවැන්ත කලා කෘතියක්. ඒ උදාර අතීත කලා සම්ප්‍රදාය මොහොතකට අමතක කරලා මෑත යුගයේ ලාංකීය කලා නිර්මාණ දිහා බැලුවොත්ව මෑත ඉතිහාසයේ පවා කලා නිර්මාණවලින් සමාජයේ ගමන් වෙනස් කරන්නට ලොකු දායකත්වයක් ලැබුණු අවස්ථා ඕන තරම් හොයා ගන්න පුලුවන්. යටත් විජිත මානසිකත්වය කිසියම් දුරකට වෙනස් කරන්න පියදාස සිරිසේනගේ නවකතා වලින් විශාල දායකත්වයක් ලැබුණා. අයාලේ ගිය කලාවක දේශීය ගමන් මග හසුරුවන්නට ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්, සරච්චන්ද්‍රයන්ගෙන් ලැබුණු දායකත්වය අමතක කරන්නට බැහැ. ඊයේ පෙරේදා විකාශය වුණු කූඹියෝ පවා අයාලේ යන ටෙලි නාට්‍ය කලාවකට අතුල් පහරක් එල්ල කළා. සහෝදරයා ටෙලි නාට්‍යය හිස් වෙලා ගිය ඔළුගෙඩි උඩු යටිකුරු කරලා දැම්මා.

අද අපේ රටේ සිද්ධ වෙන දේවල් එකිනෙකට එකක් කොයි තරමක් නම් සංකීර්ණ විදියට ගැට ගැහිලා පැටලිලා තියෙනවාද කියනවා නම් මේ ගැට ලිහලා දාන්න හරිම අමාරුයි. අපේ ඉතිහාසය මහාවංශයෙන් ඔබ්බට, ඒ කියන්නේ විජයගෙන් ඔබ්බට විහිදිලා යනවා කියන කාරණාව පුරාවිද්‍යාත්මක සාධකවලින්ම තහවුරු වුණේ දශක ගණනාවකට කලින්. අපේ ඉතිහාසය මහාවංශයේ සදහන් වෙන කාලයට වඩා බොහොම ඈතට ඇදිලා යනවා කියන කාරණාව අද පාවිච්චි කරන්නේ බුදු හාමුදුරුවෝ ලංකාවේ ඉපදුනා කියන කාරණාව තහවුරු කරවන්න. (මේ කාරණාවේ බරපතලකම තමයි බෞද්ධයන් ලවාම ශ්‍රී මහා බෝධිය කපා බිම හෙළන, බෞද්ධයන් ලවාම බුද්ධගයාවට ගල් ගස්සවන, බෞද්ධයන් ලවාම දෙව්රම් වෙහෙර සමතලා කරවන සමාජ මානසිකත්වයක් බිහිවීමයි). හමුදා සෙබළාට “ රණ විරුවා ” කියන ලේබලය අලවන්නේ පරාජිත දේශපාලන මානසිකත්වයකට හුළං පිඹින්න. තමන් විසින්ම චීනයට විකුණා දැමූ යුද හමුදා පරිපාලන මූලස්ථානයේ සුන්බුන් මතින් ඉදිවුණු ෂැංග්‍රිල්ලා හෝට‍ලයට එක්රැස් වෙලා රටේ ස්වාධිපත්‍ය්‍ය ගැන කතා කරන්නට පෙළ ගැහෙන වියත් මගේ විද්වතුන්ගේ විද්වත් භාවය රැඳිලා තියෙන්නේ තමන්ට අහිමි වෙලා ගිය වරප්‍රසාද කුට්ටි ටික අත්පත් කරගන්න කම් පමණයි. ර‍ටේ ආණ්ඩුව පවා ක්‍රියාත්මක වෙන්නේත් ඡන්ද දායකයන් වෙනුවෙන් තමන්ට කරන්නට පැවරිලා තියෙන ප්‍රධානතම රාජකාරිය කොළඹ පුරපතිනියට ලක්ෂ පනස් හතක වියදමකින් වැසිකිළියක් අලුත්වැඩියා කර දීම මේ ‍මොහොතේ දී රට වෙනුවෙන් කරන්න පුලුවන් උපරිම සද්කාර්යය කියලා හිතාගෙන ඉන්න මානසිකත්වයෙන්.

සිංහල සමාජය තාමත් දිරිමත් කරන්නේ දෙමළ කොටියා වගේම දෙමළ සමාජයෙන් ‍බහුතරයක් තාමත් අපේක්ෂා කරන්නේත් ජාතිවාදී සිංහලයායි. මේ විරසකය තුරන් කරන්නට කලාවට බොහොම දෙයක් කරන්න පුලුවන් වුණත් කලාකරුවන් කියන පිරිසත්, කලාවෙනුත් සිද්ධ වෙන්නේ ඒ විරසකයට තව තවත් පු‍ෂ්පෝපහාර පවත්වන එකයි.

පරාජිත දේශපාලකයන් බලයට පත් කිරීමේ අරමුණින් කලාකරුවන් කියන පිරිස එකතු වෙලා සුදෝ සුදු ඇදුම් වලින් සැරසිලා එරමිණියා ගොතා ගෙන සත්‍යග්‍රහයක ඉන්න පිංතූරයක් අන්තර්ජාලයේ මං දැක්කා. මළ ගෙදරකට ඇවිත් වගේ සුදු පිරුවට ඇද ගෙන ඇස් වහගෙන සත්‍යග්‍රහයේ ඉන්න මේ අය දිහා දැක්ක ගමන්ම ඔළුවට ආපු හිතිවිල්අල තමයි, එතැන හිටිය හැමෝම තමන් දැනටමත් මැරිලා ගිහින් බව නොදැන ජීවත් වෙන පිරිසක් නේද කියන එක. අපේ බොහෝ කලාකරුවන් දන්නේ නැහැ තමන්ගේ කුණු කය වැනි වැනී තිබුණත් නිර්මාණකරුවන් විදියට තමන් දැනටමත් මිය ගිහින් කියලා. ජනාධිපතිගේ සංගීත උපදේශකවරයා වෙන්න, නිවාස අමාත්‍යංශයෙන් පිනට වාහනයක් ලබා ගන්න, තමන්ගේ දුවව විදේශ සේවාවේ රැකියාවකට දාගන්න, ටවර්  හෝල් රගහල පදනමේ අධ්‍යක්ෂවරයෙක් වෙන්න, රාජ්‍ය උත්සවවල රජතුමා පිනවන්නට නැටුමක් දෙකක් පෙන්නලා ගතමනාවක් හොයා ගන්න, අඩුම තරමින් අරලිය ගහ මන්දිරයට ගිහින් කෑම වේලක් කන්න, තමන්ගේ දරුවාගේ විවාහ මංගල්ලයට ජනාධිපති ලවා අත්සනක් ගන්න… ඔන්න ඔය වගේ ‍‍බොහොම සිල්ලර චීත්ත රෙදි කරුණු කාරණා මිසක් රටේ ජනමතයට සාධනීය ලකුණක් එකතු කරන්න, මේ නරාවළින් ගොඩ එන්නට මගක් පෙන්නන්න තරම් දැක්මක්වත්, උවමනාවක්වත් මේ නඩයට නැහැ. ඒ නිසා ඇත්තටම අපේ කලාකරුවන්ගෙන් බහුතරයක්ම තමන්ම මළ බව නොදැන ජීවත් වෙන මිනිස්සු.

මේ සටහන නිමා කරන්නට මත්තෙන් තවත් එක් කාරණාවක් ගැන මතකයට එනවා. මැන්‍‍ඩෙලා සාධකය (Mandela Effect) නමින් අපූරු සංකල්පයක් මෑත කාලයේ බටහිර බොහොම ජනප්‍රිය වුණා. මේ සංකල්පය බෙහොම සරලව පැහැදිලි කරනවා නම් ඒකෙන් කියැවෙන්නේ සමාජයක් විදියට අපි බොහෝ දෙනෙක් හිතාගෙන ඉන්න, ඒත් ඇත්තටම ඒක එහෙම ‍නොවෙන දෙයක් ගැන විස්තර කරන්නයි. මේ සංකල්පයට මැන්ඩෙලා කියන නම දාලා තියෙන්නේත් අපි කවුරුත් දන්න හඳුනන නෙල්සන් මැන්ඩෙලා‍ගේ සිදුවීමක් ඒකට පාදක වෙච්ච නිසයි.

තරුණ නෙල්සන් මැන්ඩෙලා කියන්නේ දකුණු අප්‍රිකානු කළු ජාතිකයන් තලා පෙලා දැමූ වර්ග භේද වාදයට විරුද්ධව නොබියව සුදු මිනිසුන් හා සටන් වැද කළු ජාතිකයන්ට බොහෝ දේ දිනා දුන් වීරයෙක්. මේ අරගලවලට නායකත්වය දීම නිසාම අවුරදු විසි හතක කාලයක් පුරාම ඔහුට සිරබත් කන්නට පවා සිද්ධ වුණා. සිරගත දිවියෙන් මිදිලා ආපහු සිවිල් සමාජයට ආපු මැන්ඩෙලා දකුණු අප්‍රිකාවේ ප්‍රථම කළු ජාතික ජනාධිපතිවරයා බවටත් පත්වුණා. එදා විමුක්තිකාමියෙකු ලෙසින් හිටපු මැන්ඩෙලා චරිතය, අවසානයේ දී සම්ප්‍රදායික ජනාධිපතිවරයෙකුගේ භූමිකාවට කොටු වුණු හින්දා ඔහු පිළිබඳ මතකය මිනිසුන්ගෙන් ගිලිහී ගියා. ඒකට ‍හේතුව මිනිසුන්ගේ ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වුණේ අරගලයට පණ පෙවූ විප්ලවවාදියා මිසක් සම්ප්‍රදායික ජනාධිපතිවරයා නොවුණු නිසා. මේ නිසා අවසාන කාලයේ දී මිනිසුන්ට මැන්ඩෙලා කවුරුන්ද කියන එක පවා අමතක වෙලා ගිහින් ඔවුන් හිතුවා ඇත්තටම මැන්ඩෙලා දැනටමත් මිය ගිහින් කියලා. මැන්ඩෙලා ඇත්තටම මිය ගියේ බොහොම මෑතකදී, ඒ කියන්නේ 2013 දී. මැන්ඩෙලා මළ පුවත ජනමාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය වෙද්දී ‍ ‍බොහෝ බටහිර ජාතිකයන්ට විතරක් නෙමෙයි ලොව පුරා බොහෝ දෙනෙකුට මතු වුණු සිතිවිල්ල තමයි, “ හානේ.. ඇත්තටම මැන්ඩෙලා මේ වෙනකම්ම ජීවත් වුණාද….? මං හිතුවේ මැන්ඩෙලා මීට හුගාක් කලින් හිරගෙදරදිම මැරුණා කියලයි ”. ඒකට හේතුව ඔවුන්ගේ හිත් ඇතුළේ තිබුණු වීරයා මිය ගිහින් හුග කාලයක් ගත වෙලා ගිහින් තිබුණු හින්දයි.

ඉතින් මේ විදියේ උදාහරණ බොහොමයක් ඔය කියන සංකල්පය පැහැදිලි කරමින් මෑතකාලයේ දී එළියට ආවා. තවත් සරල උදාහරණ්‍යක් කියනවා නම්, Curious George කියන්නේ බටහිර රටවල අතිශය ජනප්‍රිය ළමා කාටුන් තතා මාලාවක්. ළමා කාටුන් චරිතයක් වුණත් කියුරියස් ජෝර්ජ් බලන්නට වැඩිහිටියන් පවා හරිම කැමතියි. මේ කතා මාලාවේ ප්‍රධාන චරිතය වෙන ‍‍ජෝර්ජ් කියන්නේ හරිම අපූරු හුරතල් වඳුරු පැටියෙක්. නගරයේ ගෙදරක මිනිසුන් ඇසුරේ හැදෙන වැඩෙන මේ වඳුරු පැටියා කරන කියන දේවල් තමයි කතාවට පාදක වෙලා තියෙන්නේ. අවුරුදු ගණනාවක් පුරාම හැමදාම වගේ උදේට හවසට විකාශය වෙන, ඒ වගේම නම කිව්ව පමණින්ම බාල මහලු කොයි කාගේත් හිත්වල මැවෙන කොයි කවුරුත් දන්නා හඳුනන මේ ජෝර්ජ් කියන වඳුරු පැටියාට වලිගයක් නැහැ කියන කාරණාව මිනිස්සුන්ගේ ඔළුවට ආවේ ඔය කියන මැන්ඩෙලා සාධකය කරළියට ආවට පස්සේ තමයි.

Curios George

ඉතින් කලාකරුවෙකු මිනිස්සුන්ගේ හිත්වල අමරණීය විදියට රැඳෙන්නේ තරුණ නෙල්සන් මැන්ඩෙලා වගේ තමන්ගේ කලා නිර්මාණවල නිරත  වුණොත් විතරයි. එහෙම වුණොත් මිය ගිය නෙල්සන් මැ‍න්ඩෙලා පවා තාමත් ජීවතුන් අතර කියලා මිනිසුන්ට දැනේවි. හරියට වික්ටර් හාරාලා වගේ. බීතෝවන්ලා වගේ. මැක්සිම් ගොර්කිලා වගේ.

අපට ඉන්න කලාකරුවන් බොහොම දෙනෙක් ඒ වගේ අය නොවන බැව ඇත්ත. ඒත් ඔය කිව්ව මැන්ඩෙලා සාධකය ඔය විදියටම ගලපලා  මේ කියන කලාකරුවෝ මිය ගිහින් කියලා අපේ මිනිස්සු විශ්වාස කරනවා කියලා කිව්වොත් ඒක මුසාවක්. ඒක අපිට මේ විදියට කියන්න පුළුවන්. ඒ විදියේ කලාකරුවන් තමන්ම මළ බව නොදැන ජීවත් වෙන මිනිස්සු වගේ. එහෙමත් නැතිනම් තමන්ගේ නැට්ට අහිමි වෙච්ච වඳුරු පෝතකයෝ වගෙයි.

(මේ සටහනට පාදක ‍වු‍ණේ ලිපියේ මුලදීම සටහන් කරන්නට යෙදුණු අමරණීය සංගීත සන්ධ්‍යාව වුණත් මේ ලිපියේ කරුණු කාරණා කිසිම දෙයක් ඒ අසහාය කලාකරුවන් පාදක කරගෙන නොලිය වුණු බවත්, මෙතැනදී සාකච්ඡාවට ගැනුණේ පොදුවේ ලාංකීය කලාව හා කලාකරුවන් ගැන බවත් අවධාරණය කරන්නට ඕනේ)

 

එනමුදු මගෙ රටයි ලෝකෙන් උතුම් රට!

blind_toppick_crop

දිනය හරියටම මතක නැති වුණත් ඒ 2009 වසරේ සැප්තැම්බර් මාසයේ එක්තරා රාත්‍රියක්. මං හිටියේ කොළඹ ජාතික රෝහලේ. ඒත් රෝගියෙකු විදියට නෙමෙයි. රෝගීව හිටපු මගේ තාත්තගේ ඇඳ ළඟ, තාත්තගේ තනියට. රෝහලේ වාට්ටුව 41 හරි 44 හරි වගේ තමයි මතක. වෙලාව රෑ අට නමය වගේ වෙන්න ඕනේ. රෝගීන් හැරුණාම වාට්ටුවේ හිටියේ රෑ වැඩ මුරය භාරව හිටිය එකම එක හෙදියකුත්, රෝගීන්ගේ තනි නොතනියට හිටපු මං වගේ තව දෙතුන් දෙනෙකුත් විතරයි. ඈතින් ඉඳහිට ඇහුණු වාහනවල සද්දයත්, රෝහලේ පරණ විදුලි පංකාවලින් මතුවුණු බොල් සද්දයත්, බිත්තියේ ඉහළට සවි කරලා තිබුණු රූපවාහිනී යන්ත්‍රයකින් මතුවෙච්ච කන්කරච්චලයත් රාත්‍රියේ නිසංසලකම බිඳලා දාලා තිබුණා. රූපවාහිනියේ විකාශය වෙමින් තිබුණේ රාත්‍රී ප්‍රවෘත්ති. ඒ වෙනකොට මැතිවරණ උණුසුමක් තිබුණු නිසා ගිරිය යටින් කෑ ගහන දේශපාලකයන්ගේ පිළිකුල උපදවන කටවල්වල සද්දය වාට්ටුව පුරාම පැතිරිලා යමින් තිබුණේ හරියට වාට්ටුව අයිනෙන් ගලා ගෙන යන කුණු කාණුව වගේ, ගන්ධස්කාරයෙන්. ප්‍රවෘත්ති විකාශයත් එක්කම මැතිවරණය වෙනුවෙන් විශේෂ වැඩසටහනක් ප්‍රචාරය කෙරුණා. ඒකෙදි දකින්න ලැබුණේ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් තරග වදින දේශපාලකයො සිංදු කියන හැටි. මැතිවරණ වේදිකාවේම කොටසක සංගීත කණ්ඩායමක් සංගීතය සපයන්න සූදානම් වෙලා හිටියා. වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින්ම මැතිවරණ වේදිකා සංගීත මඩු බවට පෙරළුණා. දේශපාලකයො රැළ, ගායකයො රැළක් බවට පත් වුණා. දහසකුත් දුක් කම්කටොළු හිස දරාගෙන එදා වේල ගැට ගහගන්න අනන්ත දුක් විඳින ජනතාව වේදිකාවට අබියස නටන්න පටන් ගත්තා. අන්තිමේදී මුලු මහත් මැතිවරණ රැස්වීමම එකම කෝලම් මඩුවක් බවට පෙරළුණා. ඒ වෙනකොට මං ලංකාවෙන් බැහැර වෙලා හිටපු කාලය ඒ තරම්ම දිග කාලයක් නොවුණත්, මේ ජුගුප්සාජනක දර්ශනය මං ඊට කලින් දැකලා තිබුණු දෙයක් නෙමෙයි. ගුවන් තොටුපලෙන් ගොඩ බැහැපු වෙලාවේ ඉඳන් මිනිස්සුන්ගේ සංවේදීකම, රටේ හද ගැස්ම මේ හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙලා තියෙන බව පැය කිහිපයක් ඇතුළතම අත්විඳින්නට ලැබුණු නිසා මේ දර්ශනයත් පුදුමාකාර විදියට අප්‍රසන්න කමින් අත් විඳිද්දී තමයි එක සැරේටම වාට්ටුවේ විදුලිය විසන්ධි වුණේ.

විදුලිය විසන්ධි වෙනවත් එක්කම මුළු වාට්ටුවම එක සැරේම අඳුරේ ගිලිලා ගියා. හදිසි වෙලාවක දැල්වෙන්න තිබුණු ලොකු විදුලි පහන් දෙකක් රූපවාහිනිය  තිබුණු තැන, බිත්තියක මුදුනින් මහ උජාරුවෙන් විරාජමාන තිබුණු හැටි මං කලින් දැක්කත් ඒ එකක්වත් දැල්වුණේ නැහැ. ඈතින් ඇහුණු වාහනයක දුබල සද්දයක් හැරුණම වෙන කිසිම සද්දයක් ඇහුණේ නැහැ. රූපවාහිනියේ ගාලගෝට්ටිය නතර වෙච්ච නිසා පුදුමාකාර සහනයක් හිතට දැනුණත් ඒ සහනය වැඩි වෙලාවක් තිබුණේ නැහැ. විදුලි පංකා නතර වෙච්ච නිසා ඒ උණුසුම් රාත්‍රිය දහදියෙන් නැහැවෙන්න පටන් ගත්තා. වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් කොහෙන්දෝ ආපු තඩි මී රංචුවක් වාට්ටුව පුරා සැරිසරන්න පටන් ගත්තා. වාට්ටුවේ බිමත් රෝගීන් දෙතුන් දෙනෙක් ඉන්න බවක් මං කලින්ම දැක්ක නිසා ඒ අහිංසකයන්ට මේ මීයන්ගෙන් නම් කොහෙත්ම ගැලවිල්ලක් නොලැබෙන්න ඇති. හොඳටම අසරණ වෙලා හිටපු රාත්‍රී හෙදියගේ ලාච්චුවේ ඉටිපන්දමක්වත් තිබුණේ නැහැ. හෙදිය හඬ නගලා කරපු ඉල්ලීමට වාට්ටුවේ හිටපු කවුරුන් හරි රෝගියෙක් තමන් අතේ තිබුණු  ඉටිපන්දමක් දල්වලා හෙදිය හිටපු මේසයේ සවි කළා. ඒ ඉටිපන්දම් එළිය විතරයි මුළු වාට්ටුවටම තිබුණේ. මේ ජවනිකාව ඉක්මනින්ම ඉවර වෙයි කියලා හිතුවත් එහෙම වුණේ නැහැ.  ජීවිතයේ ඉතාම දිගු වෙහෙසකර රාත්‍රියක් ඒ මොහොතේ අත් විඳින අතරේ මං හෙදියත් එක්ක කතාබහක යෙදුණා. රෝගීන් පිරිලා හිටිය ඒ වාට්ටුවේ බොහොමයක් රෝගීන් ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටන් වදින වකුගඩු රෝගීන්.  ඒ හැම දෙනාටම අනිවාර්යයෙන්ම දිය යුතු දෛනික බෙහෙත් පෙත්තක් තිබුණා. ඒත් හෙදිය මට කිව්වේ විදුලිය ආවේ නැතිනම් රෝගීන් කාටවත් බෙහෙත් දෙන්නට විදියක් නැහැ කියලයි. කළුවරේ වැරදි බෙහෙතක් දීලා රෝගීන්ගේ ජීවිතය අනතුරේ හෙළනවාට වඩා බෙහෙත් නොදී ඉන්න එක අඩු අවදානමක් කියන එකයි ඇගේ තර්කය වුණේ. ඒකත් ඇත්ත. එදා මුළු රෑම විදුලිය ආපහු ආවේ නැහැ. ඒ නිසා ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටන් වදිමින් හිටපු රෝගීන් කාටවත් බෙහෙත් වේල ලැබුණේත් නැහැ. දේශපාලකයන් එක්ක මහ ජනතාව හරි හරියට ජෝගි දමමින් නටමින් ඉන්න රටක, රටේ ප්‍රධානතම ජාතික රෝහලේ වාට්ටුවක රැයක් ගැන විස්තරයක් තමයි ඔය ඔබ කියෙව්වේ. ඒ කියන්නේ සුද්දාගේ පාලනය කළු සුද්දා අතට ඇවිත් දශක හය හතකට පස්සේ රටේ අස්වැන්නෙන් එක දෝතක්. හරියටම කියනවා නම් අපේ වහල් සේවය වෙනුවෙන් පෙරළා අපිට ලැබුණු ගතමනාව තමයි ඒ.

මේ අවුරුදු හැත්තෑව ඇතුළේ අපිව වහල්ලු විදියට විකිණෙන මේ වහල් වෙළදාමට අපි කොයි තරම් නම් ආදරය කරනවාද කියනවා නම් අපිට හීනෙකින්වත් හිතෙන්නේ නැහැ අපි වහල්ලු කියලා. මේකත් හරියට බුදුදහමේ එන චතුරාර්ය සත්‍යය වගෙයි. මුල්ම කාරණාව වහල්කම. දෙවැන්න තමයි අපි වහල්ලු වුණේ ඇයි කියන කාරණාව. තුන්වැන්න තමයි මේ වහල්කම නැති කරගැනීම. අන්තිම කාරණාව තමයි වහල්කම නැති කරගන්නේ කොහොමද කියන කාරණාව. ඉතින් මේ අන්තිම කාරණාවට එන්න නම් තව පරම්පරා ගණනාවක්ම අපිට බැරි වේවි. ඒකට හේතුව අඩුම තරමින් අපි ඔය පළමු වෙනි කාරණාවටත් තාම ඇවිත් නැති නිසා. ඒ කියන්නේ අපි තමා දන්නේ නැහැ අපි වහල්ලු කියලවත්. ඉතින් කොහොමද වහල්කම නැති කරගන්නේ. අපි කොයි තරම් නම් වහල්ලුද කියනවා නම් අපේ මිනිස්සු අද හිතන්නේ තමන්ගේ දරුවන්ගේ අනාගතය ගැන නෙමෙයි, තමන්ගේ පක්ෂ නායකයාගේ අනාගතය ගැනයි. එදා වේල හොයා ගන්න බැරිව ජීවන බර ඉවසා දරා ගෙන ඉන්න අපි තමන්ගේ පක්ෂයේ නායකයාට හරි ආර්යාවට හරි දුවට පුතාට හරි විරුද්ධව වචනයක් කිව්වොත් ඒක මොහොතකටවත් ඉවසා දරා ගන්නේ නැති තරමටම වහල්ලු.

වැඩවසම් වහල් සමාජයේ තිබුණු වහල් වෙළඳාම නතර වුණේ නීතියකින්ම වහල් සේවය තහනම් කරපු හින්දා. ඒත් නීතියකින් බැහැනේ අපේ ඔළුගෙඩි ඇතුළේ හිරවෙලා තියෙන සීමා බන්ධන බිඳලා දාන්න. අපේ සමාජය අද කොයි තරම් නම් හිරිවැටිලාද කියනවා නම් එහෙම දෙයක් හිතීමත් බොහොම දෙනෙකුට ඇඟ කිලිපොලා යන මාරක සිතිවිල්ලක්.  මේ හින්දා තමයි අර පැන්ෂන් ගිය ටියුෂන් ගුරු මන්ත්‍රීවරයා කිව්වේ තමන්ගේ පක්ෂයෙන් පොල් ලෙල්ලක් දැම්මත් බලය ගන්න පුළුවන් කියලා. සහතික ඇත්ත… බලයට ආපු හැමෝම වගේ පොල් ලෙලි තමයි. ඒ පොල් ලෙලි ටික හින්දා තමයි අද රටේ ප්‍රධානතම ආදායම් මාර්ගය මැද පෙරදිග ගෘහ සේවය බවට පත්වෙලා තියෙන්නේ. රණවිරුවො, දේශප්‍රේමියො, සිංහල ජාතිය ආගම රැක ගන්න ගිරිය යටින් කෑ ගහන අධිරාජ්‍ය විරෝධි වීරයෝ පිරිලා ඉන්න මේ දූපතේ ප්‍රධානතම ආදායම් මාර්ගය තමයි මැද පෙරදිගට කුස්සි අම්මලා සැපයීම.

මැද පෙරදිගට ගැහැනුන් විකුණන එක ප්‍රධානතම ආදායම් මාර්ගය වුණාට අපේ පුරසාරම් නම් කෙළවරක් නැහැ. ලෝකයේ උසම නත්තල් ගහට ගිනස් වාර්තාව තිබ්බා. උසට උසේ නෙළුම් කුළුණු හැදුවා. දිගම සාරි පොටට වාර්තාව තිබ්බා. පිටි ගුලියකට ඇදිරි නීතිය දාපු රටක් විදියටත් හෙට අනිද්දට ගිනස් වාර්තාව තියයි. නන්දා මාලිනිය නමින්වත් පාරක් නැති රටේ එකම එක ප්‍රශස්ති ගායනක් කරපු තරුණියකට පාරක් පවා නම් කළා. ඒ වගේද අපේ රටේ නම පවා කොයි තරම් නම් ගරු ගාම්භීරද? ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජය. ඇමරිකාවේ නම නිකම්ම නිකම් එක්සත් ජනපදය. ලෝකයේ දෙවැනි විශාලම රට වෙච්ච කැනඩාවේ නිල ජාතික නාමය නිකම්ම නිකම් කැනඩාව. බ්‍රිතාන්‍යත් නිකම්ම නිකම් මහා බ්‍රිතාන්‍යය. රටේ නම විතරක් නෙමෙයි අපේ නායකයාත් කොයි තරම් ගරු ගාම්භීරද…? අතිගරු ශ්‍රීමත් ජනාධිපති උතුමාණෝ. ඇමරිකාවේ බැරැක් ඔබාමාට වොෂිංටන් පෝස්ට් පත්තරය විතරක් නෙමෙයි රටේ සියලුම ජනමාධ්‍යයි, පුරවැසියනුයි කතා කළේ නිකම්ම ඔබාමා කියලා. මිස්ටර් කෑල්ල දැම්මේ මිස්ටර් ප්‍රසිඩන්ට් කියලා ජනාධිපති කියන තනතුර හඳුන්වන්න විතරයි. ට්‍රම්ප් පවා නිකම්ම නිකම් ට්‍රම්ප්. කැනඩාවේ අගමැතිවරයාත් නිකම්ම ජස්ටින්. තනතුරට ගෞරව කරන්න යොදා ගන්න එකම යෙදුම මිස්ටර් ප්‍රයිම් මිනිස්ටර් විතරයි. පුටින් නම් පුටින්. එත් ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ ජීවත් වෙන අපිට අතිගරු ශ්‍රීමත් ජනාධිපති උතුමාණන් විතරක් නෙමෙයි අතිගරු ශ්‍රීමත් මැති අමැතිවරුන්ගෙන් අඩුවක් නැහැ. ඒ විතරක් නෙමෙයි මහ රජාණන්ලා මදිවට අතිගරු ආර්යාවොත් ඉන්නවා. ඒත් අන්තිමේදී දන්නෙම නැතිව රට අසාදු ලේඛනයටත් ඇතුළත් වෙලා. ඉතින් මේ හැම දෙයක්ම ගෝත්‍රික සමාජයක ලක්ෂණ. එහෙමත් නැතිනම් වැඩවසම් වහල් සමාජයක අංගෝපාංග. ආගම, ජාතිය විතරක් නෙමෙයි සංස්කෘතිය පවා අපි අල්ලගෙන තියෙන්නේ වැරදි තැනකින්. මේ නිසා ජාතිආලය, දේශප්‍රේමය මේ දූපතෙන් වෑස්සිලා ගිහින් ඉන්දියන් සාගරය පුරා දෝරේ ගලනවා. සීතාම්බර පට කතාවේ නිරුවතින් හිටියේ රජතුමා විතරයි. ඒත් මේ දූපත ඇතුළේ අපි හැමෝම සීතම්බර පට සළුවලින් තමයි සැරසිලා ඉන්නේ. ඔය දූපත ඇතුළේම හිරවෙලා දූපත් මානසිකත්වයෙන් බලනතාක් කල් අපිට හිතෙන්නේ අපි ඉන්නේ අනර්ඝ සළුපිළි වලින් සැරසිලා කියලයි. ඒත් ඒ නිරුවත පේන්නේ දූපත් මානසිකත්වයෙන් මිදෙන්න පුළුවන් උන්ට විතරයි. සමාජයක් විදියට අපි ඉන්නේ නිරුවතින් කියලා හඳුනා ගන්න පුළුවන් වෙනකල්, අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ කිය කියා ළිං පතුලේ හිරවෙලා එකම තැන උඩ පනින ගෙම්බො වගේ ඉන්නවා මිසක් මේ ළිං කටින් ගොඩ එන්න නම බැහැ අපිට කිසිම දවසක.

දියුණු වෙමින් තියෙන ලෝකයේ අනිත් රටවල් දිහා බැලුවම ඒ හැම රටකම මිනිස්සු ඡන්දය දෙන්නේ කෙනෙකුගේ ප්‍රතිපත්තිවලට. ඒත් අපේ රටේ? මේ අවුරුදු හැට හැත්තෑව පුරාම අපිට තිබු‍ණේ හාල් පොල් දේශපාලනයක්. පොල් ගෙඩියක මිල අඩු කිරීම, හාල් කිලෝවක් සත පනහකින් අඩු කිරීම, පාන් ගෙඩිය රුපියලකින් බැස්සීම… මැතිවරණයක් දිනාගන්න මේ වගේ පොරොන්දු දෙක තුනක් හොඳටම ඇති. මැතිවරණය දිහා, එහෙමත් නැතිනම් රට භාර දෙන්න සුදුසු නායකයන් කවුරුන්ද කියලා අපි බලන්නේ කොයි තරම් නම් මෝඩ තකතිරු විදියට ද කියනවා නම් දේශපාලකයෙක් දරුවෙක් වඩාගෙන හුරතල් කිරීමත් රටක් භාර දෙන්න ලොකුම ලොකු සුදුසුකමක්. එහෙමත් නැතිනම් මුළු පවුලම එකතු වෙලා ආරිය සිංහල ඇඳුමින් සැරසිලා ඡායාරූපයකට පෙනී හිටීමත් අපේ ඡන්දදායකයන්ගේ හදවත් උණුසුමින් පුරවන්න හොඳටම ප්‍රමාණවත්. පවුලේ හැමෝම එකතු වෙලා සිංහල හින්දු අලුත් අවුරුද්දට ලිප ගිනි මොළවන පිංතූරයකුත් හොඳටම ඇති රටේ පාලනය භාර දෙන්න.

මේ කාරණා සටහන් කරන්නට හිතුණ් කරුණු කිහිපයක් හින්දා. මූලිකම කාරණය තමයි පහුගිය දවසක නිමාවෙච්ච මැතිවරණය. බලයෙන් පැරදිලා ආපහු බලයට එන්න පොරකන අයයි, බලයේ ඉන්න අයයි කියන කරන දේවල් දැක්කම, ඒ වගේම දෙන පොරොන්දු දැක්කම සිහිබුද්ධිය යම්තමින් හරි තියෙන කෙනෙකුට මතුවෙන එක ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. ඒ තමයි ඉතින් මේ අවුරදු හැත්තෑව ඇතුළත ඇයි ඔය දේවල් වලින් අංශු මාත්‍රයක් හරි නොකළේ කියන එක. මොකද 1948  ඉදන් අද වෙනකම් අවුරුදු හැත්තෑවක්ම රට පාලනය කළේ ඔය කියන පක්ෂ දෙක හරියටම කියනවා නම් දේශපාලන පවුල් දෙකක් මාරුවෙන් මාරුවට. ඉතින් මේ අවුරුදු හැත්තෑව ඇතුළේ ඔබේ කරමතින් බලයට පත්වෙච්ච මේ පවුල් ආණ්ඩුවලින් පෙරළා ඔබට ලැබුණු දෙයක් නම් කරන්න පුළුවන්ද? අඩුම තරමින් එකම එක දෙයක්?

නිදහස් සෞඛ්‍ය? එහෙම දෙයක් නැහැ කියන එක අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නැහැනේ. ඔය උඩින් සඳහන් කළ කතාවම ඇතිනේ. රජයේ රෝහලකට ගියාම කොයි තරම් නම් පිරිසක් ඇඳන් නැතිව බිමට ඇදලා දාලා තියෙනවද? අඩුම තරමින් හදිසි ලේ පරීක්ෂණයක් කරන්නවත් පුළුවන්ද පුද්ගලික සායනකින් සල්ලි නොගෙවා මිසක්. රජයේ රෝහලෙන් මිල නියම කරන බෙහෙත් මිලදී ගන්න සල්ලි නැතිව කොයි තරම් නම් පිරිසක් අකාලයේ මිය ඇදෙනවද? එත් අපූරුම කාරණේ තමයි, 1930 අවුරුද්දේ ඉඳන්ම අපේ රටේ ජනතාව නිදහස් සෞඛ්‍ය සේවාව භුක්ති විඳිනවා කියලා මෑතකදී තිබුණු 68 වැනි ලෝක සෞඛ්‍ය සමුළුවේදී පුරසාරම් දෙඩුව සෞඛ්‍ය ඇමතිවරයාවම, සුළු අසනීපයකට බෙහෙත් ගන්නත් සිංගප්පූරුවේ මවුන්ට් එළිසබත් රෝහලට පැන ගන්නවා. (හැබැයි ඒ ඔක්කොම ජනතාවගේ සල්ලි). මැති අමැත්තන්ගේ රථ වාහන පර්මිට් වෙනුවෙන් පමණක්ම ‍‍කෝටි පන්දහක විතර ධනස්කන්ධයක් නාස්ති කරන රටක පිළිකා රෝහලට පෙට් ස්කෑන් යන්ත්‍රයක් ගන්න මිනිස්සුන්ගෙන් සල්ලි හිඟාකද්දි සාමාන්‍ය පුරවැසියන් තමන්ගේ අතේ මුදලින් තමයි ඒකත් අරන් දුන්නේ.  රටේ සෞඛ්‍ය අමැතිවරයාටවත් විශ්වාසයක් නැති රටේ සෞඛ්‍ය සේවාවත් හරියට “හාමුදුරුනමක්” රටේම හෙදියො ටික පාලනය කරනවා ව‍ළ පල්ලටම බැහැලයි තියෙන්නේ.

එතකොට නිදහස් අධ්‍යාපනය? ඔබේ දරුවා ළදරු පාසලට දාපු දවසේ ඉඳන් සරසවි අධ්‍යාපනය දක්වාම කොයි තරම් නම් මුදල් කන්දරාවක් වැය කරන්නට ඔබට සිද්ධ වෙනවාද? පාසලට ඇතුළත් කරන්න ගෙවන අල්ලස හැරුණාම, පංතියේ තීන්ත, මේස පුටුවල ඉඳන් හැම දෙයකටම වැය වෙන්නේ දෙමව්පියන්ගේ සල්ලි. අනෙක් අතට ලංකාවේ පාසල් පද්ධතිය කියන්නේ නමට තියෙන දෙයක් විතරයි. දෙක තුන වසරේ ඉඳන්ම කොයි තරම් නම් ධනස්කන්දයක් වියදම් කරන්න ඕනේද ටියුෂන් වලට? ඉතින් කොහේද නිදහස් අධ්‍යාපනයක්. ඒත් ධනවාදී කියලා ලේබල් ගහන ලෝකේ අනෙක් සෑම රටකම වගේ සරසවි අධ්‍යාපනය හැරුණාම ඒ දක්වාම අධ්‍යාපනය වචනයේ පරිසමාප්තියෙන්ම නිදහස්. මේ සෑම රටකම පුරවැසියන්ට රටේ සෞඛ්‍ය සේවාවේ පල නොමිලයේම විඳින්න පුළුවන්. ටියුෂන් නැහැ. චැනලින් නැහැ. වෛද්‍ය පරීක්ෂණවලට ගෙවන්න ඕනේ නැහැ.

ඉතින් තවත් වෙන මොනවා හරි දෙයක් මේ අවුරුදු හැත්තෑව ඇතුළේ ඔබට ලැබිලා තියෙනවාද? අධිවේගී මාර්ග, ගොඩනැගිලි හැදෙන්නේ ජනතාවගෙ සල්ලිවලින් මිසක් ඔය කිසිම පවුලක බූදලයකින් නෙමෙයි කියන එක මතක් කරන්නට අවශ්‍ය නැහැනේ. සංවර්ධන ව්‍යාපෘති කියලා ඔය කියන සෑම ව්‍යාපෘතියකින්ම අඩුම තරමින් සියයට තිහක මුදලක් කොමිස් විදියට එකිනෙකාගේ සාක්කුවලට යන බවත් අමුතුවෙන් කියන්නට අවශ්‍ය නැහැනේ.

සිංගප්පූරු රජය තමන්ගේ අතිරික්ත ජාතික ආදායමෙන් කොටසක් එහි පුරවැසියන්ට දීමනාවක් විදියට නොමිලයේ දෙන්න ආපහු සැරයක් තීරණය කළා. කෙනෙකුට හිතෙන්න පුළුවන් ඇයි එක පාරටම සිංගප්පූරුව මතක් වුණේ. කියලා. වැඩි කාලයක් නෙමෙයි අදින් අවුරුදු පනහකට විතර කලින් සිංගප්පූරුව කියන්නේ ලංකාවට වඩා ‍බොහොම පහළ තලයක තිබුණු රටක්. 1956 දී මුලින්ම ලංකාවට ආව සිංගප්පූරු අගමැති ලී ක්වාන් යූ ලංකාව දැකලා කොයි තරම් සතුටට පත් වුණා ද කියනවා නම් එයා ප්‍රසිද්ධියේම කියපු දෙයක් තමයි සිංගප්පූරුවත් කවදා හරි දවසක ලංකාවක් බවට පත් කරනවා කියන එක. ඒත් එයින් අවුරුදු තිහක් යන්නත් කලින් 1998 දී ලී ක්වාන් යූ ට කියන්නට සිද්ධ වුණා සිංගප්පූරුව තවත් ශ්‍රී ලංකාවක් නම් නොවේවා කියලා. මෙහෙම වුණේ ඇයි? හේතු ගොඩක් තියෙනවා. ඒ හේතු හැම එකක්ම කෙටි කරලා ගත්තොත් කියන්න පුළුවන් කාරණාව තමයි බුද්ධිමත් තීරණ ගන්න පුළුවන් නායකයන් පිරිසක් අපිට නැතත් එයාලට සිටීම. සිංගප්පූරු කැබිනට් මණ්ඩලයේ ඉන්න ඇමතිවරුන් 22 දෙනාගෙන් විස්සක්ම අඩුම තරමින් පශ්චාත් උපාධියක්වත් හිමි කරගන්නා මට්ටමට උසස් අධ්‍යාපනයක් තියෙන අය. බ්‍රිතාන්‍යය ගත්තොත් හැම කැබිනට් අමැතිවරයෙක්ම වගේ ඔක්ස්ෆර්ඩ් හරි කේම්බ්‍රිජ් හරි අඩුම තරමින් වෙනත් ඉහළ පෙළේ සරසවියකින් හරි උසස් මට්ටමේ උපාධි ලබාගත්ත අය. ඒ තියා අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාවේ පවා කැබිනට් ඇමතිවරුන්ගෙන් බහුතරයක්ම නීති උපාධිධාරියො, එහෙමත් නැතිනම් පිළිගත්ත සරසවිවලින් පිටවුණු විද්‍යාවේදියො. ඉතින් අපේ රටේ…? අඩුම තරමින් පාසල් අධ්‍යාපනයවත් හරියට නිම කරගත්තේ නැති 102 ක්ම අපේ මැති ඇමති ලැයිස්තුවේ ඉන්නවා. සියයට ආසන්න පිරිසක් සාමාන්‍ය පෙළත් අසමත්. ඉතින් ඔහොම පිරිසක් තියාගෙන රට සංවර්ධනය වෙනකම් අපි බලාගෙන ඉන්නවා. ලෝකයේ ශිෂ්ට සම්පන්න හැම රටකම ඡන්දයට එන්නේ විද්වතුන්, ඉංජිනේරුවන්, නීතිවේදීන් වගේ විවිධාකාර අංශවල ප්‍රවීණ්‍යන් වුණත් අපේ රටේ බලයට එන්නේ කුඩුකාරයො, මංකොල්ලකරුවො, තුට්ටු දෙකේ නිළියො, බේබද්දො, දූෂකයො කියන අංශවලින් ප්‍රවීණයො.

මේ සැරේ මැතිවරණයෙනුත් කසිප්පු නඩු 42 ක් තියෙන කසිප්පු කාරයො. කාන්තාවන් සියයක් දූෂණය කරලා වාර්තාවක් තිබ්බ දුෂකයො. රටට වැඩක් නොකර නිකම්ම වයසට ගිය අවුරුදු අසූවේ සීයලා ඔබේ දේශප්‍රේමී කතිරයෙන් මේ සැරෙත් බලයට පත් වුණා. ඉහළම ඡන්දෙන් බලයට පත්වෙච්ච නිළි බබා අවුරුදු පහක්ම තොදොල් වෙවී හුරතල් වෙවී ඉඳලා අන්තිමේ දී ජීවිත කාලයටම පැන්ෂන් එකත් හදාගෙන , වාහන පර්මිට් එකත් අරන් ගෙදර ගියා, මව් පදවියට සූදානම් වෙන්න. මේ ආණ්ඩුවත් බලයට ආපු ගමන්ම කළේ ජනතාවට එපා වෙලා පැරදුණු  අර මුණත් තහඩු ටික ආපහු ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පත් කිරීම විතරක් නෙමෙයි ඇමති තනතුරු පවා අරන් දීම. මැතිවරණයක් ඉවර වුණු ගමන්ම අපේ රටේ සිද්ධ වෙන්නේ මුළු මහත් මැතිවරණයම හිස් පුස්සක් බවට පත් කරලා හරියට අර ශාන්ත ජෝන් මාළු වෙළෙදපොලේ මාළු ලෑල්ල වෙන්දේසි කෙරෙනවා වගේ මන්ත්‍රී ශරීරත් වෙන්දේසි වෙන එක තමයි. (ඒ ශරීර වෙන්දේසියට මිසක් වෙන වැඩකට ගන්නත් බැහැ තමයි). රණවිරුවො ගැන, දේශප්‍රේමය ගැන, අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ ගැන බෙරිහන් දෙන ගමන් ආණ්ඩුවට පතුර යන්න බැන වදින විපක්ෂය, මන්ත්‍රී වැටුප් දීමනා වැඩි කරද්දී, විශ්‍රාම වැටුප දෙගුණ කරද්දී, වාහන පර්මිට් දීමනාව ඉහළ දාද්දී හීන් සීරුවේ ආණ්ඩුවත් එක්ක එකට අත උස්සනවා. අඩුම තරමින් විවාදයක් වත් නැහැ. අපිත් වහල්ලු නිසා ජීවන බර කොයි තරම් තිබුණත්, ඒ බරටත් කර දෙනවා. ඇයි ඉතින් අපේම පක්ෂයේ අයනේ. එහෙම තමයි අපි හිතන්නේ. වැරැද්දක් දකින්න දිව නැමෙන්නෙම නැහැ. ඒ හින්දා තමයි අපිට වහල්ලු කියන්නේ. අපි අපිව බැඳලා තියෙන මේ යදම් වලට කොයි තරම් නම් ආදරය කරනවා ද කියනවා නම් නිදහස කියන දේ තේරුමවත් අපි දන්නේ නැහැ. ඒකටත් හේතුවත් තියෙනවා. 1948 දී අපිට ලැබුණාය කියන “නිදහස” ලැබුණේ සටන් කරලාවත්, ඒ වෙනුවෙන් අරගල කරලාවත් නෙමෙයිනේ. ඉන්දියාවේ ජාතික අරගලයේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට ඉන්දියාවට නිදහස ලැබෙද්දී තමන්ටත් වඩා හොඳින් තමන්ගේ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරන්න පුළුවන් පිරිසක් ලංකාවේ බිහිවෙලා ඉන්නවා දැකලා, ඒ සන්තෝසෙට නිකම් ඔහේ වීසි කරලා දාපු දෙයක් තමයි ඒක. තමන්ගේ පංතියට බලය ලබා ගන්නට මිසක් කැපී පෙනෙන ජාතික අරගලයක් අපිට කොයි විදියකින්වත් තිබුණේ නැහැ. ඒ නිසා නිදහස කියන්නේ මොකක්ද කියන එක අපිට ඓතිහාසකිවම දැනිලා නැහැ. අපි දන්නෙත් නැහැ. කාලාන්තරයක් තිස්සේ මේ වහල්කමට, මේ යදම්වලට අපි කොයි තරමක් නම් පුරුදු වෙලා තියෙනවාද කියනවා නම් මේ යදම් ගලවලා දැම්මොත් අපිට වුණත් මහම මහ හිස්කමක් දැනේවි.

ඉතින් නිදහසක අගය දන්නේ නැති වහල්ලුන්ව ගොන්නුන්ට අන්දන්න හරිම ලේසියි. මොන දූෂණ වංචා මිනීමැරුම් කළත් ඊට විරුද්ධව වචනයක් වත් කතා කරන්න බැහැ… සිංහල බෞද්ධ කියන ලේබලය අලවපු ගමන් එතැනින්ම ඒක ඉවරයි. රටේ සම්පත්, දේපළ අමු අමුවේ කොල්ල කෑවත්, පවුල් පිටින් හොරකම් කළත් අනේ සිංහල බෞද්ධ නායකයෙක්නේ කියලා හිතන තරමට පුදුමාකාර කරුණාවක් අපේ හිත් තුළින් දෝර ගලාගෙන යනවා. එහෙම කෙනෙකුට අත තිබ්බොත් ඒක දේශද්‍රෝහී, අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණයක්. හමුදා සෙබළෙක් මොන දූෂණය කළත් ගැටලුවක් නැහැ‍, ඇයි එයා රණවිරුවෙක්නේ. රණවිරුවෙක් කියන්නේ කවුද හමුදා සෙබළෙක් කියන්නේ කවුද කියලා තේරම් ගන්න තමන්ගේම දියණිය දූෂණයට ලක්වෙනකල්ම වටහා ගන්න බැරි තරමටම අපේ සමාජය නිර්වින්දනය වෙලා.

දෙමළ සටන්කාමියෙකු වෙච්ච කුට්ටුමනී මරා දාන්නට කලින් 1982 අවුරුද්දේදී උසාවියේදී කිව්ව දෙයක් තමයි එදා දවසේ තමන්ට එල්ල වෙන තුවක්කු අනාගතයේ දී සිංහල තරුණයන්ට එල්ල වේවිය කියන එක. අලිමංකඩ වධ කඳවුර අනාගතයේ දී හම්බන්තොටට ගෙනි යාවි කියලත්, ගුරුනගර් වධ කඳවුර කුරුණෑගලට ගෙන යාවි කියලත් කිව්ව කුට්ටුමනී එදා දෙමළ තරුණයන් වෙනුවට අනාගතයේ දී සිංහල තරුණයන් ඔය කදවුරුවල වධ විඳීවී කියන එක උසාවියේ දී ප්‍රකාශ කළේ තමන්ව මරා දාන්න කලින්. ඒක හැබෑ වෙන්න දශකයක්වත් ගියේ නැහැ. හම්බන්තොට විතරක් නෙමෙයි රට පුරාම වධ කඳවුරු බිහිවෙලා දෙමළ තරුණයන් වෙනුවට සිංහල තරුණයන් දහස් ගණනින් බිලිවුණා. 1982 දී වීරෝධාර හමුදාව විදියට නම් කෙරුණු හමුදාවම තවත් දශකයක් ඇතුළත 88 – 89 කාලයේ දී ආණ්ඩුවේ කුලී මැරයන් බවට පෙරළුණා. ඊට පස්සේ තවත් දශකයක් යන්නත් කලින් ආපහු සැරයක් ඒ නම රණවිරුවා බවට පත් වුණා. මේක මෙතැනින් නතර වෙන්නේ නැහැ. තවත් දශකයක් යන්න කලින් ඔය නම ආපහු සැරයක් පරිවර්තනය වෙනවා. තරුණයෙක් හමුදාවට යන්නේ රණවිරුවෙක් වෙන්නවත්, කුලී මැරයෙක් වෙන්නවත් නෙමෙයි. දරිද්‍රතාවය නිසා රැකියාවක් හොයා ගෙන. මේ හැම වෙලාවකම හමුදා සෙබළා වෙනස් වුණේ නැහැ. පාලකයන්ගේ උවමනාවට ඔහුගේ කාර්යභාරය වෙනස් වුණා විතරයි. මේ තත්ත්වය තේරුම් ගන්න තරම් අපි තාමත් ළාමක වැඩියි.

එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව 1979 දී ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ගෙන එද්දී බහුතර සිංහල ජනතාව එකහෙළා ඒක අනුමත කළා. ඒකට හේතුව එදා උතුරේ මිසක් දකුණේ ත්‍රස්තවාදයක් නොතිබුණු හින්දා. මේ හින්දා සාමාන්‍ය මිනිස්සු මේ පනත හැඳින්නුවේ “කොටි පනත ” කියලයි. ඒත් අන්තිමේ දී මේ පනත නිසා වධ වේදනා වින්දේ, ඝාතනයට ලක්වුණේ දෙමළ තරුණයන්ටත් වඩා සිංහල තරුණයොයි. එදා සිංහල ජනතාවගේම ආශිර්වාදයෙන් නීතියක් බවට පත් කළ පනත් කෙටුම්පත අන්තිමේ දී සිංහල ජනතාවගේම දරු දැරියන් ම්ලේච්ඡ විදියට වධ හිංසාවට ලක් කරලා ඝාතනය කරන්න ප්‍රධානතම ආයුධය බවට පත් වුණා. බලයට පත්වෙන හැම ආණ්ඩුවක්ම එදා ඉඳන් අද දක්වාම කළේ ඒකම තමයි. ඒත් මේ මිනී කඳු වලින් අපි තාමත් පාඩමක් ඉගෙන ගෙන නැහැ.

ඉතාම ඉහළ වෘත්තියක් දරන ලංකාවේ ඉන්න මගේ සමීපතම හිතවතියක් පහුගිය මැතිවරණ කාලයේ දී දිවා රෑ දෙකේ ෆේස් බුක් සමාජ ජාලය ඔස්සේ එක්තරා පරාජිත පක්ෂයක් වෙනුවෙන් දිගට හරහට පළ කරන දේවල් නිසා ඇයගේ තනතුරටත් ඇයටත් එයින් සිද්ධ වෙන හානිය පෙන්වා දෙන්න මං උත්සාහ කළා. ඒත් ඇගේ පිළිතුරු වුණේ මේ මොහොතේ රට වෙනුවෙන් තමන්ගේ යුතුකම ඉටු කරනවා කියලයි. මේ ඇගේ අපූරු “ යුතුකම ” නිසා ඇගේම දරුවන්ට අනාගතයේ උරුම වෙන ඛේදවාචකය ගැන හිතන්නවත් බැරි තරමටම දේශපාලකයන් විසින් මවනු ලබන ජාතිය ආගම කියන පාට පාට සළු පිළි වලට ඇස් ගිණි කණ වැටුණු දේශපාලන වර්ණ අන්ධතාවයකින් තමයි ඇය හිටියේ. ඇය කියන ඔය “ යුතුකම ” කියන කාරණය වටහා ගන්න බැරිකම නිසාම අන්තිමේ දී මේ දූපතේ අපි හැමෝම අපේ යුතුකම ඉටුකරන්නේ පාදඩයන් රැළකට බත් බැලයන් වෙලයි, පහුගිය අවුරුදු හැත්තෑව පුරාම වුණා වගේ. යුතුකම ඉටු කරන්න ඕනේ නම් ජාතිමාමක වෙන්න ඕනේ නම්, සැබෑ දේශප්‍රේමීන් වෙන්න ඕනේ නම් නැගී හිටින්න ජාතික ධනය මහ දවල් මංකොල්ල කෑමට විරුද්ධව, රටේම ඉන්න හොරුන්ට, මංකොල්ලකාරයන්ට, තුට්ටු දේකේ නිළියන්ට රටක් පාලනය කරන්න නාම යෝජනා දෙන එකට විරුද්ධව, ජනතාවගේ සල්ලි වලින් ලෝකේ පුරා සවාරි ගහන තක්කඩියන්ට විරුද්ධව, ඔබේ දරුවාට අධ්‍යාපන වරම අහිමි වෙද්දී නීති උපාධිය පවා හොරට ගන්නා දේශපාලක දූපුතුන්ට විරුද්ධව, රජයේ රෝහලේ රෝගීන් එකා පිට එකා බිම වැතිරී හිදිද්දී රටේ ජාතික ධනයෙන් සෞඛ්‍ය ඇමතිලා සිංගප්පූරු රෝහල්වලට ඇතුළත් වීමට විරුද්ධව, බස් රථයක් කෝච්චියක් එනතුරු පැය ගණන් මග බලා පාපුවරුවේ එල්ලී යද්දී ඔබේ කතිරයෙන් පත්වෙන නිකමුන්ගේ දූ දරුවන්ට පවා රථ වාහන වෙන්වීමට විරුද්ධව… රටේම ඉන්න අහිංසක ගැහැනුන් ටික රට පටවලා හම්බු කරන සල්ලි වලින් දේශප්‍රේමය, ජාති හිතෛෂීකම, රණ විරුවො  ගැන කතා කරන එක තරම් විලි ලැජ්ජ නැති විහිළුවක් තවත් තියෙනවද?

අසූ තුනේ කළු ජූලියේ අමිහිරි මතකය අපි තවම අත් විඳිනවා. ඒත් අපි ඒ අමිහිරි මතකයෙන් කිසිම දෙයක් ඉගෙන ගෙන නැති බව පිටි ගුලියක් නිසා වෙච්ච හදියෙන්ම පේනවා. සහෝදරත්වයෙන් ජීවත් විය යුතු ජාතීන් දෙකක් පර සතුරන් බවට පත් කරලා ඒ මළ මිනී මතින් තමන්ගේ බලය ගොඩ නගා ගත්ත දේශපාලකයන්ගෙන් ඉතිරි වෙච්ච මිනීමරුවෝ තාමත් රටේ පාලක පක්ෂයේත් විපක්ෂයේත් යෙහෙන් වැඩඹෙනවා. ඒත් මිනී කඳු ගොඩනැගුණත් ඒක දැනෙන්න තරම් අපේ සමාජය මුහුකුරා ගිහින් නැති නිසා තමයි පිටි ගුලියකට පවා වෛර ගිනි ඇවිලෙන රටක් බවට අපි පත්වුණේ. මුළු මහත් සමාජයක්ම මේ විදියට උමතු කරවන්න දේශපාලන දඩ බල්ලන්ට පුළුවන් වෙන්නේ කොහාමද කියන එක ගැන තමන්ගේ සිසුන් ඇසුරින් ගුරුවරයෙකු කරපු සත්‍ය පර්යේෂණයක් නවකතා පොතක් වශයෙන් පළ වෙලා තියෙනවා. පොතේ නම Wave. එකට සමගියෙන් ජීවත් වෙච්ච තමන්ගේම අල්ලපු ගෙදර වාසය කළ යුදෙව් ජාතිකයාව මරන්නට පෙරමුණ ගන්නට තරම් ජර්මන් ජනතාව සාහසික වුණේ කොහොමද කියන එකත්, ඒ මළ මිනී මතින් බලයට එන්නට හිට්ලර්ට පාර කැපුණේ කොහොමද කියන එකත් වටහා ගන්න ගුරුවරයෙකු තමන්ගේ ශිෂ්‍යයොත් එක්ක එකට එකතු වෙලා කරපු සැබෑම පර්යේෂණයක් තමයි මේ පොතට ඇතුලු වෙලා තියෙන්නේ. මුලු මහත් සමාජයක්ම හරි වැට්ටුවාට පස්සේ, බලලෝභී එක දේශපාලකයෙක් උසි කිව්ව ගමන්ම පිස්සු බල්ලන් වගේ එකිනෙකාට කඩා පනින්න සමාජයක් හසුරුවන එක කොයි තරම් පහසු ද කියන එක ඒ නවකතාවෙන් අපූරුවට කියා පානවා. එදා හිට්ලර්ගේ සමාජය අද අපේ දූපතේ කොයි තරම් අපූරුවට පැළ කරන්න මේ අවුරුදු 60 – 70 කාලය ඇතුළත දී අපේ පාලකයන්ට පුළුවන් වුණා ද කියනවා නම් අද අපි පිටි ගුලියකට පවා කඩා පනින පිස්සු බල්ලන් රෑනක් බවට පත්වෙලා.

හොඳයි අපි හිතමු රටේ අනෙක් හැම පුරවැසියෙක්ම අපේ දූපතෙන් එළවලා දාලා “පිරිසිදු සිංහල ජාතියක්” ඉතිරි වුණා කියලා. ප්‍රශ්නය නතර වෙනවද? … නැහැ. අපි සිංහල බොදු ගොවි, අපි රදව්, අපි උඩරට, අපි පහතරට, අපි කරාව කියලා ගැටුම අලුත් වටයකින් පටන් ගන්නවා. දෙමළ ජාතිය විතරක් ඉතිරි වුණත්අපි වෙල්ලාල, අපි හින්දු කියලා ගැටුම පටන් ගන්නවා. කොටි සංවිධානය ඇතුළේ  ප්‍රභාකරන් පවා ඔය ගැටුම නිර්මාණය කරලයි තිබුණේ. ගැටුමක් නැතිනම් සිංහල, දෙමළ, මුල්ලිම් කියන ඔය කොයි නායකයාටත් පැවැත්මක් නැහැ. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් කියන මේ සියලු ජනතාවගේ සැබෑ අර්බුදය එහෙමත් නැතිනම් ලාංකීය ජනතාව පොදුවේ මුහුණ දෙන සැබෑම ගැටළුව වෙන ආර්ථික ගැටළුව අමතක කරවන්න හොඳම ආයුධය තමයි මේ විදියේ වාර්ගික, ආගමික ගැටුම් ඇති කරන එක. නැතිනම් ඔය ජන කොටස් තුනම එකට එකතු වෙලා අත්වැල් බැඳගෙන මේ කපටි පාලකයන් රැළ පන්නා දාන්න පසුබට වෙන්නේ නැහැ කියන එක 1948 ඉඳන් අද වෙනකල්ම බලයට ආපු හැම ආණ්ඩුවක්ම දන්නවා. ඒ නිසා තමයි ආණ්ඩු මාරුවුණත් කිසිම දවසක හොරුන්ට දඩුවම් නොලැබෙන්නේ. ඔබට නම් කරන්නට පුළුවන්ද ජාතික ධනය විනාශ කළ, මහ දවල් ඝාතන සිදු කළ එකම දේශපාලකයෙකුවටත් දඩුවමක් ලැබුණු අවස්ථාවක් ගැන….? එහෙම වෙන්නේ නැහැ, කිසිම දවසක. ඒකට හේතුව ලේ වලටත් වඩා තමන්ගේ පංතිය ඝන හින්දා.

ඔය තත්ත්වය මාක්ස් බොහොම ඈතකදී පහදලා දුන්නා. ඔහු පෙන්වලා දුන්න විදියට සිදුවන හැම සිදුවීමක්ම තල දෙකකින් තමයි සිද්ධ වෙන්නේ. යටම තලය තමයි ආර්ථික තලය. මේ යටම තලයේ සිද්ධ වෙන හැම චලනයක්ම ඊට උඩින් තියෙන තලයේත් ඒ විදියටම සිද්ධ වෙනවා. හැබැයි උඩින් තියෙන තලයේ ඒ චලනයන් අපිට පේන්නේ ආගම, ජාතිය, දේශප්‍රේමය, සිංහල බෞද්ධකම, දෙමළ හිංදුකම වගේ විවිධාකාර සරුවපිත්තල නම් වලින්. උඩින් පේන ඔය හැම දෙයක්ම ඇතිවෙන්නේ යටින් තියෙන ආර්ථික තලයේ වෙනස්කම් නිසා වුණත් ඒ යට තලය අපිට පේන්නේ නැහැ. ඉතින් ඒක තේරුම් ගන්න තරම් මොළයකුත් අපිට නැති නිසා අපි හිතනවා ඔය මතුපිටින් පේන හැම දෙයක්ම ඇත්ත කියලා. ජාතිවාදය, ආගම්වාදය ඇවිස්සුවොත් බලයට ඇවිත් ආපහු පුළුවන් තමන්ගේ ආර්ථික වාසි ටික ආපහු ලබා ගන්න. උඩින් පේන්න අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ, සිංහල බෞද්ධ සංහාරය ගැන කතා කළොත් පුළුවන් තමන්ට අහිමි වෙච්ච වරප්‍රසාද ආපහු සැරයක් ලබා ගන්න. කලාකාරයො ටික බෝධි පූජා තිබ්බොත් ආපහු සැරයක් පුළුවන් තමන්ගේ දුව පුතාව තානාපති සේවයට යවා ගන්න. රණවිරුවො ගැන කතා කළොත් පුළුවන් ආපහු සැරයක් මල්වානෙන් ගෙවල් ගන්න. දළදා මාළිගාව ඉස්සරහ රේස් පදින්න. ප්‍රභූ ගමන් බලපත් දෙක තුනක්ම හොරට තියාගන්න. බැදුම්කර වංචාවන් එළිපිටම කරන්න. දතේ කැක්කුමටත් සිංගප්පූරුවේ මවුන්ට එළිසබෙත් රෝහලට පෞද්ගලික ගුවන් ගමන් යන්න.

සමහර මාධ්‍යවේදියො බැදුම්කර වංචාව ගැන පොත්පත් ලියනවා. කෙනෙකුට හිතෙන්න පුළුවන් කොයි තරම් නම් සමාජ මෙහෙවරක්ද මේ කරන්නේ කියලා. අනේ එහෙම නැහැ. පහුගිය ආණ්ඩුවෙන් තමන්ට ලැබුණු වරප්‍රසාද, ගුවන් සංචාර නැතිවෙච්ච හිතේ දුකට මිසක් ඔය පොත් පත් ලියැවෙන්නේ රටට ආදරයට නෙමයි. ඊළග ආණ්ඩුවේ වංචාවන් ලියන්න තවත් පිරිසක් ඔය විදියටම පෙළ ගැහේවි. ඕක කෙළවරක් නැහැ. මාධ්‍යවේදියො කියන පිරිසෙන් බහුතරයක්, කලාකරුවො කියන පිරිසෙන් බහුතරයක් වගේම උගත්තුය කියන පිරිසෙන් බහුතරයක්ම පහුගිය අවුරුදු විස්ස තිහක කාලය පුරාම කරන්නේ දේශපාලකයන් එක්ක හරි හරියට එකතු වෙලා ඔය දූපතත්, දූපත්වාසීනුත් තමන්ගේ, තම දරු පවුලේ සුඛ විහරණය උදෙසා උකසට තැබීම විතරයි. මේ හැම දෙනාම රැවටීමේ කලාව බොහොම අපූරුවට ප්‍රගුණ කරපු අය.

කලාකාරයො රැළවල් එකතුවෙලා බෝධිපූජා තියෙනවා. මාධ්‍ය හමුවන් තියෙනවා. මේ රට වෙනුවෙන්ද? එහෙමත් නැතිනම් ඔබේ දුව පුතා වෙනුවෙන්ද? අනේ නැහැ. බොහොම සරල දේවල් වලට. ජනාධිපතිගේ උපදේශක කෙනෙක් වෙන්න. දුවව හරි පුතාව හරි විදේශ තානාපති සේවයට යවන්න. නිවාස අධිකාරියේ රස්සාවක් හොයා ගන්න. ටවර් හෝල් පදනමේ අධ්‍යක්ෂ ධුරයක් ගන්න. මහ ඇමැතිකමක්, අමාත්‍යංශ ලේකම් කමක්, එහෙමත් නැතිනම් අඩුම තරමින් අරලිය ගහ මන්දිරයට ගිහින් ජනාධිපති එක්ක එකට වාඩිවෙලා කෑම වේලක් කන්න. ඔන්න ඔය වගේ සරල ආසාවන්. එක්තරා ගායිකාවක් කිව්වා එයාට තිබුණු එකම හීනය තමයි තමන්ගේ දරුවා ජනාධිපතිවරයා ඉඹිනවා දකින්න කියලා. ඔය බෝධිපූජා වලට එකතුවෙන කලාකරුවන් බොහොම දෙනෙකුගේ ඇත්තටම කියනවා නම් හැමෝගෙම වගේ මානසිකත්වයවත් ඒකම තමයි. ජාතික චින්තනය ගැන කතා කරන මහාචාර්යවරයෙක් ජනාධිපති පුතෙක් ඉස්සරහ දෙකට තුනට නැමිලා ඉන්න පිංතූරයක් මං ඊයේ පෙරේදා අන්තර්ජාලයේ දැක්කා. ඒ ජනාධිපති පුත්‍රයාම පුරාවිද්‍යා චක්‍රවර්ති හාමුදුරුනමකගේ උරහිස බදාගෙන ඇවිදින පිංතූරයකුත් ඒ එක්කම දැක්කා. දියුණු රටවල දේශපාලකයන් කලාකරුවන් ඉදිරියේ අසුනින් පවා නැගිටිද්දී, කලාව ගැන මහා බරසාරෙට කයිය ගහන අපේ කලාකරුවො දේශපාලකයන්ගේ ඉදිරියේ විතරක් නෙමෙයි එයාලගේ භාර්යාව, දරුවො පවා ඉස්සරහ හතර ගාතෙන් නැමෙන හැටි දැක්කම ඒ මූණත් තහඩු පේන නාට්‍යයක්වත්, ඒ ප්‍රශස්ති කටවල්වලින් ගැයෙන ගීයක්වත් අහන්න පිළිකුල් හිතෙනවා.

මේ දූපතේ දිස්ත්‍රික්ක 24 ට බලය පතුරුවන කොට්ඨාශ 4924 ක් තියෙනවා. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 225 යි, ඔය කියන පළාත් පාලන ආයතන වල මන්ත්‍රීවරුයි ඔක්කොම එකතු කළාම මේ දූපත සුරපුරයක් කරන්න මහජනතාවගේ බදු මුදලින් යැපෙන මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 9100 ට වැඩියි. මේ මන්ත්‍රීවරු රැළයි, එයාලගේ දූ දරු බිරින්ඳෑවරුයි, ඥාති හිතමිත්‍රාදීනුයි නඩත්තු කරන්නයි, එයාලගේ විදේශ සංචාර, ගසා කෑම් වලටයි වැය වන මුදල හින්දා ලෝකෙම් උතුම්ම රට කියලා අපි අපිම කියාගන්න මේ දූපතේ අද දවසේ ඉපදෙන දරුවා පවා රුපියල් ලක්ෂ හතරක විතර ඒක පුද්ගල ණයකට හිමිකම් කියනවා. මේ මැති ඇමතිවරු නඩත්තු කරන්නට පෝලිමේ ගොස් කතිරය ගහන මිනිස්සු මැතිවරණයෙන් පස්සේ දවසේ ඉඳන්ම හරියට කෑම වේලක්වත් නොකා, දරුවාට බෙහෙත් පෙත්තක් අරන් දෙන්නවත් අතේ සතේ නැතිව, බස් රියේ කෝච්චියේ බල්ලන් බළලුන් වගේ එල්ලිලා ආපහු සැරයක් අර හුරුපුරුදු ජීවන අරගලයේ යෙදෙනවා. මේ වගේ රටවල් මුලු ලෝකයටම තියෙන්නේ එකයි දෙකයි. අහන්න දෙයක් නැහැ. ඒවාත් බොහොම ගෝත්‍රික මට්ටමේ අන්ත දිළිදු පසුගාමී රටවල්, අපි වගේමයි.

මේ අවුරුදු හැට හැත්තෑව කාලය පුරාම අපි කළේ ඇන්ටනාව එක තැන තියලා රූපවාහිනිය හතර වටේ කරකැවීමයි කියලා කවුදෝ කියලා තිබුණා. ඒක ඇත්ත. වැරදුණු තැන්, රැවටුණු තැන් වෙනස් කරන්න දැන් හොදටම ප්‍රමාදයි. ඒ නිසා අඩුම තරමින් අපිට වෙනස් වෙන්න පුළුවන් නම් අනාගතයක් ඉතිරි වෙන්නේ ඔබේම දරුවාටයි. ඒත් ඉතින් පීඩනය දරාගෙන, පීඩනයම ආදරයෙන් වැළදගන්නා ජනතාවක් නම් රටේ ඉන්නේ තවත් අවුරුදු හැට හැත්තෑවකට කිසිම ගැලවිල්ලක් නම් නැහැ.

බඹර වද දුටිමි… බිතු සිතුවම් නොදුටුවෙමි!

βιβ-ία-ανάγνωσης-αγοριών-φαντασίας-στην-έ-ρα-37025166

දවල් කෑම වෙලාවට කාර්යාලයේ කෑම මේසය වටේ රොද බදින පිරිස එක්ක එකතු වෙන එක සාමාන්‍යයෙන් මගේ පුරුද්දක් නෙමෙයි. එත් ඉඳහිට දවසක මේ කණ්ඩායමට මාත් එකතු‍ වෙනවා. පහුගිය සතියේ දවසකත් ඒ විදියට අහම්බෙන් මේ කණ්ඩායමත් එක්ක කෑම ගන්න මාත් එකතු වුණා. ලෝකයේ හැම රටකින්ම ආපු පිරිස අපේ කන්තෝරුවේ වැඩ කළත් හැමදාමත් ඔය කතා බහ ඇදිලා යන්නේ මෙලෝ රහක් නැති මාතෘකා වලට… එකිනෙකාගේ කෑම බීමවල වග විස්තරවලින් පටන් අරන් අහල පහළ තියෙන රෙස්ටෝරන්ට්වල වගතුග වලට, ඇමසෝන් අඩවියෙන් එහෙත් නැතිනම් ඊ බේ එකෙන් තමන් ගෙන්න ගත්ත උපකරණයක විස්තරවලින් පටන් අරන් අහළ පහළ සාප්පු සංකීර්ණවල විකිණෙන බඩු භාණ්ඩ ගැන ඕපාදූපවලට, බොක්සිං ඩේ එක දවසේ පාන්දර ‍ඉඳන් පෝලිමේ රැකගෙන ඉඳලා මිලදී ගත්ත උපකරණයක් ගැන විස්තර වලට‍‍.. කලින් දවසේ ඇවිදලා දහනය කරලා දාපු කැලරි ගාන… අන්තිමේ දී ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ කෙරුවාව ගැන. මේ වල්පල් අතරේ හිමිහිට ලිස්සලා යන්න හදද්දී මගේ අතේ තිබුණු පොත දැක්ක අපිත් එක්ක වැඩ කරන ඉන්දියන් ජාතික ගැහැනු ළමයෙක්ඒ ගැන මගෙන් යමක් ඇහුවා. කෙටි උත්තරයක් දීලා ගැලවෙන්න ඕන හින්දා ‘ඔයා පොත් කියවනවාද ?’ කියලා මං එයාගෙන් පෙරළා ඇහුවා.

“ පොත්…? අපොයි නැහැ ” එයා කිව්වේ හරියට සර්පයෙක් දැක්කා වගේ පස්සට ගැස්සිලා.
විවේක වෙලාවට මොනවද කරන්නේ කියලා ඇහුවම එයා මට මෙහෙම උත්තර දුන්නා.
“ අපි නිතර නිතර පාටීස් වලට යනවා. මූවීස් වලට යනවා. ” (එයයි එයාගේ සැමියායි ඉන්දියාවේ ඉඳන් කැනඩාවට සංක්‍රමණය වෙලා තියෙන්නේ අවුරුදු දෙකකට විතර කලින්)
කෑම මේසයේ හිටපු කොරියන් ජාතික තවත් මිත්‍රයෙක්  කතාවට හවුල් වෙමින් කිව්වේ පොත් පත් කියවන එක තරම් නීරස දෙයක් එයාටත් තවත් නැහැ කියලයි. පුංචි කාලයේ විභාගවලට තිබුණු සාහිත්‍ය පොත් පත්වල පොඩි කොටසක් කියෙව්වත් තමන්ට නින්ද ගිය බවක් තමයි එයත් කිව්වේ. කෑම මේසයේ හිටිය කිහිප දෙනෙක්ම ඒ අදහස අනුමත කරලා හිනාවෙද්දී මාත් ඒ හිනාවට හවුල් වුණේ කතාව මග හරින්න පහසුම උපක්‍රමය ඒක හින්දයි.

එදාම හවස රෑ කෑමෙන් පස්සේ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් බලද්දී මේ සිද්ධිය ආපහු මතකයට ආවා. ලංකාවේ රූපවාහිනී නාළිකා නැරඹීමේ “පුරුද්දක් ” ලංකාවේදීවත් නොතිබුණත්, විවේකයක් ලැබුණු ‍මොහොතක තෝරා ගත්ත ඇතැම් වැඩසටහන් යූ ටියුබ් මාධ්යුය ඔස්සේ නැරඹීම ඉඳහිටලා කරන දෙයක්. හිත් ගත්ත කෙනෙක් ආරාධිතයෙකු විදියට සම්බන්ධ වුණු අවස්ථාවල විතරක් නරඹන ඒ වගේ එක වැඩසටහනක් තමයි ජාතික රූපවාහිනියේ “ සිහිනයකි රෑ ”. ඉතින් ඔය කියන දවසේ මේ වැඩසටහනට ඇවිත් තිබුණේ එඩ්වඩ් ජයකොඩි කියන ප්‍රතිභාපූර්ණ ගායන ශිල්පියා. වැඩසටහනේ දී ඔහු මතු කළ අපූරු කරුණු කාරණා ගොන්න අතරින් එකක් මං කලින් කී සිද්ධියට සම්බන්ධයි. තමන්ගේ දරුවා වෛද්‍යවරයෙක්, ඉංජිනේරුවෙක්, ගුරුවරයෙක් කරන්නට දෙමව්පියන් උත්සාහ ගත්තත් ඒ දරුවා “හොඳ ”වෛද්‍යවරයෙක්, “හොඳ ”ඉංජිනේරුවෙක්, “හොඳ ” ගුරුවරයෙක් කරන්න මහන්සි වෙන්න කියන පණිවිඩය තමයි එඩ්වඩ් මතුකළේ. මේ “හොඳ ” කියන කාරණාව එන්නේ සෞන්දර්ය කලාවට තියෙන බැඳීමත් එක්කයි කියන කරුණ ඉස්මතු කරපු එඩ්වඩ්, විභාග පසු පස්සේම දරුවන් පන්නන්නට මහන්සි නොවී සෞන්දර්ය කලාවටත් දරුවාව යොමු කරවන්න කියන පණිවිඩය මතක් කළා.
ඔහු මතුකළ කාරණය හැබෑම සත්‍යයක්. අද අපිට ඕන තරම් වෛද්‍යවරු ඉන්නවා, ඒත් කරුණාව හදවතේ ඉතිරි වෙලා තියෙන්නේ අත‍ළොස්සකගේ විතරයි. ඕන තරම් ඉංජිනේරුවො ඉන්නවා, ඒත් මනුස්සකම ගෑවිලා තියෙන්නේ බොහොම ටික‍ දෙනාටයි. ගුරුවරු ඕන තරම්, ඒත් පෞරුෂත්වයක් තියෙන්නේ සුළුතරයකට විතරයි. (ලංකාවේ දේශපාලකයො ගැන නම් කතා කරන එක කාලය කා දැමීමක්, සෞන්දර්යය පිහිටන්න තරම් ඔළුවක් ජන්මයෙන්ම එයාලට පිහිටලා නැහැනේ). ඇත්තටම කියනවා නම් “හොඳ ” සොල්දාදුවෙක් පවා බිහිවෙන්නේ හිත ඇතුළේ සංවේදිකමත් ගෑවිලා තිබුණොත් තමයි. යුද්ධයකට සහභාගී වෙච්ච පමණින්, මිනිහෙක් මරා දැමීමෙන් පමණක් කෙනෙක් රණවිරුවෙක්වත්, විමුක්තිකාමියෙක්වත් වෙන්නේ නැහැ. මේ නිසා තමයි එක සැරයක් චේගුවේරා ප්‍රකාශ කළේ සැබෑ විමුක්තිකාමියෙක් වෙන්න නම් මලක සුවඳ විතරක් නෙමෙයි මලක මෙළෙකත් හඳුන ගන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනේ කියලා.
උසස් සංගීතයක් රස විඳින්න, උසස් පොතක් කියවන්න, උසස් කලා කෘතියක් රසවිඳින්න හැමෝටම පුළුවන් කමක් නැති එක ඇත්ත. ඒත් ඒකට හුරුවෙන්න පුළුවන් නම් සමාජය යහපත් තැනක් වීම කෙසේ වුණත් අඩුම තරමින් තමන්ගේ ජීවිතයට පෞරුෂත්වයක් එක් කරගන්නවත් කෙනෙකුට පුළුවන් වෙනවා. දේශපාලකයන්ගේ විතරක් නෙමෙයි තමන් ඇසුරු කරන , තමන් වටා ඉන්න කාගේවත් අදහස් උදහස්වල වහලෙක් නොවී තමන්ගේම පෞරුෂයක් ගොඩ නගා ගන්න පුළුවන් වෙනවා. උසස් සාහිත්ය් කෘතියක් රස විඳින්නට, උසස් සංගීතයක් රස විඳින්නට තරම් හැකියාවක් තියෙන කෙනෙක් දේශපාලනිකවවත්, මතවාදීවවත් පහසුවෙන් ගොදුරු කරගන්නට පුළුවන් කමක් නැහැ කියන කාරණාව තහවුරු කරලා ලෝකය පුරාම සරසවි වලින් කරපු පර්යේෂණ පත්‍රිකා අන්තර්ජාලයේ දකින්නට පුළුවන්. ඒකට හේතුව එවැනි කෙනෙක් වැඩෙන්නේ ඇඟපතින්, බඩ කඳින් විතරක් නෙමෙයි, විචාර බුද්ධියත් එක්ක නිසයි. මෙතැනදී පැහැදිලි කර ගන්න ඕන කරන කාරණයක් තියෙනවා. ඒ බුද්ධියත්, විචාර බුද්ධියත් කියන කාරණා දෙක. පොත පත පාඩම් කරලා, තමන්ගේ විෂයට ප්‍රවීණයෙක් වෙලා කෙනෙකුට බුද්ධිය වර්ධනය කරගන්න පුළුවන්. ආචාර්යවරු, මහාචාර්යවරු බවට පත්වෙන්න පුළුවන්. ඒත් විචාර බුද්ධිය කියන්නේ ඊට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් දේකට. සරලවම කියනවා නම් ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තෙකුට. ඒ කියන්නේ පොත පත කියැවීමෙන් වගේම ජීවිත පන්නරය ඔස්සේ තමන් ලත් දැනුම ජීවිතයට ගලපා ගන්න පුළුවන් කෙනෙකුට. ඒ නිසා උපාධියක් තිබූ පමණින්, ආචාර්ය මහාචාර්ය ධුරයක් දැරූ පමණින් කෙනෙකු තුළ විචාර බුද්ධිය පිහිටන්නේ නැහැ. (විචාර බුද්ධිය ගිලිහිලා ගිය ඒ වගේ ආචාර්ය මහාචාර්යවරු, කලාකාරයො චන්ද කාලෙදි අපේ රටේ අහුරු ගණනින් දැකගන්න පුළුවන්, පත්තර පිටුවක් බැලුවාම. තමන් කඩේ යන මොකක් හෝ දේශපාලන පක්ෂයකට ඡන්දය දෙන්න කියලා කිසිම හිරිකිතයක් නැතිව තමන්ගේ අස්සන ගහන්නේ අන්න ඒ වගේ පිරිස තමයි)
පොත පත කියවන කෙනෙකු තුළ ගොඩ නැගෙන පෞරුෂත්වය නිසා එවැනි කෙනෙකු පාලනය කරන්න තවත් කෙනෙකුට අමාරුයි. පොත පත කියවන සමාජයක් තමන්ගේ දේශපාලන අතකොළු කරගන්නට රටක පාලකයන්ට බැහැ. ඒ නිසාම පොත පත ඇසුරු කරන පිරිස, දේශපාලන යදම්වලින් බැඳිලා ඒ යදම් වලට ආදරය කරන වහල්ලු බවට පත්වෙන්නේ නැහැ. දේශපාලකයන් වෙනුවෙන් වාද විවාද කරන වහල්ලු බවට තමන් පත් නොවන නිසාම ඒ අයගේ මනස නිදහස්. ඒකට හේතුව දේශපාලකයන්ගේ එහෙමත් නැතිනම් සමාජයේ වෙනත් මතවාදී නායකයන්ගේ බරින් තමන්ගේ ඔළුව නිදහස් වෙලා තියෙන නිසා නිදහසේ යමක් දකින්නට, නිදහසේ හිතන්නට, නිදහසේ තීරණ ගන්නට තමන්ට පුළුවන් වෙන නිසයි.
මේ කාරණාව බුදුදහමේ සූත්‍රයකින් විස්තර කෙරෙනවා. කණුවක ගැටගහලා තියෙන සුනඛයෙකුට නිදහසේ සැරිසරන්නට පුළුවන් තමන් බැඳ දමා තියෙන ලණුවේ දිගට විතරයි. මේ නිසා බල්ලාගේ මුළු ලෝකයම, කණුව වටා තියෙන ඒ ලණුවේ පරිධියේ දිග විතරයි. ඒ නිසා තමන් හිරවෙලා ඉන්න මේ සීමාව ඇතුළේ ඉඳන් වාද විවාද කරන්නේ ලණුවෙන් පිට ලෝකය ගැන කිසිම අවබෝධයක් තමන්ට නැති නිසයි. හරියට අපි ඔය දේශපාලකයන්ගේ කෙරුවාව ගැන වාද විවාද කරනවා වගේ. බුදු දහමේ මේ කරුණ විස්තර කරන්නේ තමන්ට තමන්වත් අයිති නැති ලෝකයක, තණ්හාව නැමැති වරපටින් බැඳිලා ඉන්න තාක් විමුක්තියක් ලබන්න බැහැ කියන කාරණාව බොහොම ගැඹුරින් විස්තර කරන්න. ඒත් මේ උදාහරණයම අපේ මාතෘකාවට අදාළව කතා කළොත් අපිත් ඇත්තෙන්ම මේ බල්ලාට සමානයි. වෙනසකට ඇත්තේ අපි එකිනෙකාගේ ලණුවල දිග ප්‍රමාණයන් වෙනස් වීම විතරයි. බොහොම පොත පත කියවන පිරිසට පුළුවන් පහසුවෙන්ම ඒ ලණුව දිගු කරගන්න. ඒ නිසා තමන්ට අඩු පරිධියේ කැරකෙන පිරිසට ඔබ්බට ගිහින් හිතන්න එයාලට පුළුවන්. ෆේස් බුක් මාධ්‍යය ඔස්සේ තම තමන්ගේ මතවාද වෙනුවෙන් යුද වදින. ඒ වගේම එකිනෙකා හමුවුණාම තම තමන්ගේ දේශපාලකයන් වෙනුවෙන් වාද විවාද කරන මට්ටමට කෙනෙකු පත් වෙන්නේ මේ අවබෝධය නැති වුණාමයි. ඒත් තමන් කාගේ හෝ දේශපාලන කුළුණක ගැටගහපු සුනඛයෙක් නේද කියන කාරණාව තේරුම් ගන්න එකත් ඒ තරම්ම ලේසි පහසු දෙයක් නෙමෙයි. ඒකට හේතුව ලණුව ලෙහා ගන්න කලින් අඩුම තරමින් තමන් කණුවක බැඳලා ඉන්න බවවත් තේරුම් ගන්න තරම් වැටහීමක් තමන්ට තියෙන්න ඕන නිසයි.
මෙතැනදී තවත් කරුණක් ඉස්මතු වෙනවා. කලින් කිව්ව සිදුවීමේ දී එඩ්වඩ් මතු කළා වගේම හොඳ ගීතයක්‍, හොඳ සිනමා පටයක්, හොඳ පොතක් කියන්නේ මොකක්ද කියන එක. ඒකට නම් නිර්වචනයක් නැහැ. මේ “හොඳ ” කියන කාරණාව තම තමන්ගේ බුද්ධි මට්ටම්, තම තමන්ගේ රුචි අරුචිකම් මත වෙනස් වෙන දෙයක්. ඒත් ඒක මේ විදියේ උදාහරණයකින් පැහැදිලි කරන්න පුළුවන්. ඔබ සීගිරිය කඳු මුදුනට නැගලා තියෙනවා නම්, සිගීරියේ ආකෘතියක් නරඹලා ඒ විදියේ මිහිරක් ලබන්න ඔබට බැහැ. ඒකට හේතුව පර්වතය මුදුනට ගියාම අත්විදින්න පුළුවන් ඒ මිහිරියාව ඔබ දැනටමත් අත් විඳලා තියෙන නිසා. ඔබ විශිෂ්ට මට්ටමේ (විශිෂ්ට කියන එකත් මෙතැනදී සාපේක්ෂයි) පොත පත කියවන්න පුරුදු පුහුණු වෙච්ච කෙනෙක් නම් මල් පොත් වලින් සතුටක් ලබන්නට ඔබට හැකියාක් නැත්තෙත් ඒ වගේම තමයි. ඒත් ඔබ සීගිරියට යනවා කියලා සීගිරි බිතු සිතුවම්වත්, සිගීරි පර්වතය මුදුනටවත් නොයා, සිංහ පාදය ළඟින් හැරිලා, බඹර වද විතරක් බලලා එනවා නම්…? ඔබ කියවන පොත පත තීරණය කළ යුත්තේත් අන්න ඒ ප්‍රශ්නයට ඔබ දෙන පිළිතුර අනුව තමයි. එකම හොරු නඩයකට රට පාලනය කරන්නට ඉඩ දෙන අපේ ඡන්දදායකයනුත්, ඒ හොරු නඩය වෙනුවෙන් වාද විවාදවල පැටලෙන පිරිසත් සීගිරිය නොදැක බඹර වද නරඹලා එන පිරිස වගේ තමයි. තමන්ට ළං වෙන්නවත් බැරි පර්වත මුදුනක තමයි යථාර්ථය තියෙන්නේ. ඒ යථාර්ථය දකින්න නම් තමන්ගේ මානසික වහල් භාවයෙන් මිදෙන්න ඕනේ. ඒ කියන්නේ තමන් බැඳපු ලණු පට ලෙහා ගන්න ඕනේ.
සිරුර නිරෝගීව තියාගන්න ව්යාමයාම කරනවා වගේම මනස නිරවුල්ව තියාගන්න නම් පොත් පත් කියවන්න, එහෙමත් නැතිනම් අඩුම තරමින් උසස් රසාස්වාදයක් දෙන සංගීතයක්වත් ශ්රවවනය කරන්න ඕනේ. ‘ ඔබේ මිතුරන් කවුදැයි කියන්න, මා ඔබ කවුදැයි කියන්නම් කියලා ’ කවුරුන් හෝ ප්‍රකාශ කරලා තියෙනවා. ඒ වගේම තමයි ඔබ කියවන පොත පත අනුව ඔබ කවුරුන්ද කියන එක තීරණය වේවි. සමහර පොත් පත් සුදුසු වෙන්නේ හපලා රස විඳලා ගිලලා දාන්න විතරයි, එත් හපලා හැම අංශුවක්ම සිරුරට දිරවා ගන්න ඕන කරන පොත පතත් තියෙනවා (Some books should be tasted, some devoured, but only a few should be chewed and digested thoroughly) කියලා ඉංග්‍රීසි චින්තකයෙකු වෙච්ච ෆ්රැන්සිස් බේකන් වරක් කිව්වා. ඒ විදියේ හපලා දිරවාගන්න ඕන කරන වර්ගයේ පොතක් කියවද්දී ඒක ඔබේ ජීවිතයේත් පරිච්ඡේදයක් බවට පත්වේවි. ඒ පොතේ චරිත ඔබේ ජීවිතයේ දී එදිනෙදා හමුවන චරිත බවට පත්වේවි. පොතෙන් මතු කෙරෙන සබදතා ඔබේ ජීවිතයේ අත්දැකීම් බවට පත්වේවි. ඔබේ හිත් ගත්ත පොතක් කියැවීමෙන් පස්සේ ඒ පොතේ කොයියම්ම හෝ කොටසක් ඔබේ ජීවිත කාලය පුරාම ඔබත් එක්ක එකට රැදේවි. මේ අමතර අත්දැකීම් ගොන්න නිසාම ඔබ, ඔබේ වයසට වඩා ජීවිත පරිඥානයෙන් මුහුකුරා යාවි. ඒකට තමයි නිර්මාණාත්මක කියැවීම කියලා කියන්නේ. (නිර්මාණාත්මක ලේඛනය වගේම නිර්මාණාත්මත කියැවීමක් කියලා දේකුත් තියෙන බව අමතක කරන්න එපා).

පොත් පත් කියවන්නා තමන්ගේ මරණයට පෙර අවුරුදු දහසක් ජීවත් වුණත්, පොත පත නොකියවන්නා ජීවත් වෙන්නේ එක දවසයි කියලා (A reader lives a thousand lives before he dies, The man who never reads lives only one) ඇමරිකානු ලේඛක ජෝර්ජ් මාර්ටින් කීවේ ඔය කියන විදියේ ජීවිත පරිඥානය ගැනයි.
තම තමන්ගේ ජීවිතවල තියෙන මානසික කුණු කන්දල් ගෙනැවිත් අතහැරලා දාන්න සමහරුන් පුරුදු වෙලා ඉන්න ෆේස් බුක් සමාජ ජාලයේ පොත් පත් කියවන අයගේ එකතුවක් තියෙනවා. මේ එකතුවේ ඉන්න ඇතැම් අය තමන්ගේ පොත් රාක්කයේ, එහෙමත් නැතිනම් තමන් මිලදී ගත්ත පොත්පත් හැමෝටම පේන්න ප්‍රදර්ශනය කරන එක දැන් විලාසිතාවක් වෙලා. (තමන් කියවන පොත පත හැමෝටම පෙන්න පෙන්න ඉන්න එකත් එක්තරා ආකාරයක ප්‍රදර්ශන කාමයක්). මේ විදියේ ඡායාරූප අතරේ එක්තරා විශේෂ ඡායාරූපයක් පහුගිය දවසක මට දකින්නට ලැබුණා. මේ ඡායාරූපයේත් තිබුණේ තමන් මිලදී ගත්ත පොත් ටිකක් තමයි, ඒත් ඒ පොත් ටිකට යටින් තිබුණු සටහන හරිම අපූරුයි. තමන් පොත් පත් කියවන්නට පුරුදු වෙලා හිටිය කෙනෙකු නොවුණත්, පොත් පත් කියවන අය අතරේ ගැවසෙද්දී ඒ අය තුළ තිබුණු දැනීම ගැන තමන් පුදුම වුණු බවත්, ඒ නිසාම පොත පත කියන්නට තමනුත් පුරුදු වුණු බවත්, පොත් පත් කියවන්නට පුරුදු වූ මේ කෙටි කාලය තුළදී පවා ජීවිතය ගැන තමා මෙතෙක් නොදුටු බොහෝ දේ අවබෝධ කරගත් බවත් ඒ සටහනේ සටහන් වෙලා තිබුණා. තමන් ඒ ඡායාරූපය පළ කළේ පොත පත කියවන්නට තමා ලත් ඒ ජීවිත පාඩමට උපහාරයක් වෙනුවෙන් බවයි ඒ තැනැත්තා සටහන් කර තිබුණේ. දහස් ගණනින් මුදල් ගෙවා තමන් මිලදී ගත්ත පොත් පත් ප්‍රදර්ශනය කරන හීනමාන මානසිකත්වයක් ඇති දහසකුත් ඡායාරූප අතර ඒ තැනැත්තාගේ සටහන හිතට බොහොම කාවදින දෙයක්. ඒ වගේම සත්‍යයක්.
පොතපත කියැවීමෙන් ලබා ගන්න පුළුවන් පරිචය වෙනත් දේකට සම කරන්න හරිම අමාරුයි. ඒත් ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ සුපර්මෑන් ගැන පොතක් කියවලා තමන්ටත් පියාඹන්න පුළුවන් කියනවා වගේ සරල අදහසක් නෙමෙයි. ජීවිත පරිඥානය පුළුල් වීම ගැනයි ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ. ඒ වගේ කෙනෙක් මතුපිටින් තැන්පත්, ඒත් එයාගේ මනස හරිම ප්‍රබලයි. එහෙම කිව්වේ ස්ටීවන් කිං කියන ජනප්‍රිය ඇමරිකානු ලේඛකයා. (Quiet people have the loudest minds).
එක්තරා දවසක මට අහම්බෙන් හමුවුණා විශේෂඥ වෛද්‍යවරයෙක්. මැදි වයසේ හිටපු වෛද්‍යවරයා මං ලංකාවේ කියලා දැනගත්ත මොහොතේම මගෙන් ඇහුවේ ඒ වෙනකොට අලුතින්ම නිකුත් වෙලා තිබුණු කැනේඩියානු ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෙකු වෙන මයිකල් ඔන්ඩච්චිගේ Cat’s Table කියන පොත මං කියවලා තියෙනවා ද කියන එකයි. (වාසනාවකට වගේ ඒ වෙනකොට මං ඒ පොත කියවලා තිබුණා) ලංකාවේ තොරතුරු, ලාංකිය ජන ජීවිතය විතරක් නෙමෙයි අපේ සංස්කෘතික හැසිරීම් රටා ගැන පවා බොහොමයක් දේවල් එයා මාත් එක්ක කතා කරපු විදියට, එයා ලංකාවේ සංචාරය කරලා තියෙනවාද කියලා මං ඇහුවත්, වෛද්‍යවරයා මට කිව්වේ තමන් ඒ සියල්ල දැනගත්තේ පොත් පත් කියැවීමෙන් කියලයි. (ඒත් ලාංකීය සම්භවයක් ඇති ලෝක ප්‍රකට ලේඛකයන් දෙදෙනෙකු; මයිකල් ඔන්ඩච්චි සහ ෂ්‍යාම් සෙල්වදුරෙයි කැනඩාවේ ඉහළම ලේඛකයන් අතර වැජඹෙන බව කැනඩාවේ ජීවත් වෙන ලාංකිකයන්ගෙන් අතළොස්සක්වත් දන්නේ නැහැ).
ඇත්තටම කියනවා නම් උසස් සංගීතයක් රස විඳීමෙන්, උසස් පොතක් කියැවීමෙන් ලැබෙන තෘප්තිය විස්තර කරන්නට කිසිම භාෂාවක වචන සමත් වෙන්නේ නැහැ. ඒ විදියට ජීවිත කාලය පුරාවටම කම්පනයක් ඇති කළ පොතක් තමයි අවුරුදු ගණනාවකට පෙර පුංචි කාලයේ දී කියවපු “ ගැහැනුන් දෙදෙනෙක් ” කියන පරිවර්තන පොත. මේ පොතේ ඉංග්‍රීසි පිටපත බොහොම මෑතකදී ආපහු කියෙව්වේ අවුරුදු ගණනාවක් ගිහිල්ලත් ඒ කම්පනය හිතේ රැඳිලා තිබුණු නිසයි. (ඉංග්‍රීසි පිටපත තරමක් විශාල එකක් නිසා, සිංහලෙන් පළ වුණේ සම්පූර්ණ පරිවර්තනය ද කියන එක හරියටම දන්නේ නැහැ). අල්බර්ටා මොරාවියා ඉතාලි බසින් ලියපු Two Women කියන මේ කතාව යුද්ධයක තියෙන සැහැසිකම, ම්ලේච්ඡකම, ජීවිත උඩු යටිකුරු කරන ආකාරය විස්තර කරන්නේ අම්මෙක් සහ දුවෙක් කියන චරිත දෙකක් විතරක්ම උපයෝගී කරගෙන, පුදුමාකාරව සිත කම්පා කරන විදියට.
පුරාණ පොළොන්නරු රාජධානිය පදනම් කරගෙන බ්‍රිතාන්‍යයේත්, ඇමරිකාවේත් අවුරුදු දෙකකට කලින් එකවර ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු River of Ink කියන පොතත් කියවලා නිම වෙච්ච සැනින් ඇති වෙච්ච කම්පනය, ආස්වාදය වචනයකට ගොනු කරන්නට බැහැ. ඒක පුදුමාකාර අත්දැකීමක්. ඒ වගේම ඒ ආස්වාදය, ඒ කම්පනය මුළු ජීවිත කාලය පුරාම බැඳිලා තියෙන දෙයක්. (මේ පොතේ සිංහල පරිවර්තනයක් ළඟදීම නිකුත් වෙනවා). මේ නවකතාවට පදනම් වෙලා තියෙන්නේ කාලිංග මාඝ පොළොන්නරුව ආක්‍රමණය කළ 1215 කියන යුගය. අපේ රට ආක්‍රමණය කරපු හැම ආක්‍රමණිකයෙක්ම මූලික අවධානය යොමු කළේ අපේ සම්පත් සූරාගෙන ඒවා තමන්ගේ රටට ගෙනියන්න. ඒත් කාලිංග මාඝ ඒ හැම ආක්‍රමණිකයෙකුටම වඩා වෙනස්. එයාට ඕන වුණා දේශීය සංස්කෘතිය, බෞද්ධ සදාචාරය මුළුමනින්ම මුලිනුපුටලා දාන්න. (පෟතුගීසි, ලන්දේසි, ඉංග්‍රීසි කියන ආක්‍රමණිකයන් අතිනුත් මේ දේ සිද්ධ වුණත් එයාලගේ වැඩිම අවධානයක් යොමු වුණේ අපේ සම්පත් කොල්ලකාගෙන තමන්ගේ රටවල්වලට ගෙනියන්න. ඒ නිසා තමයි අපේ පෞරාණික පොත් පත්, පෞරාණික ධන නිධාන ලන්ඩන් කෞතුකාරයේ මිසක් කොළඹ කටුගෙයි දකින්න නැත්තේ). දේශීය සභ්‍යත්වය, බෞද්ධ සදාචාරය විනාස කරලා දාන්න කාලිංග මාඝ යොදා ගත්ත අවිය තමයි පන්සල් වෙහෙර විහාර වල තිබුණු සියලුම පොත්පත්, වගේම සාමාන්යත මිනිස්සු අතරත් ගැවසුණු සියලු පොත් පත් විනාශ කරලා ගිනිබත් කරලා දාපු එක. (මේ නවකතාවේ ඒක ඉතාම අපූරුවට විස්තර කරනවා). ඒ වගේම මාඝගේ දෙවිවරුන් වුණේ දකුණු ඉන්දියාවේ දෙවිවරුන් නිසා ඒ කාලයේ පොළොන්නරුවේ තිබුණු හින්දු සංස්කෘතියට පවා එයා වෛර කළා. රටක සංස්කෘතිය පෙරළා දාන්න නම් පහසුම දේ රටේ ජනතාවගේ ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වූ පොත් පත් විනාශ කිරීම බව ඒ ඈත අතීතයේ දී පවා කාලිංග මාඝ දැනගෙන හිටියා. මේ කාරණාව අද දවසට ගැලපුවාම ගන්න පුළුවන් දේ තමයි අද දවසේ සංස්කෘතියක් විනාශ කරන්න පොත් පත් ගිනි තියන්නම ඕනේ නැහැ. පොත් පත් නොකියවන ජනතාවක් බිහිකළාම හොඳටෝම ඇති. පොත් පත් නොකියවන පරපුරක් බිහිවීමේ පල විපාක අද අපි හොඳටම අත් විඳිනවා. පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න බාගෙට බාගයක් සාමාන්‍ය පෙළ සමත් නැහැ කියන ප්‍රසිද්ධ කාරණාවම ඇතිනේ රටේ තත්ත්වය ගැන හිතාගන්න. ‘අද දවසේ කියවන්නා, හෙට දවසේ නායකයා’ (Today a reader, tomorrow a leader) කියලා ඇමරිකානු සමාජ ක්‍රියාකාරිනියක් වුණු මාග්‍රට් ෆුලර් වරක් ප්‍රකාශ කළා. ඒ වගේම තමන් ඉගෙන ගත්ත හැම දෙයක්ම තමන් ලබා ගත්තේ පොත් පත්වලින් කියලා ඒබ්‍රහම් ලින්කන් ප්‍රකාශ කළා. ඒත් මේ කියමන අපේ රටට ගැලපුවොත් නම් ‘අද දවසේ තක්කඩියා, හෙට දවසේ පාලකයා’ කියලා විතරමයි කියන්නට පුළුවන්.
මේ වෙලාවෙදි මතක් වෙනවා බොහොම ඉස්සර පුංචි කාලයේ දී කියවපු ගී ද මෝපසාන්ගේ කෙටි කතාවක්. කතාවේ නම මතක නැහැ. ඒත් කතාව ගලා ගෙන යන්නේ කාත් කවුරුවත් නැතිව හුදෙකලා වෙච්ච චරිතයක් ගැන. හැම අතකින්ම පීඩනයට පත් වෙලා ඉන්න මේ තැනැත්තා, තමන් ජීවත් වෙන සමාජයෙන් මිදිලා හිරේට ගියොත් කිසියම් සැනසීමක් ලැබේවි කියලා හිතලා, පොලිසියට අහුවෙන්න හිතාගෙනම සුළු සුළු හොරකම්, සුළු සුළු සිද්ධීන්වලට පැටලෙනවා. ඒත් ඒ හැම උත්සාහයක්ම ව්‍යර්ථ වෙලා ගිහින් අන්තිමේදී වෙහෙසට පත්වෙලා ගහක් යට ඉඳගෙන ඉන්න කොට අසල්වැසි මන්දිරයකින් සංගීත නාදයක් ඇහෙනවා. මේ සංගීතය එයාව කොයි තරම් දුරට මුදු මොළොක් කරලා, හිතේ තිබුණු සියලු අසහනකාරී හැඟීම් තුරන් කරලා දැම්මාද කියනවා නම් ඒ සංගීතය රස විඳීමෙන්ම පමණක් එයා වෙනස්ම තැනැත්තෙක් බවට පත්වෙන්නට හිතා ගන්නවා. (ඒත් අවාසනාවකට වගේ යහපත් මිනිහෙක් බවට පරිවර්තනය වුණු ඒ තැනැත්තාව අන්තිමේ දී පොලිස් අත්අඩංගුවට පත් වෙන්නේ සංගීත නාදය ගලාගෙන ආව මන්දිරය කොල්ල කන්නට උත්සාහයක නිරත වුණා කියලා සැක කරලයි).
ටික කාලයකට කලින් සම්මාන පිට සම්මාන ලබමින් අතිශයන්ම ජනප්‍රිය වෙච්ච The Reader කියන සිනමා පටයට පාදක වුණේ මේ විදියට පොත් පත් කියවන්න සැබෑ ආසාවෙන් පසුවුණු, ඒත් නාසි හමුදාවේ හිටපු අපකීර්තිමත් කාන්තාවක් ගැන. සැබෑ සිදුවීම් පෙළක් පදනම් කරගෙන නිර්මාණය වුණු මේ අති විශිෂ්ට සිනමා පටයේ සිටින ඒ කාන්තාව යුදෙව්වන් සිය දහස් ගාණකට වධ හිංසා පමුණුවන්නට මුල් තැනක් ගත්ත අපකීර්තිමත් චරිතයක් වුණත්, ඇය පොත් පත් කියවන්න ‍නොතිත් ආසාවෙන් පසුවුණු ගැහැනියක්. ඒත් පොත් පත් කියවන්නට අකුරු නොදන්නාකම නිසාම ළාබාල තරු‍ණයෙකුට ලිංගික අල්ලස් දෙමින් ඇය විශ්ව සාහිත්‍යයේ විශිෂ්ට කෘතින් ඔහු ලවා තමාට කියවා ගන්නවා.
උසස් සංගීතයෙන්, උසස් පොත පතකින් එහෙමත් නැතිනම් සරලව කියනවා නම් රස වින්දනය කියන කාරණාව තමන්ගේ හිත තුළ වගා කරගැනීම තුළින් ජීවිතය වෙනස් කරගත්ත මිනිස්සු ඉතිහාසය පුරා වගේම වර්තමානයේත් ඕනෑ තරම් හමුවෙනවා. බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ දැක්වෙන විදියට ඉදලකින් අපූරු රටාවකට අමදලා තියෙන විහාර මළුවේ, ඒ අපූරු රටාව ගැන මෙනෙහි කිරීමෙන් පමණක්ම එක්තරා හිමිනමක් රහත් භාවයට පත්වෙනවා. ගැමි ළියකගේ ගොයම් කවියක මිහිර විඳීමෙන් ඒ කෙත් යාය අසලින් වඩිමින් හිටිය හිමිවරු රහත් භාවයට පත් වූ හැටි බෞද්ධ කෘතිවල සඳහන් වෙනවා.
ඒත් රසවින්දනය කියන එක කාටවත් දෙන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. ඒත් තමන් තුළ රස වින්දනය ගැන පුංචි හරි හැඟීමක් තියෙනවා නම් ඒක දියුණු කරගන්න තමන්ටම පුළුවන්. බටහිර රටවල බොහොමක් සරසවිවල රස වින්දනය ගැන වගේම නිර්මාණාත්මක ලේඛනය ගැන උපාධි පාඨමාලා තියෙනවා. රස වින්දනය, ලේඛන කලාව තමන් තුළ පිහිටලා තියෙන කෙනෙකුට මේ පාඨමාලාවලින් ඇත්තටම උපරිම ඵල නෙලා ගන්න පුළුවන්.
පොත් පත් කියවන්න ඇතැම් අය අකමැති වෙන්න බලපාන හේතු ගැන අපූරු තොරුතුරු විවිධාකාර පර්යේෂණ මගින් එළිදරවු වෙලා තියෙනවා. ඒකට මූලිකම හේතුවක් තමයි පුංචි කාලයේ දී පොත් පත් කියැවීමේ පරිසරයක් තමන්ට අහිමි වීම. ඒ වගේම රස වින්දනය කියන කාරණාව නිසියාකාරව ළමා වියේදී නොලැබීමත් ඒකට හේතුවක් කියලා පර්යේෂකයන් පෙන්වලා දෙනවා. ඒත් තමන් වැඩිහිටියන් බවට පත් වූ පසුව ඒ අභියෝග සිය උත්සාහයෙන් ජය ගන්න පුළුවන් වුණත්, මොට වෙලා ගිය රස වින්දනය මුවහත් කරගන්න උවමනාවකුත් තියෙන්න ඕන බවයි පර්යේෂකයන් කියන්නේ. ඒ වගේම තමන් තුළ ඇති අදහස් මතවාද වෙනස් වෙනවාට බයෙනුත් පොත් පත් කියැවීමෙන් වැළකෙන පිරිසක් ඉන්න බව පර්යේෂකයක් පෙන්වා දෙනවා. ඒක වෙන කොයි රටකට කෙසේ වෙතත් දූපත් වාසී අපිට නම් පැහැදිලි ඇත්තක්. තමන්ගේ අදහස් මතවාද වෙනස් කරගන්නට තරම් විවෘත මානසිකත්වයක් තියෙන මිනිස්සු ඉන්නවා නම් එකම හොරු තක්කඩි රැළක් විවිධාකාර පක්ෂවලින් හැමදාමත් පාර්ලිමේන්තුවට රිංගන්න පුළුවන් පරිසරයක් නිර්මාණය වෙන්නේ නැහැනේ.
පොත් පත් කියවන්න තමන්ට වෙලාවක් නැහැ කියන කාරණාව නම් කිසිසේත්ම පිළිගන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. තමන්ගේ කාලයෙන් මිනිත්තු පහළොවක් එහෙමත් නැතිනම් පැය භාගයක් පොතක් කියවන්නට වෙන් කරගන්න බැරි තරමට අපි කවුරුත් කාර්යබහුල නැහැ. ලෝකයේ ප්‍රබලම රාජ්‍ය නායකයන් පවා පොත් පත් කියවනවා විතරක් නෙමෙයි, පොත පත ලියන එකත් කරනවා. ඇමරිකාවේ හිටපු ජනාධිපති බැරැක් ඔබාමා පවා බොහොම පොත පත කියවපු කෙනෙක් වගේම තමන්ගේ තනතුර දරද්දීම ළමා පොත් පවා රචනා කරපු කෙනෙක්.
මුළු ලෝකයේම කෝටිපතියන් අතර ඉදිරියෙන්ම ඉන්න වොරන් බුෆේ (Warren Buffet) කියන්නේ තමන් හැමදාම දවසේ සෑහෙන වෙලාවක් නිසංසලව වාඩි වෙලා කියවන්නත්, කියවපු දේ මෙනෙහි කරන්නත් පුරුදු වෙලා ඉන්නවා කියලයි. “මං ආදරය කරන්නේ ඒ විදියට ගත කරන ජීවිතයකට නිසයි මං එහෙම කරන්නේ ” කියලා ඔහු කියනවා. පොත් පත් කියවන්න දැඩිව ඇළුම් කරන ඔහු දවසකට පැය පහක්වත් පොත් පත් කියවන්න වෙලාව වෙන් කරගන්නවා කියලයි ඔහු කියන්නේ.

ඒ වගේම Microsoft සමාගමේ නිර්මාතෘ, ලොව ධන කුවේරයන් අතර ඉහළින්ම ඉන්න බිල් ගේට්ස් කියන්නේ තමන් අද මේ තත්ත්වය ඇවිත් තියෙන්නේ පුංචි කාලයේ ඉඳන්ම කියවන්න පුරුදු පුහුණු වෙච්ච හින්දා කියලයි. බිල් ගේට්ස් නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් පුවත්පතට කරපු සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී හෙළි කළේ තමන් වසරකට අඩුම තරමින් පොත් පනහක්වත් කියවනවා කියලයි. ලෝක ප්‍රකට ඇපල් සමාගමේ නිර්මාතෘ ස්ටීව් ජොබ්ස් තමන්ගේ ජීවිත කතාව විවරණය කරමින් ලිවුව පොත මිලියන ගණනින් අලෙවි වුණා.
ඒ විතරක් නෙමෙයි කාලය කන මෙවලමක් විදියට අපිම පත් කරගෙන තියෙන ෆේස්බුක් නිර්මාතෘ, ලොව ළාබාලතම කෝටිපතියා වන මාර්ක් සකර්බර්ග් පවා පොත් පත්වලට දැඩිව ඇළුම් කරන පුද්ගලයෙක්. බිල් ගෙට්ස් එක්ක මාර්ක් සකර්බර්ග් එකතු වෙලා හැම දෙනාටම කියවන්න නිර්දේශ කරපු පොත් පත්වල ලැයිස්තුවක් පවා අන්තර්ජාලයේ තියෙනවා. ජංගම දුරකථනයට එබීගෙන උදේට බීපු තේ කෝප්පය, දවල්ට කාපු බත් පිඟාන, රෑට ගිය පාටිය, කන්තෝරුවේ වැඩ කරන හැටි, අලුතින්ම ගත්ත වාහනය ගැන පිංතූර හැමෝටම පේන්න ප්රමදර්ශනය කරන ගමන්, එක ගෙයි එක වහළ යට ඉන්න අඹුසැමියන්ට ආදරෙයි කියන්න, එකිනෙකාට සුභ උපන්දිනයක් ප්රාෙර්ථනා කරගන්න පවා මුහුණු පොතට ගිහින් කිසිම තේරුමක් නැතිව අපි පැය ගණනක් නිකරුණේ කාලය මරා දාද්දී ඒ මෙවලම නිර්මාණය කරපු මාර්ක්, පැත්තකට වෙලා නිවීහැනහිල්ලේ පොතක් පතක් කියවනවා. මුහුණු පොත හරහා අපි එකිනෙකාගේ ඕපාදූප තලු මරමින් නිකමුන් බවට පත්වෙද්දී, මාර්ක් පොත පත හරහා තමන්ගේ ජීවිත පරිඥානය පුළුල් කරගන්නවා.
මේ වගේ උදාහරණ කියන්න ගියොත් නිමාවක් නැහැ. බැරැක් ඔබාමා, වොරන් බුෆේ, මාර්ක් සකර්බර්ග්, බිල් ගේට්ස්ලාට තමන්ගේ අති මහත් රාජකාරී කටයුතු මැද්දේ නිදහසේ පොතක් කියවලා රස විඳින්න වෙලාව හොයා ගන්න පුළුවන් නම් අපිටත් ඒකට බැරි කමක් නැහැ. ඒත් ඒකට පුරුද්දක් එහෙමත් නැතිනම් පොතක් පතක් රස විඳින්න උවමනාවකුත් තියෙන්න ඕනේ.
කොහොම වුණත් පොතක් පතක් රස විඳින්න හැමෝටම බැරිවීම ගැන පර්යේෂකයන් තවත් අපූරු කරුණු කාරණා කිහිපයක් එළි කරනවා. මේ විදියේ පර්යේෂණ කණ්ඩායමකට නායකත්වය දුන්නු එක් පර්යේෂකයෙක් මෙහෙම කියනවා, “ කතාන්දර වලට අපි හැමෝම ආසයි. කතාන්දර කියවන්න කෙනෙක් අකැමැතියි කියන්නේ තාමත් එයාට ගැලපෙන කතාව හොයා ගන්න බැරි වෙලා කියන එකයි. එහෙමත් නැතිනම් එයාට ගැලපෙන පොත තාමත් එයාගේ අතට පත්වෙලා නැහැ කියන එකයි ”.
ඒත් මීට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කතාවක් තවත් එක් පර්යේෂණ කණ්ඩායමක් කෙටියෙන් මෙහෙම විස්තර කරනවා.
“ හැමෝම චීස් වලට ආස නැහැ… ඒ ඇයි…? පොත් පත් කියවීමත් ඒ වගේ තමයි ”.

ඒ දිවයිනට මා, පා කර හරින්න

ළා කොළ පාට පසුබිමක කරත්ත රෝදයක් එක්ක සෙල්ලම් කරන පිරිමි ළමයෙකුගේ රූපයක් ඇදපු පිටකවරයක් තියෙන පොතක් බොහොම ඈත කාලයක කියවන්නට ලැබුණා. ඒ කියන්නේ අවුරුදු තිහකට විතර කලින් පාසලේ ඉහළ ප්‍රාථමික පංතිවල ඉගෙන ගන්න කාලයේ. නවකතාවක්ම නොවුණත්, නවකතාවකටත් වඩා රසවත් මේ පොත මතකයේ කොයි තරම් රැඳුණා ද  කියනවා නම් ඔය කිව්ව කවරයේ  පෙනුම විතරක් නෙමෙයි සිය ගණනක් පුස්තකාල පාඨකයන්ගේ අතින් අතට ගිහින් පොතේ කවරයේ තැනින් තැන මතුවෙලා තිබුණු කඩතොළු පවා තාමත් අද වගේම මතකයි. මේ පොත පරිවර්තනයක්. පරිවර්තනයේ නම මා පයට තණ නිල්ල. පොත පරිවර්තනය කරලා තිබුණේ නිව්ටන් ජයසේන කියලා මහත්මයෙක්.

මේ පොත ගැන මතකය ආපහු අලුත් වුණේ අහම්බෙන්. එදා කියවූ සිංහල පරිවර්තනය ඉතාම ඉහළ මට්ටමින් තිබුණත්, පොතේ මුල් ඉංග්‍රීසි පොත කියවන්නට තිබුණා නම් හොඳයි කියලා පහුගිය දවසක අහම්බෙන් හිතුණා. ලංකාවේ ඈත පිටිසර ගමක් ගැන, අවුරුදු අසූවක් තරම් ඈත අතීතයේ දී ලියැවුණු මේ වගේ පොතක් බටහිර රටක පුස්තකාලයක තියෙන්නට ඉඩක් නැති බව හිතුණත්, පොත ගැන පුස්තකාලයෙන් විපරම් කළා. මාව පුදුමයට පත් කරමින් ඒ පොත මං ජීවත් වෙන ප්‍රාන්තයේ එක්තරා සරසවියක පුස්තකාලයක තියෙන බව අන්තර්ජාලයෙන් දැන ගන්නට ලැබුණා. ලෝකයේ දෙවැනි විශාලතම රට වෙච්ච කැනඩාවේ මං ජීවත් වෙන බ්‍රිටිෂ් කොළොම්බියා ප්‍රාන්තය විතරක් ලංකාව වගේ පහළොස් ගුණයක් විශාලයි. ඉතින් මේ පොතේ පිටපතක් තිබුණේ මං ජීවත් වන වැන්කුවර් නගරයට බොහොම ඈත තැනක සරසවියක පුස්තකාලයේ විතරයි. තමන්ට ආසන්න පුස්තකාල කිසිවක නැති පොතක්, දුර බැහැර පුස්තකාලයකින් හෝ නොමිලයේ ගෙනැවිත් දීමේ අපූරු සේවයක් කැනඩාවේ පුස්තකාල සේවාව ක්‍රියාත්මක කරන නිසා අන්තර්ජාලය ඔස්සේ මා ඉල්ලුම් කළ ඒ පොත සතියක් දෙකක් යන්නටත් කලින් මගේ අතටම ලැබුණා.

Grass for my Feet කියන මේ මුල් ඉංග්‍රීසි පොත අතට ලැබුණාම මට දැනුණේ ඉතාම හිතවත් මිතුරෙක් හමුවුණා වගේ හැඟීමක්. ඒ හැඟීම තවත් තීව්‍ර වෙලා ඇත්තටම කියනවා නම් ලංකාවේ ඒ ඈත පිටිසර ගම්මානයට ගොඩ වැදිලා මේ ලේඛකයාත් එක්ක ඒ ගම්මානයේ අඩිපාරවල් ඔස්සේ ඇවිද ගෙන යනවා වගේ හැඟීමක් ඇති වුණේ මා අතට පත්වෙච්ච පොත අතිශය පෞරාණික අගයකින් යුක්ත වෙච්ච නිසයි. සුදෝ සුදු පාට පිටුවලින් යුක්තව, විවිධාකාර වර්ණවත් කවරවලින් අපේ අතට අද දවසේ පොත් පත් එක්ක ගත්තම මේ පොත අතට ගත්තම ඇතිවුණේ වචනයෙන් විස්තර කරන්නට බැරි තරම් බැතිමත් හැඟීමක්. මේ පොත මුල්ම වරට බ්‍රිතාන්‍යයේ දී මුද්‍රණය වෙලා තියෙන්නේ 1935 වසරේ දී. මගේ අතට පත් වෙච්ච පොත ඒකේ තුන්වැනි මුද්‍රණය විදියට 1943 දී නිකුත් කරපු පොතක්. ලංකාවේ ඈත පිටිසර ගමක් ගැන ලියැවුණු පොතක් මහා බ්‍රිතාන්‍යය වගේ රටක අවුරුදු අටක් වගේ කෙටි කාලයක් ඇතුළත දී තුන් සැරයක්ම මුද්‍රණය කරන්නට සිදු වුණා කියන එක තරමක විස්මය දනවන කාරණාවක් වගේම එදා මේ පොත කොයි තරමක් නම් ජනප්‍රිය වෙන්නට ඇතිද කියන එකත් ඒකෙන් කියැවෙනවා.

 

1943 වසරේ දී නිකුත් කෙරුණු මගේ අතට ලැබුණු පොත තුළ තිබුණේ කෞතුකාගාර පුස්තකාලයක තැන්පත් කර තියෙන මහානුභාවසම්පන්න පොතක ගති ලක්ෂණ. පොත දිග හරිද්දිම දැනුණු සැබෑ පොතක පිටුවල තීන්ත සුවඳ, පැරණි පන්නයේ අතීත පිටුවල මුහුවුණු මටසිළුටු ස්පර්ශය, පැරණි මුද්‍රණවලට ආවේණික වෙච්ච අපූරු අංග ලක්ෂණ නිසා පොත කියවන්නට කලින් ඒකේ සුවඳ, පෞරාණික රසය විඳින්න මං සෑහෙන වෙලාවක් ගත කළා. පොත කොයිතරමක් නම් පැරණි වුණත්, එදා පාසලේ දී මං කියෙව්ව පරිවර්තන පොතේ කවරයෙයි, ඇතුල් පිටුවලයි තිබුණු විදියේ කඩතොළු කිසිම දෙයක් මේ පොතේ තිබුණේ නැහැ. මුද්‍රණයේ පෞරාණික ස්වභාවය හැරෙන්නට පොතේ පිටුවකටවත් කිසිම හානියක් වෙලා තිබුණේ නැහැ.

මේ පොත ගැන මේ විදියේ සටහනක් ලියන්නට හිතුණේ පොත ආපහු කියැවීමෙන් ලැබුණු ආස්වාදයටත් වඩා, මං කිසිදාක දැක නොතිබුණු දේවල් කිහිපයක්ම මේ පොතේ මට දකින්නට ලැබුණු නිසයි. මේ පොත නිකුත් වෙලා තියෙන්නේ දෙවැනි ලෝක යුද්ධයේ සෙවණැලි වැටෙමින් තිබුණු කාලයක. ඒ නිසා මේ පොතේ කවරයේ බීබීසී සේවාව සම්බන්ධයෙන් කළ අපූරු විස්තරයක් අඩංගු වෙනවා. මිත්‍ර හමුදාවන්ගේ සැබෑ තොරතුරුත්, යුද්ධයේ නවතම තොරතුරුත් දැනගන්න බීබීසී සේවාවට ඇහුම්කන් දෙන්න කියන විස්තරය පොතේ කවරයේ බොහොම විස්තරාත්මකව සටහන් වෙලා තියෙනවා. සාහිත්‍ය කෘතියක මේ විදියට යුද්ධය වෙනුවෙන් නිල ප්‍රචාරයක් සිදු කරලා තියෙන හැටි මං දැක්කේ මුල්ම වතාවටයි. ඒත් එය කතුවරයාගේ හෝ පොත ප්‍රකාශයට පත් කර තිබූ ලන්ඩනයේ Edward Arnold නම් ජනප්‍රිය පොත් ප්‍රකාශන සමාගමේ උවමනාවට වූවක් නොව යුද සමයේ පැවැති නීති රීති මත සිදුවූවක් බව පැහැදිලියි. ඒකට හේතුව මේ පොත මුද්‍රණය කර ඇත්තේ යුද නීතිරීතිවලට අනුකූලව අඩුම ආර්ථික පිරිවැයක් දරන කඩදාසි හා මුද්‍රණ ශිල්ප ක්‍රමවලින්ය කියන සහතිකයත් පොතේ පැහැදිලිවම සටහන් කර තියෙන නිසයි.

 

 

පිටු 230 කින් යුත් මේ කුඩා පොතේ එදා මිල කීයක් වුණා ද කියන එක නම් කවරයේ සටහන්ව තිබුණේ නැහැ. ඒත් පොත ඇතුළේ තිබිලා හරිම අපූරු වෙනත් සිහිවටනයක් නම් හමුවුණා. ඒ තමයි ලන්ඩනයේ බස් ටිකට් පතක්. මේ ප්‍රවේශ පත්‍රයේ අවුරුද්ද සටහන් වෙලා නැතත් පොත තරමටම ටිකට් පතත් පෞරාණික බව නම් පැහැදිලිවම පේනවා. දශක ගණනාවක අතීතයක් පුරා මේ පොත ඇතුළේ සුරක්ෂිතව රැදුණු මේ ප්‍රවේශ පත්‍රයේ ගාස්තුව සටහන් වෙලා තියෙන්නේ පැන්ස පහක් විදියට. පැන්සය හදුන්වන පැරණි මිල ක්‍රමය වන D අකුර තමයි ඒකේ සටහන් වෙලා තියෙන්නේ.

මේ කිව්ව හැම දෙයක්ම පොතේ ඉපැරණි ස්වභාවය හා එහි විශේෂ ලක්ෂණ ගැන කියන දේවල්. ඔන්න දැන් තමයි පොතේ  අන්තර්ගතයත්, කතුවරයා ගැනත් සිත් ඇදගන්නා සුළු දේවල් කියන්නට යන්නේ.

මේ පොතේ සටහන් වෙන්නේ ගෙවුණු සියවසේ මුල්ම කාලයේ දී, ලංකාවේ දකුණු බඩ ගාල්ලට කිට්ටුව තියෙන ඌරල කියන ගමත්, ඒ ගමේ ජීවත් වෙච්ච ගම්මුන්ගේත් යටගියාව ගැනත් රසවත් තොරතුරු සමුදායක්. ගමේ සිරියාව, මිනිස්සුන්ගේ ජීවනෝපාය, ආගමික කටයුතු හා වතාවත්, ගැමිකතා, එදිනෙදා ජීවිතයේ ස්වභාවය, බලි තොවිල්, හදි හූනියම් විතරක් නෙමෙයි මිනීමැරුම් ගැන පවා තොරතුරු මේ පොතේ අපූරුවට ලියැවිලා තියෙනවා. පොතේ කතුවරයා වන ජිනදාස විජයතුංග මහතා උපත ලබලා හැදිලා වැඩෙන්නේ මේ ගමේ. ඒත් පසු කාලයක ඔහු බ්‍රිතාන්‍යයේ ස්ථිර පදිංචියට යනවා. තමාට අහිමි වී ගිය ඒ අතීත වසන්ත සමය සිහිපත් කරමින් ලන්ඩනයේ දී තමයි ඔහු මේ පොත නිකුත් කරන්නේ. මේ පොත නවකතාවක් නෙමෙයි. නිකම්ම නිකම් සිහිවටන එකතුවකුත් නෙමෙයි. ඒත් නවකතාවකටත් වඩා රසවත්, චරිත කතාවකටත් වඩා නැවුම් හරිම අපූරු පොතක්. ඒ නිසාම පොත කියවද්දී ගමේ ජීවන සුවඳ වගේම ගැමියන්ගේ හෘදයාංගම උණුසුම හදවතට දැනෙනවා. කතුවරයා තමන්ගේ කුඩා අවදියේ ජීවන අත්දැකීම් අප හා බෙදා හදා ගන්නේ කියවන පාඨකයාත් ඒ ගමේම තවත් එක් ගැමියෙක් බවට පත් කරමින්.

මෙහි කතුවර ජිනදාස විජයතුංග මහතා උපත ලබන්නේ 1902 වසරේ දී ඌරල කියන ගම්මානයේ දී. ඔහු බ්‍රිතාන්‍යයට සංක්‍රමණය වෙන්නේ 1931 වසරේ දී. ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයෙකු විදියට සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කරන විජයතුංග මහතා රවීන්ද්‍රනාත් තාගෝර්තුමන්ගේ පෞද්ගලික ඉල්ලීම මත ඉන්දියාවේ ශාන්ති නිකේතනයේ ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයෙකු ලෙසත් කටයුතු කරනවා. කල්කටා සරසවියේ විභාග පරීක්ෂකවරුන්ගේ මණ්ඩලයේ පවා සාමාජිකයකු වන ඔහු එස් ඩබ්ලිව් ආර් ඩී බණ්ඩාරනායක ප්‍රමුඛ ප්‍රකට රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයන් හා පවා සමීප ඇසුරක් පැවැත්වූ තැනැත්තෙක්.

ග්‍රන්ථ ගණනාවක කතුවරයා වන ඔහු ලන්ඩන් ටයිම්ස්, නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් ආදී ප්‍රමුඛ පෙළේ මාධ්‍ය ආයතනවල සම්මානනීය ජනමාධ්‍යවේදියෙකු ලෙසත් කටයුතු කරනවා.

වියපත්ව සිටි විජයතුංග මහතා පෞද්ගලිකව හමු වී කතා බහ කළ තොරතුරු සමුදායක් එක්කරමින් ආචාර්ය තිලක් ප්‍රනාන්දු වෙබ් අඩවියකට ලියූ ලිපියක් ඔහු ගැන තොරතුරු සොයා බලද්දී මට අහම්බෙන් හමුවුණා. තමාට විජයතුංග මහතා හමුවන විට ඔහු 86 හැවිරිදි වියෙහි පසු වූ බවත්, ඔහු අතිශය මිත්‍රශීලී, සුහද හා ප්‍රසන්න මිනිසෙකු වූ බවත් ආචාර්ය තිලක් ප්‍රනාන්දු මහතා තම ලිපියේ විස්තර කර තියෙනවා. තමා ඔහුව හමුවූයේ උතුරු ලන්ඩනයේ ඔහු දිවි ගෙවූ කුඩා හුදෙකලා නවාතැනක දී බව පෙන්වා දෙන ආචාර්ය ප්‍රනාන්දු එවන් වූ උත්තුංග චරිතයක් එවැනි හුදෙකලා කාමරයක තනි වී ජීවත් වීම තමා මවිතයට පත් කළ බවත් පෙන්වා දෙනවා.

මා අතට පත් වූ විජයතුංග මහතාගේ ඉංග්‍රීසි පොත ඔහු පිළිගන්වා තිබුණේ තමන්ගේ මෑණියන්ටයි. පොතට ඔහු පෙරවදනක් ලියා තිබුණේ නැහැ. ඒත් ඒ වෙනුවට ඔහු කවි දෙකක් පමණක් සටහන් කර තිබුණා. බෙහොම හෘදයාංගම ඒ කවි දෙක,පොත පුස්තකාලයට භාර දෙන්නට කලින් පිටපත් කරගන්නට සිටියත් ඉතාම අවාසනාවන්ත ලෙස එය මග හැරී ගියා. ඒත් ඔහු ඒ එක් කවියක් අවසන් කර තිබුණේ Drift me to that country (ඒ දිවයිනට මා පාකර හරින්න) කියන වාක්‍යයෙන් බව නම් හොඳටම මතකයේ රැදුණා. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයන් ඇසුරු කරමින් මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ ජීවත් වුණත් ඔහුගේ හදවත හා මනස තවමත් රැඳී තිබුණේ තමාගේ ළමා විය ගෙවී ගිය ලංකාවේ ඒ  පිටිසර ගම්මානයේ බවට ඊටත් වඩා කුමන වූ සාක්ෂියක් ද..?

මිය යන්නට පෙර ඔහු යළි තම මව්බිමේ පදිංචියට පැමිණි බව මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ විද්‍යාර්ථින් ගැන තොරතුරු පළවන වෙබ් අඩවියක පළ වී තිබෙනු මා දුටුවත් ඔහුගේ අවසන් කාලය පිළිබද වැඩිමනත් තොරතුරු සොයා ගන්නට මට හැකි වූයේ නැහැ.

ජිනදාස විජයතුංග මහතාණෙනි, ඔබට නිවන් සුව…!

අත් පටලා තුරු අතරින් දිව යමුදෝ… සිරිපොද වැස්සේ අපි තෙමිලා ගුලිවෙමුදෝ…!

video-F.jpg

ලංකාවේ ජීවත් වෙන මගේ සමීපතම ඥාතියෙක්, මේ ගෙවී යන වසන්තයේ කෙටි සංචාරයකට කැනඩාවට ආවා. මලින් පලින් පිරුණු මේ වසන්ත සමයේ කැනඩාවේ තමන්ට අත්විඳින්නට ලැබුණු හැම අත්දැකීමක්ම හරිම  ආස්වාදයකින් රසවින්ත්, දවස සම්පූර්ණ වන්නට නම් තවත් එක් දෙයක් ඔහුට නැතිවම බැරි වුණා. ඒ ලංකාවේ රූපවාහිනිය, විශේෂයෙන්ම ප්‍රවෘත්ති විකාශය නැරඹීමයි. මා ජීවත් වන වැන්කුවර් නගරයත්, ලංකාවත් අතර පැය දොළහක පමණ කාල පරතරයක් තියෙන නිසා මගේ ඥාතියා වෙනුවෙන් වැන්කුවර් හි පිහිටි මගේ නිවසේ බොහොම වෙලාවට උදේට දවස පටන් ගන්නේත්, දවස අවසාන වෙන්නේත් ලංකාවේ රූපවාහිනී නාළිකාවක් විකාශය වෙන ගමන්. මගේ ඥාතියා බලන්නට පුරුදු වෙලා හිටිය එක් විශේෂ රූපවාහිනී නාළිකාවක් තිබුණා. ඒ නිසා නිතර දෙවේලේ මගේ නිවසේ විකාශය වුණෙත් කොම්බුවකින් පටන් ගන්න නමක් කියෙන මේ නාළිකාව තමයි. විකාශය ආරම්භ වුණු මොහොතේ පටන් දුරස්ථ පාලකයෙන් රූපවාහිනිය නිවා දමන කල්ම මේ නාළිකාව කොයි තරම් කන්දොස්කිරියාවක් ද කියනවා නම් මේ නාළිකාව විකාශය වෙද්දී පොතක් පතක් බලන්නවත්, අඩුම තරමින් වෙනත් කිසිම කාර්යයකට හිත යොදවනවා තියා ඒ ගැන හිතන්නටවත් බැහැ. ඒ නිසා ලංකාවේදීවත් රූපවාහිනිය නැරඹීම ඇබ්බැහියක් වෙලා නොතිබුණු මටත්, ලංකාවේ රූපවාහිනිය නැරඹීම මේ කාලය තුළ අනිවාර්ය අංගයක් බවට ඉබේටම පත් වුණා.

මේ නාළිකාවේ උදෙන්ම පටන් ගන්නේ පත්තර කියවිල්ල. පත්තරවල මුල්පිටුවේ ප්‍රවෘත්ති සිරස්තලය කියවන නිවේදකයා ඊට පස්සේ ඒ සිරස්තලය ගැන තමන්ගේ මතය කියවන්න සෑහෙන වෙලාවක් ගන්නවා. ප්‍රේක්ෂකයා කැමති වුණත්, නැතත් කිසිම ගැලවිල්ලක් නැහැ… මේ නිවේදකයාගේ දිග හෑල්ල මුළු රටම අහගෙන ඉන්න ඕනේ. ඒ කියන්නේ කිසියම් ප්‍රවෘත්තියක් ගැන අපේ හිතේ කුමන ආකාරයක මතවාදයක් තිබුණත්, ඒ වගේම ප්‍රවෘත්තියට අදාළ කාරණාව සම්බන්ධයෙන් විශේෂඥ දැනුමක් තිබුණත්, ප්‍රවෘත්තිය ගැන ඔබ අහන්නට ඕනේ ඒ නිවේදකයාගේ මතයට යටත් වෙලයි. ප්‍රවෘත්තිය අරබයා ඔහු කරන නීරස කියවිල්ල තුළින් ඔහුගේ දේශපාලනය මෙන්ම ඔහුගේ චින්තනයේ දිග පළල හොදින්ම පැහැදිලි වෙන නිසා මේක හරියට මොනර නැටුමකට සමානයි. කොහොම වුණත් රටේ හැම ක්ෂේත්‍රයක් ගැනම ඉහළම විශේෂඥ දැනුමක් තමන් සතුව ඇතැයි නිවේදකයා හිතාගෙන ඉන්න එක ගැනත් එක අතකින් පුදුමයක් නැහැ. ඒකට හේතුව රටේ බොහොමයක් නිවේදක නිවේදකයන් විතරක් නෙමෙයි පත්තර පිටුවල දිග හෑලි ලියා දමන වාර්තාකරුවන් හැම දෙනාම වගේ ඉන්නේ ඒ විදියේ සිහින ලෝකයක හින්දා. කොහොමටත් මාධ්‍ය ආයතන හිමිකරුවන්ට රටේ ජන විඥානය ගැනවත්, ඔය කියන මොනම අංශයක් ගැනවත් මෙලෝ දැනුමක් නැති නිසා මේ සෑම මාධ්‍ය ආයතනයක්ම බඩ පිනුම් ගහන හිස් පඹයන්ගේ තෝතැන්නක් වෙන්න පටන් ගත්තේ අද ඊයෙක ඉදලා නෙමෙයිනේ.

නිවේදක හාදයාගේ පත්තර කියවිල්ලෙන් පස්සේ ප්‍රවෘත්ති පටන් ගන්නවා. මළ මිණී, අ‍දෝනා වලින් පමණක්ම පිරුණු මේ ප්‍රවෘත්ති විකාශය හරියට ජයරත්න මල් ශාලාවේ සජීවීව රූගත කරන මෙගා නාට්‍යයක් වගෙයි. මෙගා නාට්‍යයක් වගෙයි කියලා කිව්වේ හැමදාමත් විකාශය වෙන්නේ එකම මාතෘකා ටිකක්, එකම මූණත් තහඩු ටිකක් නිසයි. අදෝනාවන්, විලාපයන්, කෑගැසීම්, බැන අඬගැසීම් හැරුණාම වෙන කිසිම දෙයක් මේ මුළු ප්‍රවෘත්ති විකාශය තුළම නැහැ. පටන් ගත්ත මොහොතේ ඉඳන් අවසානය දක්වාම එකම කන්දොස්කිරියාවක්. ගත යුතු කිසිම හරවත් දෙයක් මේ මුළු ප්‍රවෘත්ති විකාශයේ කිසිම තැනක නැහැ. එක්තරා අවස්ථාවක පළිගැනීම සඳහා උණු වතුරෙන් පිළිස්සූ දියණියක් ගැන ප්‍රවෘත්තියක් මේ නාළිකාවේ විකාශය වුණා. ඉතාම සංවේදී වදන් යොදාගනිමින් මේ දැරිවියගේ පිළිස්සුණු අඟ පසඟ පෙන්වමින් මේ ප්‍රවෘත්තිය කොයිතරම් අභිරුචියකින් හා තලුමරමින් විකාශය වුණා ද කියනවා නම් ශිෂ්ට සම්පන්න කිසිම මිනිසෙකුට ඔක්කාරයකින් තොරව ඒ ප්‍රවෘත්තිය නරඹන්නට පුළුවන් වුණා යැයි මට හිතුණේ නැහැ. රටේ සිදුවන සාහසික අපරාධවල ගොදුරු බවට පත්වූ අහිංසකයන්ගේ මළමිණී බොහොම සමීප රූප ඉදිරිපත් කරමින් මේ ප්‍රවෘත්ති විකාශය තුළ දී වෙන්දේසි කෙරෙන ආකාරය හරිම අශ්ලීලයි. මළ මිණී ජවනිකාවෙන් පස්සේ තම නාළිකාවට පමණක් ලැබුණු අතිවිශේෂ ප්‍රවෘත්තියක් විදියට තවත් විගඩමක් දවසක්   පෙන්නන්න පටන් ගත්තා.ඒ රජයේ වෛද්‍යවරුන් බොහොම දෙනෙක් සයිටම් ආයතනයට විරුද්ධව වර්ජනයක නිරත වෙමින් ඉන්නා මොහොතක රජයේ රෝහලක සේවය කරන වෛද්‍යවරයෙක් ගැන ප්‍රවෘත්තියක්. මේ වෛද්‍යවරයා පසුපස මේ නාළිකාවේ මාධ්‍ය නඩය හඹාගෙන යන්නේ පොලිස් බල ඇණියක් වගෙයි. වෛද්‍යවරයා වටකරගත්ත මාධ්‍ය නඩය, සෙසු වෛද්‍යවරුන් වැඩ වර්ජනයක නිරතව සිටියදී තමන් පමණක් රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කරන්නේ ඇයි දැයි තර්ජනාත්මකව ප්‍රශ්න කරන්නේ මේ ලොව ඇති බිහිසුණුම අපරාධකරුවා ඔහු බවට පත්කරමින්. වෛද්‍ය සංගමයේ ඉහළ නිලධාරීන්  වැඩ වර්ජනය අතරතුර කිසිදු හිරිකිතයකින් තොරව පෞද්ගලික වෛද්‍ය සේවාවේ නිරතව සිටියදී මේ අහිංසක වෛද්‍යවරයා නොමිළයේ සිය සේවය අසරණ රෝගීන් වෙනුවෙන් ලබා දීම බරපතල වරදක් බවට පත් කොට ‍මේ මාධ්‍ය නාළිකාව ඔහු කෙතරම් පීඩනයකට පත් කළාද කියනවා නම් අවසානයේ දී වෛද්‍යවරයාට රෝහලේ දොරටුවෙන් එළියට පැන සිය ගණනක් රථ වාහන සැරිසරන ජනාකීර්ණ මහාමාර්ගය හරහා වීදියේ අනෙක් කොටසට දිව යන්නට සිදුවුණා. දිව යන වෛද්‍යවරයා පසුපස සිය කැමරාව හඹා ගිය මාධ්‍ය නඩය තමන් මහත් වීරකමක් කළාක් මෙන් මේ ප්‍රවෘත්තිය විකාශය කරන ආකාරය දකිද්දීත්, ප්‍රවෘත්තිය කියවන නි‍වේදකයා ඊට තවත් පිළිකුල් ඌන පූරණයක් සපයපු හැටියි දැක්කම ලංකාවේ අපි ජීවත් වෙන්නේ ශිෂ්ට ලෝකයෙන් කොයි තරම් සියවස් ගණනක් ඈතින් ද කියලා මට හිතුණා. මට හොඳටම අමාරුයි පුතේ… ඒත් අපි මැරුණත් කමක් නැහැ මේ වර්ජනයට අපිත් එකඟයි… ප්‍රවෘත්තියෙන් පස්සේ අවුරුදු අසූවක විතර රෝගී මාතාවක් නාළිකාවේ මයික්‍රෆෝනයෙන් රටටම ඇහෙන්නට කිව්වා. රට කරවන ඒ ව‍ගේම බලයට පොරකන දේශපාලකයන්ගේත්, සයිටම් පාලකයන්ගේත්, වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේත් දේශපාලනය ගැන මෙලෝ හසරක් නොදත් අහිංසක රෝගී මව ගැන කිසිම පුදුමයක් නොසිතුණේ මුලු මහත් ලාංකීය සමාජයම චින්තනමය වශයෙන් රෝගීව ඔත්පල වෙලා ඉන්න මොහොතක මේ මහලු අම්මා පමණක් නිරෝගීව සිටින්නට කිසිම ඉඩකඩක් ති‍යෙන්නට හැකියාවක් නැති නිසයි. ඊට පස්සේ පටන්ගන්නේ දේශපාලකයන්ගේ බැන ඇඩගැසීම්වල වාරය. බලයේ ඉන්න. ඒ වගේම බලයට පොරකන නිලමැසි දේශපාලකයන්ගේ ගන්ධස්කාරය හැරුණාම , විදේශ කුමන්ත්‍රණ – බහු ජාතික අධිරාජ්‍යවාදී අතපෙවීම් වගේ හැමදාමත් පුරුදු වාග්‍‍කෝෂ‍ය,  උද්‍‍ඝෝෂණ, ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා ‍මේ හැම ‍දෙයක්ම එකම ගාල‍‍ගෝට්ටියක් මිසක් නිස්කලංක‍යෙන් බලන්නට කිසිම ‍දෙයක් ‍මේ මුලු මහත් ප්‍රවෘත්ති විකාශය තුළම නැහැ. ප්‍රවෘත්ති අතරතු‍රේ දී ‍පෙරදා රැ‍යෙහි දී විකාශය වූ ‍දේශපාලන විවාදයක ‍කොටසුත් අතරින් පතර විකාශය ‍කෙර‍නෙවා. ‍පාරට වීසි කරපු මස් කට්ටකට ‍පොරකන අයා‍ලේ යන බල්ලන් රැළක‍ගේත්, ‍‍දේශපාලන විවාදයට සහභාගි ‍වෙන ආණ්ඩු පක්ෂ‍යේත්, ඒකාබද්ධ විපක්ෂ‍‍‍යේත්‍ ‍දේශපාලුවන් අතරත් කිසිම ‍වෙනසක් දකින්නට නැහැ. උසස් පෙළ අසමතුන් සියයකට වඩා ගරු ගාම්භිරව දියවන්නාවේ සැරිසරන මෙවන් වූ රටක අපේ මුලු ජීවිත කාලය තුළම ශිෂ්ට සම්පන්න දේශපාලන විවාදයක් ලංකාවේදී නම් දකින්නට ලැබෙන එකක් නැහැ.

හැමදාමත් විකාශය ‍වෙන ප්‍රවෘත්ති අඩු වැඩි වශ‍යෙන් ඔන්න ඔ‍හොමයි. පුදුමයට කාරණාව නම් උ‍දේට පත්තර කියවන්නත්, ප්‍රවෘත්ති කියවන්නත්, ‍දේශපාලන වැඩසටහන් ‍මෙ‍හෙය වන්නත් ‍මේ හැම ‍දේකටම හැමදාම ව‍ගේ දකින්න ඉන්‍‍නේ එකම නි‍වේදක හාද‍යෙක්. ඔය කියන වැඩ සටහන් වලට අමතරව ‍තරු පංති‍යේ ‍හෝටල්වල සහ රථ වාහන ගෙන්වා බෙදා හරින ආයතනවල මූල්‍ය දායකත්වයෙන් ඒ ආයතනවල ප්‍රචාරක ව්‍යාප්තියක් දියත් කරන අතරේ රටේ රජමහා විහාර සහ ගම් නියම්ගම්වලට කැමරාව අල්ලමින් අපේ සංස්කෘතික අනන්‍යතාවන් සිය ප්‍රචාරක අරමුණ වෙනුවෙන් ගණිකා වෘත්තියේ යොදවන මෙලෝ රහක් නැති වැඩ සටහනකුත් ‍මේ හාදයා ‍මෙ‍හෙයවනවා. මේ හාදයා හැ‍රෙන්නට ‍වෙනත් කිසිම නි‍වේදක‍යෙක් ‍මේ නාළිකාවට නැද්ද කියලා මට හිතු‍ණේ ‍කොයි ‍වෙලා‍වේ ‍‍‍මේ නාළිකාව ක්‍රියාත්මක කළත් ‍බො‍හොමයක් ‍වෙලාවට දකින්නට ලැ‍බෙන්‍‍නේ ‍මේ නි‍වේදකයාම පමණක් නිසයි. ‍සියල්ල දත් ‍මේ නි‍වේදකයා‍ගේ ඉමක් ‍කොණක් නැති හිස් පණ්ඩිත පල්හෑලි අහ‍ගෙන ඉන්දැද්දී මට හිතු‍ණේ මේ හාදයාට අවුරුද්දකට බලය දුන්‍‍නොත් රට නිසැක‍යෙන්ම සුරපුරයක්ම‍ ‍කරන්නට බැරි කමක් නැතිද කියලයි.

ප්‍රවෘත්ති වලින් පස්‍‍සේ ‍ටෙලි විගඩම් සමුදායක්ම විකාශය ‍කෙ‍රෙනවා. ‍මේ හැම වැඩසටහනක්ම ‍මෙ‍‍හෙය වන්නන් විතරක් ‍නෙ‍‍මෙයි සහභාගි වන ‍බො‍හොම ‍දෙ‍නෙකුත් එකම ‍කෝලම් මඩුවක ‍කෝලම්කරුවන් ව‍ගෙයි. කිසිම දවසක නම අසා නැති නළු‍වෙක් යැයි කියන නළු‍වෙකු ‍වේදිකාවට කැඳවපු නි‍වේදකයා ‍තවත් ‍කෙල්ලන් ‍දෙන්‍නෙක් සමඟ නටමින් ‍වේදිකාවට පිවිසි මේ ()ප්‍රසිද්ධ නළුවා‍ගේ බඩ අතාගමින්  ‍මොකද දැන් ‍මේ බඩ ඇවිල්ලා…? ”යැයි කියද්දී නළුවාද නටමින්ම නි‍වේදකයා‍ගේ බඩ අතාගාමින් ඇයි ‍මේ ඔයා‍ගේත් බඩ ඇවිත් ති‍යෙන්‍‍නේ යැයි කියද්දී එම වැඩසටහනේ සංගීතය මෙහෙවන ප්‍රසිද්ධ සංගීත ශිල්පියා ද හුනස්නෙන් නැගට සිය උදරයේ ප්‍රමාණය පෙන්වන්නට පටන් ගත්තා. මේ විදියේ ඔක්කාරය දනවන වැඩ සටහනකින් පස්‍‍සේ පටන් ගත්තේ පුංචි දරුවන්‍‍ගේ රියලිටි ‍ෂෝ එකක්. පහ වසර ශිෂ්‍යත්වයටවත් ‍පෙනී ‍නොසිටි බව නිසැක පුංචි දැරියක් , මගෙ හද ඔබෙ සුව යහන තමයි – ඔබ ‍සොයනා කළු ‍කෙල්ල මමයිගීතය ගායනා කිරීමෙන් පස්සේ ඒ වගේම තවත් පුංචිම දියණියකුත්, පුතෙකුත් පෙම් යුග ගීයක් ගයන්නට ගත්තා. අත් පටලා තුරු අතරින් දිව යමුදෝ…සිරිපොද වැස්සේ අපි තෙමිලා ගුලිවෙමුදෝ…පෙම් සැඳෑව මේ සුරඟනා ලොවේ… යහන්තලා වේවිදෝ මන්දා යැයි පෙම් යුග ගීය ගැයූ දරුවන් දෙදෙනාත් අවුරුදු අවුරුදු දහයට අඩු වයසේ වෙන්න ඕනේ.

රෙදි හැට්ට සරොම් ඇදගත් පුංචිම දරු දැරියන් පිරිසක්, රටක් වටින කෙනෙක් එක්ක මටත් හනික දීග යන්න – අනේ තාම ආවෙ නැහැනේ මල් දුන්නෙන් වඩින ඉලන්දාරියා ගීතය ගයමින් රඟ දැක්කුවේ ගීතයේ ඒ ඒ ජවනිකාවලට සුදුසු අංග චලන විදහා පාමින්.

විනිශ්චය මණ්ඩලයේ අපූරු පැසසුම් මැද්දේ දරුවන් වේදිකාවෙන් බහිද්දී ආඩම්බරයෙන් කැමරාවට හිස යොමන මේ දරුවන්ගේ දෙමව්පියන් දුටු මට සිතුණේ මෙවන් වූ දෙමව්පියන් ලද දූ දරුවන් කවර නම් වූ පෙර පවක් කරන්නට ඇති ද කියලයි. මාතෘත්වය හා පීතෘත්තවයේ උත්තරීතරත්වය හදුනා ගන්නට තරම් මානසිකත්වයක් දෙමව්පියන්ට නැති නම් අඩුම තරමින් මේ (උගත්) විනිසුරු මණ්ඩලයවත් මේ දැන් දැන් එය පහදාදෙනු ඇතැයි සිතුණත් විනිසුරු මඩුල්ලෙන් ලැබුණේ තවත් එවැනි පෙම් ගී ගයන්නට ඇරයුමක් පමණයි.  

මේ බහුරූ කෝලම් ගැන කතාබහක යෙදෙද්දී මගේ මිතුරෙකු මට කීවේ වෙනත් රටවලත් දරු දැරියන් වැඩිහිටි ගීත ගායනා කරන නිසා එවැන්නක වරද කුමක්ද යන්නයි. ඒත් මගේ මිතුරා කල්පනාවට නොගත් යමක් තිබුණා. ඒ සෑම රටකටම ඒ රටට සුවිශේෂී වූ සාරධර්ම හා සංස්කෘතික පද්ධතියක් තියෙනවාය කියන කාරණයයි. (රැකගගන්න තරම් සාරධර්ම පද්ධතියක් අද අපේ රටේ තියෙනවාද කියන ප්‍රශ්නයට නම් පිළිතුරක් නැහැ) විවාහයට පෙර ලිංගික සබඳතා යන්න බොහෝ බටහිර රටවල අතිශය සාමාන්‍ය දෙයක් වුණත් ලාංකීය සමාජ පසුබිම තුළ එවැන්නක් අනුමත වන්නේ නැත. දෙමාපිය දූ දරු සබඳතා යුරෝපීය සහ බටහිර රටවල මිනුම් දඬුවලින් අපේ රටවල මැනෙන්නේ නැහැ. ඒත් ඒ රටවල සමාජය ඉදිරියට ගමන් කරන්නේ තමන් යා යුතු ගමන කුමක්දැයි හොඳින්ම දැන හඳුනා ගෙන නිසා මේ වගේ කරුණු කාරණා අරබයා එවැනි රටවල සමාජ ගැටුම් ඇතිවන්නේ හරිම කලාතුරකින්. ඒත් ගමන කුමක්දැයි නොදැන අයාලේ අතපත ගාන අපේ සමාජය තුළ සියල්ල ඇත්තේ කණපිට පෙරළිලා. පෙබරවාරි දහ හතරවැනිදාට යෙදෙන වැලන්ටයින් දිනය උදාහරණයක් විදියට අරගෙන බලමු. බටහිර රටවල් බොහොමයක මෙන්ම මා ජීවත් වන කැනඩාවේ ද වැලන්ටයින් දිනය සමරන්නේ ආදරය ප්‍රකාශ කිරීමේ දිනයක් ලෙසින් මිස පෙම්වතුන්ගේ දිනයක් ලෙසින් නෙමෙයි. මේ නිසා දෙමව්පියන් දරුවන්ට, දරුවන් දෙමව්පියන්ට, සිසුන් ගුරුවරුන්ට, මිතුරෙකු සිය සමීතම මිතුරෙකුට වැලන්ටයින් කාඩ් පතක්, චොකලට් එකක් හෝ මල් කළඹක් දීම සිය සුහදත්වය එහෙමත් නැතිනම් ළෙංගතුකම ප්‍රකාශ කරන සාමාන්‍ය දෙයක්. ඒත් බටහිරින් එන සියල්ල කණපිට පෙරළාගෙන මතුපිටින් අතපත ගාන අපි වැලන්ටයින් දිනය සමරන්නේ පෙම්වතුන්ගේ දිනයක් විදියට විතරමයි. මේ නිසාම ඔය කියන සෑම නාළිකාවක්ම පාහේ වැලන්ටයින් දිනයේ සරාගී කෝච්චි සවාරි, සමාජ ශාලා රැඟුම් ගැයුම් සංවිධානය කරනවා. විද්යුත් මාධ්‍ය නාළිකාවල මේ බලපෑම නිසා වැලන්ටයින් දිනය ලාංකීය සමාජයට අද බරපතල පිළිලයක් වෙලා. වැලන්ටයින් දිනයේ දී සිය කන්‍යභාවය අහිමි කරගන්නා ලාංකීය ළාබාල දැරියන්ගේ සංඛ්‍යාව අතිශය ඉහළ අගයක් ගන්නා බවත් එය වසරින් වසර බියජනක ලෙසින් ඉහළ යන බවත් සමාජ සමීක්ෂණ වාර්තා හෙළිදරවු කරනවා. ඒත් එවැනි ගැටලුවක් බටහිර සමාජයට නැහැ. 

අන්තර්ජාලය වගේම ෆේස්බුක් ආදී වූ සමාජ මාධ්‍ය ජාලාත් බටහිර හා යුරෝපීය රටවල සමාජගත වන්නේ සමාජීය දැනුමක් ද එක්කයි. අන්තර්ජාල පරිහරණයේ දී සිය පෞද්ගලිකත්වය සුරක්ෂිත කරගන්නා අතරේම ඒවායේ හානිකර විපාකවලින් ගැලවෙන ආකාරය ගැන දරුවන් දැනුවත් වන්නේ පාසල්වල දෙවැනි තුන්වැනි පංතියේ ඉඳන්මයි. මේ නිසාම ඒ වගේ කරුණු කාරණා දියුණු රටවල සමාජ අර්බුදයක් බවට පත්වෙලා නැහැ. ඒත් අන්තර්ජාලය ගැනවත්, එහි භාවිතය ගැනවත් කිසිම ආකාරයක ක්‍රමානුකූල ඉගැනීමකින් තොරව ගෙඩි පිටින් එය වැළඳ ගන්නා ලාංකීය සමාජයට ෆේස් බුක් පවා අද සමාජ අර්බුදයක්. ෆේස්බුක් නිසා සිදුවූ සොරකම් හෝ කොල්ලකෑම් පමණක් නෙමෙයි,  ජීවිත හානි කරගැනීම් පවා ගෙවී ගිය වසර පහක කාලය තුළ දී අතිශය ඉහළ අගයක් ගෙන තියෙනවා. වෛද්‍ය සිසුවියන් පවා ෆේස්බුක් හේතුවෙන් සිය දිවි නසා ගන්නවා නම් වෛද්‍ය උපාධිය දක්වා ඔවුන් ලද අධ්‍යාපනයේ හරයක් තියෙනවාද..?

කටේ කිරි සුවඳ තවමත් හමන මේ දරුවන්ගේ පෙම් ගී අසද්දී මගේ හිතට එක්වරම ඇතුලු වූණු තවත් සිදුවීමක් නම්  පහුගිය සතියක මාධ්‍ය වාර්තාවකින් එළිදැක්වුණු මා තිගැස්සූ එක් කාරණාවක්. මේ වනවිට ලංකාවේ ළමා ගබ්සා වගේම, ළමා උපත්පාලන සංඛ්‍යාව අතිශයින් ඉහළ යමින් පැවතීමයි ඒ. මේ අවුරුද්දේ ගෙවී ගිය මාස කිහිපය තුළදී දිඹුලාගල කලාපයේ පමණක් වාර්තා වූ අඩු වයස් ගැබ් ගැනීම් සංඛ්‍යාව 23ක්. දිඹුලාගල සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරිණිය පෙන්වා දෙන ආකාරයට ගිය වසරේ දී පමණක් දිඹුලාගල කලාපයේ සිදුකළ උපත්පාලන සංඛ්‍යාව 527ක්. මේ වසරේ දී මේ වනවිට එවැනි උපත්පාලන සංඛ්‍යාවන් 52 ක් සිදු කරලා තියෙනවා. මෙයින් බොහොම දෙනෙක් පාසල් යන වයසේ පසුවන දැරියන්. මේ එකම එක ග්‍රාම නිලධාරී වසමක් විතරයි. රටේ සමස්ත තත්ත්වය ගත්තොත් එය අතිශයින්ම බිහිසුණුයි. ළමා වියේ කඩුල්ල තවමත් පැන නොගිය දරු දැරියන් උතුම් මාතෘත්වය සහ පීතෘත්තවය දැරීම තබා ඒ ගැන වැටහීමක් පවා ඇති කරගන්නේ කොහොමද…? මේ හේතුව නිසාම ඔය කිව්ව දිඹුලාගල විතරක් දෙමව්පියන් අහිමි වූ දරුවන්ගේ ගණන සියයකට වැඩියි. සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරිනිය පෙන්වා දෙන තවත් බිහිසුණුම කාරණාව නම් තම දියණිවරුන්ට මේ උපත්පාලන සැත්කම්, ගබ්සා කිරීම්වලට අනුබල දෙන්නේ ඔවුන්ගේම මව්වරුන් වීමයි. තම දරුවන් රියැලටි ෂෝවලට යවා රටටම පෙනෙන්නට ඔවුන්ගේ ළමා මුවින් ශෘංගාරය වෑහෙන ගී ගයවන්නට හැකි දෙමව්පිය පරපුරක්  සිටින රටක අනාගතය කවර නම් වූ දිසාවකට පෙරළෙනු ඇතිද…?

දිගු කලකින් නොදුටු නිසා අසනීප වී සිටින තමා බලන්නට එන්නැයි තම දරුවන්ට ආයාචනා කරන පියෙකු තම ඡායාරූපය ද සහිතව තම දරුවන්ට ආයාචනා කරමින් කරන පුවත්පත් දැන්වීමක් රටේ ප්‍රධානතම ජාතික පුවත්පතක පළ වූයේ දින දෙක තුනකට පෙරදීයි. මාතෘත්වය සහ පීතෘත්වය සිල්ලරට ගිය යුගයක මින් පෙර නොදුටු මෙවන් දැන්විම්වලින් පුවත්පත්වල පිටු පිරෙන කාලය ළගාවන්නට තවත් වැඩි කාලයක් ගතවෙන එකක් නැහැ.

මේ විදියට නාළිකාවේ වැඩසටහන් ඔහේ ගලාගෙන ගියාට පස්සේ පටන් ගන්නේ ටෙලිනාට්‍ය මාලාවක්. මේකත් කෙළවරක් නැහැ. රාත්‍රියේ විකාශය වූ ටෙලි නාට්‍ය උදේ වරුවේ ආපහු ආපහු විකාශය කෙරනවා. ලොව සෑම ශිෂ්ට රටකම ප්‍රධාන රූපවාහිනී නාළිකාවල ගුවන් කාලය කියන්නේ අතිශය පරිස්සමින් පරිහරණය කරන සම්පතක්. මේ ගුවන් කාලය තුළ විකාශය කෙරෙන වැඩ සටහන්, නිවේදකයන්ගේ හැසිරීම් ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ සෘජු විවේචනයන්ට ලක්වෙනවා පමණක් නෙමෙයි එම ආයතනවල අභ්‍යත්තරයේම ඇති පරිපාලනමය ව්‍යුහයක් මගින් දැඩි නිරීක්ෂණයකට ලක්වෙනවා. මේ නිසා ඉදිරිපත් කෙරෙන සෑම වැඩසටහනක්ම තරගකාරී පසුබිමක්මත ගුණාත්මකභාවයේ ඉහළින්ම සනිටුහන් කරන්නට එම වැඩසටහන්වලට දායක වන පිරිස වගබලා ගන්නවා. ඇමරිකාවේ ප්‍රධානතම මාධ්‍ය ජාලයක් වන ඒබීසී (ABC) මාධ්‍ය ජාලයේ ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදියෙකු වන ඩෑන් හැරිස් මෑතකදී ලියා පළ කළ 10% Happier නම් කෘතියෙන් සැබෑ මාධ්‍යකරණයක් උදෙසා ජනමාධ්‍යවේදීන්, රූපවාහිනී නිවේදකයින් කොයි තරම් පරිත්‍යාගයක්, කැපකිරීමක් කළ යුතු ද යන්න කදිමට විස්තර කරනවා. ඒ වගේම එම ජනමාධ්‍ය ආයතනවල කළමනාකාරීත්වය පවා ගුණාත්මකබවින් පිරිපුන් වැඩසටහන් නිර්මාණය කරවීමේ අරමුණින් කෙතරම් දැඩි පාලනයක් පත්වාගෙන යන්නේ ද ගැනත් ඔහු අපූරුවට විස්තර කරදෙනවා. මේ නිසා බටහිර හා යුරෝපීය රටවල නිර්මාණය වන වාර්තා වැඩසහටන් පවා අති විශිෂ්ටයි. ඒවායින් සිදුකරන සාධනීය සමාජීය බලපෑමත් හරිම ඉහළයි. එවැනි වාර්තා වැඩසටහනක් ලෙසින් නිර්මාණය වූ පසුව ලොවම සසල කළ සිනමා නිර්මාණයක් බවට පත් වූ Black Fish ඊට එක් නිදසුනක් පමණයි. එම වාර්තා වැඩසටහන සිහිබුද්ධියෙන් නැරඹූ කිසිම කෙනෙකුට දැවැන්ත මින් මැදුරු විතරක් නෙමෙයි සතුන් කූඩු කළ සත්ව උද්‍යානයක් පවා නරඹා කිසිම සතුටක් ලබන්නට බැහැ. මේ වාර්තා වැඩසටහන නැරඹීමෙන් ඇති වූ කම්පනය නිසා මතුවූ ජනතා විරෝධය නිසාම ඇමරිකාවේ අතිශය ප්‍රසිද්ධ මිරිදිය උද්‍යානයක් (Amusement Park)  වන Sea World හි එක් අංශයක් මුළුමනින්ම වසා දමන්නට සිද්ධ වුණා. ඒ වගේම මා ජීවත්වන වැන්කුවර් නගරයේ අතිශය ප්‍රසිද්ධ වැන්කුවර් මින්මැදුරේ පාලනාධිකාරිය විසින් ඩොල්ෆින්, තල්මසුන් වැනි විශාල ක්ෂීරපායින් නැවත එහි ගෙන නොඑන බවට ප්‍රසිද්ධ ප්‍රතිඥාවක් දුන්නා. විශිෂ්ට වාර්තා වැඩසටහනකින් කළ හැකි බලපෑම ඒ තරමටම ප්‍රබලයි. මේ වගේ උදාහරණ කෙළවරක් නැතිව කියන්නට පුළුවන්.

ඒත් රෑ පුරා කාලය කා දැමූ වැඩසටහන් යළි යළිත් උදයේ විකාශය කරමින්, ඉන්දියානු මෙගා පල්හෑලි වලට දෙබස් කවමින් පැය ගණනින් ප්‍රචාරය කරමින්, කිසිම බරක් හෝ මෙලෝ රහක් නැති වැඩසටහන් වලින් ගුවන් කාලය පුරවා දමන අපේ නාළිකාවලට, කුමක් හෝ පෙන්වා සිය අයිතිකාරයාගේ දේශපාලන පැවැත්ම වෙනුවෙන් නාළිකාව පවත්වාගෙන යෑම මිස වෙනත් කිසිම අරමුණක් නැහැ. (මේ තත්ත්වය අපේ රටේ පුවත්පත්වලටත් එකසේම අදාළයි). අනෙක් අතට සාර්ථක වැඩසටහනක් නිර්මාණය කරන්නට තරම් දක්ෂයන් පිරිසකුත් ඒවා ඇතුළේ නැහැනේ.

මේ සියලු  ටෙලි විගඩම් අවසානයේ දී රූපවාහිනිය නිවා දැම්මාම දැනෙන්නේ පුදුමාකාර සහනයක්. හරියට මුරුගසන් වර්ෂාවක් වැහැලා පෑවුවා වගෙයි. මළ මිණී, අදෝනා, විලාප, බැන අඬගැසීම්, අංගම්පොර ආදී වූ සියලු සටන් කලාවන්ගෙන් අගතැන්පත් ලෝක සිතියමේ තිතක්වන් ලංකාවේ ප්‍රවෘත්ති විකාශය අවසන් කරලා, ලොව දෙවැනි විශාලතම රට වූ කැනඩාවේ ප්‍රවෘත්ති නරඹද්දී කොයි තරම් සංයමයක්, නිස්කලංකයක් තියෙනවාද කියන කාරණය අන්තිමේ දී මගේ ඥාතියාගේ මුවින්ම පිටවුණා. මේ කිව්ව කරුණු මං සඳහන් කරන නාළිකාවට විතරක්ම සීමා වූවක් නෙමෙයි. ලංකාවේ සෙසු නාළිකා කිහිපයකට චැනල් මාරු කර බලද්දී මට දකින්න ලැබුණේ සෑම නාළිකාවකම මේ කී කරුණු අඩුවැඩි වශයෙන් පවතින බවයි. ගංවතුර ව්‍යසනය මැද්දේ විගඩම් වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කිරීම කොයි තරම් සදාචාරවත් ද කියලා ඇහුව ප්‍රේක්ෂිකාවකට, මගෙන් මුකුත් අහගන්න එපා යැයි කියන්නට තරම් නපුංසක වූ නිවේදකයන් රොත්තක් තමයි ඒවායිත් ඉන්නේ. (මේ නිවේදක නිවේදිකා රූකඩයන් අතර සැබෑ ලෙසින්ම උඩුගං බලා පිහිනන්නට උත්සාහ දරන අතිශය අතළොස්සක් වූ නිවේදක නිවේදිකාවන් පිරිසකුත් ඉන්න බව නොකිව්වොත් ඒක කුහක කමක්)

කොහොම වුණත් උදේ ඉඳන් සවස දක්වා නිතර දෙවේලේ මේ විදියේ අසහනකාරී රූපවාහිනී චැනල් ඇසුරේ හැදී වැඩෙන අපේ රටේ දරු පරපුර අනාගතයේ කොයි කවර ඉසව්වකට ගමන් කරාවිද කියන කාරණය හිතද්දිත් දැනෙන්නේ පුදුමාකාර තිගැස්මක්.

ඕනෑම ශිෂ්ට සම්පන්න දියුණු මාධ්‍ය සදාචාරයක් ඇති රටක සම්මුඛ සාකච්ඡා වාද විවාද මෙහෙයවන නිවේදකයෙකු කියන්නේ අඩුවෙන්ම කතා කරන වැඩියෙන් සවන් දෙන බොහෝ ඇසූ පිරූ චරිතයකට. ඒකට හේතුව නිවේදකයාගේ කාර්යභාරය විය යුත්තේ තමා ඉදිරිපිට සිටින මිනිසා කතා කරවීම මිස, තමන් තොරතෝංචියක් නැතිව දොඩමළු වීම නොවන හින්දා. ඒත් අපේම අවාසානාවකට අපේ නිවේදක පරපුර හඳුනා නොගත් එහෙමත් නැතිනම් ඉගෙන නොගත් මූලිකම පාඩමත් ඒකම තමයි.

ඒ විදියේ සැබෑ නිවේදක පරපුරක් ඇත්තටම අප සතුව හිටියත් අනූව දශකයේ අග භාගය වෙද්දී ඒ පරපුරේ නශ්ටාවශේෂයක් පමණක් එක්ක අද අහුරු ගනනින් ඉතිරි වෙලා ඉන්නේ පෙත්තප්පුලා ටිකක්.

මං ජීවත් වෙන කැනඩාවේ නිතර විකාශය වන අපූරු වැඩසටහනක් තියෙනවා. Hello Good Bye නම් වූ මෙම වැඩසටහන නිර්මාණය කරලා තියෙන්නේ ගුවන් තොටුපල වෙත පැමිණෙන හා පිටවෙන මගීන් හා දොඩමළු වෙමින් කරන සාකච්ඡාවලින්. ලෝකයේ කොයි කවර රටක වුණත් ගුවන් තොටුපළ කියන්නේ සතුට වගේම දුකත් එකසේ දරාගන්න තැනක්. ඒකට හේතුව ගුවන්තොටුපළ තුළ ඇත්තේ හමුවීම් සහ වෙන්ව්‍ම් පමණක්ම නිසයි. මේ වැඩසටහන හසුරුවන මාධ්‍යවේදියා එය කොයි තරම් අපූරුවට හසුරුවනවාද කියන එක බලා ඉන්න හරිම අපූරුයි. ඇත්තෙන්ම කියනවා නම් එම මාධ්‍යවේදියා මෙම වැඩසටහන තුළ කැපී පෙනෙන්නේ ඔහුගේ දොඩමළුකම නිසා නෙමෙයි. ඔහුගේ නිහඬකම නිසයි. ඉතාම සුළු වචන කිහිපයක් පමණක් භාවිත කරමින් තමන් ඉදිරිපිට සිටින තැනැත්තා හඬවන්නට වගේම ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික ජීවන සබඳතා ඉස්මතු කර සංවේදී කරුණු කාරණා පිළිබඳව ඔවුන් දොඩමළු කරවීමට මේ නිවේදකයා සමත් වෙන්නේ බොහොම සීරුමාරුවට පාවිච්චි  කරන වචන දෙක තුනකින්.

ගුණාත්මක බවින් ඉහළ වූ ඉතා ඉහළ මට්ටමේ වාර්තා වැඩසටහන්, ගී වැඩසටහන් වගේම ටෙලි නාට්‍ය පවා අතීතයේ දී ජාතික රූපවාහිනිය ප්‍රධාන කොට ගෙන අයි ටී එන් නාළිකාවේත් විකාශය වුණා. ඒකට හේතුව හැකියාවක් මෙන්ම ඔළුවක් ද තිබූ පිරිසක් ඒවාට සමබන්ධ වෙලා හිටිය නිසයි. ඒ ගුණාත්මකභාවය එළෙසින්ම නැතත්,  එහි නෂ්ටාවශේෂ තවමත් ජාතික රූපවාහිනියේ ඉතිරිව තියෙන බව මං දැක්කේ මගේ ඥාතියා නරඹන රූපවාහිනී නාළිකාවෙන් හෙම්බත්ව වෙනත් නාළිකාවන් ගැන සොයා බලද්දියි. (ප්‍රවෘත්ති නම් නෙමෙයි; “ ප්‍රවෘත්ති කියන එකම නාළිකාවක්වත්, “ ප්‍රවෘත්ති පළ කරන එකම පුවත්පතක්වත් අද ලංකාවේ නැහැනේ. මෙතැනදී ප්‍රවෘත්ති කියලා අදහස් කළේ සැබෑ නිර්වචනයන්ම ප්‍රවෘත්ති මිසක් ලංකාවේ ජනමාධ්‍ය ප්‍රවෘත්ති කියලා අදහස් කරන පල්හෑලි නොවන බව අවධාරණය කරන්නට ඕනේ) එත් අද හැම නාළිකාවකම වගේම පිරිලා ඉන්න බොහොම දෙනෙක් හැකියාවෙන් වගේම ඔළුවෙනුත් හිස් වෙච්ච නඩයක් නිසා රූපවාහිනී කාලය කා දමන්නට යමක් පුරවනවා මිසක් මිනිසුන්ගේ හිස් පුරවන්නට යමක් එයින් ලැබෙන්නේ නැහැ. අනෙක් අතට මිනිසුන්ගේ හිස් පුරවන්නට නම් කලින්ම එයාලගේ හිස් පිරිලා තියෙන්න එපැයි. අඩුම තරමින් හිරිකිතයකින් තොරව ගීතයකට රූප රචනයක් කරන්නටවත් හැකියාවක් තියෙන පිරිස මේ නාළිකාවල ඉන්නවාද කියන කරුණ හරිම සැකසහිතයි. ටී. එම්. ජයරත්න නම් වූ ප්‍රවීණ ගායකයාගේ එක සිත දෙතැනක නතර වෙලා ගීතයට එක්තරා නාළිකාවක් කරපු රූප රචනයක් මට දකින්න ලැබුණා. මෙහිදී ගීතය පසුබිමන් යද්දී පෙම්වතියන් දෙදෙනෙකු අතරට මැදි වූ පෙම්වතෙකු මුලු ගීතය පුරාම දකින්නට ලැබුණා. මේ ගීතය තුන් කොන් ප්‍රේමයක් ගැන නෙමෙයි, දෙදෙනෙකු අතර ඇති ප්‍රේමයක් කියලා වටහා ගන්නට තරම් ඔළුවක් ඊට සහභාගි වූ කිසිම කෙනෙකුට තිබුණේ නැහැ. මෙවැනි ගීතයකට රූප රචනාවක් කරලා විකාශය කෙරෙන්නේ කණ්ඩායමකගේම සහභාගිත්වයෙන් මිසක් එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක්ගේ අතින් නෙමෙයි. ගීතයට රූප රචනය කරපු තැනැත්තා, එය කැමරාකරණය කරපු තැනැත්තා, නිෂ්පාදනය කරපු තැනැත්තා, එහි පිටපත ලියා අධ්‍යක්ෂණය කරපු තැනැත්තා විතරක් නෙමෙයි අඩුම තරමින් එහි රගපෑ නළු නිළියන්ටවත් මේ සරල ගීතය වටහා ගන්න බැරි වීම හිතාගන්නවත් බැරි තරම් පුදුමයි. ඒ කියන්නේ මුලු ගීතයම රූප රචනය කරලා තියෙන්නේ ගීතයේ මුල් පේලි දෙක විතරක් අහලා. අඩුම තරමින් ගීතයේ තුන්වැනි හතරවැනි පද පේළි දෙකවත් ඇහුවා නම් මේ ගීතය තුන් කොන් ප්‍රේමයක් නොවන බව වටහා ගන්නට පහ හය වසරේ දරුවෙකුට වුණත් පුළුවන්. අඩුම තරමින් ගායකයාගෙන්වත් ඇහුවා නම් ඒ ගැන ඉගෙන ගන්න තිබුණා. මේ විදියේ හිස් ඔළුගෙඩි වලින් පිරුණත් මේ නාළිකාවල ශීර්ෂ පාඨ ඇහුනම නම් දෙපැත්තෙන්ම හිනා යනවා … People’s Channel, ශ්‍රී ලාංකීය අභිමානය, පවුලේ නාළිකාව, අපේ දේ රැකගෙන අලුත් දේ අරගෙන…  මේ ටෙලිවිෂන් අලුත් කරන්න කාලයයි…

රෑපවාහින‍ී කැමරාව ඉදිරියට ගිහින් මූණත් තහඩුව අල්ලන්න කලින් අඩුම තරමින් ශිෂ්ට මාධ්‍ය ලෝකය තුළ නිර්මාණය වන වාර්තා වැඩසටහන් දෙක තුනක්වත් නරඹන්නට පුලුවන්නම් තමන්ගේ මාධ්‍ය භාවිතාව කොයි තරම් හිස් විලාපයක් ද කියන එක හදුනාගන්න ඔලුවක් ඇති කවර කෙනෙකුට වුණත් පුලුවන්. ලොවම කම්පා කළ සුනාමියේදී ලංකාවට පදනම් කරගනිමින් එකම මළමිනියක්වත්, එකම දුක් අදෝනාවක්වත් නොපෙන්වා එහි බිහිසුණු බව කදිමට හුවා දැක්වූ අතිවිශිෂ්ට වාර්තා වැඩසටහන් ලොව පුරා බිහිවූවත්, මළ මිණියකින් තොරව අඩුම තරමින් පැය භාගයක වාර්තා වැඩසහටනක්වත් නිර්මාණය කරන්නට අපේ රූපවාහිනී නාළිකා සමත් වුණේ නැහැ. බීබීසී ලෝක සේවය මගින් නිර්මාණය කළ Planet Earth නම් වූ වාර්තා වැඩසටහන් මාලාව ලොව අස්සක් මුල්ලක් නෑර ජනප්‍රිය වන්නට බලපෑවේ එහි තිබූ තාක්ෂණික  කුසලතා හෝ ඒ වෙනුවෙන් වියදම් කළ මූල්‍ය සම්පත් හෝ නිසා නොවේ. එහි සාර්ථකත්වයට බලපෑවේ එම වාර්තා වැඩසටහන නිර්මාණය කළ පිරිස සතුව තිබූ ඉවසීම, ධෛර්යවන්තභාවය සහ අධිෂ්ඨානශීලීත්වයයි.

 

මෙතැනදී කෙනෙකුට හිතෙන්නට පුලුවන් මේ වගේ නිර්මාණ කරන්නට තරම් දැවැන්ත මුදලක් අපේ රටවලට තියෙනවාද කියලා. ඒක මුලුමනින්ම වැරදි සංකල්පනාවක්. ගුණාත්මකභාවයයි මුදලයි කියන්නේ එකට අත්වැල් බැද යා යුතුම කරුණක් නෙමෙයි. හැකියාව හා දක්ෂකම ඇති නම් ප්‍රාග්ධනය කියන්නේ තවත් එක් සරල සාධකයක් විතරයි. බැදුම්කර සොරාගෙන මාධ්‍ය කරවන අපේ රටට ප්‍රාග්ධනය කියන්නේ සරල දෙයක්. ඒත් හැකියාව හා දක්ෂකම නම් බැදුම්කර තියා මහ බැංකුව උකස් කරලාවත් ලබාගන්න පුලුවන් දෙයක් නෙමෙයි.

එක් හෝටලයකින් පිටවී තවත් හෝටලයකට ලගින්නට යන අතරේ හමුවන පන්සලක්, ගමක්, වැවක් වෙත කැමරාව අල්ලා මෙන්න අපේ රටේ සුන්දරත්වය යැයි පෙන්නවන අඳ බාල ළාමක නිවේදක පරපුරකට එවැන්නක මහිම වටහා ගන්නට පවා අසීරු බවට තර්කයක් නැහැ. ඊට දොසක් කියන්නටත් බැහැ… ඒකට හේතුව ඒ අය නියෝජනය කරන්නේ අපේ රටේ උගත්කම එහෙමත් නැතිනම් කිසිම අධ්‍යාපන සුදුසුකමක් අවශ්‍ය නැති රැකියාවන් දෙකෙන් එකක් නිසා.  දේශපාලනය සහ ජනමාධ්‍ය කියන්නේ අපේ රටේ සුදුසුකම්, උගත්කම් හෝ දැනුම පළපුරුද්ද කියන කිසිම කරුණක් අදාළ නොවන රැකියා දෙකක්. මේ නිසා රස්සාවක් හොයා ගන්නට තරම් සුදුසුකමක්, දැනුමක්, පළපුරුද්දක් නැති කොයි කවර කෙනෙකුට වුවත් මේ ක්ෂේත්‍ර දෙකට එකතුවෙන්නට විතරක් නෙමෙයි එහි හිනිපෙත්තට නැගලා කර්තෘ සංසදයෙන් රන් කුසලාන දිනාගන්නත් හරිම පහසුයි. මේ ක්ෂේත්‍ර දෙකට සම්බන්ධ වෙලා ඉන්න පිරිස දැක්කම ඒ ගැන තවත් අටුවා ටීකා අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැනේ.

ඒත් කණගාටුම කාරණාව නම් මේ විදියට නූගතුන්ගෙන් පිරිලා ඉතිරිලා ඇත්තේ රටේ සමස්ත දිශානතිය හසුරුවන ප්‍රබලතම අංශ දෙක වීමයි. ඔපෙරා ශෛලියෙන් ගීයක් ගැයූ ගායිකාවක බැළලියකට සමාන කොට එවන් බැළලියකට දිය යුතු දඬුවම ගලකින් ගැසීම බව කීවේ ද මේ නාළිකාවේම තවත් හාදයෙකු බවත් මේ මොහොතේ මගේ මතකයට එනවා. රටේ කුණු ටික කළමනාකරණය කරගන්නට බැරි, මදුරු කීටයෙකු මෙල්ල කරගන්නට නොහැකි රටක පය තබාගෙන අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ ගැන නන්දොඩවන වීරවංසයේ දේශපාලකයන් පරපුරක් අපිට උරුම වෙලා තියෙන්නේත් දේශපාලනයට සහ මාධ්‍ය කලාවට උගතුන් අනවශ්‍ය වීමේ ප්‍රතිඵලයක් විදියටයි. අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණයකින් විනාස කරන්නට තරම් රටක් අද අපිට ඉතිරි වෙලා නැහැ. තප්පුලන දේශපාලකයන් රැළත්, මාධ්‍ය යැයි කියන කොඩිවිණයත් ඒ විනාසය දැනටමත් සිදුකරලා හමාරයි.

අනෙක් පැත්තෙන් ගත්තම හොරකම, මංකොල්ලකෑම,  ස්ත්‍රී දූෂණය, රාජ්‍ය සම්පත් පවුලේ පරිහරණයට යොදා ගැනීම දේශපාලන සුදුසුකමක් ලෙසින් සලකන ජනතාවක් සිටින රටකට මෙවැනි මාධ්‍ය නාළිකාවන් තිබීමේ වරදකුත් නැහැ.  ඒකට හේතුව ගුණාත්මකභාවය, රසඥතාව කියන කාරණාව අපේ සමාජයෙන් මේ වනවිට නැත්තටම නැති වෙමින් යන හින්දා. රස වින්දනය කියන කාරණාව තමන්ගේ ජීවිතවලින් හිතාමතාම ඈත්කරගත්ත අති විශාල පිරිසකින් තමයි අද අපේ සමාජය හැදිලා තියෙන්නේ. මේ හින්දා උසස් වර්ගයේ පොතක් කියවලා රස විඳින්නට, උසස් සිනමා නිර්මාණයක් නරඹලා ඔළුවට යමක් ගන්නට හැකියාවක් ඇත්තේ අපේ සමාජයේ මිනිසුන්ගෙන් කීයෙන් කීදෙනාටද…? එවැනි පරපුරකට උසස් වර්ගයේ රූපවාහිනී වැඩසහටහන්, ඇසූ පිරූ ඇති නිවේදකයින්, කොටින්ම කියතොත් ශිෂ්ට මාධ්‍ය සම්ප්‍රදායක් හෝ සදාචාර සම්පන්න දේශපාලන සම්ප්‍රදායක් අවශ්‍ය වන්නේ කවර නම් කරුණකටද…?

මේ කාරණාව වටහා ගන්නට තවත් සරලම උදාහරණයක් මේ මොහොතේ දී මගේ මතකයට එනවා. සිය ජීවිත කාලයම ජනසන්නිවේදනය හැදෑරූ බව කියන.. එමෙන්ම අවුරුදු පහළොවකට අධික කාලයක් ජන සන්නිවේදනය විෂය උගැන්වූ බව කියන…ඒ වෙනුවෙන්ම බොහෝ පොතපත ලියා පළකළ,  ලංකාවේ ප්‍රධානතම විශ්ව විද්‍යාලයක ජන සන්නිවේදන අංශය භාරව සිටි මහාචාර්යවරයාට සති කිහිපයකට පෙරදී විවෘත අධිකරණයේ සිය ගණනක පිරිස ඉදිරියේ වැද වැටී සමාව ගන්නට සිදුවුණා. ඇයි ඒ…? උගතුන් යැයි කියාගත් රටේ සෙසු ()ප්‍රබුද්ධ ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන් පිරිස හා එක්ව කඩේ යාම වෙනුවෙන් දොළ පිදේනි බෙදා දෙන අතරේ දී තමන්ට ලැබුණු ජනමාධ්‍ය ආයතනයේ සභාපතිධුරය දරන කාලයේ දී සිදුවූ සිදුවීමක් වෙනුවෙන් වරද පිළිගැනීම නිසා ලැබුණු ඳඬුවමක් තමයි ඒ. ඉතින් කුමක් ද ඒ වරද…? පහුගිය මැතිවරණයේ දී මැතිවරණ නීතියට අනුව මාධ්‍යකරණයේ යෙදෙමු යැයි සේවකයන් තිදෙනෙකු කළ යෝජනාවට කුපිත වී බැන වැදී ඔවුනට පහරදීමයි ඒ. ජනසන්නිවේදනය සිය බඩ රස්සාව කරගත්, සරසවියක ජනසන්නිවේදන අංශය පවා භාරව සිටිමින් සිය දහස් ගණනකට ජන සන්නිවේදනය උගැන්වූ, පුවත්පත් පිටු පුරා ජනමාධ්‍ය සදාචාරය මෙසේ විය යුතුයැයි හඬගා කී මහාචාර්යවරයාගේ ජනමාධ්‍ය සදාචාරය මෙය නම් මුළු මහත් රටේම මාධ්‍ය සදාචාරය ගැන කවර නම් වූ කතාද…?

නන්නත්තාරේ යන මෙවන් හිස් නාළිකා මුලු මහත් රටක්ම අයාලේ යවද්දී එයින් සතුටු වන ප්‍රධානම පිරිස බලයේ සිටින සහ බලයට එන්නට පොර කන දේශපාලකයන් බවත් රහසක් නෙමෙයි. ඒකට හේතුව දැනුවත් පරපුරක් බිහිවුණොත් තමන්ගේ දේශපාලනයට යන එන මං නැති වන නිසා… බත් පැකට් එකට මැයි පෙළපාලියට ගෙන්වන්නට හැකි පිරිසක් නිර්මාණය නොවන නිසා… පවුල තර කිරීම පමණක් තම දේශපාලනයේ එකම පරමාර්ථය කරගත් ඊනියා ජනතා නායකයන්ගේ දේශපාලනයේ යථාර්ථය වටහා ගන්නට සමත් බුද්ධියක් ඇති මිනිසුන් පිරිසක් බිහිවීමේ අනතුරක් එයින් බිහිවන නිසා… විදේශ කුමන්ත්‍රණ, දේශ ප්‍රේමීත්වය, ජාතිකත්වය වගේ ලොමු දැහැගැන්වෙන වදන් භාවිත කරමින් ඡන්ද දායකයන් ගොනාට ඇන්දවීමට ඇති ඉඩකඩ අහිමි වී යන නිසා…

ඒත් රටේ බුද්ධිමතුන් කියාගත් පිරිස මේ ව්‍යසනය පෙනි පෙනී නිද්‍රාශීලීත්වයක සිටීම නම් කිසිසේත්ම අනුමත කරන්නට බැහැ. අනෙක් අතට බැලුවාම ජනතාවගේ පරම පූජනීය සහ අතිශය පෞද්ගලික අයිතියක් වූ ඡන්දය පවා දැමිය යුත්තේ කුමන පක්ෂයටදැයි ප්‍රසිද්ධියේ කියා පාමින් පුවත්පත් දැන්වීම්වලට පොරකමින් අත්සන් තබන ලොව කොයි කවර රටකවත් නැති වර්ගයේ අපූරු කලාකරුවන් සහ ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන් නඩයකගෙන් එවැනි සද්කාර්යයක් ගැන හිතීමත් විහිලුවක්.

රටකට උරුම වන්නේ ජනතාවට බලාපොරොත්තු වන මට්ටමේ එසේත් නැතිනම් රටේ ජනතාවටම ගැලපෙන පන්නයේ දේශපාලකයන්ය; ඔවුනටම ගැලපෙන රූපවාහිනී නාළිකාවන්ය; නිවේදක නිවේදිකාවන්ය. පුවත්පත්ය.

වෙනසක් සිදුවිය යුතුනම් එය පටන් ගත යුත්තේ එසේත් නැතිනම් වෙනස් විය යුත්තේ ඒ රටේ ජනතාවයි.

වෙනස් වෙන්නට හීනෙකින්වත් නොසිතන ජනතාවක් සිටින රටක අමතක කරමු අපි මේ සියල්ලම…!

දුවේ පුතේ මව් ඇකයෙන් මිදී එන්න ගයන්නට පෙම් ගී… !

අත් පටලා තුරු අතරින් දිව යමුදෝ…සිරිපොද වැස්සේ අපි තෙමිලා ගුලිවෙමුදෝ…!

 

 

තාරකා පෙළින් එහා

chandrasiri bandara

man-universe2

බොහොම කාලයක ඉඳන් දැන හඳුනා ගෙන හිටිය මගේ මිතුරියකට සිය එකම පුතාත්, සැමියාත් එක්ක බටහිර රටක ස්ථිර පදිංචියට වීසා ලැබුණා.

 

බොහොම සතුටින් මේ ආරංචිය දුරකථනයෙන් මට දන්වපු ඇය මගෙන් එක උදව්වක් ඉල්ලලා හිටියා.

 

ජීවිතයේ අලුත් පරිච්ඡේදයක් ආරම්භ කරන්නට යන මේ ගමන වෙනුවෙන් නිවසින් පිටත්ව යන්නට හොඳ නැකතක්  සකස් කර ගන්නට ඇයට උවමනා වුණා. ඒ වෙනුවෙන් සුදුසු ජ්‍යොතිර්වේදියෙකු සොයා දෙන්න කියලයි ඇය මගෙන් ඉල්ලලා හිටියේ.

 

තනිව තීරණ ගන්නා වයසට ආවට පස්සේ ජීවිතයේ කිසිම කටයුත්තකට අඩුම තරමින් විවාහයටවත් නැකැත් බලලා නැති නිසා මේ කාර්යයට සුදුසු පුද්ගලයා මා නොවන බව මං ඇයට කාරුණිකව පහදලා දුන්නා.

 

ඔයා වැඩ කරන්නේ පත්තරේනේ. ඉතින් ඔයාට පුළුවන්නේ ඔය ගැන දන්න කියන කෙනෙකුගෙන් අහලා මට ඒ උදව්ව කරලා දෙන්න ඇය මට එයින් ගැලවෙන්නට ඉඩක් දුන්නේ නැහැ. මා සේවය කරමින් හිටිය පුවත්පතේ ඒ දවස්වල සතිපතා පිටු හතරක ජ්‍යොතිෂ අතිරේකයක් පළවුණු නිසා ඒ අතිරේකයේ සංස්කාරක හිතවතාගෙන් (ඔහු අද ප්‍රධාන ජාතික පුවත්පතක කතුවරයාය) මං ඒ ගැන විමසීමක් කළා. අන්තිමේ දී ඔහු විසින් රෙකමදාරු කරනු ලැබූ දෛවඥයකුගෙන් දිනයක් හා වෙලාවක් ඉල්ල ගත්ත මං ඇයට ඔහු වෙත යොමු කළා. (මේ දෛවඥයා වෙන කවරෙකුවත් නෙමෙයි,  අධ්‍යාත්මවේදියෙකු විධියට තමන්වම හඳුන්වා ගෙන මුළු මහත් රටක්ම බොරුවෙන් මුළා කරලා පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී ‍වෙඩි තියා‍ගෙන මැ‍රෙන්නත් ගිය චරිතයක්). 

 

මේ සිද්ධිය වුණේ අදින් අවුරුදු 15 කට විතර කලින්. ඒ කාලයේ දී මේ තැනැත්තා රටේ කවුරුත් දන්නා හඳුනන චරිතයක් වුණේ නැහැ. ඒ කාලයේ ඔහු වාසය කළේ නුගේගොඩ මෙල්ඩර් පෙදෙසේ පොඩි කුලී ගෙදරක.

 

දෛවඥයා හමුවෙලා ඔහුගේ කතා බහට බොහොම පැහැදීමට පත්වෙලා හිටිය මගේ මිතුරිය ඔහු සාදා දුන්නු නැකැතට අනුව සිය ආදරණීය පවුලත් එක්ක විදේශගත වුණා.

 

එයින් පස්සේ වරින් වර අප අතර ඉඳහිට ඊ මේල් පණිවිඩ පමණක් හුවමාරු වුණත් විදෙස් ගතවෙලා වසර පහකට විතර පස්සේ එක්තරා දවසක ඇය මට හදිසියේම දුරකථනයන් ඇමතුවා. සාමාන්‍යයෙන් හැම මොහොතකම වගේ ඇය තුළ තිබුණු උද්යෝගිමත් ස්වභාවය ඒ මොහොතේ ඈ තුළ තිබුණේ නැහැ. බොහොම විඩාපත් කටහඬකින් කතා කරපු ඇය මෙතෙක් මට නොකිව්ව කතාවක් මට කිව්වා. නැකැත හදලා දුන්නු වෙලාවේ මේ කියන දෛවඥයා කිව්ව අනාවැකියක් ගැනයි ඒ. (මේ හාදයා අනාවැකි කියන්න ගත්තේ ඡන්ද කාලේ විතරක් නෙමෙයි එහෙනම්). අනාවැකියට අනුව අවුරුදු පහක කාලයක් ඇතුළත දී ආපහු මව්බිමේ පදිංචියට ආවේ නැතිනම් අවුරුදු පහ අවසානයේ දී බරපතල විපත්තියකට මුහුණ දෙන්නට ඒ පවුලට සිදුවන බවයි ඒ. සුබ නැකැත ගැන විතරක් අවධානය යොමු කරපු නිසා මේ අනාවැකිය ගැන එදා ඒ තරම් දුරට හිතුවේ නැතත් මේ වනවිට පාසලේ උසස් පංතිවල ඉගෙනුම ලබමින් සිටින ඇගේ පුතණුවන් ඉක්මනින් කෝපයට පත්වෙමින් සිය සැමියාත් එක්ක වරක් දෙවරක් උණුසුම් වචන හුවමාරුවක පැටලී තිබීම නිසා ඇය බොහොම කලබල වෙලා තිබුණා. දෛවඥයාගේ අනාවැකිය සත්‍ය වෙන්නට යන්නේය යන අදහස ඇගේ හිතේ තදින්ම පැළපදියම් වී තිබුණා. මේ කියන දෛවඥයා මට රෙකමදාරු කළ මගේ මිතුරු ප්‍රවීණ පුවත්පත්කලාවේදියා එක්ක පත්තරේ වැඩ අතරවාරයේ දී කිහිප වරක්ම මාත් ඔහුව මුණගැසී තිබුණු හින්දා ඔහු බොරු කයිවාරුකාරයෙකු පමණක්ම බව අපි දෙන්නාම වටහා ගෙනයි හිටියේ. ඒ නිසා මගේ මිතුරා තමන්ගේ ජ්‍යොතිෂ අතිරේකයට ඔහුගේ ලිපි පළ කිරීම පවා නතර කරලයි තිබුණේ. මේ කතාව මගේ යෙහෙළියට පහදලා දුන්නු මං ඔහු කිව්ව කිසිම දෙයක් බැරූරැම්ව සිතට ගන්නට එපා කියලා කාරුණිකව කිව්වා. ඒ වගේම ගැටවර වියට ආසන්නව ඉන්න ඇගේ පුතණවන්ගේ ඉක්මනින් තරහ යන ස්වභාවය අතිශය සාමාන්‍ය දෙයක් බව ඇයට කොයි තරම් පැහැදිලි කරලා දෙන්නට උත්සාහ කළත් ඔහුගේ අනාවැකිය ඇගේ සිතින් පහව ගොස් තිබුණේ නැහැ. ඇය මගෙන් උදක්ම ඉල්ලලා හිටියේ මේ දෛවඥයා නැවත හමුවෙලා මේ ගැන පිළියමක් විමසන ලෙසයි. මෙය අතිශයින්ම අප්‍රසන්න කටයුත්තක් විදියට මට දැනුණු හින්දා ඒ ගැන මග හැරෙන විදියට ඇය සනසන්නට සුළු වේලාවක් කතාබහ කළා මට මතකයි. ඒත් මං අන්දමන්ද කරමින් ඊට සුළු මොහොතකට පස්සේ ඊ මේල් පණිවිඩයකින් ඇගේ හඳහන් පිටපත පමණක් නොවෙයි මේ කටයුත්ත සඳහා යන වියදම පවා ඇය මට එවලා තිබ්බා. දෛවඥයාගේ මේ අනාවැකිය ඇගේ ජීවිතය කොයි තරම් බරපතල විපර්යාසයකට ලක් කරලා තියෙනවා ද කියන එකත්, මේ කරුණින් මග හැර යන්නට දැන් ම‍ට කිසිම ඉඩක් නැති බවත් ඒ මොහොතේම මට වැටහුණා.

 

මෙම දෛවඥයා මේ වනවිට සුදෝ සුදු පිරුවට ඇඟ දවටා ගෙන අධ්‍යාත්මවේදියෙකු ලෙස තමන්වම හඳුන්වා ගනිමින් රූපවාහිනී නාළිකාවන් ඔස්සේ ජනප්‍රිය තාරකාවක් බවට පත්වී මුළු රටටම ඇස් බැන්ඳුම් පෙන්වන අපූරු චරිතයක් ‍වෙලයි තිබු‍ණේ. නුගේගොඩ කලින් හිටපු පුංචි කුලී නිවස වෙනුවට දැන් ඔහු ඉන්‍‍නේ තමන්‍‍ගේම ‍වෙච්ච අතිශයින්ම  සුඛෝපභෝගී දැවැන්ත මන්දිරයක. අප යන ‍මො‍හො‍තේ දීත් ‍මේ මන්දිර‍යටම අයිති යැයි කියලා හිතන්න පුළුවන් සුඛෝපභෝගී රථ කිහිපයක්ම ‍ගෙදර ගරාජ‍යේත් එළි‍යෙත් නවතලා තිබුණා. මේ තැනැත්තා මාව දන්නා හඳුනන නිසා ඔහුගේ මන්දිරයට පෙනෙන නොපෙනෙන දුරකින් මගේ රථය නවතාගෙන ඉන්දැද්දී ම‍ගේ මිතුරිය‍ගේ කේන්දර පිටපතත් අරන් ඔහු හමුවන්නට ගි‍යේ ම‍ගේ තවත් මිත්‍රයෙක්. තමන් කියන ඵලාපල කැසට් පටයකට ටේප් කර දෙන්නට සිය ගාස්තුවට අමත‍රම තවත් රුපියල් දස දහසක මුදලක් ගෙවිය යුතුව තිබූණත් ‍මේ තැනැත්තා බොරු කාරයෙකු බව මගේ මිතුරියට පහදා දෙන්නට වෙනත් මගක් ‍නොවූණු නිසා ඒ මුදල ගෙවලා කැසට් පටයට සියල්ල පටිගත කරගන්නා ‍ලෙස මං ම‍ගේ මිතුරාට කලින්ම කියලයි තිබු‍ණේ. කේන්දර පිටපත දුන්නු සැනින් එය පරීක්ෂා කර බැලුව ‍මේ අපූරු  අධ්‍යාත්මවේදියා මගේ මිතුරාගෙන් මුලින්ම අසා තිබුණේ කේන්දරය හිමි තැනැත්තිය පසුවන්‍නේ අසනීපයෙන් ‍නේද කියලයි. මගේ මිතුරාත් එය අනුමත වන විදි‍යේ අංග චලනයක් දක්වලා තිබුණා. එයින් ඔබ්බට ගිය අධ්‍යාත්මවේදියාගේ දෙවැනි පැනය ‍වෙලා තිබුණේ මගේ මිතුරිය සිහි මද ගතියකින් පෙළෙනවා නේද යන්නයි. මගේ මිතුරාගේ දෙතොල් මත මද සිනහවක් මැවෙද්දී සිය අනාවැකිය නිවැරදි යැයි හිතුව ඔහු දිගට හරහට‍ බරසාර ‍ජ්‍යොතිෂ වදන් යොදමින් පැය භාගයක කාලයක් පුරාම මගේ මිතුරියගේ සිහි මද ගතිය ඇති‍වෙන්නට බලපෑ රාහු ‍කේතු සං‍‍යෝගයන් ගැනත් ‍මේ අපලය නැති කරන්නට කළ යුතු පිළියම් ගැනත් කරන විවරණය ආපසු එන ගමනේ දී වාහනයේ ටේප් රෙකෝඩරය තුළින් අහමින් අපි ‍කොළඹට රිය පදවා ‍ගෙන ආ‍වේ සිනා සාගරයක ගි‍ලෙමින්. ඒත් ‍මේ ව‍ගේ මිනිසුන් මුළු රටම මුලාවට ලක්කරමින් කරන ‍බොරුවත්, ඕනෑම පාදඩ‍‍යෙකු එක රැයකින් ජනප්‍රිය කරන් අ‍‍පේ අවිචාර මාධ්‍ය කලාවත් ගැන ඇතිවුණු පිළිකුලත් ඒ මුළු කාලය පුරාම අ‍පි ‍දෙන්නා‍ගේ හිත්වලින් ගිලිහිලා ගි‍යේ නැහැ. ‍බොරුකාර‍යෙකුට රැවටී විදෙස් ගතවූ දා සිටන්ම තමන්‍‍ගේ හිත පෙළූ ව්‍යාජය හා මායාව මගේ මිතුරිය වටහා ගත්තේ කැසට් පටය ශ්‍රවණය කිරීමෙන් පසුවයි. (අධ්‍යාපනයෙන් ඉහළම සමත්කම් දක්වපු ඇගේ පුතණුවන් සිය දෙමව්පියන්ගේ ද ආශිර්වාදය ඇතිව ලාංකික යුවතියක හා විවාහ වී මේ වනවිට ඉතා යහපත් පවුල් දිවියක් ගත කරන අතරම මගේ මිතුරිය හා ඇගේ සැමියා ද සතුටු සහගත නිදහස් පවුල් දිවියක් ගත කරන්නේය).

 

මේ කියන්නට යන්නේ තවත් එවැනිම වූ පෞද්ගලික සිදුවීමක්. මේ කතාවේ ද කතා නායකයා ස්ථිර පදිංචියට සිය පවුලද සමග විදෙස්ගත වන්නට අවස්ථාව ලැබූ මගේ සමීපතම මිතුරෙක්. තරුණ වයසේ පසුවූ නීතිඥයෙකු වුණත් ජ්‍යොතිෂය හා නැකැත් ගැන දැඩි විශ්වාසයක් තිබූ ඔහුටත් අවශ්‍ය වූ‍ණේ විදෙස්ගත වන්නට සඳහා සුදුසු නැකැතක් බලා ගන්නටයි. ඔහු ම‍ගෙන් ‍මේ ඉල්ලීම කරද්දී කලින් කිව්ව මිතුරියගේ කතාවේ අවසන් කොටස සිදු‍වෙලා නොතිබුණත් ඇය විශ්වාසය තැබුව අධ්‍යාත්මවේදියා බොරු කාරයෙකු බව තහවුරු ‍වෙලා තිබුණා. ඒත් ම‍ගේ මිතුරා එයින් දුර්මුඛ වූ‍ණේ නැහැ.

 

ඔයාලගේ පත්තරේට ලග්න පලාපල ලියන ප්‍රසිද්ධ අය ඉන්නවානේ. මට එහෙම කෙනක් ලැහැස්ති කරලා දෙන්නකෝ මට ඔහුගෙන් ගැලවීමක් ලැබුණේ නැහැ. රාහු කාලය, නැකැත් පසුපස්‍‍සේ නොයා ගුවන් ගමන යෙදී ඇති වේලාවට අනුව තමන්ගේ පහසුව බලලා නිවසින් පිටත්ව යන්නැයි ඔහුගෙන් ඉල්ලීමක් කළත් ඔහුගේ ඇවටිල්ල බලවත් වුණා. ‍මේ නිසා මං සේවය කළ පුවත්පතට පමණක් ‍නෙ‍වෙයි තරගකාරී තවත් ඉතාම ප්‍රසිද්ධ සිංහල පුවත්පතකට ලග්න පලාපල සහ ජ්‍යොතිෂ ලිපි ලියන ප්‍රසිද්ධ තැනැත්තෙකු මා ඔහුට සම්බන්ධ කර දුන්නා. මහලු වියට ළංවෙමින් හිටිය මේ කියන දෛවඥයා ඉහළ අලෙවියක් ඇති ජ්‍යොතිෂ පොත් සෑහෙන ගණනක් ප්‍රකාශයට පත් කර තිබූණු තැනැත්තෙකු පමණක් නෙමෙයි තමන්ගේ නමින් ජ්‍යොතිෂ කටයුතු කරන විදෙස් ශාකාවක් හෝ දෙකකුත් ඔහු සතුව තිබුණා. මිතුරා මගේ සමීපතමයෙකු වෙච්ච නිසා මේ ගමනට එක්වන්නට ඔහු කළ ඉල්ලීම ඉවතලන්නට මට හැකිවුණේ නැහැ. මේ කියන දෛවඥයා තමන්ගේ කාර්යාලය පවත්වා ගෙන ගියේ මරදානේ. නියමිත වේලාවට ඔහුගේ කාර්යාලයට ගොඩ වැදුණාට පස්සේ මගේ මිතුරා සිය හඳහන් පිටපත ඔහුට පිරිණැමුවා. අප ආ කාරණය මුලින්ම නොකියන්නට මා මගේ මිතුරා ගිවිස ගෙන හිටිය නිසා කේන්දර පිටපත පරීක්ෂා කරන්නට දෛවඥයාට ඇති තරම් කාලය දෙමින් අපි නිහඬව හිටියා.

 

මේ කේන්දරය අනුව පවුලේ අවුල් ඇතිවන එක වළක්වන්න බැහැ. මේ තත්ත්වය තව මාස කිහිපයක්ම තියේවි.ග්‍රහයන්ගේ නීචවීම් සහ උච්ච වීම ගැන පැහැදිලි කරමින් ඔහු කටහඬ අවදි කළේ එහෙමයි. දිගින් දිගටම සිදුවන ඔහුගේ කතාව අතරේ මිතුරාත් මාත් අන්දමන්ද වුණේ ඉතාම සාර්ථක පවුල් දිවියක් ගත කරන ඔහුට එවැනි ගැටලුවක් කිසිදා කිසිවිටෙක මතුවෙලා තිබුණේ නැති හින්දයි.

 

පවුල් අවුල් කරන ග්‍රහයන් ගැන හරබර විස්තරයක් ඔහු අපට කිව්වේ කේන්දරය දිහා බලාගෙන ද නැතිනම් අපි දෙන්නාගේම තරුණ වයස දිහා බලලා  කේන්දරය බලන්න එන්නට ඇතැයි ඔහු අනුමාන කළ හේතුව ගැන හිතලද කියන එක මට හිතාගන්න බැහැ.  කොහොම වුණත් ඔහුගේ මේ විස්තරය මට මහත් සේ විනෝදයක් ගෙන දුන්නු නිසා මිතුරාට දරු ඵල නැතිදැයි මං ඇහුවේ ඔහු සුරතල් දියණියන් දෙදෙනෙකුගේම ආදරණීය පියෙකු වුණු නිසයි. මේ ග්‍රහ පිහිටීම අනුව නම් ඒකට තව කාලයක් බලාගෙන ඉන්න වෙනවා , කිව්ව ඔහු ඒ වෙනුවෙන් කළ යුතු ග්‍රහ පූජාවක් ගැන ද සඳහන් කළා මතකයි. මේ සිදුවීම් දාමය නුරුස්සන සිතින් බලාගෙන හිටපු මගේ මිතුරා, මං රට යන්නයි ඉන්නේ. මට ඒකට අවස්ථාවක් තියෙනවා ද? කියා ඇහුවේ දෛවඥයාගේ ග්‍රහ අපල පූජාවට බාධා කරමින්. ආපහු සැරයක් කේන්දරයට එබිලා බැලුව ඔහු  කීවේ එවැනි බලාපොරොත්තු ඇතිනම් අත හැර ගන්නා ලෙසයි. ග්‍රහ පිහිටීම් අනුව විදෙස් ගතවීමේ ඉඩකඩක් නැතැයි කිව්ව ඔහු අවුරුද්දකුත් මාස කිහිපයක කාලයක් ඇතුළත දී ග්‍රහ පිහිටීම් යළිත් හොඳ මට්ටමකට ළඟා වන නිසා පවුල් අවුල් කෙරෙහි සිත කරදර කරගෙන විදෙස් ගත වීමට උත්සාහ ගැනීමේ තේරුමක් නැති බවත් අවවාද අනුශාසනා දුන්නා. ඔහුගේ ගාස්තුව ගෙවා දමලා රථ වාහන ඝෝෂාව පිරිණු මරදාන මංසන්ධියට පිවිසිලා වාහනය නතර කර තිබුණු ස්ථානයට යනතෙක්ම අපට කතා කරන්නට ඕනෑ තරම් දේ ඉතිරි වෙලා තිබුණා. කේන්දර නැකැත් ගැන සිත් කරදර කර නොගෙන මේ සුබ ගමන පිටත්වන ලෙස සමුගන්නා මොහොතේ මං ඔහුට යළිත් වරක් සිහිපත් කර දුන්නා. (ඒත් ඔහු විදෙස් ගතවන මොහොතේ ඔහුට සුබ පතන්නට ඔහුගේ නිවසට ගිය මා දුටුවේ නිවසින් පිටත්ව යන්නට සුදුසු නැකැතක් පිළියෙළ වී තිබූණු ආකාරයයි).

 

මීට වෙනස් ආකාරයක තවත් එක් කතාවක් මේ වෙලාවෙදි මට මතක් වෙනවා. මේ කියන්නට යන කතාවේ කතා නායකයා මා සමග පුවත්පතේ සේවය කළ ‍කලා කටයුතුවලට සම්බන්ධ ප්‍රසිද්ධ චරිතයක්. මිත්‍යාවන් පසුපස හඹා යන පුද්ගලයෙකු නොවුණත් තමන් මුහුණ දුන් කිසියම් පුද්ගලික ගැටලු ගණනාවක් නිසා මේ ආකාරයේ වූ අධිභෞතිකමය ස්ථානයක් වෙත යන්නට ඔහු මට කතා කළා. පිළියන්දල කැස්බෑව ප්‍රදේශයේ පිහිටි මේ ස්ථානය මේ විදියේ කටයුතුවලට එන පිරිස අතර කොයි තරම් ජනප්‍රිය වෙලා තිබුණා ද කියනවා නම් පාන්දර හතරට ගිහින් අංකයක් ගන්නට අප දෙදෙනාට සිද්ධ වුණා. අංකය ගත්තාට පස්සේ ගේට්ටු විවෘත වෙන්නේ උදේ හයට. පාන්දර හතරට අංකය අරන් උදේ හයට ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට ඇවිත් තවත් හෝරාවක් දෙකක් පෝලිමේ ඉදලා අන්තිමේ දී අපේ අවස්ථාව ලැබුණා. එතැන හිටියේ මැදි වයස පසුකරපු කාන්තාවක්. ඇය මගේ මිතුරාට මුලින්ම කිවුවේ මලක නමක් හිතාගන්න කියලා. ඊට‍ පස්සේ පක්ෂියෙකුගේ නමක් හිතාගන්න කිවුවා. තවත් දෙයක් ඇහුවා වගේ මතකයි. ඒත් ඒ මොකක්ද කියලා දැන් හරියටම මතක නැහැ. මේ ජවනිකාවෙන් පස්සේ මේ කාන්තාව මගේ මිතුරාට මුලින්ම කිවුවේ, තමුන් වැඩ කරන්නේ රට පුරාම යමක් බෙදා හරින තැනක නේද?   කියලා. ඇත්තනේ. අපි දෙන්නම වැඩ කරන්නේ පත්තරේනේ. ඊට පස්සේ  මේ කාන්තාව මගේ මිතුරාගේ නිවසේ විස්තර කියන්න පටන් ගත්තා, හරියටම බලා හිටියා වගේ. ගෙදර දොරක සරණේරුවේ තිබුණු බුරුල් වීමක්, කාමරයේ ජනේලයෙන් එපිට පෙනෙන සුවිශේෂී ගහක්, ගෙදර මැද තියෙන මැදු මිදුල ගැන පවා ඇය හරියටම කිවුවා. මිතුරාගේ නිවස හුරු පුරුදු මට ඇය කී සෑම දෙයක්ම ඇත්ත බව පෙනුනා. මිතුරාගේ වර්තමාන ජීවිතය හා බැඳුණු සිදුවීම් ගැන බොහෝ කරුණු කාරණා ‍විස්තර කළ ඇය (ඇත්තටම කියනවා නම් ඒ කී දේවල් සියල්ල ඇත්ත) ඉන්පසුව අනාගතය ගැන කියන්නට පටන් ගත්තා. අනාගතය ගැන බොහොම ප්‍රිය උපදවන කරුණු වගේම තරමක බිය ජනක දේවලුත් ඇය කියා පාන්නට පටන් ගත්තා. ඒ හැම දෙයක්ම කිවුවේ දින වකවානු එක්ක. අනාගතයේ සිදුවන්නට නියමිත බියජනක දේවල් වලින් මිදෙන්නට ඇයට කළ හැකි දේවල් ගැනත් දිග ලැයිස්තුවක් ඇය ම‍ගේ මිතුරාට කිවුවා. ( ඒ දේවල් මගේ මිතුරා කළා ද කියන්නට මං දන්නේ නැහැ) ඇය කී අනාගත දින වකවානු සියල්ලම මේ වනවිට අතීතයට ගිහින් ඉවරයි. ඒත්  ඇය කී එකම එක අනාගත වාක්‍ය්‍යක්වත් නිවැරදි වුණේ නැහැ. ඇත්තටම කියනවා නම් ඒ කිවුව දේවල්වලට හාත්පසින්ම වෙනස් දේවල් තමයි ඔහුට සිද්ධ වුණේ.

 

බෙල්ලන ඥානවිමල මහා නායක හාමුදුරුවො මුණගැහුණු වෙලාවක මේ කාරණාව ගැන උන්වහන්සේගෙන් අහන්නට මං අමතක කළේ නැහැ. ලංකාවේ විතරක් නෙමෙයි විදේශවල පවා නොපෙනෙන නොදකින බලවේග ගැන බොහොමයක් පර්යේෂණ කරලා ඒ වගේම ඒ සම්බන්ධ පොත්පත් බිහිකරලා තිබුණු, භාෂා කිහිපයක් සහ විවිධ විෂයන් ගැන අතිශය උසස් දැනුම් සම්භාරයකින් සමන්විත වුණු උන්වහන්සේ මේ විදියේ කරුණු කාරණා ගැන සිත් ඇදගන්නා සුළු කතා කිහිපයක්ම මට කිවුවා. එංගලන්තයේ සිටියදී උන්වහන්සේ පෞද්ගලිකවම මුහුණ දුන් අත්දැකීමක් ගැනත් විස්තර කළා. (ඒත් ඒ හැම දෙයක්ම ලියන්න ගියොත් මේ ලිපිය නිම කරන්නට ලැබෙන්නේ නැහැ) කොළඹ නගරයේ පමණක් ඔය විදියේ ස්ථාන තිස් ගණනක් උන්වහන්සේගේ පරීක්ෂණයට ලක්වුණු බව පෙන්වා දුන්නු මහ නායක හාමුදුරුවෝ මට සඳහන් කළේ මේ හැම ස්ථානයකම ඔය විදියේ අනාවැකි කියන චරිත හැම එකක්ම කිසියම් විදියක මානසික බෙලහීනතාවක එහෙමත් නැතිනම් ඉතා පහසුවෙන් මනස චංචල වන ස්වභාවයේ පිරිසක්  බවයි. මේ නිසා මළ ගිය ප්‍රාණකාරයන් වැනි ඇහැට නොපෙනෙන බලවේගවල ඉතා පහසු ගොදුරක් බවට පත්වන මේ අයට වර්තමානය හා අතීතය ගැන ඔය විදියේ කරුණු කාරණා හෙළි කරන්නට පුළුවන් වුණත් අනාගතය ගැන කිසිසේත්ම නිවැරදි අනාවැකි කියන්නට නොහැකි බව උන්වහන්සේ අවධාරණය කළා. ඔවුන්ගේ අනාගත අනාවැකිත්, සාමාන්‍ය සිහිබුද්ධිය ඇති පුද්ගලයෙකු නිකමට කරන අනාවැකියකුත් අතර ඇත්තේ ලොව කවර තැනකත් පවතින සියයට පනහක සම්භාවිතාවක් පමණක් බවත් උන්වහන්සේ පෙන්වා දුන්නා. ඒ වගේම අතීතයේ සිදුවූ, තමන් විතරක් දන්නා අතිශය පෞද්ගලික වූ කරුණු කාරණා කියන්නටත් මේ වගේ අයට හැකියාවක් නැති බව පෙන්වලා දුන්නු මහ නායක හාමුදුරුවෝ තමන් වහන්සේ දන්නා එවැනි පෞද්ගලික සිදුවීම් කිහිපයක්ම සදහන් කළා.

 

මේ විදියේ කතා කියන්නට ගියොත් කෙළවරක් නැහැ. ඒත් අවසාන වශයෙන් පෞද්ගලිකව මං මුහුණ දුන්නු තවත් එක් කතාවක් විතරක් කියන්නම්. මේ සිදුවීම සිදුවුණේ 2009 අවුරුද්දේදි. ම‍ගේ තාත්තා හදිසියේ අසනීප වෙලා රෝහල්ගත කරලා තිබුණු ජාතික රෝහලේ 44 වැනි වාට්ටුවේ දී තමයි මේ කියන්නට යන දේ සිද්ධ වුණේ.  තාත්තා බලන්නටම ලංකාවට ආපු මං ඒ දවස් කිහිපය ගත කළේ තාත්තා එක්ක ජාතික රෝහලේ. මේ වාට්ටුවේම තරමක් ඇතින් හිටිය එක්තරා තැනැත්තෙක් දෙවැනි දවසේ උදේ මට තමන් ළගට එන්න කියලා අතින් සංඥා කළා.  අවුරදු හැටක් හැත්තෑවක් කියලා කියන්නට පුළුවන් වයසක හිටිය ඒ වගේම බොහොම පිරිසිදුව හිටපු මේ තැනැත්තාත් වාට්ටුවේ ‍නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලබන රෝගියෙක්. ඔහු සමීපයට ගිය මට මං ගැන හැම දෙයක්ම වගේ කියන්නට පටන් ගත්තා. කොටින්ම කියතොත් මව්බිමෙන් එහා කෙළවරේ මං පදිංචිවෙලා ඉන්න රටේ මගේ ගේ දොර වත්ත පිටිය ගැන පවා නිවැරදි තොරතුරු ඔහු කිව්වා විතරක් නෙමෙයි ලංකාවට ආවට පස්සේ මං මුහුණ දුන්නු විශේෂ සිදුවීම් දෙක තුනක් ගැනත් විස්තර බලාගෙන හිටියා වගේ කිවුවා. මේ දේවල් කියන්නේ කොහොමදැයි ඇසූ විට ඔහු මට කිව්වේ තත් කාලයෙන් කියලයි. විදෙස්ගත තැනැත්තෙකු දෙන දුරකථන ඇමතුමක කටහඩින් පවා තමන්ට අනාවැකි කියන්නට පුළුවන් බවයි ඔහු කිව්වේ. තාත්තාව සුවපත් කරන්නට නම් මස් මාංස සම්බන්ධ කරමින් පිළියෙල කළ ආහාරයක් ඔහු නම් කරන ආකාරයේ තැනක තිබිය යුතුය යන්නත් ඔහුගේ විස්ත‍රයට ඇතුළත් වුණා. මේ විදියේ ප්‍රතිකර්මයක් තමන්ටම අත්හදා බලා රෝහල් වාට්ටුවෙන් පිටවී නොයන්නේ ඇයි දැයි මං ඔහුගෙන් බොහොම මිත්‍රශීලීව ඇහුවා. මට ලැබුණු පිළිතුර නම් තමන්ගේ ශාස්ත්‍රයෙන් සේවය සලසන්නට පුළුවන් අනුන්ට පමණක් බවත්, එයින් තමන්ටම ප්‍රතිඵල අත්පත් කර ගන්නට අසීරු බවත්.  ජීවිත කාලයම මස් මාංස නොකෑ මගේ පියා වෙනුවෙන් එවැනි ආහාරයක් පිළියෙළ කරන්නට මට උවමනා නොවූ නිසාත්, ආරම්භයේ දීම මේ උගුලෙන් ගැලවෙන්නට ඕනේය කියලා මට හිතුණු හින්දත් රෝහලේ ගත කරපු ඉතිරි දින කිහිපය තුළ දී මං ඔහුව මග ඇරියා. ඔහු කී මස් මාංස ව්‍යංජනය ඔහු කී ආකාරයේ තැනත නොතිබ්බත්, දින දෙක තුනකින් තාත්තාට ගෙදර යන්නටත් පුළුවන් වුණා. (ඒත් ඔහු මේ කිසිම දේකට මගෙන් මුදලක් ඉල්ලුවේ නැති බවත්, එවැනි යමක් බලා‍පොරොත්තු වන බවක් පෙනුණේ නැති බවත් කියන්නට ඕනේ)‍.

 

මේ විදියේ බොහොම රසවත් පෞද්ගලික අත්දැකීම් ‍තවත් බොහොමයක් තිබුණත් ඒ හැම එකක්ම එකින් එක විස්තර කරන්නට ගියොත් මේ කතාව නතර කරන්නට ලැබෙන්නේ නැහැ.  ලංකාව කියන්නේ මේ විදියේ දේවල්වලට තෝතැන්නක්නේ. ඒ නිසා මේ විදියේ කතා බොහොමයක් ලංකාවේ අපි හැමෝම පෞද්ගලිකව අත්විඳලා තියෙනවාට කිසිම සැකයක් නැහැ.

 

ඒත් මේ අතීත මතකයන් යළිත් මගේ සිතිවිලි අතර සැරිසරන්නට වූයේ නාසා ආයතනයේ සේවය කරන මහාචාර්ය සරත් ගුණපාලයන් අලුතින්ම සොයා ගත් ග්‍රහලෝක හතක් පිළිබඳව කරන දේශනයක් මෑතක දී යූ ටියුබ් මගින් දුටු අවස්ථාවේ දීයි. මේ ග්‍රහ‍ලෝක අතර ද්‍රව ජලය ඇති බව තහවුරු වී ඇති බැවින් මෙම ග්‍රහලෝක අතර ජීවින් සිටීදැයි සොයා බැලීම නාසා ආයතනයේ ඊළග ප්‍රමුඛ කාර්යය වී ඇතැයි ද මේ වීඩියෝවෙන් ඔහු විස්තර කරනවා. සෙසු ග්‍රහලෝක ජයගන්නට මුළු මහත් ලෝකයක් සිය දැනුම මුවහත් කරද්දී ලංකාව නම් වූ දුපතේ අපි ඒ ග්‍රහලෝකවලින් එන අපල අකාමකා යන්නට කපුටන්ට බත් තලි තියනවා.  හන්දියක් හන්දියක් ගානේ පෙරේත තටු තියනවා. ලංකාවේ ජනාධිපති මිය යන දවස පමණක් නෙමෙයි කියුබාවේ පිදෙල් කැස්ත්‍රෝ මිය යන්නට නියම වී තිබූ දවස පවා ග්‍රහලෝක හරහා සොයන්නට උත්සාහ ගන්නවා. රටේ සෑම රූපවාහිනී නාලිකාවක්ම, ගුවන් විදුලියක්ම දවස අරඹන්නේ පෘථි‍වියෙන් සැතපුම් බිලියන ගණනින් ඈතින් පිහිටි ග්‍රහලෝක මගින් ගමේ ගොඩේ සියාතු‍ලාගේ හරමානිස්ලාගේ ජීවිතය හසුරුවන ආකාරය ගැන අනාවැකි කියමින්. ලෝකයේ කවර රටක වුණත් දරුවන් විභාග සමත් වන්නට උත්සාහ කරන්නේ තමන් උගත් දෑ යළි යළිත් මෙනෙහි කරමින් සිත්හි ධාරණය කර ගැනීමට උත්සාහ දරමින්. ඒත් ලංකාවේ දෙමව්පියන් වන අපි ඒ වෙනුවෙන් වාලම්පුරි නමස්කාර කරන්නෙමු. ගණ දෙවිඳුන්ට කිරි කළ නාවන්නෙමු. බෝධිය වටා කොඩි වැල් බඳින්නෙමු.

 

දෑස් හොඳ හැටි පෙනෙන මිනිසුන් දෑස් අඳ ජ්‍යොතිෂකරුවන්ගෙන් තමන්ගේ අනාගත ගමන් මග ගැන විමසති. නැකැත් හඳහන් බලමින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවති. මැතිවරණ පවත්වති. බුද්ධි සම්පන්න ජාතියක් සිටින ලෝකයේ ඕනෑම රටක තම රටේ පාලකයන් තෝරා පත්කරන ජනාධිපතිවරණ සටනක දී සංවාද සාකච්ඡා මෙහෙය වෙන්නේ අපේක්ෂකයන්ගේ ප්‍රතිපත්ති සහ රටේ අනාගතය කෙසේ සකස් විය යුතුද යන්න ගැනයි. ඒත් අපේ රටේ ඒ සංවාදවලට එන්නේ කේන්දරකරුවන්. සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ අපේක්ෂකයන්ගේ ප්‍රතිපත්ති මත රටේ දියුණුවට මග පෑදෙන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැන නෙමෙයි, ඇහැට නොපෙනෙන ග්‍රහලෝකයක වැඩිම බලය ඇත්තේ කවර අපේක්ෂකයාට ද යන්න ගැනයි. අපේ ඡන්දදායකයන්ගෙන් සාතිශය බහුතරය තවමත් කේන්දරකරුවන්ගේ අනාවැකි මත තම අපේක්ෂකයාට වාසි ද අවාසි ද යන්න ගැන විශ්වාසය තබනවා. නැකැත නිසා සිය දිව්රුම් දීම පවා පමා කළ බණ්ඩාරනායක අගමැතිදුන් සිය ධුර කාලය නිමා වන්නටත් පෙර අවාසනාවන්ත ලෙස ඝාතනයට ලක් වූයේය.  දෛවඥයන් රැසකගේ උපදෙස් මත දිව්රුම් දී වැඩ භාරගත් ප්‍රේමදාස ජනපතිඳුන් අවාසනාවන්ත ලෙස මහමගදී ඝාතනයට ලක්වූයේ  සිය ධුර කාලය නිමා වන්නටත් මත්තෙන්. නැකැත් බලැ වැඩ ඇරඹූ චන්ද්‍රිකා ජනපතිනියට සිය ධුර කාලයේ දීම සිය ඇසක් අහිමි වුණා. රාජකීය දෛවඥයාගේ උපදෙස් පිට තමන්ට සුදුසුම නැකැත සොයා සිය ධුර කාලය නිමා වන්නත් පෙර ජනපතිවරණයකට ගිය රාජපක්ෂ ජනපතිට සිදු වූයේ ජනපති මැදුර අතහැර කාල්ටන්හි සිය සුපුරුදු නිවහන වෙත පසුබසින්නටය.

 

තමන්ගේ අනාගත ජීවිතයම බෙදා හදා ගන්නට සුදුසු සහකාරිය හෝ සහකාරිය සොයන්නට භාර දෙන්නේත් නොපෙනෙන ග්‍රහලෝකයකට. උගත්කම, ගුණයහපත්කම, රැකියාව පමණක් නෙමෙයි අදහස් පවා එකිනක අපූරුවට ගැළපුණත් විවාහය තීරණය වන්නේ කේන්දරකරුවාට ඕනෑ හැටියකටයි. කොටින්ම කියතොත් මේ දූපත ඇතුළේ උපතේ සිට මරණය දක්වා සියලු කටයුතු සිදුවන්නේ පෘථිවිවාසීන් වන අපට පියවි ඇසින් දකින්නටවත් නොහැකි ග්‍රහලෝකයන්ගේ බලපෑම් ගැන විශ්වාසය තබා ගෙනයි.

 

ශිෂ්ට සම්පන්න ජාතීන් වෙසෙන ලෝකයේ ඕනෑම රටක රටේ ගමන් මග තීරණය කරන බලවේගය වන්නේ විධායකය, ‍ව්‍යවස්ථාදයකය, අධිකරණය, මහජනතාව සහ ජනමාධ්‍ය යන පස්වැදෑරුම් සාධකයි. ඒත් අපේ මේ දූපතේ ඒ ස්ථාන හිමි වී ඇත්තේ කේන්දරය, නැකැත්, රාහු කාලය , ග්‍රහලෝක සහ කේන්දරකරුවන් යන පස් වැදෑරුම් සාධකවලටයි. (රට කරවිය යුතු විධායකය පවා වශී බෝල අතගාමින් සිටින්නේ නම් තවත් කවර කතා ද?)

 

ලංකාවේ අපි බොහොම දෙනෙක් උදෑසන පත්තරය අතට අරන් මුලින්ම කියවන්නේ ලග්න පලාපල. ඒත් මේ පලාපල පහුගිය මාසයෙන්, එහෙමත් නැතිනම් පහුගිය සතියෙන් අරන් නැවත නැවත පළ කරන ඒවා බව හුඟ දෙනෙක් දන්නේ නැහැ.  අවුරුද්දක් ගෙවිලා තවත් අවුරුද්දක් උදාවෙද්දී පත්තරවල පිටු ගණන් පළවෙන නව වසරේ ලග්න පලාපල එකකට එකක් හාත්පසින්ම වෙනස් කියලා දැක දැකත් ග්‍රහයා අනුව අනාගතය ගැන හිතන්නට අපි තුළ තියෙන ජන්ම ගතිය තවමත් නතර වෙලා නැහැ.

 

ජ්‍යොතිෂය කියන්නේ අවුරුදු දහස් ගණනක අතීතයකට හිමිකම් කියන ශාස්ත්‍රයක්. ඒ නිසා එවැනි ශාස්ත්‍රයකට ගරහන්නට සදාචාරමය අයිතියක් කාටවත් නැහැ. ඒත් කවර ශාස්ත්‍රයක් ගැන වුණත් දුවන්නන් පස්සේ දිවීම ජාතියක් විදියට අපේ දීන කම පෙන්වන්නක්. මේ විදියේම කරුණක් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ශූරීන් තමන්ගේ කෘතියක සදහන් කරලා තිබුණා මතකයි. ඔහු කියන්නේ ශීත දේශගුණයක දිවි ගෙවන ‍එංගලන්ත වැසියා ටයි කෝට් ඇඳුමින් සැරසීම මගින්  ඳුම තමන්ගේ වහලෙකු බවට පත්කරගත්තත්, කොළඹ ගිනි කාස්ටක අව්වේ කබාය හා ටයි පටියෙන් ගෙල සිරකර‍ගෙන දහදියෙන් නැහැවී උජාරුවෙන් ඇවිද යන ලාංකිකයා ඇඳුමේ වහලෙකු බවට පත්වී තමන්ගේ දීන බව පෙන්නුම් කරන බවයි. රාහු කාලය මග හැර නිවසින් එ‍ළියට අඩිය තියන්නට, නැකැත් තරු බලා ජීවිතය සැලසුම් කරගන්නට, සුබ වෙලාව බලා වැඩ අරඹන්නට හැදීමෙන් අපිත් පෙන්නුම් කරන්නේ ඒ දීන බවම තමයි.

 

දරුවෙකු උපදින අවස්ථාවේ නැගෙනහිර අහසේ උදාවෙන රාශිය ලග්නය විදියටත්, ඒ ‍මොහොතේ අහසේ ග්‍රහ තාරකා පිහිටන ආකාරය කේන්දරය විදියට දෛවඥයන් සැලකුවත් පියවි ඇසට නොපෙනෙන දශ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත වූ තරු රාශීන්ගෙන් මේ විශ්වයේ කිසිම අඩුවක් නැහැ. අනන්ත අප්‍රමාණ තාරකාවන්ගෙන් පිරුණු මේ විශ්වයේ නැගෙනහිරින් පායා එන තාරකා සිය දහස් ගණනක් අතරින් දෛවඥයන් නම් කරන විතරක් ඔබේත් මගේත් ජීවිතය හසුරුවන්නේ යැයි සිතීම ඇත්තටම අරුමයක්. සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙන් ඉවතට විසිවෙච්ච ප්ලූටෝ වගේ ග්‍රහයන් වගේම අලුතින්ම සොයා ගත් ග්‍රහලෝක බොහොමයක් නූතන තාරකා විද්‍යාවට ඇතුළත් වෙලා තියෙනවා. පෘථිවි තලයට එක්වන හිරුගේ ප්‍රබල කිරණ තිබිය දී විශ්වයේ කෙළවරක පිහිටි නොපෙනෙන තාරකාවක දුබල ආලෝකය අපේ ජීවිත හසුරුවන බව සිතීමත්, අපේ කාර්යයක සාර්ථකත්වය තීරණය කරන්නට හුනෙකුගේ හැඩීමකට හැකියැයි සිතීමත් අතර වෙනසක් දකින්නට ඔබට පුළුවන්ද? අපේ ජීවිත හසුරුවන්නට පුළුවන් අප දන්නා කියන ග්‍රහයන්ට පමණක්ම ද? ඒ බලපෑම කරන්නට අප නොදන්නා දශ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත සෙසු ග්‍රහලෝකවලට හැකියාවක් නැතැයි සිතන්නට යොදා ගන්නේ කුමන නිර්ණායකයක් ද?

tumblr_inline_odrs1gbbuy1tzhl5u_1280

 

ලග්න දොළහට අයත් රාශි පවා නිර්මාණය කරගෙන ඇත්තේ මනසින් පමණක් එකිනෙක යා කර හැඩතල මවා ගැනීමෙන් මිසක් මීන රාශියට හිමි මාළුවා හෝ සිංහ ලග්නයට හිමි සිංහයා හෝ වෙනත් කිසිම හැඩතලයක් සැබැවින්ම අහසේ දැකින්නට බැහැ. මේ හැඩතල මනසින් මවා ගන්නට පවා ඇසට පෙනෙන නොපෙනෙන බොහෝ තාරකා අමතක කර දැමන්නට ඕනේ. අපට බලපෑමක් කරන්නේ අප සිතින් මවා ගත් මේ තාරකා පමණක්ම ද? අමතක කර දමන තාරකාවලින් බලපෑමක් නැතැයි සිතන්නේ කවර නම් වූ තර්කයක් මත ද? රාහු හා කේතු යනු අදෘශ්‍යමාන ග්‍රහයන් දෙදෙනෙකු බව දෛවඥයෝ කියති. අදෘශ්‍යමාන නම් එයින් අලෝකයක් විහිදුවන්නට ද හැකියාවක් නැත. අලෝකයක් පවා නැති අඳුරු ග්‍රහලෝකයකට බියෙන් බෝධි පූජා තබන්නට බුදුන් වහන්සේ දේශනා කර ඇත්තේ කවර නම් වූ අවස්ථාවක ද? බෝධි පූජා තබා අපල දුරු කිරීම ගැන තොරතුර සඳහන් වන්නේ ත්‍රිපිටකයේ කවර නම් වූ  තැනක ද? ග්‍රහයන් නොවන ආකාශ වස්තූන් කොපමණ සංඛ්‍යාවක් මේ අපරිමාණ විශ්වයේ සැරිසරන්නේ ද? මේ ආකාශ වස්තූන්වල බලපෑමක් නැතැයි සිතන්නේ කවර නම් වූ කරුණක් නිසා ද?

 

සමස්ත සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයෙන්ම ඝනත්වයෙන් අඩු දියාරුම ග්‍රහයා ලෙස සැළකෙන සියයට 94 ක්ම හයිඩ්‍රජන්වලින් නිමැවුණු පෘථිවියෙන් සැතපුම් දශ ලක්ෂ 746 ක් ඈතින් පිහිටි සෙනසුරු ග්‍රහයාට ග්‍රහ පූජා තැබීමෙන් ඔබේ දරුවාගේ එහෙමත් නැතිනම් ඔබේ අපලය දුරු කරන්නට හැකි යැයි සිතන්නට ඔබට හැකි නම් හදේ හාවාට පුද පූජා තැබීමෙන් ලොතරැයි වාසනා පවා ලැබිය හැකි විය යුතුමයි.

 

පෟථිවිය පමණක් නොව ග්‍රහලෝකවල පවා ගමන් මග වැටී ඇත්තේ ඉලිප්සාකාර මාර්ගයක බව අද දවසේ පහ වසරේ ශිෂ්‍යත්වයට සූදානම් වන දරුවෙකු පවා දන්නා කරුණක්. ඒත් ජ්‍යොතිෂයේ දී සියලු ග්‍රහයන් වෘත්තාකාර මාර්ගයක ගමන් කරන බව උපකල්පනය කරලයි සියලු ගණන් මිනුම් කරන්නේ. ඉලිප්සාකාර මගක යන ග්‍රහයකු වෘත්තාකාර මගක යන්නේ යැයි සිතා කරන ගණන් මිනුම් නිවැරදි යැයි සිතන්නට සාධක කර ගන්නේ පෙරදිග හෝ අපරදිග කවර නම් වූ පිළිගත් ගණිත ශාස්ත්‍රයක් ද? ඒ වගේම දෛවඥයන් තමන්ගේ නැකැත් හදන්නට යොදා ගන්නේ සාමාන්‍ය ඔරලෝසුවල භාවිත වන සම්මත වෙලාව මිසක් තාරකා විද්‍යාව නම් නූතන දියුණු විද්‍යාවේ දී යොදා ගන්නා නිවැරදි වෙලාව නෙමෙයි. මේ නිසා ලංකාව වැනි රටක එකිනෙකට ඈතින් පිහිටන නගර දෙකක සැබෑ නිවැරදි වෙලාව මිනිත්තු කිහිපයක අඩු වැඩියක් තිබුණත් සම්මත වෙලාවට අනුව සකස් කරන කිසිදු නැකැතක හෝ කිසිදු කේන්දරයකට මේ වෙනස සලකලා බලන්නේ නැහැ.

 

මිනිසා රෝදය සොයා ගත් කාලයේ දී, එහෙමත් නැතිනම් මේ මිහිතලය පැතැලි යැයි සිතාගෙන සිටි කාලයේ දී සෙනසුරු පමණක් නෙමෙයි ඉර හඳ තාරකා මේ හැම දෙයක්ම අපේ ජීවිත මෙහෙයවන අදෘශ්‍යමාන බලවේගයන් ලෙස ක්‍රියාත්මකවේ යැයි සිතාගෙන හිටියාට කිසිම වරදක් නැහැ. ඒත් අද අපි ජීවත් වෙන්නේ ග්‍රහලෝක තරණය කරන යුගයක. අලුත් අලුත් ග්‍රහලෝක සොයා ගන්නා යුගයක. සෙනසුරු ග්‍රහයා වටා කැරකෙන චන්ද්‍රයන් 63 කටවත් වඩා ඇතැයි සොයා ගත් යුගයක. විදුලි කොටන්නේ, වැසි වසින්නේ දෙවියන් වහන්සේගේ බලපෑමකින් තොරව බව හොඳාකාරවම දන්නා යුගයක. අත්ලට ගත් ජංගම දුරකථනයෙන් අන්තර්ජාලය හරහා මුළු ලොවෙහිම සැරි සරන මිනිසුන්, ස්වයංක්‍රීය රථ වාහන පදවන මිනිසුන්, දුරස්ථ පාලක මගින් නවීන අංගෝපාංග හසුරුවන මිනිසුන්, නවීන තාක්ෂණයේ බලමහිමය හැම මොහොතකම අත් විඳින මිනිසුන් නොපෙනෙන ග්‍රහලෝකයකින් කෙරෙන අපල දුරු කරගන්නට ග්‍රහලෝකයට පුද පූජා පවත්වන්නේ නම්, බෙල්ලේ සුර පැළඳ ගන්නේ නම්, රාහු කාලය බලා සිය කාර්යයන් අතපසු කර ගන්නේ නම්, වශී ගුරුකම් සොයා දිව යන්නේ නම් ඔවුන් අයත් වන්නේ මිනිසා මුලින්ම නැගිටින්නට ඉගෙන ගත් හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ගේ යුගයටත් ඈත අතීතයටයි.

 

සිංහල අවුරුද්ද වැනි සංස්කෘතික මංගල්‍යයක දී මුළු රටම එකම මොහොතක ආහාර අනුභව කිරීම, ගනුදෙනු කිරීම හෝ වෙනත් කිසියම් චාරිත්‍රයක් කිරීමේ සංස්කෘතික වටිනාකමක් තියෙනවා. රටක හෝ ජාතියක හෝ සංස්කෘතික අනන්‍යතාව රැකගැනීමෙහි අපූර්වත්වයක් මෙන්ම ජාතික වැදගත්කමකුත් තියෙනවා.  ඒ ගැන කිසිම විවාදයක් නැහැ. ඒත් එදිනෙදා ජීවිතයේ සෑම සියලු දේටම රාහු කාලය බලන්නත්, කේන්දර බලන්නත් පුරුදූ වූවෙකුගේ පෞරුෂත්වයේ  ගැටළුවක් ඇති බව නම් නොකියාම බැහැ.  එදිනෙදා ජීවිතයේ කාටත් උරුම වන අභියෝගයන්ගෙන් පලා ගිහින් ඒ සියල්ලම ග්‍රහලෝකයක හෝ දෙවියන් වහන්සේගේ හෝ වෙනත් කවර හෝ නොපෙනෙන නොදකින බලවේගයක  බලපෑම මත සිදුවන්නේ යැයි සිතන්නට හැකියාව ඇත්තේ සිය ජීවිතයට මුහුණ දෙන්නට ආත්ම විශ්වාසයක් හෝ ආත්ම ශක්තියක් නැති මිනිසුන්ට පමණමයි. ආත්ම විශ්වාසය සිඳ බිඳ ගත් මිනිසුන්ට නැගී සිටින්නට ග්‍රහලෝකය හෝ එවන් කිසියම් අධිභෞතික බලවේගයක  හෝ ආධාරයක් අනිවාර්යයෙන්ම උවමනා වෙනවා. හරියටම කියනවා නම් අරටුවක් නැති එඬරු වැළකට ශක්තිමත් ආධාරකයක පිහිට නැතුවාම බැහැ වගේ. ශක්තිමත් කශේරුකාවක් සහිත ඔබ අරටු සිඳ බිඳ ගත් එඬරු වැළක් වන්නේ ඇයි?

 

තාරකා මගින් මිනිසාගේ ඉරණම විසඳීම කෙසේ වෙතත් තාරකාවල ඉරණම මිනිසා විසින් විසඳනු ඇතැයි ආතර් සී ක්ලාක් කීවේ දශක ගණනාවකට පෙරයි. ඔහුගේ අනාවැකිය සැබෑ වන්නට පටන් ගත්තේ ඔහු ජීවතුන් අතර සිටි කාලයේ දීමයි.

 

නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන් සඳ මත පා තබන්නට සුභ වේලාවක් නොබැලුවාට කිසිදු ග්‍රහ අපලයකින් තොරව යළි පෘථිවිය වෙත පා තබන්නට ඔහුට හැකි වුණා. කේන්දර නොබලා ගුවන් ගත වුණු යූරි ගගාරින් අභ්‍යවකාශයට ගිය පළමු මිනිසා බවට පත් වුණා. රාහු කාලය මග හරින්නට නැකැත් නොබලා ගැලපගොස් දූපත බලා යාත්‍රා කළ චාල්ස් ඩාර්වින් පරිණාමවාදය ලොවට හෙළි කළා. ආකිමිඩිස් සිය නමින් වූ එම සිද්ධාන්තය ලොවට බිහි කළේ දිය නාමින් සිටිය දී මිසක් සුබ මූර්තියෙන් දැහැන්ගතව සිටි මොහොතක දී නෙමෙයි.

 

නැකැත්, රාහු කාලය, සුබ මුහුර්ති, කේන්දර බලමින් සියලු කටයුතු සිද්ධ කරන්නට යන්නේ ලංකාව වගේ රටවල අපිම විතරයි. ලෝකයේ සංවර්ධනය අතින් ඉහළට ගිය කිසිම ජාතියක් මේ විදියේ විශ්වාසයන් පිටුපස්සේ අවිචාරවත්ව දුවන්නේ නැහැ. තම පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය හෝ සමග ජීවිත කාලයක් පුරා ගත කරන්නට පුළුවන්ද කියන කාරණය මිසක් කේන්දරය බලලා කසාද බඳින සිරිතක් දියුණු ලෝකයේ කිසිම රටක නැහැ. කළ යුතු දේ නිසියාකාරව නියමිත වෙලාවට කරනවා මිසක් රාහු කාලය මග හැරලා සුබ නැකැත් බලලා ජීවිතයේ කිසිම කටයුත්තක් කිරීමේ සිරිතක් දියුණු ලෝකයේ කිසිම රටක නැහැ. ඒත් ඉන්දියාව හැරුණු විට ලෝකයේ වැඩිම නැකැත්කරුවන්, ජ්‍යොතිර්වේදීන්, අධ්‍යාත්මවේදීන් මෙකී නොකී සියලු අනාගත වක්තෘවරුන් පොකුරු පොකුරු බිහිවෙලා ඉන්නේ ඉන්දියන් සාගරයේ මේ පුංචි දිවයිනේ විතරයි. ඒ නිසාම වෙන්න ඇති ලංකාවේ අපි 1948 ඉඳලම තාමත් පාසල්වල උගන්නවන ලංකාව යනු සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටකි යන්න තවමත් වෙනස් වෙලා නැත්තේ.  

 

ගිහිගෙය හැර යන්නට, කෙස් වැටිය කපා දමන්නට සිද්ධාර්ථ කුමරුන් නැකැත් බැලුවේ නම් ගිහිගෙයින් පිටව යන්නට සුද්ධෝදන රජුගෙන් කිසිදු ඉඩක් ලැබෙන්නේ නැහැ.  බෝ මැඩ අසුන්ගෙන බුදු බව ලැබූ මොහොතේ දී පමණක් නෙමෙයි පරිනිර්වාණය දක්වා වූ බුද්ධ චරිතයේ කිසිදු අවස්ථාවක බුදුන් වහන්සේ නැකැත් බැලූ තැනක්. රාහු කාලය මග හැර දහම් දෙසූ අවස්ථාවක් ඔබ කිසිදිනෙක අසා තිබෙනවා ද? අපේ දෛවඥයන් අද අනුගමණය කරන භාරතීය ජ්‍යොතිෂයට මුල්ම ප්‍රබල අභියෝගය එල්ල කළේ බුදුන් වහන්සේ. එත් අද බුදු පිළිමයක් නිරාවරණය කරන්නේත් නැකැත් බලලයි. බුදු පිළිමයට නේත්‍රා තබන්නේත් රාහු කාලය බලලයි.

 

අන්‍යාගමිකයන්ගෙන් සිද්ධ වෙන ආගමික ආක්‍රමණ ගැන, බෞද්ධ සංහාරයක් සිදුවන බවට අවි අමෝරා අතට ගන්නා බෞද්ධයන් යැයි කියාගත් අපි නැකැත්, ග්‍රහ තරු, රාහු කාලය, සුබ අසුබ දවස් ගැන විශ්වාසය තබනවා නම්, ඒ වෙනුවෙන් බෙල්ලේ සුර පැළද ග්‍රහ පූජා තබන්නට උත්සාහ කරනවා නම් බෞද්ධකම ගැන කතා කරන්නටවත් අපිට අයිතියක් නැහැ. තිරශ්චීන විද්‍යාවන් විදියට මේ දේවල් හදුන්වලා දීලා තමන්ගේ ශ්‍රාවක සංඝයා වහන්සේලා මෙවැනි කටයුතුවල නොයෙදිය යුතුයි යන්න පැහැදිලිවම බුදුන් වහන්සේ දේශනා කරනු ලැබ තිබියදීත් පුවත්පත්වල දැන්වීම් පවා පළකරමින් ඇතැම් හිමිවරුන් මේ කටයුතුවල යෙදෙන්නේ බුද්ධ දේශනාවට වඩා භාරතීය බමුණු ධර්මයට ගරු කරන නිසා ද දන්නේ නැහැ.

 

මේ කාරණයේ දී බුදුන් වහන්සේම වදාළ කරුණින් මේ ලිපිය අවසන් කරන්නට හිතුණා. ඒ නක්ඛත්ත ජාතකයේ එන එක්තරා ගාථාවක සිංහල තේරුමින්.

 

නැකැත් බලන්නා වූ අඥානයාගේ අර්ථය තෙමෙ ඉක්මයන්නේය. නැකැත නම් කළ යුතු දේ නිසියාකාරව සිදු කිරීමයි. තාරකාවෝ කුමක් කෙරෙත් ද?

 

 

 

 

 

දිව්‍ය ‍ලෝ‍කේ ළඟයි ‍පේන මා‍නේ

lies

හිටි හැටියේම ඔබ අවුරුදු මිලියන ගණනාවක් ඈත අතීතයේ වාසය කළ ලුසී නම් වූ ආදි කල්පික මානවයා බවට පත් වුණා කියලා සිතන්න.

ලොමින් පිරුණු සිරුරින් සපිරි ඔබ දැන් මේ සැරිසරමින් සිටින්නේ අප්‍රිකානු විසල් බිම් තීරුවක් අතරින්.

ඔබ මේ ඇවිද යමින් සිටින බිම් තීරුවේ සරුවට වැඩුණු පඳුරක් තියෙනවා. මේ පඳුරේ කොළ සෙළවෙන හැටි ඈතදීම ඔබට පේනවා. මේ කොළ සෙළවෙන්නේ සුළඟක් හින්දද, එහෙමත් නැතිනම් ඔබව කා දමන්නට සූදානමින් සැඟවෙලා ඉන්න සතෙකු නිසා ද කියලා ඔබට හිතාගන්නට බැහැ. මේ නිසා දැන් ඔබ ගන්න හදන තීරණය හරිම වැදගත්. ඇත්තටම කියනවා නම් ඒක ඔබේ පැවැත්මත්, අවසානයත් තීන්දු කරන තීරණයක්. ඒ නිසා මේ තීරණය ඔබේ ජීවිතයේ වැදගත්ම තීරණය වෙන්න පුළුවන්.

හොඳයි ඔබට හිතෙනවා මේ කොළ සෙළවෙන්නේ ඔබව කා දමන්නට සැඟවෙලා ඉන්න සතෙකු නිසා කියලා. ඒ හින්දා ඔබ තමන්ගේ අතේ තියෙන ලී මුගුර හොඳින් සූදානම් කරගෙන සතුරාට පහර දීමට සූදානමින් ඒ පඳුර ළඟින් ඇවිද ගෙන යනවා. පඳුර අස්සේ කවුරුත් සැඟවෙලා නැහැ. ඒ කියන්නේ ඇත්තටම පඳුර සෙළවුණේ සුළඟට. ඒ කියන්නේ ඔබේ හඳුනා ගැනීම වැරදියි. ඒත් ඔබ පරිස්සම් වුණා කියලා ඔබට කිසිම හානියක් සිද්ධ වුණේ නැහැ.

හොඳයි දැන් අපි හිතමු මේ කොළ සෙළවෙන්නේ සුළඟට කියලා ඔබ හිතුවා කියලා. ඒ හින්දා තමන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන ඔබ ඒ තරම් දුරට හිතන්නේ නැහැ. ඒත් ඇත්තටම ඒ කොළ සෙළවුණේ ඔබව කා දමන්නට සූදානමින් පඳුර පිටිපස්‍‍සේ සැඟවිලා හිටිය වන සතෙක් නිසා. ඒ කියන්නේ ඔබේ හඳුනා ගැනීම වැරදියි. ඒ වැරැද්ද නිසා ඔබට සිද්ධ වුණේ මානව වංශ කතාවේ ඔබේ පරිච්ඡේදයේ අවසානය සටහන් කරගන්න.

මානව වංශ කතාවේ ඔබේ පරිච්ඡේදයේ අවසානය ඒ විදියට සටහන් කරගන්නට ඔබට සිද්ධ වුණේ කුමන වැරැද්දක් නිසා ද? ඒ තමන් සමීපයේම අනතුරක් තියෙනවා කියලා ඔබ විශ්වාස නොකළ හින්දා. ඒත් ඇත්තටම ඒ විදියේ අනතුරක් තිබුණා. අනතුර තිබුණා විතරක් නෙමෙයි ඒක මාරාන්තික අනතුරක් බවට පත් වුණා.

මේ කිව්ව සිද්ධිය ඇතුළේ ලොකුම ලොකු කතාවක් සැඟවිලා තියෙනවා. මොකක්ද ඒ කතාව.

ඊට කලින් මේ කතාවට පසුබිම් වෙච්ච පදනම කියන්නම්.

සිය ගණනක් වූ ප්‍රෙක්ෂකයන් පිරිසක් වටකරගෙන ඔය කිව්ව මානසික පර්යේෂණය අත්හදා බලන්නට තමන්ගේ ප්‍රේක්ෂකයන්ට ආරාධනා කළේ ඉතිහාසඥයෙකු වගේම ප්‍රසිද්ධ විද්‍යා ලේඛකයෙකු වුණු මයිකල් ෂර්මර් (Michael Shermer). ඔහු තමන්ගේ දේශනයෙන් පෙන්වා දෙන්නට අදහස් කළේ මිනිසුන් වෙච්ච අපි අපේ උප්පත්තියෙන්ම හැම දෙයක්ම විශ්වාසය තබන්නට පුරුදු පුහුණු වෙච්ච සත්ව කොට්ඨාශයක් බවයි. ඒකට හේතුව ඉහතින් කිව්ව කතාවෙදි වගේම මානව වංශ කතාව පුරාම මානව වර්ගයා තමන්ගේ පැවැත්ම තහවුරු කර ගන්නට විශ්වාසය කියන කරුණ මූලික කරගෙන තියෙන නිසා. මේ නිසා මානව වංශ කතාව පුරාම විශ්වාසය ගැන මිසක් අවිශ්වාසය ගැන නැඹුරුවක් අපිට නැහැ. විශ්වාසය ගැන තියෙන මේ නැඹුරුව නිසා අපි ඊටත් වඩා දුරදිග ගිහින් එක එක තිත් යා කරගෙන අපූරු කතා පුවත් නිර්මාණය කර ගන්නවා. අන්තිමේ දී මේ කතා පුවත් නිර්මාණය වෙලා දැවැන්ත පුවත් නිර්මාණය වෙනවා. අපේ මුළු මහත් ජීවිතයම ගෙවිලා යන්නේ ඔය විදියට. මේ නිසා අන්තිමේ දී සිද්ධ වෙන්නේ කොයි තරම් තාර්කිකව, එහෙමත් නැතිනම් සිහිබුද්ධියෙන් යුක්තව හිතන්නට පුළුවන් කරුණු කාරණා ගැන වුණත් අපේ උප්පත්තියෙන්ම අපිට ලැබුණු මේ ජන්ම ගතිය නිසා අපි ඒවා තෝරා බේරා ගන්නේ අන්ධයන් වගේ. අපේ විශ්වාසයට පදනම් වෙන කරුණු ගැන මිසක් එතැනින් එහාට යමක් සිහිබුද්ධියෙන් සිතන්නට අපිට බැරිවෙලා තියෙන්නේ ඒ නිසයි. දෙවියන් ගැන, මිත්‍යා විශ්වාස ගැන විතරක් නෙමෙයි දේශපාලනය ගැනත් මේ කරුණ අදාළයි. ඇත්තටම ෂර්මර් මේ කතාව ගෙන හැර පාන්නේත් දේශපාලන කරුණු ගැන ජනමාධ්‍ය වගේම ෆේස් බුක් වගේ සමාජ ජාලා මාධ්‍ය මගින් පැතිරෙන මිත්‍යාවන්ට මිනිස්සු සිය කැමැත්තෙන්ම කොයි තරම් අන්ධ වෙනවා ද කියලා තහවුරු කරලා පෙන්නන්නයි.

මේ පර්යේෂණය ගැන තොරතුරු මට හොයා ගන්න ලැබුණේත් ඇත්තටම කියනවා නම් ඔය කරුණ නිසාම තමයි.  ඒ කියන්‍නේ සමාජයේ බොහොම ඉහළ තනතුරුවල ඉන්න මගේ උගත් මිතුරන් ෆේස් බුක් මාධ්‍යය ඔස්සේ තමන්ගේ දේශපාලන නායකයන් ඔසවා තබන්නට හුවවාරු කරන එහෙමත් නැතිනම් ෂෙයා කරන කරුණු කාරණා දකිද්දියි.  මහ ගිනි දවල් ජනතා දේපළ සොරා කෑ, එහෙත් නැතිනම් සොරාකන දේශපාලන හොරුන් මේ තරම්ම අන්ධ භක්තියෙන් ඔසවා තබන්නට තරම් මගේ උගත් මිතුරු කැළ සුකුමාල, බොළඳ චරිත බවට පත්වෙලා තියෙන්නේ මානව ඉතිහාසයේ සිදුවුණු ඓතිහාසික අත්වැරැද්දක් නිසාදැයි මට සිතුණා. ෂර්මර්ගේ මේ දේශනය මගේ නෙත ගැටුණේ ඒ ගැන කරුණු සොයා බලද්දියි.

දේශපාලනය කියන කරුණේ දී නම් ලංකාවේ අපි නියෝජනය කරන්නේ මානව වංශ කතාවේ මෙතෙක් පහළ නොවූ අපූරුම මානව ප්‍රභේදයක්. ඒකට හේතුව ජනතාව වෙනුවෙන් කැපවුනු නායකයන් අපට නොසිටියත්, නායකයන් වෙනුවෙන් කැපවුණු නිවට නියාළු ජනතාවක් බවට අපි පත්වෙලා ඉන්න නිසයි. අපි එකිනෙකා එකට එකතු වෙන හමුවීම්වලදී වගේම ෆේස්බුක් වැනි මාධ්‍යයන් වලදී පවා තමන්‍ගේ දේශපාලන මතවාදය තහවුරු කරන්නට අපේ මිනිසුන් පුරුදු පුහුණු වෙලා තියෙන්නේ කොතැන හෝ මාධ්‍යයක පළවෙච්ච පුවතක් මාතෘකාවට අර‍ගෙන. එක්කෝ ඒක ජාතික යැයි කියා ගන්නා පත්තරයක පළවෙච්ච ප්‍රවෘත්තියක්. එහෙමත් නැතිනම් කොහෙන් හෝ වෙබ් අඩවියක පළවෙච්ච කරුණක්. එහෙමත් නැතිනම් කවුරුත් අහලා නැති පුවත් ඒජන්සියයකින් උපුටා ගත්ත ප්‍රවෘත්තියක්. මේ විදියේ ප්‍රවෘත්ති රැයක් දවාලක් නැතිව ෆේස් බුක් මාධ්‍යය ඔස්සේ හුවමාරු කරමින්, එහෙමත් නැතිනම් කිසිම පදනමක් නැති පුවතක් මාතෘකා කර ගනිමින් බරපතල වාද විවාද තර්ක විතර්ක ගොඩ නගන්න උත්සාහ කරන පිරිස දිහා බලද්දි ෂර්මර් කියන කාරණය කොයි තරම් සත්‍යයක් ද කියන එක ඒ කියන්නේ ජන්මගත වැරැද්දක් අ‍ප තුළ තියෙනවාය කියන කාරණාව හොදහැටි පැහැදිලි වෙනවා. තමන් මහත් උජාරුවෙන් ‍තර්ක විතර්ක ගොඩනගා ගන්නට උත්සාහ කරන්නේ, එහෙමත් නැතිනම් තමන් මහත් උජාරුවෙන් හුවමාරු කරන්නේ කොයි තරම් හිස් කරුණු කාරණා ද කියන එක ගැන හැඟීමක්වත් මේ අය තුළ නැත්තේ ඔය කියන ඓතිහාසික වැරැද්ද නිසා බවයි ‍පෙ‍නෙන්නේ.

ජනමාධ්‍ය කියලා සංකල්පයක් ලංකාවේ අපිට අද නැහැ. ඒ නිසාම ජනමාධ්‍ය කියලා  දෙයකුත් අද අපිට නැහැ. ඒ නිසාම ජනමාධ්‍යවේදීන් කියලා කොටසකුත් අද අපිට නැහැ. මේ කියන කරුණ බොහොම කර්කශ විවේචනයක් විදියට කෙනෙකුට පෙනෙන්නට පුළුවන්. ජාතික කියලා කියන පත්තර, ගුවන්විදුලි – ටී වී චැනල් පනහක් හැටක් තියෙන රටක ජනමාධ්‍ය කියලා දෙයක් නැහැ කියලා කියන්නේ කොහොමද කියලා කෙනෙකුට හිතේවි. ඔව්, තියෙනවා තමයි. ඒත් ඒ ජනමාධ්‍ය නෙමෙයි. පත්තර අචුච් ගහන කන්තෝරු අපිට තියෙනවා. රූපවාහිනී, ගුවන්විදුලි පවත්වාගෙන යන ව්‍යාපාර ස්ථාන ගණනාවක් අපිට තියෙනවා. ඒ හැම එකකම වැඩ කරන වැටුප් ලබන සේවකයන් පිරිසක් අපිට ඉන්නවා. ලංකාවේ වගේම ලංකාවේ පිට ඉඳනුත් ක්‍රියාත්මක‍ වෙන පුවත් වෙබ් අඩවි, පුවත් ඒජන්සි පවත්වාගෙන යන ඇඩ්මින් කරුවන් අපිට ඉන්නවා. ඒත් ඒ ජනමාධ්‍යවත්, ජනමාධ්‍යවේදීන්වත් නෙමෙයි.

කොහොම ද එහෙම කියන්නේ? ඒ කියන්නේ ලංකාවේ අපිට ජනමාධ්‍ය කියලා කියන්නට කිසිම දෙයක් නැද්ද? කෙනෙකුට හිතෙන්නට පුළුවන්.

ශිෂ්ට ලෝකයේ ජනමාධ්‍ය සම්ප්‍රදාය තුළ පිළිගන්නා මූලික කරුණු පහක් තියෙනවා. පළමු වැන්න නම් තමන් පළ කරන ප්‍රවෘත්තිවල සත්‍යතාව සහ නිවැරදිභාවයයි (Truth and Accuracy). දෙවැනි කාරණාව නම් ස්වාධීනත්වයයි (Independence). ඒ කියන්නේ තමන් පළ කරන ප්‍රවෘත්තිවල වගේම ප්‍රවෘත්ති ආයතනයේත් ස්වාධිනත්වයයි. තුන්වැනි කාරණාව නම් සාධාරණත්වය සහ අපක්ෂපාතීභාවයි (Fairness and Impartiality). හතරවැනි සහ පස්වැනි කාරණාව මානුෂිකත්වය වෙනුවෙන් කැපවීම (Humanity) සහ පිළිගතහැකි භාවයයි (Accountability). මේ මූලධර්ම සියල්ල කෙසේ වෙතත් අඩුම තරමින් ඔය කියන කාරණාවලින් එකම එක කරුණක්වත් පිළිපදින ලංකාවේ එකම එක ජනමාධ්‍ය ආයතනයක් පෙන්වා දෙන්නට ඔබට පුළුවන් ද?

ඔය කියන විදියේ වෘත්තිමය සදාචාරයක් ලෝකයේ වෙනත් රටවල තියෙනවා ද කියන කරුණ මෙතැනදී කෙනෙකුට තර්කයක් විදියට මතුවෙන්න පුළුවන්. ඔය විදියේ සදාචාරයක් සියයට සියයක්ම ලෝකය පුරා ක්‍රියාත්මක වෙනවා කියලා කියන්න කාටවත් බැහැ. ඒත් ඒ සදාචාරයට පටහැනිව යන ක්‍රියාමාර්ගයක දී ඊට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක විය හැකි ක්‍රමවේදයක් ඒ හැම රටකම තියෙනවා. ඒත් ශිෂ්ට ලෝකයේ මාධ්‍ය සදාචාරයට ළංවෙන්නවත් බැරි දුරකින් තමයි ලංකාවේ අපේ පත්තර, ටී වී, ගුවන්විදුලි කලාව පවත්වාගෙන යන්නේ. ඒ විතරක් නෙමෙයි උසස් ජනමාධ්‍ය සම්ප්‍රදායක් පවත්වාගෙන යන සෑම රටකම ජනමාධ්‍ය‍වේදියෙක් වෙන්නට ලෙහෙසි පහසු නැහැ. ඒ වෙනුවෙන් ඉහළ ගුණාත්මක භාවයෙන් යුක්ත ජනමාධ්‍ය පාඨමාලා පැවැත්වෙනවා. උදාහරණයක් විදියට කියනවා නම් කැනඩාවේ ජනමාධ්‍යවේදියෙක් වෙන්නට නම් අවුරුදු හතරක පූර්ණ කාලීන ජනමාධ්‍ය පාඨමාලාවක් හදාරන්නට ඕනේ. ඇත්තටම කියනවා නම් ඒක උපාධියක්. මේ සිවු අවුරුදු උපාධිය ජනමාධ්‍ය ආචාරධර්ම, ‍ලෝක ඉතිහාසය, ගවේශණශීලී මාධ්‍ය කලාව, මාධ්‍ය සදාචාරය, නීතිය, ඡායාරූප මාධ්‍ය කලාව ආදී වෙච්ච හැම අතකින්ම අංග සම්පූර්ණ පාඨමාලාවක්. මුද්‍රිත මාධ්‍ය වලට වගේම විද්‍යුත් මාධ්‍යවලට එකිනෙක වෙනස් වෙච්ච උපාධි පාඨමාලා තියෙනවා. මේ හැම පාඨමාලාවකම භාෂාව ගැන විශේෂ උන්නදුවක් දක්වනවා. සාමාන්‍ය සම්මත භාෂා ව්‍යවහාරය ඉක්මවා ගිය උසස් මට්ටමේ භාෂා පරිචයක් ජනමාධ්‍යයට පිවිසෙන්නට හදන පුද්ගලයා සතුව තිබෙනවාද කියන එක ගැන මේ පාඨමාලාවලදී විශේෂ අවධානයට ලක්වෙනවා. මේ නිසා මේ විදියේ ජනමාධ්‍ය ආයතනවලින් පිටවෙලා ජනමාධ්‍ය ආයතනයක සේවයට එක්වෙන්නේ වචනයේ පරිසමාප්තියෙන්ම වෘත්තීය ගුණාංගයන්ගෙන් සපිරි ජනමාධ්‍යවේදියෙක්.

ලංකාවේ අපිට ජනමාධ්‍ය විෂය ක්‍රමවත්ව උගන්වන එකම එක පාඨමාලාවක්වත් නැහැ. කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයත්, ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයත්, ඒ වගේම රජයේ ජනමාධ්‍ය පුහුණු ආයතනයත් පවත්වාගෙන යන පාඨමාලා වෘත්තීය ජනමාධ්‍යවේදීයෙක් බිහිකරන්නට තබා එයින් ළගින්වත් යන්නට සමත්වන පාඨමාලා නෙමෙයි. ඒ වගේම ජනමාධ්‍ය උපාධියක් ලංකා‍වේ තවම බිහිවෙලා නැහැ. ‍මේ නිසා ලංකාවේ “ මාධ්‍ය ” ආයතනවල සේවය කරන්නට කිසිම උගත්කමක් අවශ්‍ය නැහැ. තාත්තාගෙන් පුතාට, එ‍හෙමත් නැතිනම් තවත් රස්සාවක් කරන්නට සුදුසුකම් මදිවීම, තමන්‍ගේ නම ප්‍රසිද්ධ කරගන්නට ති‍යෙන ආසාව ව‍ගේ සිල්ලර කරුණු කාරණා නිසා තමයි ‍බො‍හෝ ‍දෙ‍නෙක් මාධ්‍ය ආයතනවල ‍සේවයට යන්‍‍නේ. ඒ විදියේ රස්සාවල් ලංකාවේ තියෙන්නේ තවත් එකක් විතරයි. ඒ තමයි පාර්ලිමේන්තුව. ඒ නිසාම තමයි අපේ රටේ මේ සිද්ධ වෙලා තියෙන සමස්ත විනාශයට වගකිවයුතු ප්‍රධාන කණ්ඩායම් දෙක විදියට දේශපාලකයන් වගේම ජනමාධ්‍ය කියන ආයතන හඳුන්වලා දෙන්නට පුළුවන් ‍වෙලා ති‍යෙන්නේ.

සමහර ජනමාධ්‍ය ආයතනවල ප්‍රධානීන් විදියට, ඒ වගේම සමහර පුවත්පත්වල කතුවරුන් විදියට පත්වෙලා ඉන්න චරිත දිහා බැලුවම ඒ විදියේ තනතුරක් තියා අඩුම තරමින් හන්දියේ පත්තර ලෑල්ලක පත්තර විකුණන්නවත් ඔවුන් සුදුස්සන් ද කියලා හිතෙනවා. භාෂාව නිවැරදිව භාවිත කිරීම ගැන නිරන්තර උනන්දුවක් දක්වන නිලාර් එන්. කාසිම් මිත්‍රයා මෑත දවසක දී ෆේස්බුක් මාධ්‍යය ඔස්සේ ජාතික පුවත්පතක මහ ලොකු අකුරින් පළවෙච්ච වැරදි සිරස්තල කිහිපයක් උපුටලා දක්වලා තිබුණා. භාෂාව ගැන මෙලෝ හසරක දැනීමක් නැති පිරිසක් කතුකම් දරන තැනක එවැනි පුවත් පළවීමේ කිසිම අරුමයක් නැහැ.

fb_img_1482560368036

මේ කරුණු මතකයට එද්දී මීට දශක දෙක තුනකට කලින් මගේ ඇස් දෙක ඉදිරියේම සිද්ධ වුණු සිදුවීමක් සිහියට නැගෙනවා. එක්තරා ජාතික පුවත්පතක සතිපතා පළවුණු ජනප්‍රිය සාහිත්‍ය අතිරේකයට වික්‍රමසිංහගේ සහ කුමාරතුංගගේ සේයා රූ දෙකක් පුවත්පතේ පුස්තකාල අංශයෙන් ‍තෝරා ගෙන එන ලෙස එම අතිරේක‍යේ සංස්කාරක කිත්සිරි නිමල් ශාන්තයන් එම අතිරේකය සම්පාදනය කරන්නට තමන්ට සහාය වන කර්තෘ මණ්ඩලයේ සගයාගෙන් ඉල්ලා හිටියා. සිංහල සාහිත්‍යය ගැන අවම හෝ අවබෝධයක් ඇති කවරෙකුට වුණත් සිංහල සාහිත්‍යයේ දී වික්‍රමසිංහයන් කියන්නේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහට බවත්, කුමාරතුංග කියන්නේ මුනිදාස කුමාරතුංගට බවත් අමුතුවෙන් කියාදෙන්නට අවශ්‍ය නැහැ. ඒත් සිංහල සාහිත්‍යය ගැන මොලෝ හසරක් නොදත් මේ තැනැත්තා අරගෙන ආවේ රනිල් වික්‍රමසිංහගේත්, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේත් ඡායාරූප දෙකක්. මේක කර්තෘ මණ්ඩලයේ ඒ සගයාට විතරක් ආවේනික වෙච්ච ගැටලුවක් නෙමෙයි. ජනමාධ්‍ය කියලා හඳුන්වන ආයතනවල සේවය කරන මාධ්‍යවේදීන් කියන පිරිසෙන් අඩුම තරමින් සිංහල සාහිත්‍යයේ අමරණීය පොත් දෙක තුනක්වත් කියවලා තියෙන කෙනෙකු ඇතිනම් ඒ මුලු ආයතනයේම ඉන්නා පිරිසෙන් එක්කෙනෙකු හෝ ‍දෙන්නෙකු පමණක්ම බව නම් ‍බො‍හොම වගකීමෙන් කියන්නට පුළුවන්.

edited-2

අපේ රටේ තියෙන සියලුම “ මාධ්‍ය ” ආයතන ඒ කිය‍න්නේ පුවත්පත්, ගුවන් විදුලි, රූපවාහිනී සහ වෙබ් අඩවි කියන මේ සෑම සියලු ආයතනයක්ම කිසිසේත්ම ස්වාධීන හෝ අපක්ෂපාතී හෝ නැහැ. එහෙම කිසිම ආයතනයක්  ලංකාවේ නැහැ. ඒ සෑම සියලු ආයතනයක්ම ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ කිසියම් දේශපාලන අරමුණක් වෙනුවෙන්. එහෙමත් නැතිනම් කිසියම් ආර්ථික අරමුණක් වෙනුවෙන්. ජනතාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වෙන අඩුම තරමින් විකල්ප පුවත්පතක්වත් අපට නැහැ. මේ ආයතනවල සේවය කරන මාධ්‍යවේදීන් කියා කියාගන්නා විශාල පිරිසක් කරන්නේ දේශපාලන කොන්ත්‍රාත්. ඒ‍ වෙනුවෙන් වැටුප්, වරප්‍රසාද, විදෙස් සංචාර නිරතුරුව හිමිවෙනවා. මේ නිසාම මේ ‍බො‍හෝ ‍‍දෙ‍නෙකුට තමන් සේවය කරන මාධ්‍ය ආයතනයෙන් වගේම තමන්ගේ දේශපාලන පක්ෂයෙනුත් ගෙවීමක් ලැබෙනවා. ඒ නිසා තමන්ගේ දේශපාලන පක්ෂය පරාජිත වෙද්දී වඩාත්ම කලබලයට පත්‍‍වෙන්නේ මේ ලියන පිරිසයි. ඒ තමන්ට හිමිවෙච්ච වරප්‍රසාද, විදෙස් සංචාර හිටි හැටියේම ඇණ හිටලා ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ ලියන්නන්ට ඒ අවස්ථාව හිමිවෙන හින්දයි. ඒ නිසා පරාජිත පිරිස තරගයට පොත පත ලියා එළි දක්වනවා. කතුවැකි ලියනවා. බිල්ලන් මවා පානවා. ජාතිවාදය ආගම්වාදය අවුස්සනවා. මේක ලංකාවේ සියලුම මාධ්‍ය ආයතනවලට වලංගුයි.

දේශපාලකයන් නමින් ඇතැම් පුවත්පත්වල ප‍ළවෙන කොළම් ඔබ දැකලා ඇති. මේ කොළම් ‍‍බො‍හොමයක්ම ලියන්නේ කර්තෘ මණ්ඩලයේ වැඩ කරන සාමාජිකයෙක්. දේශපාලකයා නමින් කුලියට ලියනවාට ඔවුන්ට මුදල් හා වරප්‍රසාද ලැබෙනවා. ඒ විතරක් නෙමෙයි, මේ පිරිසට කරන්නට වැඩ රාජකාරි තවත් බොහොමයක් තියෙනවා. තමන්ගේ දේශපාලන පක්ෂයට විරුද්ධ මතවාදය සහිත පක්ෂයක ප්‍රවෘත්ති නිවේදනයක්, එහෙමත් නැතිනම් තමන්ගේ පක්ෂයට අහිතකර ප්‍රවෘත්තියක් ලැබුණු ගමන්ම ඒක තමන්ගේ පක්ෂයේ කණේ තිබීමත් මේ අයට පැවරෙන රාජකාරියක්. මේ හින්දා ඇතැම් වෙලාවට ප්‍රවෘත්තිය එන්නත් කලින් ප්‍රවෘත්තියට පිළිතුර අනෙක් දේශපාලන පක්ෂයෙන් මාධ්‍ය ආයතනයට ලැබෙනවා.

fb_img_1482560630069

ලංකාවේ සෑම සියලු මාධ්‍ය ආයතනයකටම පුවත් ප්‍රචාරය කරන්නට තහනම් වෙච්ච ලැයිස්තුවක් තියෙනවා. මුල්ම කාරණය නම් තමන් කඩේ යන දේශපාලන පක්ෂය හා දේශපාලකයාට තීරණාත්මක පහර වදින කිසිම දෙයක් ‍ඒ මාධ්‍ය ආයතනය තුළ ප්‍රචාරය වෙන්නට බැහැ. දෙවැන්න නම් තමන්ට දැන්වීම් ලබා දෙන මහා පරිමාණ සමාගම්වලින් සිදුවන කිසිම වරදක් ඒ මාධ්‍ය ආයතනයෙන් ප්‍රචාරය වන්නට බැහැ. ඒ වගේම තම ආයතනයේ ව්‍යාපාරික සැලසුම්වලට, තමන් ප්‍රිය කරන දේශපාලන චරිතවලට පහර වදින කිසිම ආකාරයක ප්‍රවෘත්තියක් ප්‍රචාරය වෙන්නත් බැහැ. මේ නිසා උසාවි‍යේ විභාග ‍වෙන නඩු හබ, ප්‍රවෘත්ති සාකච්චා. විවිධාකාර පුවත් තොග පිටින් ජනතාවගෙන් වසං වී යනවා. ‍පහුගිය කාල‍යේ ලංකා‍වේ සිටිය නමගිය ‍‍කෝටිපති‍යෙක් (පසුව ඔහු‍ගේ ව්‍යාපාර ‍ලෝකය ‍දෙදරා ගියා පමණක් ‍නෙ‍මෙයි ඔහුටත් බිරිඳටත් ඉතාම අවාසනාවන්ත ඉරණමකට මුහුණ පාන්නත් සිද්ධ වුණා) මාධ්‍ය ආයතනවලට ‍කොයි තරම් මුදල් දැන්වීම් දුන්නා ද කියනවා නම් ඔහු‍ගේ සභාපතිත්වය දරන බැංකු ව්‍යාපාර, ‍දේපළ ‍වෙළඳාම් විකිණී‍මේ ආයතනවලින් සිදුවුණු කිසිම මහජන පීඩාවක් මාධ්‍ය මගින් ‍හෙළි කරන්නට බැරි වුණා. ඔහු‍ගේ ‍දේපළ ‍වෙ‍ළෙඳාම් ව්‍යාපාර‍යේ දී සිදු වූ සට කපටකම් වලින් පීඩා වින්ද මිනිසුන් දුසිම් ගණනින් මාධ්‍ය ආයතනවලට ඇවිත් තමන්‍‍ගේ දුක කිව්වත් මහජනතාව ‍වෙනු‍වෙන් ‍පෙනී සිටිනවාය කියන කිසිම මාධ්‍ය ආයතනය අන්තිම පිටු‍වේවත් එකම අකුරක් ‍මේ දුක් ගැනවිලි ‍වෙනු‍වෙන් ‍‍‍වෙන් වුණේ නැහැ. කිසිම මාධ්‍ය ආයතනයක කැමරාවක්, මයික්‍රෆෝනයක් ‍මේ අහිංසකයන් ‍වෙනු‍වෙන් එල්ල වු‍ණේ නැහැ. ඒ ව‍ගේම ‍මේ ‍කෝටිපතියා අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්ක‍යේ තන්තිරිමලය ව‍ගේ ඈත ගම් නියම්ගම්වල ජනතාව ගම් පිටින්ම අන්‍ය ආගම්වලට හැරවී‍මේ ව්‍යාපාරයක් ‍ඉතාම සාර්ථකව ‍ගෙන ගියත් සිංහල ‍බෞද්ධයන් ‍වෙනු‍වෙන් ‍පෙනී සිටිනවාය කියන පත්තරවලින්වත් එකම අකුරක් ඒ ගැන ලියැවු‍ණේ නැහැ. ඒ ව‍ගේම ඇතැම් ඇමතිවරුන්‍‍ගේ මිනීමැරුම් නඩු, ‍කොළඹ කුරුඳුවත්‍‍තෙන් ඉඩම් අක්කරය රුපියල් දහ හතර ගණ‍නේ ගත්ත නඩු කිසිවක් ජනතාව ‍වෙනු‍වෙන් ‍පෙනී සිටිනවාය කියන මාධ්‍යවලින් පළ වු‍ණේ නැහැ. ‍මේ නිසා ‍මේ දේවල් කිසිම දවසක, කිසිම තැනක කිසිම ‍වෙලාවක සිදු ‍නොවූ දේවල් විදියට ඉතිහාසයෙන් මැකිලා ගියා.

‍අ‍පේ පාඨකයන්, ‍ප්‍රෙක්ෂකයන් නොදන්නා තවත් එක් ‍දෙයක් ති‍යෙනවා. ඒ තමයි සෑම මාධ්‍ය ආයතනයකම ගුවන් කාලය ඒ ව‍‍ගේම සෑම පත්තර ආයතනයකම පත්තර පිටුවල ඉඩ ප්‍රමාණය තීරණය කරන්‍‍නේ ‍මේ ව්‍යාපාරිකයන් කියන කාරණාව. අ‍පේ රටේ ඕනෑම පුවත්පතක ප්‍රවෘත්ති ‍වෙනු‍වෙන් අදාළ ඉඩකඩ කර්තෘ මණ්ඩලයට දැනුම් ‍දෙන්නේ  දැන්වී‍ම් අංශ‍යෙන් අනුමත වුණාට පස්‍‍සෙයි. ඒ කියන්‍‍නේ දැන්වීම් අංශයෙන් අනුමත ‍වෙලා ලැ‍බෙන සීමිත ඉඩකඩ වලට නිවුස් පුරවනවා මිසක් කර්තෘ මණ්ඩලයට උවමනා විදියට පුවත් පළ කරන්නට කිසිම මාධ්‍ය ආයතනයකින් ඉඩක් නැහැ. ඒ කියන්‍‍නේ ඔබ කියවන පුවත්ප‍තේ ඔබ කියවිය යුත්‍‍තේ කුමන ‍දේවල්, කුමන ප්‍රමාණයකින්ද යන්න තීරණය කරනු ලබන්‍‍නේ ර‍ටේ ව්‍යාපාරිකයන් හා ‍දේශපාලකයන් විසිනුයි. ඔබ සාල‍යේ සිට නරඹන රූපවාහිනි‍යේ, ඔබ ඇහුම්කන් ‍දෙන ගුවන්විදුලි‍යේ, ඔබ මුදල් දී මිලදී ගන්නා පත්තර‍යේ ‍තොරතුරු සටහන් ‍කර ඇත්‍‍තේ ඔබ දැනගත යුතු කරුණු වලට වඩා ඔබෙන් වසන් කළ යුතු කරුණු ‍මොනවාද යන්න ගැන හිතා බලා සීමා කරලාය කියන කාරණය ගැන ඔබට මීට ‍පෙර හිතිලා තිබුණා ද? ‍ලෝක‍යේ ‍ඕනෑම රටක ලොකුම මුද්‍රණ යන්ත්‍රය, ‍ලොකුම පත්තර ‍ගොඩ ධනපතීන් අත ති‍බෙන තාක් කල් මාධ්‍ය නිදහස කියන්‍නේ  හුදු රැවටිල්ලක්ම පමණයි කියලා මාක්ස් කී‍වේත් ඔය අර්ථ‍යෙන්මයි.

ඔ‍බේ වීරයන් බවට පත්‍‍වෙලා ඉන්න ‍දේශපාලකයන් තමන්‍‍ගේ ලස්සන පිංතූරයක් පත්ත‍රේ ඔබ්බවා ගන්න, තමන් පාර්ලි‍මේන්තු‍වේ කතා කළ ‍දෙයකින් ‍හෙඩිමක් දාගන්න, තමන්‍‍ගේ කතාවක් පත්ත‍රේ පළ කරවා ගන්න “ ජනමාධ්‍ය ” ආයතන අස්‍‍සේ ‍රිංගන හැටි දැක්කාම ජනතාව ඉදිරි‍යේ ‍මේ අය ‍පෙන්නන වීරකම් ‍කොයි තරම් හිස් හා පුස් වීරකම් ද කියා හි‍තෙනවා. ඇතැම් ‍දේශපාලකයන් පාර්ලි‍‍මේන්තු‍වේ කතාව ඉවර ‍වෙච්ච ගමන් පත්තර ගැලරියට දුව‍ගෙන එන්‍‍නේ තමන්‍‍ගේ කතා‍වේ පිටපතක් අර‍ගෙන ඒක පළකර ගන්නට පිං‍සෙන්ඩු ‍වෙන්න බලා‍ගෙනයි. ‍මේ අරමුණ ඇතිව ඔය කියන ‍දේශපාලකයන් මාධ්‍යයට සම්බන්ධ පිරිසට ප්‍රිය සාද පවත්වනවා. තෑගි ‍‍භෝග පිරිණමනවා. ‍මත්පැන් ‍බෝතල් සහිත හැම්පර් එවනවා. ඔබ ඉතා ‍ගෞරව‍යෙන් සළකන, ජාතික වීරයන් යැයි ‍හිතා ‍ගෙන සිටින බො‍හෝ ‍දේශපාලකයන්‍ගේ සැබෑ කල්කිරියාව ඔයාකාරයි. (‍මේ විදියට ප්‍රසිද්ධිය පසුපස හඹා ‍නොගිය මහත්මා ‍දේශපාලන‍යෙන් සපිරි අතිශය අතළොස්සක් වූ සැබෑ ‍රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයකු ‍ලෙස ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතා‍ගේ නම සිහිපත් කරන්‍‍නේ ඔහුට ‍ගෞරවයක් වශ‍යෙන් ව‍ගේම ඔහු‍ගේ සමීප‍යෙන්වත් තබන්නට සුදුසු තවත් අ‍යෙකු මතකයට නගා ගන්නට බැරි නිසයි).

‍මේ විදියට දේශපාලකයන්ට ක‍ඩේ යා‍මේ උණ මාධ්‍ය ආයතනවල ‍‍කර්තෘ මණ්ඩලවල ‍සේවය කරන පිරිසට විතරක් ‍නෙමෙයි ඒ මාධ්‍ය ආයතනවල ‍සෝදුපත් බැලීමේ අංශය, පිටු සැකසුම් අංශය ව‍ගේ අ‍නෙක් අංශවල ඇතැම් පිරිසටත් පැතිරිලා ගිහින් ති‍යෙනවා. එක්තරා අවස්ථාවක එක්තරා රාජ්‍ය නායක‍යෙක් හතළිස් ගණනක් වූ දැවැන්ත පිරිසක් අර‍ගෙන එක්සත් ජාතීන්‍‍ගේ මහා සම්‍‍මේලනය අමතන්නට පිටත් වුණා. ‍මේ ‍පිරිස‍ගේ සුඛ විහරණය ‍වෙනු‍වෙන් අතිශය සු‍ඛෝප‍‍‍භෝගී ‍හෝටල් සංකීර්ණයක් ව‍ගේම අති දැවැන්ත මහජන මුදලක් ‍වෙන් ‍කෙරුණා. (‍මේ වියදම ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා‍ගේ කණ්ඩායම ‍වෙනු‍වෙන් වියදම් කළ මුදලටත් වඩා වැඩි අති විශාල මුදලක්). ‍‍මේ අතිවිශාල ධනස්කන්ධය ගැන වචනයක්වත් ‍නොකියා ජනාධිපතිවරයා හතළිස් ගණනක කණ්ඩායමක් අරගෙන එක්සත් ජාතීන්‍‍ගේ සමුළුව අමතන්නට ගිය බව පමණක් එක්තරා ජාතික පුවත්පතක රාත්‍රී සංස්කරණ‍යේ දී මුල් පිටු‍වේ කුඩා ප්‍රවෘත්තියක් ‍ලෙස පළ ‍කෙරණා. ‍මේ පුවත තමන්‍‍ගේ ‍දේශපාලන නායකයාට හානියක් ‍ලෙසින් වටහා ගත්ත පිටු සැකසුම් අංශ‍යේ තැනැත්‍‍තෙක් තමන් ක‍ඩේ යන මන්ත්‍රීවරයකු හරහා අන්ති‍මේ දී ඇමරිකා‍වේ සිටි ජනාධිපතිවරයා ‍වෙත ‍මේ පුවත ගැන දැනුම් දුන්නා. ‍මෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලය වු‍ණේ ජනාධිපතිවරයා ඇමරිකා‍වේ සිට (එය පුද්ගලික මාධ්‍ය ආයතනයක් වුවත්) එම මාධ්‍ය ආයතන‍යේ ප්‍රධානියා අමතලා ‍මේ ප්‍රවෘත්තිය වහාම ගලවා දමන ‍‍ලෙස නි‍යෝග කිරීමයි. මාධ්‍ය ආයතනවල ස්වාධීනත්වය, සදාචාරය ක්‍රියාත්මක ‍වෙන ආකාරය ගැන තවත් එක් නිදසුනක් පමණයි ඒ.

සමහර සිද්ධීන් කොයි තරම් සැලසුම් සහගතව සිද්ධ වෙනවාද කියනවා නම් චන්දදායකන් වුණු පාඨක ප්‍රේක්ෂක පිරිසට මේ දේවල් සිද්ධ වෙන ආකාරය ගැන හිතාගන්නටවත් බැහැ.  උදාහරණයක් විදියට කියනවා නම් පහුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ මැර දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් නමක් තියපු ගම්පහ පැත්තේ දේශපාලකයෙක් ගැන සති අන්ත ජාතික පුවත්පතක අත දිග හැරලා පහර දීලා තිබුණා. මේ ලිපිය පළවෙලා තිබුණේ ඒ ආණ්ඩුව කාලයේ දීමයි. ඒ ජාතික පුවත්පතත් පැවැති ආණ්ඩුවට හිතවත් පුවත්පතක්. ලිපිය ලියලා තිබුණේත් ඒ ආණ්ඩුවට කඩේ යාමට සැදී පැහැදී සිටින තැනැත්තෙක්. ආණ්ඩුවට හිතවත් පුවත්පතක ආණ්ඩුවේ ප්‍රබල ඇමැතිවරයෙක් ගැන මේ විදියට අත දිග හැරලා සම්පූර්ණ පිටුවක් පුරාම පහර දීලා තියෙන හැටි දැක්කම ඕනෑම කෙනෙකුට හිතෙන්නේ ඔය කියන පුවත්පත හරිම අපක්ෂපාතී , ගහන්න ඕන තැනට ගහන කොන්ද කෙළින් තියෙන පත්තරයක් කියලයි. ඒත් ඇත්තම කතාව නම් ඒ ලිපියට අවශ්‍ය කරන සෑම ලිපි ලේඛනයක්ම, සෑම ‍තොරතුරක්ම සපයලා ලියන්නට අවශය කරන උදෙස් පවා ලැබුණේ ආණ්ඩුවේ ඉහළම තැනකින් වීමයි. ඒකට හේතුව අදාළ පුද්ගලයා එම ප්‍රදේශයේ සංවිධායක තනතුරින් පහ කරලා ආණ්ඩුවේ ප්‍රබලයෙකුගේ බිරින්දෑ කෙනෙකුට ඒ තනතුර ලබා දෙන්නට තිබුණු උවමනාව නිසයි. මතුපිටින් පෙනෙන ස්වාධීනවත්වය යටින් ගලාගෙන යන දේශපාලන කොන්ත්‍රාත්වල ස්වභාවය ගැන එකම එක උදාහරණයක් විතරයි ඒ.

 

මේ මාධ්‍ය යැයි කියාගන්නා ආයතනවල තමන් හැම දෙයක්ම දන්නවා යැයි හිතාගෙන සිටින මාධ්‍ය ඔස්තාර්ලා අහුරු ගණනින් ඉන්නවා. මුලු ලෝකයේ හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම සිද්ධ වෙන හැම දෙයක්ම බලාගෙන හිටියා වගේ ලියන ඔය විදියේ ඔස්තාර් කෙනෙක් ගැන තවත් උදාහරණයක් කියන්නම්. තමන් වැඩ කරන පත්තරයට වගේම මේ තැනැත්තාටත් හැම දෙමළ මිනිහාම පෙනෙන්නේ කොටියෙක් වගේ. තමන්ගේ මතවාදයට සමපාත නොවන හැම සිංහලයාම පෙනෙන්නේ එන් ජී ඕ ඩොලර් කාක්කන් වගෙයි. පහුගිය කාලයේ එක්තරා දවසක සිවිල් නීතියක් කඩකළ දෙමළ ජාතික සම්භවයක් සහිත කැනඩා වැසියෙකු කැනඩාවේ පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගත්තා. කැනඩාවේ පොලිසිය සම්ප්‍රදායිකව හදුන්වන්නේ RCMP (Royal Canadian Mounted Police) කියලයි. මේ මාධ්‍ය ඔස්තාර් තමන් වැඩ කරන පත්තර ආයතනයේ ඉරිදා පත්තරයේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය විදියට මේ කතාව ඉදිරිපත් කරලා තිබුණේ කැනඩාවේ අශ්වාරෝහක පොලිසිය ප්‍රබල කොටි සාමාජිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගත්තා කියලයි. අශ්වාරෝහක පොලිසියක් කැනඩාවට නැති බව පත්තරයේ කතුවරයා දන්නේත් නැති නිසා මේක පුවත්පතේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය විදියට ලොකුම අකුරින් පළවුණා විතරක් නෙමෙයි ෆේස් බුක් මාධ්‍යය ඔස්සේ හැම තැනම පැතිරිලාත් ගියා.

නිර්නාමිකව යමෙකු හදුන්වන්නට අවශ්‍ය වුණාම ඒ තැනැත්තා ජෝන් ඩෝ හෝ ජෝන් ස්මිත් ලෙසත්, කාන්තාවක්  නම් ජේන් ඩෝ නැතිනම් ජේන් ස්මිත් ලෙසත් හැදින්වීම සාමාන්‍ය සම්ප්‍රදායක්. සියල්ල දත් ඔය කියන මාධ්‍ය ඔස්තාර්ගේ  දැනුම කොයි තරම් ද කියනවා නම් ජෝන් ඩෝ නම් වූ තැනැත්තෙකුගේ කුමන්ත්‍රණයක් ගැන අපූරු ප්‍රවෘත්තියක් විතරක් නෙමෙයි විශේෂාංග ලිපියකුත් ඔය කියන පත්තරයේ පළවුණා.  කිසිම ප්‍රවෘත්තියක දිගක්, පළලක්, සත්‍ය අසත්‍ය භාවයක් සොයා බැලීමේ සම්ප්‍රදායක් අපේ මාධ්‍ය යැයි කියා ගන්නා ආයතනවලට නැති නිසා ඕනෑම පල්හෑල්ලක්, ඕනෑම බොරුවක් මහා පුවතක් විදියට මවා පාන්නට පුළුවන්. ඒ ව‍ගේම පුවතක සත්‍ය අසත්‍යතාවය මැන ගන්නට තරම් හැකියාවක් ‍හෝ දැනීමක් ඒ ආයතනවල ප්‍රධානීන්නටත් නැහැ. ප්‍රවෘත්ති වාර්තාකරණය කියන කාර්යය ඉතාම භාරදූර ඒ ව‍ගේම සමාජය ගැන බරපතල අවධානයකින් ‍යුක්තව කළ යුතු කාර්යයක්. ඒත් ‍මේ කාර්යයෙහි භාරදුරත්වය හරිහැටි වටහා ගන්නට සමත් ‍වෙච්ච එකම මාධ්‍ය ආයතනයක්වත් ලංකා‍වේ ති‍යෙනවා කියලා හිතන්න බැහැ. ‍අපාරධ සම්බන්ධ වාර්තාකරණය විතරක්ම ඊට ප්‍රමාණවත්. ( ‍මේ ගැන ‍වෙනම ලිපියක් ‍මේ බ්‍‍ලොග් අඩවි‍‍යේ ති‍යෙනවා).

මාධ්‍ය භාවිත‍යේ ති‍‍යෙන ‍මේ අශ්ලීචාර ස්වභාවය නිසා සැබෑ උගතුන් මාධ්‍ය හා ගනු‍දෙනු කිරීම මුළුමනින්ම නවතා දමා අවසන්. ‍සෑම සියලු ක්‍‍ෂේත්‍රයකම සැබෑ උගතුන් සහ ප්‍රවීනයන් මාධ්‍යවලින් ඈත් වී තමන්‍‍ගේ නිර්මාණ හා පත ‍පොත මගින් පමණක් ජනතාවට ළංවී ඇති නිසා හිස් සහ ‍බොල් මිනිසුන් පත්තර පිටු පුරවනවා. රූපවාහිනී කැමරා ඉදිරි‍යේ ‍පෙනී සිටිනවා. ‍‍‍‍මේ නිසා හිස් ‍බොල් මිනිසුන් සැබෑ උගතුන් ‍ලෙස ජනතාව සිතා‍ගෙන සිටිනවා. ‍මේ අය කියන ‍දේවල් පරම සත්‍යයන් ‍ලෙස අදහනවා. කට ඇරි‍යොත් ජාතික චින්තනය ගැන පමණක්ම නන් ‍දොඩවන හිස් ජාතික චින්තන කරුවන්‍ගේ දරුවන් ඇමරිකා‍වේ සුද්දන්‍‍ගේ සංස්කෘතියට අපූරුවට අනුගත ‍වෙලා ඉන්නවා. සමාජවාදය ගැන මාධ්‍ය ඉදිරි‍යේ වචන වමාරන වාමාංශික නායකන්‍‍ගේ දරුවන් ධනවාද‍යේ ඉහළම තල‍යේ රටවල සුවපහසු ජීවිත ‍ගෙවනවා. ජාතිකත්වය, අ‍පේකම, සිංහල ‍බෞද්ධකම ගැන හූල්ලමින් ජාතිවාදය ආගම්වාදය වපුරන දේශපාලකයන්‍ ‍කෝටි ගණන් මහජන මුදල් නාස්ති කරමින් වි‍‍දෙස් සංචාරවල නිරත ‍වෙනවා. ඇමරිකා‍වේ කැසි‍නෝ හල්වල කැසි‍නෝ සූදුවේ නිරත‍ ‍වෙනවා.

මාධ්‍යවේදීන් කියන පිරිස ගත්තත් ‍මේ අය ගැන මිනිසුන් හිතා‍ගෙන සිටින ප්‍රතිරූප ‍කොයි තරම් හිස් සහ හරසුන්ද යන්න සැබෑ තතු දන්නා අය දන්නවා. මානව දයාව ගැන සිත කම්පා කරවන තීරු ලිපි, රචනා ලියන‍ ‍බො‍‍හෝ ‍දෙ‍නෙකු තුළ මානව දයාව තබා අඩුම තරමින් සරල මනුස්සකමවත් ගෑවිලා නැහැ. ජීවිතය ගැන ආදර‍යෙන් හිතන්නට ආරාධනා කරන , මනුෂ්‍යත්වය අත්ල උඩ තබා‍ගෙන ‍පෙන්වා ‍දෙන ලේඛකයන් රහ ‍මෙර ‍පොදක් පානය කළාට පස්‍‍සේ හැසි‍රෙන්‍‍නේ තිරිසනුන්ටත් වඩා අන්ත විදියට. ආගම දහම ගැන විතරක්ම ලියන බො‍හෝ ‍දෙ‍නෙකු‍ ගත කරන්‍‍නේ අසම්මත ජීවන රටාවන්. ආගම දහම කියන්‍‍නේ ජාතිකත්වය ව‍ගේම ‍හොදට විකුණන්නට පුළුවන් ඉතාම ලාභ උපදවන මාර්ගයක්. පුවත්ප‍තේ පළකළ ලිපි එකතු කර සිත නිවන්නට ‍පොත් ‍පෙළක් පළ කළ එක්තරා මාධ්‍යවේදියෙක්‍‍ගේ (‍මේ ‍පොත් ‍පෙළ දහස් ගණනින් අ‍ලෙවි ‍වෙනවා) ‍නොහික්මුණු ජීවන රටාව විලි ලැජ්ජාවක් ඇති කවර ‍කෙනෙකුටවත් දරා ගන්නට බැරි තරම් පිළිකුල්. ‍මේ ‍පොත් ‍පෙළට පදනම් ‍වෙච්ච හිමි නම පවා පුවත්‍ප‍තේ ලිපි ‍පෙළ ආරම්භ‍යේ දීම තමන් කිසිදා කිසිදිනක වන‍යෙන් පිටතට ‍‍නොවඩින බවත්, එ‍මෙන්ම තමන්‍‍ගේ නම ‍හෙළි ‍නොකරන බවටත් ප්‍රතිඥා දී තිබුණත් ‍පොත් ‍පෙළ අ‍ලෙවි ‍‍වෙද්දී උන්වහන්‍‍සේ  වන‍යෙන් සමුඅර‍ගෙන දැන් ප්‍රසිද්ධිය පසුපස හඹා යන තවත් එක් යූ ටියුබ් තාරකාවක් බවට පත්‍‍වෙලා. මීට දශක කිහිපයකට ‍පෙර ‍මේ විදියටම පුවත්ප‍තේ ලිපි එක්‍‍කරලා දහස් ගණනින් අ‍ලෙවි වුණු ‍පොත් ‍පෙළක් ප්‍රකාශයට පත් කළ ඔය විදි‍යේම මාධ්‍යවේදි‍යෙක් ඒ මුදලින් තමන්‍‍ගේ සුඛ විහරණයට මාලිගාවක් තනා ගත්තා. (‍මේ මාළිගාව දන්නා හඳුනන පත්තර මිතුරන් අත‍රේ ප්‍රසිද්ධ වු‍ණේත් ‍පො‍තේ නමින්මයි) ආගම දහම ගැන ‍මේ පුද්ගලයා රටටම බණ කියද්දී බාල වයස්කාර දැරියක් ‍මේ පුද්ගලයා‍ගේ නිව‍සේ ‍මෙ‍හෙකාර කම් කරමින් ‍නොවිදිනා දුක් වින්දා.  ‍මේ විදි‍යේ උදාහරණ කියන්නට ගි‍යොත් ‍මේ ලිපි‍යේ ‍කෙළවරක් දකින්නට ලැ‍බෙන්‍නේ  නැහැ.

edited

එකම පුවත ගැන අපේ “ජාතික ” පත්තරවල අපූරු ගණන් හැදිල්ල

ජනමාධ්‍ය යැයි කියාගන්නා ‍මේ ව්‍යාපාර ආයතන උ‍දේ පාන්දරින් දවස අරඹන්‍‍නේම මිත්‍යාව සමාජය පුරා වපුරමින්. ‍ජ්‍යොතිෂකරුවන්, අධ්‍යාත්ම‍වේදීන්, හක්ගෙඩි ‍බෙල්ලන් තිරය ඉදිරිපිට ති‍යා‍ගෙන මාධ්‍යවේදීන් යැයි කියාගන්නා ගිරවුන් කරන විගඩම හරිම අජුවක්. ‍බො‍හෝ‍ ‍දෙ‍නෙක් පත්තර‍යේ අ‍නෙක් පිටු කියවන්නටත් ‍පෙර කියවන්නට සැදී පැහැදී සිටින ලග්න පලාපල පවා ‍බො‍හෝ විට ‍ගෙවී ගිය සති‍යෙන් එ‍හෙමත් නැතිනම් ‍ගෙවී ගිය මාස‍යේ පුවත්ප‍තේ පළවූ පිටුවකින් ඒ විදියටම ‍‍‍‍ගෙඩි පිටින් අර‍ගෙන කට් ඇන්ට් ‍‍පේස්ට් කරන එකක් බවවත් ‍අ‍පේ පාඨකයන් දන්‍‍නේ නැහැ. ‍මේ මාධ්‍ය ව්‍යාපාර ආයතන පිරිත පවා විකාශය කරන්‍නේ  එහි ආර්ථික අර්ථ‍යෙන් මිස ආගමික අර්ථ‍යෙන් ‍‍‍නොවන බව වටහා ගන්නට තවමත් ‍බො‍හෝ ‍දෙ‍නෙකු සමත් ‍වෙලා නැහැ. එ ව‍ගේම රට, ජාතිය, ආගම ගැන පත්තර පිටු ‍පුරා ලිපි ලියැ‍වෙන්‍‍නේ, ගුවන් කාල සීමාවන් ‍වෙන් ‍කෙ‍රෙන්‍නේ තමන්‍‍ගේ ‍ආදායම් මඩිය තරකරගන්නට මිසක් සැබෑ ‍දේශ‍ප්‍රේම‍යෙන්වත් සැබෑ ජාතිකත්ව‍යෙන්වත් ‍නෙ‍මෙයි කියන එක අප වටහා ගන්නට අපි අසමත් වන තරමටම ‍මේ රැවටීම හැමදාමත් සිද්ධ ‍වේවී. ධනේශ්වර ‍වෙ‍ළෙඳාම කියන්‍‍නේ පූර්ණ රැවටීමක් කියලා ‍ට්‍රොට්ස්කි කී‍වේත් මේ නිසයි. ‍‍මාධ්‍ය ආයතන කියන ව්‍යාපාරික මධ්‍යස්ථාන ‍මේ අපූරු ජවාරම කර‍ගෙන යන්‍නේ දේශ ‍ප්‍රේමය , ජාති ආලය, වි‍දේශ කුමන්ත්‍රණ ‍මේ හැම ‍දෙයකින්ම ඔබ අප රවටන ‍දේශපාලකයන් සමග අත්වැල් බැද‍ගෙනයි. ඇස් පිය ‍නො‍හෙලා ඔබ දෑස් දල්වා ‍ගෙන සිටින රූපවාහිනී විවාද,  ‍දේශපාලන සාකච්ඡා ‍මේ හැම ‍දෙයක්ම ‍මේ ඇස්බැන්දු‍මේම කොටසක්. ‍මේක ‍කොයි තරම් සාර්ථකව සිද්ධ ‍වෙනවාද කියනවා නම් ‍‍ලොමු දැහැගන්වන, හිත කීරිගස්සන ‍මේ විදි‍යේ ‍දේශපාලන සාකච්ඡා, සංවාද, වාද විවාද පැවැත්‍‍වෙන රූපවාහිනී තිරය ඉස්සරහ අ‍පේ ජනතාව ‍නෙත් දල්වා‍ගෙන බලා‍ගෙන ඉන්‍‍නේ ‍හොලිවුඩ් ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයක් බලා‍ගෙන ඉන්නවා ව‍ගෙයි. ‍මේක අවුරදු ගණනාවක්ම හරිම යස අපූරුවට සිද්ධ ‍වෙනවා. අන්තිමේ දී අපිත් එතැනමයි. රටත් එතැනමයි. එත් රූපවාහිනී ආයතනය තමන්‍‍ගේ මඩිය තර කරගන්නවා.  ඒ ව‍ගේම ‍ඔබට ‍පෙ‍නෙන්නට ‍රූපවාහිනී තිරය ඉස්සරහ ගහමරා ගත්ත ‍දේශපාලකයන් මොන ආණ්ඩුව ආවත් බල‍යේ ඉන්නවා. ඇමැති ධුර දරනවා. ‍‍‍මේක ‍බො‍‍හොම දැනුවත්ව සිද්ධ ‍වෙන ජාවාරමක්. මහ දවල් සිදු‍කෙ‍රෙන මං‍කොල්ලයක්.

වස‍රේ විශිෂ්ටතම මාධ්‍යවේදියා, වස‍‍‍රේ විශිෂ්ටතම ප්‍රවෘත්තිය, විශිෂ්ටතම ඡායාරූපය, විශිෂ්ටතම වි‍ශේෂංග ලිපිය ඔය විදි‍යේ වස‍රේ විශිෂ්ටතම මාධ්‍යකරුවන්ට සම්මාන ‍දෙන තවත් විගඩමක් අ‍පේ ර‍ටේ ති‍යෙනවා. ‍මේ ‍දේවල් දකිද්දී ඔබට හි‍තෙනවා ඇති කතුවරුන්‍‍ගේ  සංසදය එ‍හෙමත් නැතිනම් පුවත්පත් මණ්ඩලය ‍ව‍සර පුරා රට තුළ පළ‍වෙච්ච පුවත්පත් ලිපි රචනා, ඡායාරූප ඒ ව‍ගේම රූපවාහිනී ගුවන්විදුලි වැඩසටහන් සියල්ල අපක්ෂපාතීව සලකා බලා ඒ ගැන තක්‍‍සේරුවක් කරලා ‍මේ සම්මාන ප්‍රදානය කරනවා කියලා. ඔබ එ‍හෙම හිතා‍ගෙන හිටියා නම් ඔබ මුළුමනින්ම වැරදියි. ‍මේ සියලු සම්මාන ලබා ගන්නට ඕ‍නේ තමන් ඉල්ලලායි. ඒ කියන්‍‍නේ වස‍රේ විශිෂ්ටතම මාධ්‍යවේදියා විදියට සම්මාන ලබන්නට ඔබට උවමනා නම් ඔබ කළ කී ‍දේ සියල්ල ලියලා, ඒවා‍යේ ‍ඡායා පිටපත් අමුණලා “ අ‍නේ මට ඔය සම්මානය ‍දෙන්න කියලා ” ඔබ ඉල්ලා සිටින්නට ඕ‍නේ. ව‍ස‍රේ විශිෂ්ටතම වි‍ශේෂාංග ලිපියට සම්මානය ඔබට උවමනා නම් “ අ‍නේ ‍මේ බලන්න ම‍ගේ ලිපිය ‍කොයි තරම් ‍හොඳද කියලා. ඔය සම්මානය මට ‍දෙන්න ” කියලා ලිපිය අමුණලා සම්මාන ‍දෙන මණ්ඩලයට ඔබ යවන්න ඕ‍නේ. එ‍හෙම යැවු‍වේ ඔබ විතරම නම් ‍සම්මානය ඔබට . තවත් ‍දෙතුන් ‍දෙ‍නෙක් එවුවා නම් ‍ඒ අය අතරින් ‍පොඩි තරගයක් ඔබට ති‍යේවි. විලි ලජ්ජාව කියන බල නහරය ‍ලේවලට සම්බන්ධ ‍වෙලා ති‍යෙන කිසිම ‍කෙ‍නෙකුට ඔය ‍දේ කරන්නට බැහැ. ඒත් මාධ්‍ය කියන ආයතන ඇතු‍ළේ විලි ලැජ්ජාව කියන්‍‍නේ අතිශය ‍නොවැදගත් කාරණාවක් නිසා හැම අවුරුද්දකම ‍බෙර ගහලා, මහා ‍ලොකු ‍‍හෝටලයක් ඇතුළේ ඔය කියන සම්මාන ‍මොනර නැටුම මහා උජාරු‍වෙන් පැවැත්වෙනවා.

‍මේ ලිපියේ මුලදීම කිවුවා ව‍ගේ ‍අපි ‍බො‍‍හෝ ‍දෙ‍නෙක් එකි‍නෙකා හමුවුණාම ‍බො‍හොම බරසාර විදියට වාද විවාද කරන්‍‍නේ, ‍‍ෆේස්බුක් ව‍ගේ මාධ්‍ය ඔස්‍‍සේ රැයක් දවාලක් නැතිව හුවමාරු කරන්‍‍නේ ඔන්න ඔය කිව්ව මාධ්‍ය ව්‍යාපාර ආයතනවලින් එළියට දාන, ඔය කිව්ව විදි‍යේ මාධ්‍ය ඔස්තාර්ලා‍ගේ පෑන් තුඩින් ගිලිහිලා යන වැල්වටාරම්. ෂර්මර් ‍පෙන්වා දුන්නු විදියටම සිහිබුද්‍ධි‍යෙන් වටහා ගන්න පුළුවන් ‍දේවල් ‍හොඳ හැටි ‍පෙ‍නෙන්නට තිබිය දීත් ‍ඔය විදි‍යේ මනස්ගාත පසුපස්‍‍සේ අපි දුවන්‍‍නේ වසර මිලියන ගණනාවකට පෙර ඉඳන් තවමත් අපි තුළ ඉතිරි‍වෙලා පවතින “ තිරිසන් ලක්ෂණයක් ” නිසයි. ‍මේ ලක්ෂණය දූපත් මානසිකත්වයක ගිලිලා ඉන්න අ‍පේ ර‍ටේ ජනතාව‍ගේ ‍බො‍හොම වැඩියි. ‍තමන්‍‍ගේ දරුවන්ට ‍පොත්පත් අර‍ගෙන ‍දෙන්න සල්ලි නැතිව නිල්වලා ගඟට පනින අම්මලා ඉන්න රටක ඒ ප්‍රවෘත්තිය හරිම අභිරුචි‍යෙන් වර්ණනා කරනවාට වඩා ‍දෙයක් සැබෑ මාධ්‍ය සම්ප්‍රදායක් ති‍බෙන රටක නම් අනිවාර්ය‍යෙන්ම සිද්ධ ‍වෙනවා. ‍මේ හැම මාධ්‍යයකම පාඨකයන් එ‍‍හෙමත් නැතිනම් ‍ප්‍රෙක්ෂකයන් ‍වෙලා ති‍යෙන්‍‍නේ ර‍ටේ ඡන්දදායකයන් බවත් අමතක කරන්නට එපා. ‍මේ නිසා පොත්පත් අරන් ‍දෙන්න සල්ලි නැතිව අම්මලා ගඟට පනින රටක ඊළග චන්ද‍යෙන් බලයට පත්‍‍වෙන්න ව්‍යවස්ථා සං‍ශෝධන ව‍ගේ බරසාර ‍දේවල් කරන්නට ඕ‍නේ නැහැ. රබර් ‍සෙ‍රෙප්පු ‍බෙදා දුන්නත් ඒ ‍හොදටම ඇති. අ‍පේ ර‍ටේ ඉතාම ඉක්මනින් ටයිටැනික් සංස්කෘතියක්, ස්ටාර් ‍වෝස් සංස්කෘතියක් ඇති වුණත් ඒ ව‍ගේ ඉක්මනින් ඩිස්කවරි සංස්කෘතියක් හැ‍දෙන්‍‍නේ නැත්‍‍තේත් සැබෑවත්, ‍බොරුවත් ‍වෙන් කරලා හඳුනා ගන්නට තරම් ‍‍මෝරපු මනසක් අප බො‍හෝ ‍‍දෙ‍නෙකු තුළ තවමත් නැති නිසයි. ‍මේ නිසා අපි හැම ‍දෙ‍නෙක්ම ජීවත් ‍වෙන්‍‍නේ “ දිව්‍ය ‍ලෝ‍කේ ළඟයි ‍පේන මා‍නේ ” කියන ෆැන්ටසිය අස්‍‍සේ හිර‍වෙලා. ‍මේ මායාවේ අපි මුලා‍වෙලා ඉන්‍‍නේ මැතිවරණ කාල‍යේ දී විතරක් ‍නෙ‍මෙයි, ජනමාධ්‍ය මගින් හසුරුවන අ‍පේ මුළු ජීවිත කාලය පුරාම අපි ‍මේ මුලාවට ‍ගොදුරු ‍වෙලා ඉන්නවා.

‍මේ හැම ‍දෙයක්ම අවසාන‍යේ කියන්නට ති‍‍යෙන්‍‍නේ ජනමාධ්‍ය යන්න හු‍දෙක් ප්‍රවෘත්ති අර්ථයෙන්ම පමණක්ම ‍තේරුම් ගන්නට යාම බරපතල අපරාධයක් එ‍හෙමත් නැතිනම් බරපතල වරදක් කියන කාරණාවයි. වඩාත්ම වැදගත් වන්‍‍නේ මාධ්‍ය‍ය කියන ‍මේ ව්‍යාපාරය යටන් දිව යන ‍දේශපාලනය ‍තේරුම් ගැනීමයි. ‍මේ ‍දේශපාලනය ‍තේරුම් ගන්නට ඔබ සමත් වු‍ණොත් ඔබ වචන‍යේ පරිසමාප්ති‍යෙන්ම නිදහස් මිනි‍හෙක්. නැතිනම් ඔබටත් සිද්ධ ‍වෙන්‍‍නේ තමන්‍‍ගේ යදම්වලට ආදරය කරන වහ‍ලෙක් බවට පත්‍‍වෙන්නයි.

 

ඒහි පස්සිකෝ

banner3

පහුගිය වසන්ත කාලයේ දී කැනඩාවට වැඩම කරපු හාමුදුරු නමක් තමන්ගේ දේශනාවක් අතරතුරේ දී අපූරු කතාවක් කිව්වා. හාමුදුරුවන්ගේ වචනවලින්ම කියනවා නම් ඒ අදහස මෙහෙමයි: “ ලංකාවන් බුදුදහම නැතිවෙලාම ගියත් ඒකෙන් බුදුදහමට නම් කිසිම හානියක් සිද්ධ වෙන්නේ නැහැ. ඒකට හේතුව ලංකාවේ අපි සැබෑ බුද්ධාගම අනුගමනය නොකරන හින්දා ”.

හාමුදුරුවන් මේ කරුණ දේශනා කළේ තමන්ගේ දේශනාවේ දී මතුවුණු කිසියම් දේකට සැහැල්ලුවෙන් පිළිතුරු දෙන්න වුණත් ඒ කිව්ව කාරණයේ කොයි තරමක් නම් ගැඹුරු අර්ථයක් තියෙනවා ද කියලා දේශනාව අතරේ දීම  මට හිතුණා. බුදුදහම කියලා අපේ මිනිස්සු හඹා ගෙන යන බොහොමයක් දේවල් බුදුදහමේ මූලික සංකල්පයන්ගෙන් පවා කොයි තරම් ඈතක ද තියෙන්නේ කියලා හිතද්දි හාමුදුරුවන් කිව්ව කතාව සැර වැඩි ප්‍රකාශයක් වුණත් ඒක මුළුමනින්ම ඇත්තක් නේද කියලා හිතට දැණුනා.  බුදුදහම කොයි තරම් විකෘති විදියට අපි වැළදගෙන තියෙනවාද කියනවා නම් මිහිදු හාමුදුරුවන් ආපහු ලක්දිවට වැඩම කළොත් ලංකාවේ අපි අනුගමණය කරන්නේ මොන වගේ ධර්මයක් ද කියලා වටහා ගන්න උන්වහන්සේට විශාල පරිශ්‍රමයක් දරන්න සිද්ධ වේවි. ඒකට හේතුව එදා මිස්සක පව්වේ දී උන්වහන්සේ අපිට හදුන්වලා දුන්න ධර්මයත්, අද අපි අනුගමණය කරන ධර්මයත් අතර තියෙන පරතරය දවසින් දවස ගව් ගණනාවකින් ඈත් වෙලා යන හින්දා.

බුදුදහම තරම් විකිණීමට භාජනය වෙච්ච ඒ වගේම මුදල් උපයා ගැනීමේ ධන උල්පතක් වෙච්ච තවත් ආගමක් නැති තරම්. තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් බුදු දහමේ සංකල්ප විවිධාකාරයෙන් අර්ථ දක්වමින් තමන්ගේ ජීවිකාව ගෙන යන මිනිසුන් විතරක් නෙමෙයි ස්වාමීන් වහන්සේලාගෙන් පවා අපට කොයි කවරදාවකත් කිසිම හිගයක් තිබුණේ නැහැ. ඒකට හේතුවක් තියෙනවා. ඒ බුදුදහමේ ගැබ්වෙලා තියෙන අසහාය වූ ඥාන සම්භාරය නිවැරදිව වටහා ගන්නට සමත් බුද්ධි ප්‍රභාවක් තියෙන මිනිසුන්ගේ හිගයත්, බුදුදහම තුළ ගැබ්වෙලා තියෙන අසීමිත වූ නිදහසත් නිසයි. ‍වෙනත් සෑම සියලු ආගමික දර්ශයන් තුළම ගැබ්වෙලා තියෙන නීති රීති, අන පනත් කිසිම දෙයක් බුදුදහම තුළ නැහැ. මේ නිසා එහි සංකල්ප විවෘතව විමසා බලන්න, අර්ථ කථනය කරන්න විතරක් නෙමෙයි විවේචනය කරන්න වුණත් අසීමිත නිදහසක් බුදුන් වහන්සේ විසින්ම ලෝකයාට ලබා දුන්නා. කොයි කවර ආගමික දර්ශනයකවත් ගැබ්වෙලා නැති “ පැමිණ විමසා බලන්න ” (ඒහි පස්සිකෝ) යන ගුණයම ඒ අසම සම දර්ශනය වටහා ගන්නට අපූරු උදාහරණයක්. ඒ වගේම බුදුදහමේ තියෙන ආකර්ශනීය ගුණාංගයත්, එය සෙසු කවර ආගමකට හෝ අන් කවර දර්ශනයකට හෝ වෙනස් වූ අතිශය නිදහස් මතවාදයන්ගෙන් පිරුණු ධර්මයක් බව වටහා ගන්නට කාලාම සූත්‍රයම ප්‍රමාණවත්.

ඒත් බුදුදහම කියලා අද අපි භාවිත කරන දෙයත්, වසර දෙදහස් පන්සියයකට පෙර බුදුන් වහන්සේ ලොවට දේශනා කළ ධර්මයත් අතර තියෙන්නේ අහසට පොළොව තරම්ම වූ පරතරයක්. ඒත් අවාසනාවන්තම කාරණය වන්නේ මේ පරතරය නිර්මාණය කරන්නට මුල්වෙලා තියෙන්නේත් ස්වාමීන් වහන්සේලා සහ බුදුදහම රකින්නට ව්‍යවස්ථාවෙන්ම ප්‍රතිඥා දුන් දේශපාලකයන්ම නිසයි.

මේ නිසාම බොදු බල සේනා, රාවණ බලකා ආදී විවිධාකාර නම්වලින් බුදුදහම රකින්නට පෙරමුණු ගත්ත අමුතු අමුතු චීවරධාරීන් අමුතු අමුතු පෙරමුණු කරළියට එනවා. ඇත්තටම කියනවා නම් බුදුදහම රැකගන්න ඕනේ ඔය කියන බලසේනාවන්ගෙන් හා පෙරමුණුවලින්ම තමයි. ඔය කියන සංවිධාන තරම් මෑත කාලයේ දී බුදුදහම විකෘති කරපු වෙනත් කිසිම සංවිධානයක් නොතිබුණු තරම්. බුදුන් වහන්සේට කිසිම දවසක බල සේනා තිබුණේ නැහැ. ලෝකයේ අන් සියලුම ආගම් ප්‍රචාරය කරන්නට විවිධාකාර යුද්ධ ඉතිහාසය පුරාම වරින් වර සිද්ධ වුණත් බුදුදහම ප්‍රචාරය කරන්නට ඉතිහාසයේ කිසිම දවසක යුද්ධ කෙරුණේ නැහැ. බුදුදහම  විවේචනය කරන පිරිස පවා, එහෙමත් නැතිනම් බෞද්ධ නොවන පිරිස පවා ඒකමතිකව පිළිගන්නා එක කාරණාවක් වන්නේ බුදුදහම කියන්නේ අතිශය සාමකාමී ධර්මයක් කියන එකයි. ඒත් මේ කියන බලසේනා හරියට ඉස්ලාමීය මූලධර්මවාදී අයිසිස් සංවිධාන වගේ. බුදුදහමට ගරු කරන පිරිසට බුදු දහමේ කියැවෙන සත්‍යයේ බලය මිසක් රාවණාගේ බලයෙන් පලක් නැහැ. ඒත් ඇතැම් චීවරධාරීන්ට බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මයට වඩා වැදගත් වෙලා තියෙන්නේ රාවණාගේ බලයයි. මේ වගේ තලේබාන් සංවිධාන බුදුදහම කොයි තරම් වීකෘති මාර්ගයකට ඇදගෙන යනවාද කිනවා නම් මේ චීවරධාරීන් හිතාගෙන ඉන්නේ බුදුදහම කියන්නේ පොලිසිය එක්ක හරි හරියට හැප්පිලා, කුණුහරුප කියලා, වාහනවලට බෙල්ල තියෙන රැකගන්න පුළුවන් දෙයක් කියලයි. (දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය ඔපෙරා ශෛලියෙන් ගායනා කිරීම වගේ කාරණයක් නිසා පහසුවෙන් බිදිලා යන්න පුළුවන් දෙයක් තමයි බුදුදහම කියන්නේ කියලත් සමහරුන් හිතනවානේ).  චීවරයක් දරාගෙන මේ අය කෑ ගහන අශ්ලීචාර ස්වභාවය කොයි තරමක් නම් ජුගුප්සාජනක ද කියනවානම් මේ අය වැඩ ඉන්නේ ඇත්තටම පන්සල්වලද කියලා හිතෙනවා.

මේ විදියේ චීවරධාරීන් මතුවීම හැමදාමත් සිද්ධ වෙනවා වගේම ඒ පසුපස්සේ යන මිනිසුන් රැළකගෙනුත් අපේ රටට කිසිම දවසක අඩුවක් පාඩුවක් තිබුණේ නැහැ. දොළුකන්ද, නිකවැරටිය ඔය විදියේ බොහොමයක් තැන් වලින් තමන්ගේ ජීවිකාව ගෙන ගිය චීවරධාරීන් හිරේ විලංගුවේ වැටිලා හිටියත් හෙට දවසේ පවා බෝධියක් අස්සෙන් සුදු නාගයෙකු මතුවුණා කිව්වොත් දොහොත් මුදුන් තබා ගෙන එක පෙළට යන අන්ධයන් රැළකගෙන් අපට අඩුවක් පාඩුවක් වෙන්නේ නැහැ.

අතිශය ජනප්‍රිය හිමිනමක් වන අජාන් බ්‍රහ්මවංශ හිමියන්ගෙන් ඕස්ට්‍රේලියානු පුවත්පත් කලාවේදියෙක් දවසක් මෙහෙම ඇහුවා. “ ඔබ වහන්සේ ඉදිරිපිටදී කවුරුන් හෝ ත්‍රිපිටකයේ පිටපතක් ඉරා වැසිකිළියට දැමුවොත් ඔබ වහන්සේ ගන්නා පියවර කුමක් ද ? ” උන්වහන්සේ එසැණින්ම ඊට පිළිතුර ලබා දුන්නා. “ මහත්මයා. මං එහෙනම් පුළුවන් ඉක්මනින් ජල නළ කාර්මිකයෙකු ගෙන්වා ගන්නවා ”.

“අනේ මං රහත්වෙලා”  කියලා තමන්ම වරින් වර කියාගන්නා හිමිනමකගේ වීඩියෝවක් ෆේස්බුක් හරහා මෑතකදී දකින්නට ලැබුණා. (කේක් කපලා බොහොම ජයට උපන් දින සාද පවත්වන ඉතිහාසයේ සිටි එකම “රහත්” හිමිනම). මැණික් ඔබ්බපු මහේශාක්‍ය පුටුවෙන් බැහැලා මේ හිමිනම පාර දිගේ වඩිද්දී සිය ගණනක් පිරිස පුදුමාකාර භක්තියකින් දණ බිම ඔබාගෙන ඒ මගට මල් වීසි කරන හැටි දැක්කම අනේ අපොයි කියැවෙන්නේ මට විතරක් නොවන බව නම් හොදටම විශ්වාසයි. මේ වගේ මෝඩ රැළක් එක්ක රටක් හදන්න පුළුවන් ද කියලා හිතෙද්දී රට මඩ ගොහොරුවක ගිලිලා තියෙන  එක ගැන කිසිම පුදුමයක් හිතෙන්නේ නැහැ.

බුදුදහම කියන්නේ සරලභාවය අතිශයින්ම ප්‍රිය කරන ධර්මයක් වුණත් සමහර හාමුදුරුවරුන් සම්බුදු මාළිගා නිර්මාණය කරනවා. මේ මාළිගාවල වර්ග අගලක් වෙනුවෙන් දායකත්වය සපයන්න පවා ඔබ ගෙවිය යුතු මුදල දහ දහසකට අධිකයි. රනින් නිමැවෙච්ච මේ මාළිගා ඇතුළේ ඡායාරූප ගැනීම පවා තහනම්. මේ මාළිගා ඇතුළේ තියෙන බුදු පිළිම තුළින් මතුවෙන්නේ බුදු පිළිමයක තිබිය යුතු දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණ නෙමෙයි. මේ සෑම බුදු පිළිමයක්ම විතරක් නෙමෙයි බුදු දහමේ සෙසු ප්‍රධාන චරිත පවා නිර්මාණය කරලා තියෙන්නේ නාරි ලක්ෂණ ඉස්මතු වෙන විදියට.  මේ හැම දෙයකින්ම සිද්ධ වෙන්නේ බුදුදහමේ සංකල්ප විකෘති කරවමින් තමන්ගේ පැවැත්ම උදෙසා බුදු දහම භාවිතා කිරීමේ ක්‍රියාවලියයි. රූපවාහිනිය ඔස්සේ මුහුණ පෙන්වලා ජනප්‍රිය මතවාද ගෙනහැර පාන ඇතැම් හිමිවරුන්ගේ පන්සල් සත්ව උද්‍යාන වගෙයි. අවිහිංසාවාදය මුලු ලෝකයටම කියලා දෙන්න බුදුන් වහන්සේ මුල් වුණත් මේ කියන හිමිවරුන්ගේ පන්සල්වලට ඇතුලු වෙන්නට තියෙන්නේ සත්ව කූඩු අතරින්. ඇතැම් හිමිවරුන්ට අලි ඇතුන් රකිනවා මිසක් බණක් දහමක් දෙසන්නට කාලයක් තියෙනවා ද කියලා හිතෙනවා.

රුපවාහිනිය ගුවන්විදුලිය ඔස්සේ මුහුණ පෙන්නන්න උත්සාහ කරන බොහොමයක් හිමිවරුන් තම තමන්ගේ මිථ්‍යා මතවාද බුදුදහම විදියට පැතිරවීම අඩුවක් නැතිවම කරනවා. මස් මාංස අනුභවය ගැන එක්තරා හිමිනමක් විදෙස්ගත වූ ලාංකිකයන් පිරිසක් ඉදිරියේ කරන දේශනාවක් යූ ටියුබ් ඔස්සේ දකින්නට ලැබුණා. සතුන් මැරෙන්නේ තමන්ගේ කර්ම ශක්තිය නිසා බැවින් මස් මාංශ භාවිතයේ කිසිම වරදක් නැති බව දෙසන මේ හිමියන් මස් මාංස කෑමෙන් තමන් වැළකී සිටියත්, සතුන් මැරෙන්නේ කර්මය නිසා බව තමන් වටහා ගත් දිනයේ සිට වැඩි වැඩියෙන් මස් මාංස කෑමට පෙළඹුණු බවත් දේශනා කරන්නේ රැස්ව සිටින පිරිසට අමන්දානන්දයට පත් කරවන පෙරළිකාර දර්ශනයක් දේශනා කළා වගේ. උන්වහන්සේ මේ කියන කරුණු කාරණා උන්වහන්සේගේ ධර්මය මිස බුදුන් වදාළ ධර්මය නොවන බව වටහා ගන්නට බොහෝ පිරිසට අවබෝධයක් නොමැති වීම නිසාම මෙම වීඩියෝව බොහෝ දෙනෙක් තව තවත් ප්‍රචාරය කරලා තිබුණේ මෙතෙක් කලක් සැගවෙලා තිබුණු බුදුදහමේ රහසක් නිරාවරණය වුණා වගෙයි. මේ දේවල් කිසිසේත්ම අහිංසක නොවන්නේ ඒ නිසයි.

සිය මනස එහි උපරිම තලයට ගෙන ආ ලොව මෙතෙක් බිහිවූ උතුම්ම මිනිසා වූ බුදුන් වහන්සේ ඒ සුපිරි මානසික බලය මිනිසුන් මුලා කරවන ප්‍රතිහාර්ය වෙනුවෙන් භාවිත නොකළත් අද අපේ ඇතැම් පන්සල් පවත්වාගෙන යන්නේ බුදුරුස් විහිදෙන අනුහස් ඇති ආයතන විදියට. රටේ නමගිය පන්සල්වල පවා දේවාල පවත්වාගෙන යන්නේ බොහොම ගරු ගාම්භිර විදියට . ලොව සියලුම ආගම්වලට වඩා බුදුදහම වෙනස් වන මූලිකම කාරණාව වන්නේ සෙසු සියලුම ආගම් දේව සංකල්ප මත පදනම් වුනත් බුදු දහම දේව සංකල්පයෙන් බැහැරව ගිය ධර්මයක් වීමයි. සෙසු සියලුම ආගම්වල දෙවියන්ට හිමිවන ස්ථානය බුදුන් වහන්සේ දුන්නේ මිනිසාට. මේ නිසා දෙවියන් යනු මිනිසුන්ගේ සිතින් මැවුණු සිතිවිල්ලක් මිස මිනිසුන් යනු දෙවියන් විසින් නිමැවුණු නිර්මාණයක් නොවන බව උන්වහන්සේ ඉතා පැහැදිලිව දේශනා කර තිබුණත් රටේ නමගිය වෙහෙර විහාර බොහොමයක විරාජමාන දේවාලවලට පුද පඩුරු අරගෙන යන බෞද්ධයන්ගෙන් කිසිම අඩුවක් ලංකාවේ අපට නැහැ.

ඇතැම් හිමිවරුන් මුදල් අතපත ගාන්නේ නැහැ. කාන්තාවක් තනිව හමුවෙන්නේ නැහැ. මේ හැම දෙයක්ම හාමුදුරුනමකගේ සිල්වත් කම මනින මිම්මක් විදියට සමහරුන් හිතනවා. ඒත් ඒක සිල්වත් කමේ මිම්මකට වඩා තමන්ගේ හික්මීම පිළිබද ගැටලුවක් බවයි මට හිතෙන්නේ. බුදුදහමේ හරය ඇත්තේ ගැටලුව වටහා ගෙන එය මනාව කළමනාකරණය කර ගැනීම තුළ මිස ගැටලුවෙන් පැනයාම තුළ නෙමෙයි. වනගත නොවී ලෞකික ලෝකය තුළ වාසය කරන්නේ නම් මුදල් අතපතග ගාමින් වුවත් එහි නොඇලී සිටීමේ හැකියාවක් තමන් තුළ වර්ධනය කර ගන්නට හැකිනම් වඩාත් විශිෂ්ට වන්නේ එයයි. කාන්තාවක් තනිව හමුවන්නට නොහැකි නම් එතැනත් ඇත්තේ තමන්ගේ හික්මීම පිළිබද බරපතල ගැටලුවක් මිස සිල්වත්කම මනින මිම්මක් නෙමෙයි. බුදුහිමියන් පවා තම අනුගාමික හිමිවරුන්ට දේශනා කළේ කාන්තාවක් දුටුවිට ඇය සිය මව හෝ සොහොයුරිය ලෙසින් සිතන්නට මිසක් කාන්තාවන්ට බියපත් වන්නට නෙමෙයි.

ලෝකයේ සෑම රටකම පාහේ බෞද්ධ පොතපත ලිපි ලේඛන බොහොමයක් අද බිහිවෙනවා. බුදුදහමේ එන කර්ම සංකල්පය අද එදිනෙදා ජීවිතයේ දී භාවිතයට ගන්නා සාමාන්ය ඉංගිරිසි වචනයක් බවට පත් වෙලා. පොත් සාප්පු වල රාක්ක බුදුදහම ගැන ලියැවුණු අලුත්ම පොත පතින් නිරන්තරයෙන්ම පිරී යනවා. බොහෝ සම්මන්ත්‍රණ, දේශනා සංවිධානය කෙරෙනවා. සරසවි වල අලුතින්ම විෂය නිර්දේශ ලියැවෙනවා. ඒත් මේ හැම කරුණකම, ලියැවෙන හැම ලිපියකම, පොත් රාක්කවල පිරී යන හැම පොත පතකම රැදුණු එක විශේෂත්වයක් තියෙනවා. ඒ තමයි ඒ සෑම ලිපි ලේඛනයකටම මුල්වෙලා තියෙන්නේ බුදුදහමේ ගැඹුරු සංකල්පයන් එහෙමත් නැතිනම් බුදුදහමේ හරය මත පදනම් වුණු මූලික සංකල්ප ගැන වීම. සතිය හෙවත් මනා සිහිබුද්ධිය පිහිටුවා ගැනීම. කර්ම සංකල්පය, භාවනාව, මේ මොහොත තුළ ජීවත් වීම… මේ කරුණු කාරණා ඉතා ගැඹුරින් මේ පොත්පත්වලින් ඉස්මතු කරනවා විතරක් නෙමෙයි බටහිර ලෝකයේ ජනතාව මේ කරුණු කාරණා හදාරමින් ඒවායින් බොහොම ඵල ප්‍රයෝජන ගන්නවා. මහා පරිමාණ දැවැන්ත ව්‍යාපාර ජලා තමන්ගේ සේවකයන්ට බුදුදහමේ කරුණු කාරණා කියලා දෙන්න වෙනම කාලයක් වෙන් කරනවා. ඒකට හේතුව මනා සිහිබුද්ධිය පිහිටුවා ගත් සේවක පිරිසක් සිටීම ආයතනයට පවා සම්පතක් වන නිසයි. මුලු ලෝකයම බුදු දහමේ හරය සොයා යද්දී අපි රහතුන් යැයි කියාගන්නා හිමිවරුන් වඩින මගට මල් විසිකරනවා.  බුදුන්ට ගරු කරන්නට කියලා චෛත්‍ය මළුව පළතුරුවලින් වසා දමා පළතුරු පූජා පවත්වනවා. ගිරිය කඩාගෙන කෑගහමින්, පොලිසිය සමග හැප්පෙමින් බුදු සසුන බේර ගන්න හදනවා. බුදුන් සියල්ල අත්හළ බෝධියේ අතුවල කොඩි එල්ලමින් හැම සම්පත්කම ප්‍රාර්ථනා කරනවා. බුදුන් වදාළ දහම ගැන නෙමෙයි, බුදුන් උපන්නේ ලංකාවේ ද කියලා හොයන්න තර්ක විතර්ක කරනවා, හන්දියක් හන්දියක් ගානේ බුදු පිළිම හිටුවලා බුදු සසුන රැකගන්න හදනවා, “ බුදු රුස් ” විහිදෙන තැන් හොය හොයා යනවා. ඒත් පෝය දවසට පස්සේ විහාර භුමියට ගියොත් කැළිකසල පිරිලා විහාර භූමිය සංගීත සංදර්ශනයකින් පස්සේ පිට්ටනියක් වගෙයි. ඒ තරම් සරල හික්මීමක්වත් අපි තුළ වගා කරගෙන නැහැ.

(පහතින් පෙනන රූපයෙන් දැක්වෙන්නේ පෝය දිනයට පසුව කැලණි විහාරයේ දර්ශනයක්)

14022080_838741439594309_6044141772846646516_n

සෑම ගුවන් විදුලි නාලිකාවක්ම දවසේ වැඩ අරඹන්නේත්, වැඩ අවසන් කරන්නේත් පිරිත් ගාථා පට තරගයට විකාශය කරමිනුයි. ඒත් මේ හැම දෙයක්ම කරන්නේ තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් මිසක් සැබෑ ආගමික හැගීමකින් නෙමෙයි. මේ හැම පිරිත් සඡ්ඡායනක්ම ගුවන්විදුලි රූපවාහිනී නාලිකාවල විකාශය කෙරන්නේ ආරක්ෂක මන්ත්‍ර විදියට. ඒත් තමන්ගේ ගැලවීම ඇත්තේ තමුන් අතමය කියලා පැහැදිලිවම දේශනා කරපු බුදුන් වහන්සේ තමන්ගේ ආරක්ෂාව පිරිතකට දීලා ආත්ම ශක්තිය හීන කරගත්ත දියාරු මිනිසුන් බවට පත්වෙන්න කියලා කොයි කවර අවස්ථාවක දීවත් දේශනා කරලා නැහැ.

මිනිසුන් තමන්ගේ ජීවිකාව පවත්වාගෙන යන්නට බොහෝ දේවල් කරනවා. ඒ අතරින් සමහරුන් තමන්ගේ දහදිය මහන්සිය විකුණලා තමන්ගේ ජීවිකාව ගෙනියනවා. තවත් සමහරුන් තමන්ගේ සිරුර විකුණලා ජීවිකාව ගෙනි යනවා. ඒත් තවත් සමහරුන් ජීවිකාව ගෙනි යන්නේ ආගම, ජාති ආලය විකුණලයි. බලයට එන්න පොරකන දේශපාලකයන් අතරින් බොහොම දෙනෙක් ඔය කිව්ව අන්තිම ගණයට අයිති අය. තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් ජාතිය ආගම විකුණා ගෙන කන මේ වගේ නිවටයන්ට වඩා තමන්ගේ සිරුර විකුණලා ජීවත් වෙන මිනිසුන් බොහොම උසස්. ඒකට හේතුව සිරුර විකුණලා ජීවත් වෙන මිනිසුන් තමන්ගේ සිරුර මිසක් ආත්මය විකුණන්නේ නැති නිසා. ඒත් බලයට එන්න පොරකන, ඒ වගේම බලයේ ඉන්න පොරකමින් රට, ජාතිය, ආගම විකුණන මේ පාපතරයන් තමන්ගේ මුලු ආත්මයම සිල්ලරට විකුණා දමනවා.

අජාන් බ්‍රහ්මවංශ හාමුදුරුවන් පෙන්වා දුන්නු විදියට ඕනෑම කෙනෙකුට බුදු දහම ගැන ලියැවුණු පොතපත ඕනෑම ගණනක් විනාශ කරන්න පුළුවන්. බුදු පිළිම කඩාදමන්නට පුළුවන්. ඒත් බුදුදහම කියන්නේ ඒ විදියට විනාශ වෙලා යන දෙයක් නෙමෙයි. ඒ වගේම බල සේනා පෙරමුණු ගහගෙන ගොඩ නගන්න පුළුවන් දෙයකුත් නෙමෙයි. බුදු දහමට අවමන් කරන්නට පුළුවන් ඔබටම පමණයි. විලාසිතාවට බෞද්ධකම පෙන්නනන්ට යාමෙන් පිරිහී යන්නේ අපම පමණයි.

 

ඔබ සිටින්නේ කොතැන ද?

ගුවන්විදුලියේ සවස හයේ ප්‍රවෘත්ති ආරම්භ වුණේ මං වැඩ ඇරිලා නිවසට එමින් සිටියදීයි. රිය අනතුරක් සිද්ධ වෙලා තිබු නිසා මං එන මාර්ගය පුරාම වාහන තදබදයක් නිර්මාණය වෙලා තිබුණා.

වාහනයේ ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රයේ ඒ වෙලාවේ ක්‍රියාත්මක වෙලා තිබුණේ සීබීසී (Canadian Broadcasting Cooperation) එහෙමත් නැතිනම් කැනඩාවේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්ති සේවා විකාශයටයි.

ප්‍රවෘත්ති අතරතුරේ දී එක සැරේම නිවේදකයා මෙහෙම දෙයක් කිව්වා.

“ අපි දැන් විශේෂ හඩ පටයක් විකාශය කරන්නයි යන්නේ. මේ හඩ පටය විනාඩියක කාලයක් පුරා තියෙනවා. එත් මේ හඩ පටයේ ඇති කරුණු මානසික පීඩනයක් ඇති කරන්නට හේතු වෙන්න පුළුවන්. විශේෂයෙන්ම පොඩි දරුවන් මේ වැඩසටහනට සවන් දෙනවා නම් ඒ ගැන විශේෂයෙන්ම සැළකිලිමත් වෙන්න කියලා දෙමව්පියන්ගෙන් අපි ඉල්ලා හිටිනවා. මේ හඩ පටය අපි විකාශය කරන්නේ එයින් කියැවෙන මානුෂීය පණිවිඩය ඒ අයුරින්ම ඔබට ලබා දීමේ අරමුණින් පමණයි. ඒ නිසා අපි නැවතත් කියනවා මේ හඩ පටයෙන් මානසික පීඩනයක් ඇති වෙන්න ඉඩකඩක් තියෙන නිසා මේ හඩපටය අහන්න කලින් ඒ ගැන විශේෂයෙන්ම සැලකිලිමත් වෙන්න කියලා ”

නිවේදකයා මේ කරුණ දෙසැරයක්ම කිව්වා. හඩ පටය විකාශය වුණේ ඊට පස්සෙයි.

හඩ පටයට පදනම් වෙලා තිබුණේ ඇමරිකාවේ පොලිස් නිලධාරියෙකු අතින් කළු ජාතික සිවිල් වැසියෙකු මරණයට පත් වීමෙන් පස්සේ කළු ජාතිකයාගේ පෙම්වතිය එම පොලිස් නිලධාරියා ඉදිරියේ හඩමින් කරන ප්‍රකාශයක්. මේ ප්‍රකාශය පුරාම ඇය කිසිම විදියකින් පොලිස් නිලධාරියාට පහත් අන්දමින් බැන වදින්නේවත්, අසැබි වචන ප්‍රකාශ කරන්නේවත් නැහැ. එම කාලය පුරාම ඇය වැළපෙමින් හඩන අතරේ පුන පුනා කී කරුණ වුණේ, “ ඔෆිසර්… ඔයා මගේ පෙම්වතා මැරුවා කියලා නම් මට කියන්න එපා… මට ආයෙත් එයාව දකින්න ලැබෙන්නේ නැහැ කියන්න නම් එපා ” කියන කාරණාවම පමණයි.

ගුවන්විදුලි නිවේදකයා කිව්ව ආකාරයටම විනාඩියකට ආසන්න කාලයක් පුරා විකාශය වෙච්ච මේ හඩ පටය නිමා වුණ ගමන්ම මට මතක් වුණේ ලංකාවේ අපේ මාධ්‍ය කලාව ගැන. (ලංකාවේ මාධ්‍ය කලාවක් කිසිසේත්ම නැති වුණත් මෙතැන දී කලාව කියන වචනය පාවිච්චි කළේ සංසන්දනයේ පහසුව නිසයි). එයින් පළමු වැනි කාරණය මේ වගේ හඩ පටයක් ලංකාවේ මීඩියා වලට කිසිසේත්ම සිත් කම්පිත කරවන පුවතක් (shocking news) නොවන නිසා. ඒ කියන්නේ ලංකාවේ මාධ්‍යවලට මේ පුවත සිත කම්පිත කරවන්නට තරම් බලපෑමක් ඇති කරවන එකක් නෙමෙයි. ඒකට හේතුව දශක ගණනාවක් පුරාම ලංකාවේ මාධ්‍ය එකට එකතු වෙලා නිර්මාණය කරලා තියෙන, මුළුමනින්ම මීඩියා නිෂ්පාදනයක් වන අපේ පාඨක ජනතාව එහෙමත් නැතිනම් ප්‍රේක්ෂක ජනතාව මේ වගේ “ සුළු මානුෂීය කරුණු වලින් ” සිත කම්පිත වෙන අය නෙමෙයි. අපේ පාඨකයන්ට / ප්‍රේක්ෂකයන්ට පුවතක් සිත කම්පා කරවන්නට නම් අඩුම තරමින් මළ සිරුරක්වත් පෙන්නන්න ඕනේ. ඒ නිසා ඉහතින් කිව්ව හඩ පටය ලංකාවේ මීඩියා එකකින් විකාශය කරන්නට කලින් නිවේදකයාට ඒ ගැන දෙසැරයක් හිතන්නවත්, සිබීසී නිවේදකයා කිව්ව විදියේ පූර්ව නිවේදනයක් නිකුත් කරන්නටවත් ඕනේ නැහැ. ඒ තරමට අපේ ජන සමාජය අද වෙනකොට අසංවේදීයි. මේ අසංවේදීතාව කොයිතරම්  ද කියනවා නම් මළ සිරුරක් දෙකක් පෙන්නන්නේ නැති අනතුරක්, අපේ ජනතාවට අනතුරක් නෙමෙයි. ලේවලින් නැහැවිච්ච සිරුරක් දෙකක් නොපෙන්වන පුවතක් සිත් කම්පා කරවන පුවතකුත් නෙමෙයි. දශක ගණනාවක් පුරා කුරිරු යුද්ධයක අමිහිරි අත්දැකීම් ඕනැ තරම් විදලා තිබුණත්, මළ මිනී දහස් ගණනකගේ සේයා රූ දැක තිබුණත් තව තවත් මළ මිනී දකින්නට, තව තවත් ලේ දකින්නට අප තුළ ඇති සැගවුණු අශ්ලීල ආසාව තවමත් පහව ගිහින් නැහැ. ලංකාවේ සියලුම පුවත්පත්වල මුල් පිටුවේත්, ලංකාවේ සියලුම විද්යුත් මාධ්‍යවල ප්‍රධාන පුවත්වලදීත් මළ මිනී, ලේ නොඅඩුව පෙන්වන්නේත්, ඒවාට සමාජායෙන් කිසිම විරෝධයක් එල්ල නොවන්නේත් ඒ නිසයි.

ලංකාවේ අපේ මාධ්‍ය තමන්ගේ මාධ්‍ය ලේවලින් නහවද්දී  ශිෂ්ට යැයි සම්මත ලෝකයේ මීඩියා ගමන් කරන්නේ මීට මුළුමනින්ම විරුද්ධ ගමනක. ශිෂ්ට සම්පන්න කිසිම රටක පුවත්පත්වල විශේෂයෙන්ම මුල් පිටුවේ ඔබට මෘත දේහයක් තබා එකම ලේ බිදුවක්වත් දකින්නට ලැබෙන්නේ නැහැ. ඉතාම විරල අවස්ථාවක එවැන්නක් පළ වන්නේ නම් ඒ අතිශය විශේෂ පනිවිඩයක් ලබා දෙන්නටම පමණයි. මෑත ඉතිහාසයේ ඇමරිකාවේ සිදු වූ දැවැන්තම ඛේදවාචකය වූ 9/11 සිදුවීමේ දී  කිසිදු මාධ්‍ය ආයතනයක් ඒ අනතුරේ භෞතික විනාශය මිස මළ සිරුරු පෙන්වන්නට ගියේ නැහැ. (ඒත් මේ අනතුර නිසා මිය ගිය අයගේ මළ සිරුරු පුවත්පතේ මුල් පිටුවේ පළ කරන්නට රොයිටර් ප්‍රවෘත්ති සේවය ඔස්සේ සොයා, එවැනි එකම පින්තූරයක්වත් සොයා ගන්නට නොහැකිව බලාපොරොත්තු සුන් වූ සිතැතිව සිටි ලංකාවේ ඇතැම් මාධ්‍ය ප්‍රධානීන් ගැන පුද්ගලික අත්දැකීමක් මේ වෙලාවේ මගේ මතකයට එනවා). දහස් ගණනක් මිය ගිය අතිශය දරුණු භූමිකම්පාවක් ජපානයේ මෑතක දී සිදුවුණා. ඒත් ජපානයේ කිසිම මීඩියා ආයතනයක් එකම මළ සිරුරක්වත් පෙන්නන්න ගියේ නැහැ. ඒ වෙනුවට ජපාන පුවත්පත්වල මුල් පිටුවේ පළ වුණේ මළ සිරුරු වසා තිබූ විනිවිද නොපෙනෙන විශාල නිල් පැහැති ප්ලාස්ටික් කවරයක් විතරයි. අපේ රට කම්පා කළ සුනාමියේ දී ලංකාවේ සියලුමමාධ්‍ය ආයතන මළ සිරුරු හඹා යද්දී ලෝක ජනමාධ්‍ය ඒ විනාශය සිත් කම්පිත කරවන ආකාරයෙන් වාර්තා කළේ එකම ලේ බිදුවක්වත් නො‍පෙන්වමිනුයි. මේ විදියේ උදාහරණ සිය දහස් ගණනක් තියෙනවා. පොදුවේ කියනවා නම් ශිෂ්ට සම්පන්න මාධ්‍ය භාවිතයක් තියෙන කිසිම රටක දී ඔබට මළ සිරුරුක් තබා ලේ බිදුවක්වත් මාධ්‍ය මගින් දකින්නට බැහැ.

aylan5

කැනඩාවේ රැකවරණ සොයා නැව් නැගි මේ මේ සිරියානු දරුවා නැවෙහි පටවා සිටි අධික මිනිසුන්ගේ බරින් පෙරළි ගිය යාමෙන් පසු ඔහුගේ මළ සිරුර වෙරළට පාවී තිබූ අයුරුයි මේ. එහෙත් මේ ඡායාරූපය බොහෝ පුවත්පත්වල පළ කෙරුණේ දරුවාගේ මුහුණේ රුව පැහැදිලිව නොපෙන්වන අයුරිණි.

මේ කරුණ කියද්දී තවත් එක්තරා පුද්ගලික කරුණක් මගේ සිහියට නැගෙනවා. මෙයින් අවුරුදු දහයක දොළහකට පමණ පෙර මා දිවයින පුවත්පතේ සේවය කරමින් සිටිය දී අපි දෙතුන් දෙනෙක් එකතු වී පත්තරේ මුල් පිටුවේ මළ සිරුරු නොපන්වන්ට කතිකා කරගත්තා. ඒ කාරණයට ඉහළ කළමනාකාරීත්වයේ කැමැත්ත ගැනීමේ කාර්යය මට පැවරුණා. මා මවිතයට පත් කරමින් ආයතනයේ ඉහළම කළමනාකාරීත්වයෙන් ඒ කරුණට ලැබුණේ මා බලාපොරොත්තු නොවුණාටත් තරම් ඉහළ අනුමැතියක් හා ආශිර්වාදයක්. සම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය කලාවෙන් තෙම්පරාදු වෙලා හිටිය කර්තෘ මණ්ඩලයේ ඇතැම් පැරණි සාමාජිකයන්ගේ විවිධාකාර අපහාස උපහාසයන් මැද්දේ වුණත් මේ අදහස අපි ක්‍රියාත්මක කළා. එත් ඒ සති දෙක තුනකට වගේ බොහොම කෙටි කාලයකට විතරයි. ඒකට හේතුව කර්තෘ මණ්ඩලයෙන්වත්, කළමනාකාරීත්වයෙන්වත් ඇති වෙච්ච විරෝධයක් නිසා නෙමෙයි. කියන්නටත් ලැජ්ජා වුණත් ඒ විරෝධය ආවේ පාඨකයන්ගෙන්මයි. “ අපි නිවුස් එක බලන්න ඔයාලගේ පත්තරේ ගන්න ඕනේ. ඒත් පිංතූර බලන්න සල්ලි දීලා තව පත්තරයක් ගන්න ඕනේ  ” අපිට ලැබුණු බොහොමයක් දුරකථන ඇමතුම්වල කෙටි සාරාංශය වුණේ එකයි. මීඩියා කියන්නේ ව්‍යාපාරයක් නිසා පුවත්පතේ අලෙවිය රැක ගැනීම වෙනුවෙන් ඒ අදහස ආරම්භයේ දීම මරා දමන්නට සිද්ධ වුණා. නොසෑහෙන්න මළ මිනී දැක ඇතත්, මහා සාගරය තරම් ලේ ගංගා දැක තිබුණත් තව තවත් ඒ අශ්ලීල දර්ශන දකින්නට අපේ ජනතාව තුළ තියෙන නොතිත් ආශාව කෙළවරක් වෙලා නැහැ නේද කියන කාරණය ලංකාවේ ඕනෑම පුවත්පතක්, ඕනෑම විද්යුත් මාධ්‍යයක් දකින හැම මොහොතකම තහවුරු වෙනවා. පහුගිය දවස්වල ලංකාවේ සිදුවූ නාය යාමක දී පවා අනතුරින් මිය ගිය ගැබිණි මවකගේ සිරුරක් අපේ මාධ්‍ය තලු මරමින් පුන පුනා පෙන්නුවේ පිළිකුල් රසය ඉස්මතු කරවමින්. ජාතක අනතුරක දී අපේ ජනතාව ජාති භේද නොතකා එකිනෙකාට උදව් කරන්නට එකතු වන බව නිතරම කියැවෙන කාරණාවක්. ගංවතුරකදී, නාය යාමක දී විපතට පත් වූවවන්ට උදව් පදව් කරන්නට එකමුතු වන පිරිස ෆේස්බුක් වගේ මාධ්‍ය මගින් නිරන්තරයෙන් දකින්නටත් ලැබෙනවා. ඒ වගේ එකමුතුවක් ඇති කරවන්නට එහෙමත් නැතිනම් තවත් කෙනෙකුගේ විපතට පිහිට වන්නට ඉදිරිපත් වන මනසක් නිර්මාණය කරවන්නට මේ විදියේ අශ්ලීල මීඩියා භාවිතයක් අත්‍යවශ්‍ය වන තරමටම අපේ මනස අසංවේදී වි ඇතිය යන සාධකය අපි ඇත්තටම කතා කරන්නට මැලි වන එහෙමත් නැතිනම් අපි නොසිතන කාරණාවක්.

AUS_GCB_tsunami

මළ සිරුරුක් නොපෙන්වා ව්‍යසනයක භයංකාරත්වය, ලේ නොපෙන්වා අනතුරක බියකරුබව පෙන්වන්නේ කොහොමද කියන කාරණය අපේ මීඩියා වෙනමම ඉගෙන ගත යුතු දෙයක්. අඩුම තරමින් ශිෂ්ට සම්පන්න ලෝකයේ රූපවාහිනි ප්‍රවෘත්ති, පත්තර මුල් පිටු බලනවා එන අපේ මීඩියා ඔස්තාර්ලාට ඒකත් හොද අත්පොතක් වේවි. ශිෂ්ට ලෝකය තුළ මළ මිනී, ලේ වැකුණු සිරුරු නොපෙන්වීමට පදනම් වුණු කාරණා කිහිපයක්ම තියෙනවා. මුල්ම කාරණාව මිය ගිය තැනැත්තාට දක්වන ගෞරවය. ජීවත් වුණත්, මිය ගියත් මිනිසෙකු කෙරෙහි තිබිය යුතු මානුෂීය ගෞරවය සුළු කොට තැකිය යුතු නැහැ. දෙවැනි කාරණාව ඒ පුද්ගලයාගේ සමීප ඥාතීන් සහ හිතුවතුන් කෙරෙහි තිබිය යුතු ගෞරවය. කිසියම් කරුණක් මීඩියා මගින් ප්‍රසිද්ධියට පත් කළ පසු එය මුළුනින්ම බලපාන්නේ එම තැනැත්තාගේ සමීපතම පවුලේ සාමාජිකයන්ට බව අපේ ජනමාධ්‍ය කිසිසේත්ම නොසිතන කාරණාවක්. (ඉහතින් සදහන් කළ නායයාමෙන් මිය ගිය ගැබිණි මවගේ සැමියාට, දෙමව්පියන්ට, සහෝදර සහෝදරයින්ට පමණක් නෙමෙයි ඇයට තවත් දරුවන් ඇති නම් ඒ අයට මේ ඡායාරූපය තමන්ගේ මුළු ජීවිත කාලය පුරාවටම අමතක නොවන අප්‍රසන්න සහ සිත් කම්පිත කරවන මතකයක් වන බව අපේ මීඩියා ඔස්තාර්ලාට නම් තමන්ගේ ජීවිත කාලය පුරාවටම සිතෙන එකක් නැහැ.) ශිෂ්ට ලෝකයේ මීඩියා මගින් මළ මිනී නොපෙන්වන ඊලග කාරණාව නම් ඒ තුළින් සමාජයට ඇතිවන බලපෑමයි. කිසියම් කරුණක් සමාජය තුළ කම්පනයක් ඇති කරන්නට හැකියාව ලැබෙන්නේ ඒ කාරණාව කොයි තරම් නිර්මාණාත්මකව ඉදිරිපත් කරන්නට පුළුවන් ද කියන කාරණාව මත මිසක් පෙන්වන මළ මිනී සංඛ්‍යාව මත නෙමෙයි. අපේ මාධ්‍ය වලට වටහා ගන්නටම අපහසු කාරණාව නම් ඒකයි. ඒත් නිර්මාණාත්මක චින්තනය කියන එක අනුරාධපුර යුගයෙන් පටන් ගෙන මහනුවර යුගය පසු කළාට පස්සේ පිරිහෙන්නට පටන් අරන් දැන් නැත්තටම නැති වෙලා තියෙන නිසා ඒ කාරණාව වටහා ගන්නට නම් ඒ තරම් පහසු වෙන එකක් නැහැ.

Picture 068

සුනාමි ව්‍යසනය සමයේ දී සංචාරයකට පැමිණි සංචාරක යුවළකගේ මේ ඡායාරූපය ඩෙන්මාර්ක් පුවත්පතක පළ වූයේ කිසියම් උපහාසාත්මක අරුතක් (සංචාරකය යුවළ සම්බන්ධයෙන්) මතු කරවීමේ අරමුණිනි.

 

මා ජීවත් වෙන කැනඩාව මාධ්‍ය සදාචාරය ඉහළින්ම සුරකින රටක්. ශිෂ්ට මාධ්‍ය සදාචාරයක් පවතින සෙසු රටවල මෙන්ම කැනඩාවේත් කිසිම විදියකින් තමන්ගේ පුද්ගලික ඡායාරූපයක් තමන්ගේ අවසරයකින් තොරව කිසිම විදියකින් ප්‍රචාරය කරන්නේ නැහැ. පාසලකට දරුවකු ඇතුළත් කිරීමේ දී පවා දරුවාගේ පාසල් ක්‍රියාකාරකමක හෝ බාහිර ක්‍රියාකාරකමක ඡායාරූපයක් පාසලේ වෙබ් අඩවියේ හෝ වෙනත් ස්ථානයක පළ කිරීමට දෙමව්පියන්ගේ කැමැත්ත අකමැත්ත ලිඛිතව ලබා ගන්නවා. තමන්ගේ දරුවාගේ ඡායාරූපයක් කිසිම විදියකින් කිසිම තැනක පළ වෙනවාට දෙමව්පියන් අකැමැති නම් එම දරුවාගේ රුව පාසලේ වෙබ් අඩවියේවත් කිසිම විදියකින් පළ කෙරෙන්නේ නැහැ. පාසලෙන් රැගෙන යන විනෝද සවාරියක දී පවා විනෝද සවාරියට පෙර එවැනි අනුමැතියක කැමැත්ත අකමැත්ත ඉල්ලා ගෙදරට ලිපියක් එනවා. මහජන අවධානය යොමු වූ බරපතල නඩු කටයුත්තක දී පවා කිසිම විදියකින් අධිකරණ භූමිය තුළ එම තැනැත්තන්ගේ සජීවී රූ විකාශය කෙරෙන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට විකාශය කෙරෙන්නේ අතින් ඇදුණු රූ සටහනක් පමණයි.

සුනාමි ව්‍යසනය අපේ පුවත්පත්වලින් මළ මිනී පුරවමින් පෙන්වද්දී එකම මළ සිරුරක් හෝ ලේ බිදුවක් හෝ නොපන්වා සුනාමි ව්‍යසනයේ බියකරුබව අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාවේ හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් පුවත්පතින් සහ බටහිර පුවත්පතකින් පෙන්වූ අපූරුව

මෙතැන දී පෙන්වා දිය යුතු උපහාසාත්මකම කරුණක් තියෙනවා. ලංකාවේ අපේ මාධ්‍ය  කිසිම බියක් සැකක් නොමැතිව ජීවත් වන්නන් ගැන පවා නොසිතා මළ මිනී පෙන්නුවත් තමන්ගේ සාක්කුවට බලපාන කරුණු ගැන දක්වන්නේ සුනඛයා වල්ගය කොතැන හෝ ගහ ගන්නට ගන්නා උත්සාහය වගේ දෙයක්. කිසිම හිරිකතයකින් තොරව “ නිරභීතව, එඩිතරව ” මළ මිනීවලින් තමන්ගේ පත්තරවල මුල් පිටු එහෙමත් නැතිනම් තමන්ගේ ප්‍රවෘත්ති පුරවා ගන්නා අපේ මීඩියා තමන් කත් අදින දේශාපාලකයන් ගැන එහෙමත් නැතිනම් තමන්ට දැන්වීම් දෙන මහා පරිමාණ මුදලාලිලා ගැන අහිතකර පුවතක් කිසිසේත්ම පළ කරන්නේ නැහැ. පළ කරන්නට සිදුවන අවස්ථාවක දී පවා එය පළ කරන්නේ බොහෝ වෙලාවට නම් ගම් හෙළි නොකර. පුද්ගලිකත්වය ඉහළින්ම සුරකින කැනඩාව වැනි රටවල මාධ්‍ය එවැනි කරුණු ගැන නම් කිසිසේත්ම අනුකම්පාවක් දක්වන්නේ නැහැ. කිසියම් පාරිභෝගික නිෂ්පාදනයක් මිනිස් පරිභෝජනය නුසුදුසු වෙච්ච අවස්ථාවක එහෙමත් නැතිනම් කිසියම් සේවාවකින් මහජනාතාවට හිරිහැර සිදුවෙච්ච අවස්ථාවක එය රාජ්‍ය අංශයෙන් සිදුවුණත්, පුද්ගලික අංශයෙන් සිදුවුණත් ඒ සියලු නම් ගම් නිෂ්පාදනවල ඡායාරූප පවා සහිතව පළ කරන්නේ සිය වගකීම මූලිකවම ඇත්තේ මහජනතාව වෙනුවෙන් බව නිවැරුදිවම වටහා ගනිමිනුයි.

ලංකාවේ මාධ්‍යවල මේ තරම් අසෝභන ජුගුප්සාජනක සහ අශ්ලීල දේ ප්‍රචාරය වුණත් ඒ ගැන සැලකිය යුතු මහජන විරෝධයක්වත් පොදු ජන කතිකාවතක්වත් ඇති නොවන්නේ අපේ සමාජය එවැනි කරුණු ගැන ඒ තරමටම අසංවේදී වෙලා තියෙන හින්දයි. ලංකාවේ මීඩියා මේ තරම්ම මළ මිනී විකුණනන්නේ එවැනි ඉල්ලුමක් සමාජයෙන් ලැබෙන නිසා බවත් අමතක කරන්න බැහැ. එත් සාපේක්ෂව වඩා දියුණු මාධ්‍ය සදාචාරයක් ඇති රටවල මාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය වන “ නරක ” යැයි සම්මත සුළු කරුණු ගැන පවා ඔවුන් බෙහෙවින්ම සැලකිලිමත් වෙනවා විතරක් නෙමෙයි ඒ ගැන නිරන්තර පර්යේෂණ පවා සිදු කෙරෙනවා. නරක ප්‍රවෘත්ති පුවත්පත්වල ප්‍රධාන පුවත් මවන්නේ ඇයි යන්න කෙරෙහි පවතින මානසිකත්වය ගැන කැනඩාවේ McGill සරසවිය මෑතක දී පර්යේෂණයක් සිදු කළා. මේ පර්යේෂණයේ ප්‍රතිළුලවල ඉහළ නිවැරදිතාවයක් ලබා ගැනීම සදහා ඔවුන් තමන්ගේ පර්යේෂණයේ අරමුණ ඊට සහාභාගි වන්නන්ට හෙළි කළේ නැහැ. ඒ වෙනුවට පර්යේෂකයන් ඊට සහභාගි වූ පිරිසට තමන්ගේ විද්‍යාගාරය තුළට පැමිණෙන්නට කීවේ “ ඇස ගැන කරන පරීක්ෂණ කටයුත්තකට ” සහභාගි වෙන්නට කියලයි. විද්‍යාගාරය තුළ දී මේ අයට විවිධාකාර වූ ප්‍රවෘත්ති නරඹන්නට ඉඩකඩ ලැබුණා. ඔවුන් ඒවා නැරඹූ සමස්ත කාලය තුළ දීත්, නැරඹීමෙන් පසු සිදු කළ ප්‍රශ්නාවලියෙනුත් යන දෙකෙන්ම තහවුරු වුණේ ධනාත්මක අර්ථය දනවන දේ වලට වඩා නිශේධනාත්මක අරුත දනවන දේ කෙරෙහි ඔවුන් වැඩි නැඹුරුවක් තිබූ බවයි. තමන්ට වඩාත් හුරුපුරුදු “Baby”, “smile” සහ “ fun” ආදී වූ වචන වෙනුවට “bomb”, “cancer”  සහ “war” ආදී වචන කෙරෙහි ඔවුන්ගේ වැඩි අවධානයක් සහ වඩා ඉක්මන් ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණු බව මෙහි දී තහවුරු වුණා. ඒ වගේම මේ සමීක්ෂණයේ දී තයවුරු වූ තවත් කාර‍ණාවක් වු‍ණේ මේ වගේ කාරණාවලදී සෙසු මිනිසුන්ට වඩා අපි ඉදිරියෙන් සිටින්නේය යන මතය අප බොහෝ දෙනෙක් විශ්වාස කරන බවයි. නිශේධනාත්මක එහෙමත් නැතිනම් සුබදායී නොවන ප්‍රවෘත්ති වලට අපේ කැමැත්තක් නැති බව අපි නිතර නිතර කිව්වත් ඇත්තෙන්ම අපේ හිත යට කැමැත්ත ඇත්තේ ඒවාට බව මේ පරීක්ෂණයෙන් එළිදරවු කෙරුණු වැදගත්ම කාරණාවක්. සමස්තයක් ලෙසින් ගත් විට මේක මානව පරිණාමයේ දී මිනිසා තුළ තවමත් ඉතිරි වී ඇති “ තිරිසන් ලක්ෂණයක් ” විදියට හදුන්වන්න පුළුවන්. ලංකාවේ අපි සම්බන්ධයෙන් ගත් විට මළ මිනී දකින්නට, ලේ දකින්නට අකැමති බව අපි මතුපිටින් කොයි තරම් ප්‍රකාශ කරන්නට හැදුවත් අපි බොහෝ දෙනෙක්ගේ යටි හිතේ කොණක ඒ ආසාව ප්‍රබලව මතුවෙලා තියෙන බව අමතක කරන්නට බැහැ.

මේ කාරණාවේ දී ඔබ සිටින්නේ කොතැන ද කියන එක ගැන වටහා ගන්නට ඔබටම කරන්න පුළුවන් ස්වයං පරීක්ෂණයක් තියෙනවා. මළ මිනි, ලේ විතරක් නෙමෙයි මෙලෝ රහක් නැති කාලය කා දමන දේශපාලන සංවාද, ගොසිප් වෙබ් අඩවිවල, ෆේස්බුක් වැනි සමාජ ජාලයන්හි පළවන වීඩියෝ සහ පිළිකුල් රසය මතු කරවන ඕපාදූප මේ ආදී වූ හැම දෙයක් කෙරෙහිම ඔබේ අවධානය යොමු වෙන්නේ කොයි ආකාරයෙන් ද කියන එක ඔබටම අත්හදා බලන්නට පුළුවන්. ඔබ ඔබටම අවංක වෙන්නේ ඔබ වඩාත් අවධානයෙන් කියවන්නේ, නරඹන්නේ ඔබේ ඇස ගැටෙන කවර පුවතක් එහෙමත් නැතිනම් කවර ආකාරයේ වීඩියෝවක් කෙරෙහි ද යන්න මගින් ඔබට ඔබ ගැනම තක්සේරුවක් කරගන්න පුළුවන්. මේ කාරණය සංසන්දනාත්මකව බලනවා නම් වඩාත් පැහැදිලි සිතුවමක් ඔබට මතු කරගන්න පුළුවන් වේවි. උදාහරණයක් විදියට ඔබ සතුව ඇති සීමිත කාලය තුළ දී ඔබ නරඹන්නට වඩාත් නැඹුරුවක් දක්වන්නේ එකිනෙකාට මඩ ගසා ගන්නා දේශපාලන සංවාදයක් ද? නැතිනම් සාහිත කලාව හෝ පරිසරය සම්බන්ධයෙන් වෙන් වූ වැඩසටහනක් ද ? පුවත්පතක දී ඔබේ නෙත නතර වන්නේ දේශපාලන ඕපාදූපයක් හෝ නළු නිළියන්ගේ අනියම් පෙබ් සබදතාවක් ගැන වූ පුවතක් ළග ද? නැතිනම් ඔබේ දැනුමට යමක් එක් කරගත හැකි පුවතක් ළග ද?  හාන්සි පුටුවක් මත දී ඔබේ විවේකය ගෙවා දමන්නට ඔබ තෝරා ගන්නේ කවරාකාරයේ වූ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් හෝ ටෙලි නාට්යයක් ද, නැතහොත් පොතක් පතක් කියැවීම හෝ වෙනත් කවර වූ විනෝදාත්මක කාර්යයක් ද? ඒ අනුව ඔබත් තවත් එක් අතිශය සාමාන්‍ය වූ මිනිසෙක් ද නැතිනම් ඊට තරමක් ඔබ්බට ගිය සාමාන්‍ය සමාජයෙන් ඉදිරියට ගිය මිනිසෙකු ද යන්න ඔබටම වටහා ගන්නට පුළුවන්.

බුදුන් වහන්සේ අවුරුදු දෙදහස් පන්සියයක් තරම් ඈතක දී කි කරුණ මෙතැන දී මුළුමනින්ම අදාළයි. ඔබ කවුරුන්ද යන්න තීරණය වන්නේ ඔබේ සිතිවිලි අනුවයි.