ඔබ සිටින්නේ කොතැන ද?

ගුවන්විදුලියේ සවස හයේ ප්‍රවෘත්ති ආරම්භ වුණේ මං වැඩ ඇරිලා නිවසට එමින් සිටියදීයි. රිය අනතුරක් සිද්ධ වෙලා තිබු නිසා මං එන මාර්ගය පුරාම වාහන තදබදයක් නිර්මාණය වෙලා තිබුණා.

වාහනයේ ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රයේ ඒ වෙලාවේ ක්‍රියාත්මක වෙලා තිබුණේ සීබීසී (Canadian Broadcasting Cooperation) එහෙමත් නැතිනම් කැනඩාවේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්ති සේවා විකාශයටයි.

ප්‍රවෘත්ති අතරතුරේ දී එක සැරේම නිවේදකයා මෙහෙම දෙයක් කිව්වා.

“ අපි දැන් විශේෂ හඩ පටයක් විකාශය කරන්නයි යන්නේ. මේ හඩ පටය විනාඩියක කාලයක් පුරා තියෙනවා. එත් මේ හඩ පටයේ ඇති කරුණු මානසික පීඩනයක් ඇති කරන්නට හේතු වෙන්න පුළුවන්. විශේෂයෙන්ම පොඩි දරුවන් මේ වැඩසටහනට සවන් දෙනවා නම් ඒ ගැන විශේෂයෙන්ම සැළකිලිමත් වෙන්න කියලා දෙමව්පියන්ගෙන් අපි ඉල්ලා හිටිනවා. මේ හඩ පටය අපි විකාශය කරන්නේ එයින් කියැවෙන මානුෂීය පණිවිඩය ඒ අයුරින්ම ඔබට ලබා දීමේ අරමුණින් පමණයි. ඒ නිසා අපි නැවතත් කියනවා මේ හඩ පටයෙන් මානසික පීඩනයක් ඇති වෙන්න ඉඩකඩක් තියෙන නිසා මේ හඩපටය අහන්න කලින් ඒ ගැන විශේෂයෙන්ම සැලකිලිමත් වෙන්න කියලා ”

නිවේදකයා මේ කරුණ දෙසැරයක්ම කිව්වා. හඩ පටය විකාශය වුණේ ඊට පස්සෙයි.

හඩ පටයට පදනම් වෙලා තිබුණේ ඇමරිකාවේ පොලිස් නිලධාරියෙකු අතින් කළු ජාතික සිවිල් වැසියෙකු මරණයට පත් වීමෙන් පස්සේ කළු ජාතිකයාගේ පෙම්වතිය එම පොලිස් නිලධාරියා ඉදිරියේ හඩමින් කරන ප්‍රකාශයක්. මේ ප්‍රකාශය පුරාම ඇය කිසිම විදියකින් පොලිස් නිලධාරියාට පහත් අන්දමින් බැන වදින්නේවත්, අසැබි වචන ප්‍රකාශ කරන්නේවත් නැහැ. එම කාලය පුරාම ඇය වැළපෙමින් හඩන අතරේ පුන පුනා කී කරුණ වුණේ, “ ඔෆිසර්… ඔයා මගේ පෙම්වතා මැරුවා කියලා නම් මට කියන්න එපා… මට ආයෙත් එයාව දකින්න ලැබෙන්නේ නැහැ කියන්න නම් එපා ” කියන කාරණාවම පමණයි.

ගුවන්විදුලි නිවේදකයා කිව්ව ආකාරයටම විනාඩියකට ආසන්න කාලයක් පුරා විකාශය වෙච්ච මේ හඩ පටය නිමා වුණ ගමන්ම මට මතක් වුණේ ලංකාවේ අපේ මාධ්‍ය කලාව ගැන. (ලංකාවේ මාධ්‍ය කලාවක් කිසිසේත්ම නැති වුණත් මෙතැන දී කලාව කියන වචනය පාවිච්චි කළේ සංසන්දනයේ පහසුව නිසයි). එයින් පළමු වැනි කාරණය මේ වගේ හඩ පටයක් ලංකාවේ මීඩියා වලට කිසිසේත්ම සිත් කම්පිත කරවන පුවතක් (shocking news) නොවන නිසා. ඒ කියන්නේ ලංකාවේ මාධ්‍යවලට මේ පුවත සිත කම්පිත කරවන්නට තරම් බලපෑමක් ඇති කරවන එකක් නෙමෙයි. ඒකට හේතුව දශක ගණනාවක් පුරාම ලංකාවේ මාධ්‍ය එකට එකතු වෙලා නිර්මාණය කරලා තියෙන, මුළුමනින්ම මීඩියා නිෂ්පාදනයක් වන අපේ පාඨක ජනතාව එහෙමත් නැතිනම් ප්‍රේක්ෂක ජනතාව මේ වගේ “ සුළු මානුෂීය කරුණු වලින් ” සිත කම්පිත වෙන අය නෙමෙයි. අපේ පාඨකයන්ට / ප්‍රේක්ෂකයන්ට පුවතක් සිත කම්පා කරවන්නට නම් අඩුම තරමින් මළ සිරුරක්වත් පෙන්නන්න ඕනේ. ඒ නිසා ඉහතින් කිව්ව හඩ පටය ලංකාවේ මීඩියා එකකින් විකාශය කරන්නට කලින් නිවේදකයාට ඒ ගැන දෙසැරයක් හිතන්නවත්, සිබීසී නිවේදකයා කිව්ව විදියේ පූර්ව නිවේදනයක් නිකුත් කරන්නටවත් ඕනේ නැහැ. ඒ තරමට අපේ ජන සමාජය අද වෙනකොට අසංවේදීයි. මේ අසංවේදීතාව කොයිතරම්  ද කියනවා නම් මළ සිරුරක් දෙකක් පෙන්නන්නේ නැති අනතුරක්, අපේ ජනතාවට අනතුරක් නෙමෙයි. ලේවලින් නැහැවිච්ච සිරුරක් දෙකක් නොපෙන්වන පුවතක් සිත් කම්පා කරවන පුවතකුත් නෙමෙයි. දශක ගණනාවක් පුරා කුරිරු යුද්ධයක අමිහිරි අත්දැකීම් ඕනැ තරම් විදලා තිබුණත්, මළ මිනී දහස් ගණනකගේ සේයා රූ දැක තිබුණත් තව තවත් මළ මිනී දකින්නට, තව තවත් ලේ දකින්නට අප තුළ ඇති සැගවුණු අශ්ලීල ආසාව තවමත් පහව ගිහින් නැහැ. ලංකාවේ සියලුම පුවත්පත්වල මුල් පිටුවේත්, ලංකාවේ සියලුම විද්යුත් මාධ්‍යවල ප්‍රධාන පුවත්වලදීත් මළ මිනී, ලේ නොඅඩුව පෙන්වන්නේත්, ඒවාට සමාජායෙන් කිසිම විරෝධයක් එල්ල නොවන්නේත් ඒ නිසයි.

ලංකාවේ අපේ මාධ්‍ය තමන්ගේ මාධ්‍ය ලේවලින් නහවද්දී  ශිෂ්ට යැයි සම්මත ලෝකයේ මීඩියා ගමන් කරන්නේ මීට මුළුමනින්ම විරුද්ධ ගමනක. ශිෂ්ට සම්පන්න කිසිම රටක පුවත්පත්වල විශේෂයෙන්ම මුල් පිටුවේ ඔබට මෘත දේහයක් තබා එකම ලේ බිදුවක්වත් දකින්නට ලැබෙන්නේ නැහැ. ඉතාම විරල අවස්ථාවක එවැන්නක් පළ වන්නේ නම් ඒ අතිශය විශේෂ පනිවිඩයක් ලබා දෙන්නටම පමණයි. මෑත ඉතිහාසයේ ඇමරිකාවේ සිදු වූ දැවැන්තම ඛේදවාචකය වූ 9/11 සිදුවීමේ දී  කිසිදු මාධ්‍ය ආයතනයක් ඒ අනතුරේ භෞතික විනාශය මිස මළ සිරුරු පෙන්වන්නට ගියේ නැහැ. (ඒත් මේ අනතුර නිසා මිය ගිය අයගේ මළ සිරුරු පුවත්පතේ මුල් පිටුවේ පළ කරන්නට රොයිටර් ප්‍රවෘත්ති සේවය ඔස්සේ සොයා, එවැනි එකම පින්තූරයක්වත් සොයා ගන්නට නොහැකිව බලාපොරොත්තු සුන් වූ සිතැතිව සිටි ලංකාවේ ඇතැම් මාධ්‍ය ප්‍රධානීන් ගැන පුද්ගලික අත්දැකීමක් මේ වෙලාවේ මගේ මතකයට එනවා). දහස් ගණනක් මිය ගිය අතිශය දරුණු භූමිකම්පාවක් ජපානයේ මෑතක දී සිදුවුණා. ඒත් ජපානයේ කිසිම මීඩියා ආයතනයක් එකම මළ සිරුරක්වත් පෙන්නන්න ගියේ නැහැ. ඒ වෙනුවට ජපාන පුවත්පත්වල මුල් පිටුවේ පළ වුණේ මළ සිරුරු වසා තිබූ විනිවිද නොපෙනෙන විශාල නිල් පැහැති ප්ලාස්ටික් කවරයක් විතරයි. අපේ රට කම්පා කළ සුනාමියේ දී ලංකාවේ සියලුමමාධ්‍ය ආයතන මළ සිරුරු හඹා යද්දී ලෝක ජනමාධ්‍ය ඒ විනාශය සිත් කම්පිත කරවන ආකාරයෙන් වාර්තා කළේ එකම ලේ බිදුවක්වත් නො‍පෙන්වමිනුයි. මේ විදියේ උදාහරණ සිය දහස් ගණනක් තියෙනවා. පොදුවේ කියනවා නම් ශිෂ්ට සම්පන්න මාධ්‍ය භාවිතයක් තියෙන කිසිම රටක දී ඔබට මළ සිරුරුක් තබා ලේ බිදුවක්වත් මාධ්‍ය මගින් දකින්නට බැහැ.

aylan5

කැනඩාවේ රැකවරණ සොයා නැව් නැගි මේ මේ සිරියානු දරුවා නැවෙහි පටවා සිටි අධික මිනිසුන්ගේ බරින් පෙරළි ගිය යාමෙන් පසු ඔහුගේ මළ සිරුර වෙරළට පාවී තිබූ අයුරුයි මේ. එහෙත් මේ ඡායාරූපය බොහෝ පුවත්පත්වල පළ කෙරුණේ දරුවාගේ මුහුණේ රුව පැහැදිලිව නොපෙන්වන අයුරිණි.

මේ කරුණ කියද්දී තවත් එක්තරා පුද්ගලික කරුණක් මගේ සිහියට නැගෙනවා. මෙයින් අවුරුදු දහයක දොළහකට පමණ පෙර මා දිවයින පුවත්පතේ සේවය කරමින් සිටිය දී අපි දෙතුන් දෙනෙක් එකතු වී පත්තරේ මුල් පිටුවේ මළ සිරුරු නොපන්වන්ට කතිකා කරගත්තා. ඒ කාරණයට ඉහළ කළමනාකාරීත්වයේ කැමැත්ත ගැනීමේ කාර්යය මට පැවරුණා. මා මවිතයට පත් කරමින් ආයතනයේ ඉහළම කළමනාකාරීත්වයෙන් ඒ කරුණට ලැබුණේ මා බලාපොරොත්තු නොවුණාටත් තරම් ඉහළ අනුමැතියක් හා ආශිර්වාදයක්. සම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය කලාවෙන් තෙම්පරාදු වෙලා හිටිය කර්තෘ මණ්ඩලයේ ඇතැම් පැරණි සාමාජිකයන්ගේ විවිධාකාර අපහාස උපහාසයන් මැද්දේ වුණත් මේ අදහස අපි ක්‍රියාත්මක කළා. එත් ඒ සති දෙක තුනකට වගේ බොහොම කෙටි කාලයකට විතරයි. ඒකට හේතුව කර්තෘ මණ්ඩලයෙන්වත්, කළමනාකාරීත්වයෙන්වත් ඇති වෙච්ච විරෝධයක් නිසා නෙමෙයි. කියන්නටත් ලැජ්ජා වුණත් ඒ විරෝධය ආවේ පාඨකයන්ගෙන්මයි. “ අපි නිවුස් එක බලන්න ඔයාලගේ පත්තරේ ගන්න ඕනේ. ඒත් පිංතූර බලන්න සල්ලි දීලා තව පත්තරයක් ගන්න ඕනේ  ” අපිට ලැබුණු බොහොමයක් දුරකථන ඇමතුම්වල කෙටි සාරාංශය වුණේ එකයි. මීඩියා කියන්නේ ව්‍යාපාරයක් නිසා පුවත්පතේ අලෙවිය රැක ගැනීම වෙනුවෙන් ඒ අදහස ආරම්භයේ දීම මරා දමන්නට සිද්ධ වුණා. නොසෑහෙන්න මළ මිනී දැක ඇතත්, මහා සාගරය තරම් ලේ ගංගා දැක තිබුණත් තව තවත් ඒ අශ්ලීල දර්ශන දකින්නට අපේ ජනතාව තුළ තියෙන නොතිත් ආශාව කෙළවරක් වෙලා නැහැ නේද කියන කාරණය ලංකාවේ ඕනෑම පුවත්පතක්, ඕනෑම විද්යුත් මාධ්‍යයක් දකින හැම මොහොතකම තහවුරු වෙනවා. පහුගිය දවස්වල ලංකාවේ සිදුවූ නාය යාමක දී පවා අනතුරින් මිය ගිය ගැබිණි මවකගේ සිරුරක් අපේ මාධ්‍ය තලු මරමින් පුන පුනා පෙන්නුවේ පිළිකුල් රසය ඉස්මතු කරවමින්. ජාතක අනතුරක දී අපේ ජනතාව ජාති භේද නොතකා එකිනෙකාට උදව් කරන්නට එකතු වන බව නිතරම කියැවෙන කාරණාවක්. ගංවතුරකදී, නාය යාමක දී විපතට පත් වූවවන්ට උදව් පදව් කරන්නට එකමුතු වන පිරිස ෆේස්බුක් වගේ මාධ්‍ය මගින් නිරන්තරයෙන් දකින්නටත් ලැබෙනවා. ඒ වගේ එකමුතුවක් ඇති කරවන්නට එහෙමත් නැතිනම් තවත් කෙනෙකුගේ විපතට පිහිට වන්නට ඉදිරිපත් වන මනසක් නිර්මාණය කරවන්නට මේ විදියේ අශ්ලීල මීඩියා භාවිතයක් අත්‍යවශ්‍ය වන තරමටම අපේ මනස අසංවේදී වි ඇතිය යන සාධකය අපි ඇත්තටම කතා කරන්නට මැලි වන එහෙමත් නැතිනම් අපි නොසිතන කාරණාවක්.

AUS_GCB_tsunami

මළ සිරුරුක් නොපෙන්වා ව්‍යසනයක භයංකාරත්වය, ලේ නොපෙන්වා අනතුරක බියකරුබව පෙන්වන්නේ කොහොමද කියන කාරණය අපේ මීඩියා වෙනමම ඉගෙන ගත යුතු දෙයක්. අඩුම තරමින් ශිෂ්ට සම්පන්න ලෝකයේ රූපවාහිනි ප්‍රවෘත්ති, පත්තර මුල් පිටු බලනවා එන අපේ මීඩියා ඔස්තාර්ලාට ඒකත් හොද අත්පොතක් වේවි. ශිෂ්ට ලෝකය තුළ මළ මිනී, ලේ වැකුණු සිරුරු නොපෙන්වීමට පදනම් වුණු කාරණා කිහිපයක්ම තියෙනවා. මුල්ම කාරණාව මිය ගිය තැනැත්තාට දක්වන ගෞරවය. ජීවත් වුණත්, මිය ගියත් මිනිසෙකු කෙරෙහි තිබිය යුතු මානුෂීය ගෞරවය සුළු කොට තැකිය යුතු නැහැ. දෙවැනි කාරණාව ඒ පුද්ගලයාගේ සමීප ඥාතීන් සහ හිතුවතුන් කෙරෙහි තිබිය යුතු ගෞරවය. කිසියම් කරුණක් මීඩියා මගින් ප්‍රසිද්ධියට පත් කළ පසු එය මුළුනින්ම බලපාන්නේ එම තැනැත්තාගේ සමීපතම පවුලේ සාමාජිකයන්ට බව අපේ ජනමාධ්‍ය කිසිසේත්ම නොසිතන කාරණාවක්. (ඉහතින් සදහන් කළ නායයාමෙන් මිය ගිය ගැබිණි මවගේ සැමියාට, දෙමව්පියන්ට, සහෝදර සහෝදරයින්ට පමණක් නෙමෙයි ඇයට තවත් දරුවන් ඇති නම් ඒ අයට මේ ඡායාරූපය තමන්ගේ මුළු ජීවිත කාලය පුරාවටම අමතක නොවන අප්‍රසන්න සහ සිත් කම්පිත කරවන මතකයක් වන බව අපේ මීඩියා ඔස්තාර්ලාට නම් තමන්ගේ ජීවිත කාලය පුරාවටම සිතෙන එකක් නැහැ.) ශිෂ්ට ලෝකයේ මීඩියා මගින් මළ මිනී නොපෙන්වන ඊලග කාරණාව නම් ඒ තුළින් සමාජයට ඇතිවන බලපෑමයි. කිසියම් කරුණක් සමාජය තුළ කම්පනයක් ඇති කරන්නට හැකියාව ලැබෙන්නේ ඒ කාරණාව කොයි තරම් නිර්මාණාත්මකව ඉදිරිපත් කරන්නට පුළුවන් ද කියන කාරණාව මත මිසක් පෙන්වන මළ මිනී සංඛ්‍යාව මත නෙමෙයි. අපේ මාධ්‍ය වලට වටහා ගන්නටම අපහසු කාරණාව නම් ඒකයි. ඒත් නිර්මාණාත්මක චින්තනය කියන එක අනුරාධපුර යුගයෙන් පටන් ගෙන මහනුවර යුගය පසු කළාට පස්සේ පිරිහෙන්නට පටන් අරන් දැන් නැත්තටම නැති වෙලා තියෙන නිසා ඒ කාරණාව වටහා ගන්නට නම් ඒ තරම් පහසු වෙන එකක් නැහැ.

Picture 068

සුනාමි ව්‍යසනය සමයේ දී සංචාරයකට පැමිණි සංචාරක යුවළකගේ මේ ඡායාරූපය ඩෙන්මාර්ක් පුවත්පතක පළ වූයේ කිසියම් උපහාසාත්මක අරුතක් (සංචාරකය යුවළ සම්බන්ධයෙන්) මතු කරවීමේ අරමුණිනි.

 

මා ජීවත් වෙන කැනඩාව මාධ්‍ය සදාචාරය ඉහළින්ම සුරකින රටක්. ශිෂ්ට මාධ්‍ය සදාචාරයක් පවතින සෙසු රටවල මෙන්ම කැනඩාවේත් කිසිම විදියකින් තමන්ගේ පුද්ගලික ඡායාරූපයක් තමන්ගේ අවසරයකින් තොරව කිසිම විදියකින් ප්‍රචාරය කරන්නේ නැහැ. පාසලකට දරුවකු ඇතුළත් කිරීමේ දී පවා දරුවාගේ පාසල් ක්‍රියාකාරකමක හෝ බාහිර ක්‍රියාකාරකමක ඡායාරූපයක් පාසලේ වෙබ් අඩවියේ හෝ වෙනත් ස්ථානයක පළ කිරීමට දෙමව්පියන්ගේ කැමැත්ත අකමැත්ත ලිඛිතව ලබා ගන්නවා. තමන්ගේ දරුවාගේ ඡායාරූපයක් කිසිම විදියකින් කිසිම තැනක පළ වෙනවාට දෙමව්පියන් අකැමැති නම් එම දරුවාගේ රුව පාසලේ වෙබ් අඩවියේවත් කිසිම විදියකින් පළ කෙරෙන්නේ නැහැ. පාසලෙන් රැගෙන යන විනෝද සවාරියක දී පවා විනෝද සවාරියට පෙර එවැනි අනුමැතියක කැමැත්ත අකමැත්ත ඉල්ලා ගෙදරට ලිපියක් එනවා. මහජන අවධානය යොමු වූ බරපතල නඩු කටයුත්තක දී පවා කිසිම විදියකින් අධිකරණ භූමිය තුළ එම තැනැත්තන්ගේ සජීවී රූ විකාශය කෙරෙන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට විකාශය කෙරෙන්නේ අතින් ඇදුණු රූ සටහනක් පමණයි.

සුනාමි ව්‍යසනය අපේ පුවත්පත්වලින් මළ මිනී පුරවමින් පෙන්වද්දී එකම මළ සිරුරක් හෝ ලේ බිදුවක් හෝ නොපන්වා සුනාමි ව්‍යසනයේ බියකරුබව අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාවේ හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් පුවත්පතින් සහ බටහිර පුවත්පතකින් පෙන්වූ අපූරුව

මෙතැන දී පෙන්වා දිය යුතු උපහාසාත්මකම කරුණක් තියෙනවා. ලංකාවේ අපේ මාධ්‍ය  කිසිම බියක් සැකක් නොමැතිව ජීවත් වන්නන් ගැන පවා නොසිතා මළ මිනී පෙන්නුවත් තමන්ගේ සාක්කුවට බලපාන කරුණු ගැන දක්වන්නේ සුනඛයා වල්ගය කොතැන හෝ ගහ ගන්නට ගන්නා උත්සාහය වගේ දෙයක්. කිසිම හිරිකතයකින් තොරව “ නිරභීතව, එඩිතරව ” මළ මිනීවලින් තමන්ගේ පත්තරවල මුල් පිටු එහෙමත් නැතිනම් තමන්ගේ ප්‍රවෘත්ති පුරවා ගන්නා අපේ මීඩියා තමන් කත් අදින දේශාපාලකයන් ගැන එහෙමත් නැතිනම් තමන්ට දැන්වීම් දෙන මහා පරිමාණ මුදලාලිලා ගැන අහිතකර පුවතක් කිසිසේත්ම පළ කරන්නේ නැහැ. පළ කරන්නට සිදුවන අවස්ථාවක දී පවා එය පළ කරන්නේ බොහෝ වෙලාවට නම් ගම් හෙළි නොකර. පුද්ගලිකත්වය ඉහළින්ම සුරකින කැනඩාව වැනි රටවල මාධ්‍ය එවැනි කරුණු ගැන නම් කිසිසේත්ම අනුකම්පාවක් දක්වන්නේ නැහැ. කිසියම් පාරිභෝගික නිෂ්පාදනයක් මිනිස් පරිභෝජනය නුසුදුසු වෙච්ච අවස්ථාවක එහෙමත් නැතිනම් කිසියම් සේවාවකින් මහජනාතාවට හිරිහැර සිදුවෙච්ච අවස්ථාවක එය රාජ්‍ය අංශයෙන් සිදුවුණත්, පුද්ගලික අංශයෙන් සිදුවුණත් ඒ සියලු නම් ගම් නිෂ්පාදනවල ඡායාරූප පවා සහිතව පළ කරන්නේ සිය වගකීම මූලිකවම ඇත්තේ මහජනතාව වෙනුවෙන් බව නිවැරුදිවම වටහා ගනිමිනුයි.

ලංකාවේ මාධ්‍යවල මේ තරම් අසෝභන ජුගුප්සාජනක සහ අශ්ලීල දේ ප්‍රචාරය වුණත් ඒ ගැන සැලකිය යුතු මහජන විරෝධයක්වත් පොදු ජන කතිකාවතක්වත් ඇති නොවන්නේ අපේ සමාජය එවැනි කරුණු ගැන ඒ තරමටම අසංවේදී වෙලා තියෙන හින්දයි. ලංකාවේ මීඩියා මේ තරම්ම මළ මිනී විකුණනන්නේ එවැනි ඉල්ලුමක් සමාජයෙන් ලැබෙන නිසා බවත් අමතක කරන්න බැහැ. එත් සාපේක්ෂව වඩා දියුණු මාධ්‍ය සදාචාරයක් ඇති රටවල මාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය වන “ නරක ” යැයි සම්මත සුළු කරුණු ගැන පවා ඔවුන් බෙහෙවින්ම සැලකිලිමත් වෙනවා විතරක් නෙමෙයි ඒ ගැන නිරන්තර පර්යේෂණ පවා සිදු කෙරෙනවා. නරක ප්‍රවෘත්ති පුවත්පත්වල ප්‍රධාන පුවත් මවන්නේ ඇයි යන්න කෙරෙහි පවතින මානසිකත්වය ගැන කැනඩාවේ McGill සරසවිය මෑතක දී පර්යේෂණයක් සිදු කළා. මේ පර්යේෂණයේ ප්‍රතිළුලවල ඉහළ නිවැරදිතාවයක් ලබා ගැනීම සදහා ඔවුන් තමන්ගේ පර්යේෂණයේ අරමුණ ඊට සහාභාගි වන්නන්ට හෙළි කළේ නැහැ. ඒ වෙනුවට පර්යේෂකයන් ඊට සහභාගි වූ පිරිසට තමන්ගේ විද්‍යාගාරය තුළට පැමිණෙන්නට කීවේ “ ඇස ගැන කරන පරීක්ෂණ කටයුත්තකට ” සහභාගි වෙන්නට කියලයි. විද්‍යාගාරය තුළ දී මේ අයට විවිධාකාර වූ ප්‍රවෘත්ති නරඹන්නට ඉඩකඩ ලැබුණා. ඔවුන් ඒවා නැරඹූ සමස්ත කාලය තුළ දීත්, නැරඹීමෙන් පසු සිදු කළ ප්‍රශ්නාවලියෙනුත් යන දෙකෙන්ම තහවුරු වුණේ ධනාත්මක අර්ථය දනවන දේ වලට වඩා නිශේධනාත්මක අරුත දනවන දේ කෙරෙහි ඔවුන් වැඩි නැඹුරුවක් තිබූ බවයි. තමන්ට වඩාත් හුරුපුරුදු “Baby”, “smile” සහ “ fun” ආදී වූ වචන වෙනුවට “bomb”, “cancer”  සහ “war” ආදී වචන කෙරෙහි ඔවුන්ගේ වැඩි අවධානයක් සහ වඩා ඉක්මන් ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණු බව මෙහි දී තහවුරු වුණා. ඒ වගේම මේ සමීක්ෂණයේ දී තයවුරු වූ තවත් කාර‍ණාවක් වු‍ණේ මේ වගේ කාරණාවලදී සෙසු මිනිසුන්ට වඩා අපි ඉදිරියෙන් සිටින්නේය යන මතය අප බොහෝ දෙනෙක් විශ්වාස කරන බවයි. නිශේධනාත්මක එහෙමත් නැතිනම් සුබදායී නොවන ප්‍රවෘත්ති වලට අපේ කැමැත්තක් නැති බව අපි නිතර නිතර කිව්වත් ඇත්තෙන්ම අපේ හිත යට කැමැත්ත ඇත්තේ ඒවාට බව මේ පරීක්ෂණයෙන් එළිදරවු කෙරුණු වැදගත්ම කාරණාවක්. සමස්තයක් ලෙසින් ගත් විට මේක මානව පරිණාමයේ දී මිනිසා තුළ තවමත් ඉතිරි වී ඇති “ තිරිසන් ලක්ෂණයක් ” විදියට හදුන්වන්න පුළුවන්. ලංකාවේ අපි සම්බන්ධයෙන් ගත් විට මළ මිනී දකින්නට, ලේ දකින්නට අකැමති බව අපි මතුපිටින් කොයි තරම් ප්‍රකාශ කරන්නට හැදුවත් අපි බොහෝ දෙනෙක්ගේ යටි හිතේ කොණක ඒ ආසාව ප්‍රබලව මතුවෙලා තියෙන බව අමතක කරන්නට බැහැ.

මේ කාරණාවේ දී ඔබ සිටින්නේ කොතැන ද කියන එක ගැන වටහා ගන්නට ඔබටම කරන්න පුළුවන් ස්වයං පරීක්ෂණයක් තියෙනවා. මළ මිනි, ලේ විතරක් නෙමෙයි මෙලෝ රහක් නැති කාලය කා දමන දේශපාලන සංවාද, ගොසිප් වෙබ් අඩවිවල, ෆේස්බුක් වැනි සමාජ ජාලයන්හි පළවන වීඩියෝ සහ පිළිකුල් රසය මතු කරවන ඕපාදූප මේ ආදී වූ හැම දෙයක් කෙරෙහිම ඔබේ අවධානය යොමු වෙන්නේ කොයි ආකාරයෙන් ද කියන එක ඔබටම අත්හදා බලන්නට පුළුවන්. ඔබ ඔබටම අවංක වෙන්නේ ඔබ වඩාත් අවධානයෙන් කියවන්නේ, නරඹන්නේ ඔබේ ඇස ගැටෙන කවර පුවතක් එහෙමත් නැතිනම් කවර ආකාරයේ වීඩියෝවක් කෙරෙහි ද යන්න මගින් ඔබට ඔබ ගැනම තක්සේරුවක් කරගන්න පුළුවන්. මේ කාරණය සංසන්දනාත්මකව බලනවා නම් වඩාත් පැහැදිලි සිතුවමක් ඔබට මතු කරගන්න පුළුවන් වේවි. උදාහරණයක් විදියට ඔබ සතුව ඇති සීමිත කාලය තුළ දී ඔබ නරඹන්නට වඩාත් නැඹුරුවක් දක්වන්නේ එකිනෙකාට මඩ ගසා ගන්නා දේශපාලන සංවාදයක් ද? නැතිනම් සාහිත කලාව හෝ පරිසරය සම්බන්ධයෙන් වෙන් වූ වැඩසටහනක් ද ? පුවත්පතක දී ඔබේ නෙත නතර වන්නේ දේශපාලන ඕපාදූපයක් හෝ නළු නිළියන්ගේ අනියම් පෙබ් සබදතාවක් ගැන වූ පුවතක් ළග ද? නැතිනම් ඔබේ දැනුමට යමක් එක් කරගත හැකි පුවතක් ළග ද?  හාන්සි පුටුවක් මත දී ඔබේ විවේකය ගෙවා දමන්නට ඔබ තෝරා ගන්නේ කවරාකාරයේ වූ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් හෝ ටෙලි නාට්යයක් ද, නැතහොත් පොතක් පතක් කියැවීම හෝ වෙනත් කවර වූ විනෝදාත්මක කාර්යයක් ද? ඒ අනුව ඔබත් තවත් එක් අතිශය සාමාන්‍ය වූ මිනිසෙක් ද නැතිනම් ඊට තරමක් ඔබ්බට ගිය සාමාන්‍ය සමාජයෙන් ඉදිරියට ගිය මිනිසෙකු ද යන්න ඔබටම වටහා ගන්නට පුළුවන්.

බුදුන් වහන්සේ අවුරුදු දෙදහස් පන්සියයක් තරම් ඈතක දී කි කරුණ මෙතැන දී මුළුමනින්ම අදාළයි. ඔබ කවුරුන්ද යන්න තීරණය වන්නේ ඔබේ සිතිවිලි අනුවයි.

Advertisements

වහින්නට හැකි නම් ගිගුම් දී…

untitled.png

එක්තරා සති අන්තයක උදයේ පුස්තකාලයට ගොඩ වැදුණු මොහොතක ලංකාවේ හිතවතෙකු මුණ ගැහුණා.

ආගිය තොරතුරු කතා කර සමුගන්නා අතරේ ඔහු එක්වරම මෙහෙම කිව්වා.

“ ඔක්කොමත් හරි මේ චුරු චුරු වැස්ස තමයි මට පෙන්නන්නම බැරි… ” ඇත්තටම ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ දැඩි නොපහන් බවක්. පුස්තකාලයේ පුළුල් වීදුරු බිත්තියේ එපිටින් ඒ මොහොතේත් සිහින් වැහි බිදු ඇද වැටෙමින් තිබුණා. මේ සිරිපොද වැස්ස වැන්කුවර් නගරයට බොහොම හුරු පුරුදු දෙයක්. පුස්තකාලයට මායිම් වෙච්ච බිම් තීරුවේ මේපල් අතු රිකිළි අතරින් හීන් සීරුවට ඇද වැටෙන වැහි බිංදු මගේ හිතට චමත්කාරයක් ඇති කරමින් තිබුණත් මං ඔහුට විරුද්ධ වෙන්න ගියේ නැහැ. ඔහු මගෙන් සමුගෙන පුස්තකාලයේ දොරටුවෙන් පිටවෙලා ගියේ බොහොම තරහින් , “ මේ වැස්ස නිසා එළියට බහින්නවත් හිතෙන්නේ නැහැ ” කියලා කියන ගමන්.

ඒ සිදුවීම වුණු දවසේම පුස්කකාලයෙන් ගෙනාපු පොතක් කියවන්නට කලින් එහි පෙරවදන කියවන අතරේ හරිම අපූරු සිදුවීමක් ඇහැ ගැටුණා. වැන්කුවර්හි ජීවත්වන විදේශීය ලේඛකයකු වන එම ලේඛකයා තමන්ගේ පෙරවදනේ සදහන් කරලා තිබුණේ ඔහු වැන්කුවර් නගරයට ආදරය කරන එක් කාරණයක් නම් මේ අපූරු වැස්ස නිසා බවයි. ඒ පෙරවදන කියවද්දී මට සිහිපත් වුණේ මීට අවුරුදු ගණනාවකට කලින් සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙන් කරපු පුවත්පත් සාකච්ඡාවක දී කේ. ජයතිලක සහ ජයකොඩි සෙනවිරත්න කියන ප්‍රසිද්ධ ලේඛකයන් දෙදෙනාම මට කිවුව කතාවක්. ඔවුන් කිවුවේ ඔවුන්ගේ නිර්මාණ ජීවිතය දිහා පසුපස හැරිලා බලද්දී ඔවුත් අතින් වැඩිපුරම පොත් පත් ලියැවිලා තියෙන්නේ වැහිබර කාල සීමාවලදී බව සිහිපත් වෙන බවයි. ඒ නිසා වැස්ස කියන්නේ තමන්ගේ නිර්මාණ ජීවිතයට ආශිර්වාදයක් කියලා තමයි ඔවුන් කිව්වේ.

වර්ෂාව කියන කාරණය එක් අයෙකුගේ ජීවිතයට ආශිර්වාදයක් වෙද්දී තවත් කෙනෙකුට ජීවිතය අප්‍රසන්න කරවන සිදුවීමක් වෙන හැටි ගැන හිතලා බලන එකත් හරිම අපූරු දෙයක්. වැස්ස විතරක් නෙමෙයි ජීවිතයේ අපිට හමුවෙන ඕනෑම දෙයක් දිහා අපි බලන දෘෂ්ටි කෝණය අපේ ජීවිත වලට කොයි තරම් බලපෑමක් කරනවා ද කියන කාරණය හිතාබලන්න වටින දෙයක්. බොහෝ පිරිසකගේ හදවතට සමීප ගායකයෙකු වන බොබ් මාලේ එක්තරා අවස්ථාවක හරිම ලස්සන කියමනක් කිව්වා. “ සමහරු වැස්ස වින්දනය කරති. අනෙක් අය ඔහේ වැස්සට තෙමෙති ”(Some people feel the rain, Others just get wet). බොබ් මාලේගේ ඒ කියමන හරිම ගැඹුරුයි. බොබ් මාලේ තමන්ගේ සංගීත සම්ප්‍රදාය තුළින් උත්සාහ කළේ කිසියම් සමාජීය පරිවර්තනයකට මුල පුරන්න. සමහර විට ඔහු ඒ කියමන කියන්නට ඇත්තේ ඒ අරමුණින් වෙන්නට ඕනේ. වැස්ස වගේම සංගීතය වුණත් වින්දනය කරන්න හැමෝටම හැකියාවක් නැහැ. ගීතයක්, නවකතාවක්, කවියක් විතරක් නෙමෙයි සුළගට වැනෙන බෝ කොළයක් වුනත් වින්දනය කිරීමේ හැකියාව හැම දෙනාටම පිහිටලා නැහැ. එක්තරා රටාවකට අතුගාලා තිබුණු පන්සලේ මිදුලේ වැලි මළුව දිහා බලාගෙන ඉදීමෙන්ම පමණක් රහත් වුණු හිමි නමක් ගැන කතාවක් බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ තියෙනවා. පොළොන්නරුවේ තිවංක පිළිම ගෙයි බුදු පිළිමය ඉදිරිපිටම තියෙන බිතු සිතුවම් අතර කාන්තාවක් හා පුරුෂයෙක් ලිංගික කටයුතුවල යෙදෙන සිතුවක් සහිතව අසංඛ්‍යවතී ජාතක කතාව සිතුවමට නැගිලා තියෙනවා. ජාතක කතා පොත් වහන්සේ ගත්තත් අද දවසේ අරුතින් ගත්තම ඉතාම අසභ්‍ය කතා කිහිපයක්ම එහි තියෙනවා. ඒත් වින්දනය කියන හැගීම අදට වඩා එදා අපිට තිබුණු නිසා ඒවායේ සැබෑ අරුතින් රස වින්දනය කිරීමේ හැකියාව පැරණි සමාජයට තිබුණා.

ශේක්ස්පියර් තමන්ගේ හැම්ලට් නාට්‍යයේ එක්තරා අවස්ථාවක මෙහෙම සදහන් කරනවා. හොද හෝ නරක කියා කිසිවක් නැහැ. අපි සිතන සිතිවිලි අනුවයි ඒක තීරණය වෙන්නේ. (There is nothing either good or bad, but thinking makes it so). මේ අදහස බුදුන් ලොවට කිවුවේ ශේක්ස්පියර්ලා බිහිවෙන්න බොහොම කලින්: “ ඔබ සිතන්නේ කුමක් ද යන්න අනුව ඔබේ ජීවිතය තීරණය වන්නේය ” (What you think, you become).

වින්දනය කියන කාරණාව කිසිසේත්ම සරල දෙයක් නෙමෙයි. යමක් වින්දනය කිරීමේ හැකියාව කෙනෙකුට ලැබෙන්නේ විචාරශීලීව යමක් දිහා බලන්න පුළුවන්නම් විතරයි. එත් ජාතිකයක් විදියට අද අපි ඉන්නේ සියවස් ගණනාවකින් පිටුපස්සේ. සීගිරි සිතුවම් බිහිවුණු, කැටපත් පවුරේ කුරුටු ගී ලියැවුණු, තිවංක පිළිමගෙයි බිතු සිතුවම් නිමැවුණු, ජාතක පොත් වහන්සේ සිංහලයට නැගුණු යුගයේ සිටි ජාතිය අද නැහැ. ඒ වෙනුවට අද ඉතිරි වෙලා සිටින්නේ ඔපෙරා ශෛලියෙන් ගීයක් ගැයුවාම බුදු දහම විනාශ වෙලා යනවා කියලා හිතන, සිවුරක් දරාගෙන කෑ ගැසීමෙන් සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය සුරකින්නට පුළුවන් කියලා හිතන, එක් එක් දේශපාලකයන්ගේ වහලුන් වෙලා ඔවුන් වෙනුවෙන් කොදු ඇට පෙළ හතර අතට නවා ගන්නා නිවට නියාළු පරපුරක්. ජාතියක් විදියට මේ නිවට නියාළු බවට අද අපි කොයි තරම් වහළුන් වෙලා තියෙනවා ද කියනවා නම් අනේ අපි වහළුන් නේද කියලා හදුනා ගන්නවත් හැකියාවක් අද අපිට නැහැ. මේ නිසාම තමන්ගේ හිත ගත්ත දේශපාලන නායකයාගේ ඕනෑම අමනකමක් ඉතාම ඉහළින් ඔසවා තබන්නත්, තමන්ට විරුද්ධ දේශපාලන නායකයාගේ ඕනෑම යහපත් කාරියක් හෙළා දකින්නත් තරම් අපි ඉන්නේ මං මුළාවූ චින්තනයක. මේ නිසා ආණ්ඩු පෙරළුණත් කොයි කවරදාකවත් පාර්ලිමේන්තුව ඇතුළේ ඉන්න ‍මුහුණු ටික වෙනස් වෙන්නේ නැහැ.

වින්දනය කිරීමේ හැකියාව මේ විදියට අපෙන් ක්ෂය වෙලා ගිහින් තියෙන නිසා දේශපාලනයෙන් විතරක් නෙමෙයි, කලාවෙන් සංගීතයෙන් බණ දහමින් පවා ඕනෑම කතක්කඩියෙකුට අපේ පරපුර මන මෝහනය කරවන්න පුළුවන්. උද්ඝෝෂණ පෙළපාලිවල දේශපාලන පාට් දමන චීවරධාරීන් අහවල් සේනාව, අහවල් බලකාය, අහවල් බලය ආදී වූ විවිධ නම්වලින් සංවිධාන බිහි කරද්දී ඒවා පසුපස දුවන්නට තරම් පරපුරක් බිහිවෙලා තිය‍න්නේත් රස විදීම සම්බන්ධයෙන් අපිට තියෙන මේ මූලික ආබාධය නිසයි. රූපවාහිනියේ ගුවන්විදුලියේ කැමරාව ඉදිරියේ පෙනී සිටිමින් ජනප්‍රිය වෙච්ච, ඒ වගේම භාවනා, අධ්‍යාත්මික වැඩසටහන් මගින් ජනප්‍රිය වෙච්ච බොහොම ප්‍රසිද්ධ ඇතැම් හිමිවරුන්ගේ බණ අහන්නට ලැබෙද්දිත් දැනෙන්නේ අපේ මිනිසුන්ව මුලාකරවන්න කොයි තරම් පහසුවෙන් පුළුවන් ද කියන කාරණයයි. දුවන්නන් වාලේ දුවනවා මිසක් තමන් දුවන්නේ කවුරුන් පසුපස්සේ ද තමන්ට මග පෙන්වන අධ්‍යාත්මික ගුරුවරයා මේ කියන්නේ බුද්ධියට ගෝචර වන කරුණු ද කියලාවත් හිතන්නට තරම් අඩුම තරමින් කාලාම සුත්‍රයේ සරල මූලධර්ම කිහිපයවත් තමන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතයට සමීප කරගන්නට බොහෝ දෙනෙකුට හැකියාවක් නැහැ.

කිසිම කෙනෙගේ චින්තනමය වහලෙකු නොවී විචාර බුද්ධියෙන් යමක් දිහා බලන්නට එහෙමත් නැතිනම් යමක් සැබෑ ලෙසින්ම විදින්නට අපිට හැකිනම් දේශපාලකයන්ට, කලාකරුවන් යැයි කියාගත් කලාහොරුන්ට, චීවරධාරීන්ට විතරක් නෙමෙයි ‍අධ්‍යාත්මික නායකයන් යැයි කියාගත් ඔය ‍බොහොමයක් පිරිසට අපේ මනසට රිංගලා අපිව වහළුන් බවට පත්කරවන්නට ඉඩක් ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒත් මේ චින්තනමය වහල් භාවයට අපි කොයි තරම් ඇබ්බැහි වෙලා තියෙවාද කියනවා වහල් කදවුරෙන් පිටත තියෙන නිදහස් ‍ලෝකයේ සුවද කොයි තරම් ද කියලා හිතන්නවත් අපි බයයි. අපේ ඔළුගෙඩි ඇතුළේ අපිම නිර්මාණය කරගෙන තියෙන මේ දැවැන්ත ප්‍රතිරූප බිද දමන තාක් ඒ නිදහසේ සුවද අපිට උරුම වෙන්නේ නැහැ. ඒත් ඒ ප්‍රතිරූප බිද දමා අනුනේ ඔළු ගෙඩි තුළින් වෙනුවට අපේම මනසින් ලෝකය දිහා බලන්නට පුරුදු පුහුණු වෙච්ච දවසක යහපත් රටක් යහපත් සමාජයක් වගේම නිදහස් නිවහල් මිනිසෙක් බිහිවේවි.

මං දිහා බලාගෙන ඉන්නකෝ

පච්චයක් ‍කොටා ගත්ත තරුණ‍යෙක් ‍ලෝක නායක‍යෙක් බවට පත් ‍වෙච්ච මුල්ම අවස්ථාව ගැන එක්තරා පුවත්පතක ‍දින කිහිපයකට ‍පෙර පුවතක් පළ ‍වෙලා තිබුණා. ‍මේ පුවතට පදනම් ‍වෙලා තිබු‍ණු රට කැනඩාව. පච්චය ‍කොටා ගත්ත තරුණයා ජස්ටින් ටෲ‍ඩෝ. පහුගිය සති‍යේ පැවැති කැ‍නේඩියානු මහ මැතිවරණ‍යෙන් අති විශිෂ්ට ජයක් ලබා ගත් වත්මන් කැ‍‍නේඩියානු අගමැතිවරයායි ඔහු. ‍ලෝක‍යේ ‍දෙවැනි විශාලතම රට ‍වන කැනඩා‍ව කියන්‍නේ ‍ලෝක බලවතුන් අතර ඉදිරි‍යෙන්ම ඉන්න රටක්. ‍මෙ‍හෙම රටක නායකයා බවට පත්‍ වෙන්නට ඔහුට හැකිවු‍ණේ ‍කො‍හොමද කියන එක අ‍පේ ජීවිතවලට ‍බො‍හොම වැදගත් පාඩමක් කියා ‍දෙනවා.

PageImage-492536-3257494-IMG_06272

මාස ‍දෙකකට ‍පෙර කැ‍‍නේඩියානු මහ මැතිවරණයට දින නියම කරද්දී ටෲ‍ඩෝ කියන්නේ කැ‍නඩා‍වේ නායකයා බවට පත්‍ ‍වෙයි කියලා කවුරුත් හිතු‍වේ නැති ‍කෙනෙක් කියලා කිවු‍වොත් වරදක් නැහැ. ඔහු නි‍යෝජනය කරන ලිබරල් පක්ෂයට කැ‍නඩා‍ පාර්ලි‍‍මේන්තු‍වේ හිමි‍‍වෙලා තිබු‍ණේ ආසන 34 ක් විතරයි. සම්පූර්ණ ආසන සංඛ්‍යාව 308 ක් වුණු කැ‍‍නේඩියානු පාර්ලි‍‍මේන්තු‍වේ ආසන 34 ක් පමණක් හිමිව තිබුණු ලිබරල් පක්ෂ‍යේ ‍මේ තරුණ නායකයා ර‍ටේ පාලනය භාර ගන්නා තැනැත්තා ‍වේවිය කියලා මත විමසුමකින්වත් ‍හෙළි කරලා තිබු‍ණේ නැහැ. ‍බො‍හොම ‍දෙ‍නෙක් හිතුවේ ඔහු දිනුවත් ඔහුට පාලනය පිහිටුවන්න සිද්ධ ‍වෙන්‍‍නේ තවත් පක්ෂයක සහායක් ඇතිව කියලයි. ඒත් අන්ති‍මේදී ඔහු ආසන 184 ක පැහැදිලි බහුතර ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනා ගත්තා. ඒ කියන්නේ  ඔහු‍ගේ නායකත්වය යට‍තේ පක්ෂය සියයට 150 ක වර්ධනයක් ලබා ගත්තා. මේ වර්ධනය ‍කොයි තරම් පුදුම සහගත ද කියලා ‍පෙ‍‍නෙන්‍නේ කැනඩාවේ බලවත් සියලු පක්ෂ අන්ත කඩා වැටීමකට ලක් කළ ‍‍මෙවර මහ මැතිවරණ‍යෙන් ‍මේ සා විශාල වර්ධනයක් ලබා ගත්ත එකම පක්ෂය ටෲ‍ඩෝ නායකත්වය දුන් ලිබරල් පක්ෂය විතරක්ම නිසයි. අ‍නෙක් සියලුම පක්ෂ තමන්‍ගේ ආසන සංඛ්‍යාව දැවැන්ත විදියට ‍සෝදා පාලුවට ලක් කරගත්තා.

ජස්ටින් ‍ටෲ‍ඩෝ කියන ‍මේ මිනිසා අ‍පේ ජීවිතවලට අපූරු පාඩම් ගණනාවක්ම කියා ‍දෙන අත‍රේ ‍මේ මහ මැතිවරණය ලාංකික ඡන්ද දායකයන්ටත් අපූරු පාඩම් ගණනාවක්ම කියා ‍දෙනවා. ‍

‍ලෝක‍යේ ර‍ටවල් සංවර්ධිත හා අසංවර්ධිත ‍එ‍හෙමත් නැතිනම් තුන් වැනි ‍ලෝක‍යේ රටවල් විදියට හදුන්වා දීම ‍කොයි තරමක් දුරට යුක්ති සහගත ද කියන කරුණ ඇත්‍‍‍තෙන්ම විවාදාත්මකයි. ඒත් විවෘත චින්තනය නිදහස් මානසිකත්වය කියන කරු‍ණේ දී නම් ‍මේ ‍බෙදීම අසාධාරණ නැහැ කියලයි මට හි‍තෙන්‍නේ. වි‍ශේෂ‍යෙන්ම මහ මැතිවරණයක දී එ‍හෙමත් නැතිනම් ර‍ටේ පාලකයන් තෝරා පත්කරගන්නා කවර ‍හෝ මැතිවරණයක දී අපේ ලාංකිකයන් හැසි‍රෙන ආකාරය ගත්තම සංවර්ධිත අසංවර්ධිත කියන ‍බෙදීම සර්ව සාධාරණයි කිව්‍‍වොත් වරදක් නැහැ. ඒකට ‍‍හොදම උදාහරණය පහුගිය මහ මැතිවරණය. ‍ර‍ටේ ජනාධිපති අගමැති කියන තනතුරු ‍දෙක වෙනස් වුණත් පරණ පාර්ලි‍මේන්තු‍වේත් අලුත් පාර්ලිවේන්තු‍වේත් ඉන්න මුහුණු වල ‍වැඩි ‍වෙනසක් නැහැ. ඒකට ‍හේතුව සියලු දූෂිතයන්‍, මහජන මුදල් ගසා කන මං‍කොල්ලකරුවන්‍, ‍මෙ‍ලෝ රහක් නැති නලු නිළියන්… ඔය ‍කොයි කාගේත් සිත් ‍මහ මැතිවරණයේ දී නොරිදවන්නට අ‍පේ ඡන්ද දායකයන් වග බලා ගත්ත නිසයි. සංවර්ධිත චින්තනයක් එ‍හෙමත් නැතිනම් පක්ෂ පාට ‍භේදයකින් ‍තොරව නිවරුදි ‍දේ නිවැරුදි විදියට දකින්න තරම් මානසික නිදහසක් ති‍යෙන ඔලු ‍ගෙඩි අ‍පේ ඡන්ද දායකයන්ට තිබුණා නම් පරණ පාර්ලි‍මේන්තුවේ ති‍යෙන මුහුණු ටිකම අලුත් පාර්ලි‍මේන්තුවටත් එන්න විදියක් නැහැ‍නේ.

කැනේඩියානු මැතිවරණයේ දී අපේක්ෂකයන්ට වියදම් කරන්නට පුලුවන් උපරිම මුදලක් නියම වෙලා තියෙනවා. මේ සියලු මුදල් විගණනයකට ලක්කෙරෙනවා පමණක් නෙමෙයි කවුරුන් හෝ පැමිණිල්ලක් ඉදිරිපත් කළොත් ක්ෂණිකවම ඒ පැමිණිල්ල ගැන සොයා බලනවා. කොමිෂන් පත් කරලා කල් මරන්නේ නැහැ. මැතිවරණ සටනින් ජය ලබපු එක් මන්තිරිවරයෙක් අනුමත මුදලට වඩා ඩොලර් දෙදහසක් වගේ සුලු මුදල් වැඩිපුර වියකම් කළ හේතුවෙන් ඔහුගෙ මන්තිරිධුරය අහෝසි කෙරුණේ ක්ෂණිකවමයි. ඒ වගේම පහුගිය සති කිහිපය පුරාම තිබුණු කැනේඩියානු චන්ද සටනේ දී පුද්ගලික මඩ ප්රහාරයන් කිසිවක්ම දකින්නට ලැබුණේ නැහැ.

කැනඩා‍වේ විතරක් ‍නෙ‍මෙයි ‍ලෝක‍යේ දියුණුය කියලා කියන ඕනෑම රටක දූෂිත ‍දේශපාලකයන් ඉන්නවා. ඒත් ඒ රටවලත් අ‍පේ ර‍ටේ ‍වෙනසක් ති‍යෙනවා. ඒ කැනඩා‍ව ව‍ගේ රටවල් ‍කෙ‍නෙක් මහජන මුදල් කොල්ල කෑවොත් එහෙමත් නැතිනම් දූෂකයෙක් වංචනිකයෙක් වුණොත් ඔහුගේ දේශපාලන ගමන එතැනින්ම ඉවරයි. ලංකාවේ වගේ චන්දදායකයන්ගේ ආශිර්වාදය ලැබිලා ආපහු පාර්ලිමේන්තුවට එන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ වගේම කැපුවත් නිල්, කැපුවත් කොළ, කැපුවත් රතු වගේ නොදියුණු මුහුකුරා නොගිය මනස් ලෝකයේ දියුණුය කියන රටවල නැහැ. ඒ කියන්නේ අපේ රටේ ඡන්දදායකයන් වගේ දියුණු රටවල මිනිසුන් මානසික වහලුන් බවට පත්වෙලා නැහැ. අලුත් මතවාදවලට වගේම නිවරුදි දේ නිවැරදි විදියට පිළිගන්න ඒ මනස් විවෘතයි. ලංකාව වගේ රටක මහ මැතිවරණයට ටෲඩෝ ඉදිරිපත් වුණා නම් මුලින්ම එළියට එන්නේ ඔහුගේ අතේ කෙටා තිබෙන පච්චය ගැන වාද විවාදයි. එහෙත් නැතිනම් ඔහුගේ රූබර පෙණුම රටක නායකයෙක්ට කොයි තරම් දුරකට ගැළපෙනවා ද කියන කරුණයි. එහෙත් නැතිනම් ඉන්දු කැනේඩියානු උත්සවයකට සහභාගි වෙමින් ඔහු කළ බංගාරා නැටුමයි. ඔබාමා ලංකාවේ මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වුණා නම් ඔහුටත් කිසිම දවසක මැතිවරණය ජයගන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒකට හේතුව ඔහුගේ ජාතිකත්වය එහෙමත් නැතිනම් සම්භවයට කරළියට එන හින්දයි. ඒත් සුදු ජාතික ජනාධිපතිවරුන්ගේ සෙල්ලම් පිට්ටනියක් බවට පත්වුණු ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිධුරයට ඔබාමා පත් වුණේ ඓතිහාසික ජයක් ලබමින්. කැනෙ‍්ඩියානු මහ මැතිවරණයේ කිසිම වාද විවාදයක ‍ටෲඩෝ ගේ පච්චය ගැනවත් ඔහුගේ පෙනුම ගැනවත් වාද විවාද ගියේ නැහැ. සමස්ත කැනේඩියානුවන් ඇහුම්කන් දුන්‍නේ කැනේඩියනු අගමැති අපේක්ෂකයන් තම තමන්ගේ ප්‍රතිපත්ති ගැන ඉදිරිපත් කළ අදහස් හා වාද විවාදවලට පමණයි. ටෲඩෝ ගේ මේ ජයග්‍රහණයට ඔහුගේ රූපයත් කිසියම් ආකාරයක බලපෑමක් නොවුණා කියන්නට බැහැ. ඒත් ඔහුගේ සැබෑ ජයග්‍රහණය පසුපස තියෙන්නේ ඡන්ද සටනට එක්වුණු අනෙක් අපේක්ෂකයන්ට වඩා ඉදිරියට ගිහින් විවාදාත්මක කරුණුවලදී තමන්ගේ මතය නොබියව කියන්නට ඔහු ඉදිරිපත් වීම නිසයි. විශේෂයෙන්ම ජාතීන් 150 කට වඩා සිටින රටක ඇතැම් ජාතිකත්වයනට සංවේදී වන කරුණු වලදී චන්ද සටනට ඉදිරිපත්වන්නන් කරුණු දක්වන්නේ බොහොම පරිස්සමින් වුණත් ‍‍‍ටෲඩෝ ඒ අවදානම භාර ගත්තා. ඡන්ද දායකයන්ට විවෘත මනසක් තිබුණු නිසා අපේකෂකයන්  කිවුව කරුණු නුවණින් විමසා බලා මැතිවරණයේ දී තමන්ගේ පිළිතුර ලබා දුන්නා.

justin-trudeau-20140220

ලොව දෙවැනි විශාලතම රටේ නායකයා විදියට දැවැන්ත ජයක් ලබා ගත්තාට පස්සේ ඔහු කළ කතාවේ දී ඔහු කිව්වේ තමන්ගේ ජයට හේතුව තමන් ඉතාම පැරණි සටන් උපක්රමයක් අනුගමණය කළ නිසා බවයි. එනම් රටේ පුරවැසියන් හමු වී ඔවුන්ගේ අදහස්වලට සවන් දීමයි. ‍ටෲඩෝ කියන්නේ කැනඩාවේ හිටපු අගමැතිවරයකුගේ පුතෙක් වුණත් ඔහුගේ ඡන්ද සටහනට තාත්තාගේ බලපෑමක් තිබුණේ නැහැ. ලංකාවේ වගේ අප්පාගෙන් පුතාට කියන සංකල්පය තිබුණා නම් ඔහුගේ පක්ෂය පහුගිය මැතිවරණයේ දී බොහොම කුඩා ආසන සංඛ්‍යාවකට කොටු වෙන්නේත් නැහැ. සාහිත්‍යයටත්, අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදයටත් මූලික උපාධි දෙකක්ම හිමිකරගත්ත ‍ටෲඩෝ පශ්චාත් උපාධියකටත් හිමිකම් කියනවා. ඔහු තමන්ගේ ජීවිතය ආරම්භ කළේ ද්විතියික පාසලේ ගණිතය සහ විද්‍යාව ගුරුවරයෙක් විදියට. ඒත් ඔහුගේ කැපවීමත් ඉදිරි දැක්මත් අවසානයේ දී ලෝකයේ විශාලතම දෙවැනි රටේ නායකයා බවට ඉහළින්ම ඔසවා තබන්නට සමත් වුණා. ධනාත්මක චින්තය තුළින් අපි නිශේධනාත්මක බලපෑම් යටපත් කළා ඡන්ද සටන ජයගත් පසු ඔහු පැවසුවා.

https://www.youtube.com/watch?v=JtIlAIIWRZw

මේ සටහන අවසන් කරන්නට පළමුවෙන් තවත් කරුණක් සටහන් කරන්නටම ඕනේ. පසුගිය සතියේ අන්තර් ජාතික ‍වෙළෙද ගනුදෙනුවකදී ‍ටෲඩෝ ලිවූ වචන තුනක් ඩොලර් දෙළොස් දහසකට අධික මුදලකට වෙන්දේසි වුණා. තමන් කැනේඩියානු ඡන්ද සටනට ඉදිරිපත් වන බව ‍ටෲඩෝ දැනුම දුන්නාට පස්සේ මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් 2013 දී මයිකල් කියලා පුද්ගලයෙක්ට අහම්බෙන් ටෲඩෝ හමුවුණා‍. මේ දෙදෙනා කිසිම දවසක මුණ ගැහුණු දෙන්නෙක්වත් හදුනන දෙන්නෙක්වත් නෙමෙයි. “Can you really beat Harper?” (ඔබට ඇත්තෙන්ම හාපර් පරදවන්න පුලුවන්ද?) කියලා පුංචි සටහනක් ලියලා මයිකල් ‍ටෲඩෝට පෙන්නුවා. හාපර් කියන්නේ අවුරුදු දහයක් පුරාම කැන‍ඩාවේ අගමැති වෙලා හිටපු ප්‍රබල රාජ්‍ය නායකයෙක්. ‍පහුගිය සතිය වෙනකල්ම කැනඩාවේ අගමැතිවරයා වූයේ ඔහුයි. මයිකල්ගේ සටහනට සිනාවක් පෑ ‍ටෲ‍ඩෝ මේ වචන තුන පිළිතුරක් ලෙස සටහන් කළා. “Just watch me.” (මං දිහා බලාගෙන ඉන්නකෝ). ටෲඩෝ ගේ දැවැන්ත ජයත් එක්කම මේ සටහන ‍‍‍ඩොලර් 12,301 කට අලෙවි වුණා.

trudeau%20note

අන්තිමේදී මයිකල් විතරක් නෙමෙයි මුලු මහත් කැනඩාවම ‍ටෲ‍ඩෝ දිහා බලාගෙන හිටියා විතරක් නෙමෙයි ඔහු ඉහළටම ඔසවා තැබුවා. ඒකට හේතුව එවැනි සටහනක් ලියන්නට තරම් ආත්ම විශ්වාසයක් වගේම තමන් යන ගමන ගැන පැහැදිලි අදහසක් ඔහු තුළ තිබූ නිසයි.

ඉතින් ‍කැනඩාවේ මහ මැතිවරණය වගේම ටෲඩෝත් අපේ ජීවිතවලට බෙ‍හෝ දේවල් පවසනවා නේද?

ඔය දොරගුළු හැර දමන්න…!

Jail-Cell-With-Open

බොහොම කාලයක ඉදලා දන්න කියන හාමුදුරුනමක් ගැන පුංචි කතාවක් මුලින්ම කියන්න තියෙනවා. තරුණ වයස පසුකරලා බොහොම කාලයක් නැති වුණත් මේ හාමුදුරුවන් බණ දේශනා කරන්න හරිම දක්ෂයි. බණ අහන ඕනැම කෙනෙකුට උන්වහන්සේ මතුකරන දහම් කරුණු වෙනුවෙන් හිත ඇදිලා යන්නේ නිරායාසයෙන්මයි. ඒකට හේතුව උන්වහන්සේගේ හැම ධර්ම දේශනාවක්ම බොහොම හරවත් ගැඹුරු දහම් කරුණුවලින් පිරුණු එකක් වීම හින්දයි. මවිබිමෙන් ඈත්වෙලා දුරු රටකට ආවට පස්සේ හාමුදුරුවන්ව ඇසුරු කරන්නට නොලැබුණත් පහුගිය ජනාධිපතිවරණ කාලයේ දී ෆේස් බුක් සමාජ ජාලය ඔස්සේ නැවත හාමුදුරුවන් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්නට අවස්ථාව ලැබුණා. ඒත් ජනාධිපතිවරණ කාලයේ දී. එක්තරා අපේක්ෂකයකු වෙනුවෙන් උන්වහන්සේ කොයි තරම් දුරට දේශපාලන දැන්වීම් තමන්ගේ පිටුව හරහා පළ කළාද කියනවා නම් එදා මා දැන හදුනා සිටි ස්වාමීන් වහන්සේ ම ද මේ කියලා හිතෙන තරමටම මට පුදුම කම්පාවක් ඇති වුණා. අතීතයේ උන්වහන්සේ කෙරෙහි තිබුණු පැහැදීම නැති කරගන්න කැමති නොවුණු නිසාම ෆේස්බුක් පිටුව හරහා උන්වහන්සේ සමග කිසිසේත්ම සම්බන්ධ නොවී සිටින්නට මං උත්සාහ කළා.

ඒත් මහ මැතිවරණ උණුසුමත් එක්ක උන්වහන්සේ ආපහු සැරයක් තමන්ගේ අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන් කරන කියන දේවල් දැක්කම ඇත්තෙන්ම මට ඇතිවුනේ කම්පාවටත් වඩා කණගාටුවක්. “අත් හැරීම” ගැන බොහොම ගැඹුරින් ධර්මය දේශනා කළ උන්වහන්සේ ගිහියන්ටත් වඩා දුර ගිහින් එක්තරා පුහුදුන් දේශපාලකයෙකු මේ තරම්ම “බදා වැළද ගන්නට” ගන්නා උත්සාහය උන්වහන්සේගේ සසර ගමන කොයි තරම් දුරකට ඇදගෙන යනවාද කියන කරුණ නිසයි ඒ. බල තණ්හාවෙන් ඔද වැටුණු පිරිහුණු දේශපාලකයකු වෙනුවෙන් මේ ස්වාමීන් වහන්සේ කොයි තරම් දුරකට තමන්ගේ වටිනා කාලය ෆේස් බුක් පිටුව ඔස්සේ මිඩංගු කරනවා ද කියනවා නම් උන්වහන්සේගේ නම ඇහුණමත් බෙහෝ වෙලාවට මට මතක් වෙන්නේ අර දේශපාලකයාගේ කපටි මුහුණයි.

බොහොම ගැඹුරින් ධර්මය දේශනා කළත් තමන් දෙසන දහමින් අල්පයක් තමන්ගේ ජීවිතයට සමීප කරගන්නට උන්වහන්සේ අසමත් වුණේ ඇයි ද කියන කරුණ උන්වහන්සේ නිතර හුවමාරු කරන දේශපාලන රැස්වීම්වල පිංතූර දකින හැම මොහොතකම මට හිතෙනවා. දහම් කාරණාවලදී බොහෝ දැනමුත්තකු වන උන්වහන්සේ දේශපාලනයේ දී මිසදුටු ගිහියෙකුටත් වඩා පහළ තැනකට ඇද වැටෙන හැටි දකිද්දී බොහෝ දේවල් ගැන ඉතාම ගැඹුරින් විශ්ලේෂණය කරන්නට සමත් මගේ ඇතැම් මිතුරන් දේශපාලනයේ දී නියැන්ඩර්තාල් චින්තනයක හිරවෙලා ඉන්න එක ගැන පුදුමයක් නැහැ කියලා හිතුණා.

ජීවිතයේ බොහෝ දේවල් ගැන බොහෝ විචක්ෂණව බලන ඒ වගේම සමාජයේ බොහෝ දේ ගැන දැනුම් තේරුම් ඇති බොහෝ දෙනෙක් දේශාපලනය කියන කරුණේ දී ඉතාම ළද බොළද සුකුමාර චරිත වෙන්නේ ඇයි ද කියන කරුණ ගැන මතුවෙච්ච කුතුහලය නිසාම මේ ගැන සොයා බලන්නට සිත් වුණා. එතැනදී ඇත්තෙන්ම මට දැනගන්නට ලැබුණේ බොහොම සිත් ඇද ගන්නා කරුණු කාරණා ටිකක්.

“දේශපාලනය විසින් ඔබ අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කරනු ලබයි”  (Politics Makes You Stupid) කියන කරුණ ඉතිහාසය පුරාම ඔප්පු කර තියෙන බව මං දැනගත්තේ මේ සම්බන්ධ කරුණු කාරණා සොයා බලද්දියි. ඔබ පරිස්සම් නොවුණොත් දේශපාලනය විසින් මුලින්ම විනාශ කර දමනු ලබන්නේ ඔබේ තාර්කික ඥානයයි. ඒ එක්කම යමක් ගැන බුද්ධියෙන් වටහා ගැනීමේ හැකියාව ඔබෙන් ගිලිහී යන්නේ ඔබටත් හොරෙන්මයි. දේශපාලනය විසින් ඔබ අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කරනු ලබයි කියන කරුණ වෙනත් විදියකට මෙහෙම කියන්නත් පුලුවන්. අපේ මෝඩකම වඩාත් හොදින් ප්රදර්ශනය වන්නේ දේශපාලනය කියන කරුණේදීයි. (Our Stupidities are Most Exposed in Politics)

විසිවන සියවසේ ලොව සිටි අගනා විද්වතකු වන අයින්ස්ටයින් කිව්ව විදියට විශ්වයටත් මිනිසාගේ මෝඩකමටත් සීමාවක් නැහැ. ඒත් විශ්වයේ සීමාවක් කවදා හරි හොයා ගත්තත් මිනිසුන්ගේ චින්තමය දුබලතාවයන්ගේ එහෙමත් නැතිනම් මෝඩකමේ සීමාවක් හොයා ගන්නට ඉඩක් ලැබෙයිද කියන එක සැකයි කියලා ඔහු කිව්වා.

දේශපාලන ගැතිකම නිසා මිනිසුන් කොයි තරම් මෝඩයන්ට ඇන්දෙනවාද කියන කරුණ පර්යේෂණ මගින් පවා ඔප්පු කරලා තියෙනවා. මිනිස් ස්වභාවය අනුව හැගීම් විශ්වාසයන්ට මුල් තැන දීමේ නැඹුරුවක් අපේ සිත්වල සහජයෙන්ම තියෙනවා. මේ නිසාම මිනිස් ස්වභාවය සිතීමට වඩා මුල් තැන දෙන්නේ විශ්වාසයන්ට හා භක්තියට. යමක් ගැන සිතා බලා සාක්ෂි සහිතව කරුණු කාරණා පිළිගන්නට ස්වභාවයෙන්ම මිනිස් සිත මැලි කමක් දක්වනවා. මේ කරුණ ඉතාම ඉහළින් ඔප්පු වෙන්නේ දේශපාලනයේ දීයි.

යේල් සරසවියේ නීතිය පිළිබද මහාචාර්ය ඩෑන් (Dan Kahan) ‍ගේ මූලිකත්වයෙන් බුද්ධිමය හා තර්කනමය හැකියාව ඉහළින්ම තිබුණු 1111 දෙනෙක් (එක්දහස් එකසිය එකොළහක්) සහභාගි කරගෙන මේ ගැන පර්යේෂණයක් සිදු කෙරුණා. මෙහිදී මේ 1111 දෙනා හට තමන්ගේ තර්ක ඥානය විමසා බැලෙන ගණිත ගැටලු මාලාවක් ලබා දුන්නා. මීට සමගාමීව සරල සමාජ කරුණු කාරණා මතුකර ඒවාට ලබා දෙන පිළිතුරුත් සන්සන්දනාත්මකව විමසා බැලුනා. පර්යේෂණයේ ප්‍රතිපල සිත් ඇදගන්නා සුලුයි. තර්ක ඥානයෙන් ගණිත ගැටලු බොහොම දක්ෂ විදියට විසදන්නට පුලුවන් වුණු මේ පිරිසෙන් බොහෝ දෙනෙකු සරල සමාජ කරුණු වලදී ඒ තර්ක ඥානය යොදා ගත්තේ නැතිම තරම්. ඇත්තටම කියනවා නම් සරල සමාජ කරුණු වලදී ඒ අය හිටියේ තාර්කික හැකියාවක් නැති සමාජයේ ඇතැම් පිරිස්වලටත් වඩා බොහොම පසුගාමී තැනක. තමන්ගේ දේශපාලන අදහස්වලට පටහැනිවන කරුණු වලදී තම තර්ක බුද්ධිය පවා ඔවුන් අතින් යටපත් වන හැටි මේ පර්යේෂණය මගින් මනාව ඔප්පු කොට පෙන්නුවා.

මිනිස් මොළය සම්බන්ධයෙන් සොයා ගත් ඉතාම සිත් කළ කිරවන සුලු සොයා ගැනීම විදියට තමයි කවුරුන් හෝ මේ පර්යේෂනයෙන් සොයා ගත්ත කරුණු ගැන අදහස් දක්වලා තිබුණේ.

බොහොම දෙනෙක් ළග තියෙන දේශපාලන ගැතිකම නිසා බොහොම දේවල් විනිවිද දකින්නට තියෙන හැකියාව එහෙමත් නැතිනම් යමක් පැහැදිලිව දකින්න තියෙන හැකියාව බොද වෙලා යනවා කියන එක පිළිගන්නට වෙන කාරණයක්. බොහොම මෑතකදී එළි දැක්ක මනෝ විද්‍යා පර්යේෂණයක පැහැදිලි නිගමණයකට ඇවිත් තිබුණු එක් කාරණාවක් වුණේ අප බොහෝ දෙනෙක් තුළ තියෙන දේශපාලන ගැතිකම නිසා එහෙමත් නැතිනම් කිසියම් පක්ෂයක් හෝ අපේක්ෂකයෙක් කෙරෙහි තියෙන විශේෂ ළැදියාව නිසා අප තුළ නිසර්ගයෙන් පිහිටා තිබෙන මූලික තර්කනමය හැකියාවන් පවා විනාශ වෙලා යන බවයි.

මේ පර්යේෂණයේ ප්‍රතිවල ලංකාවේ අපට නම් සියයට සියයක්ම වලංගුයි. දේශපාලනය කියන කරුණේ දී පූජකවරුන්, මහාචාර්යවරුන්, ආචාර්යවරුන් විතරක් නෙමෙයි වීදී සරන්නියන් පවා එකම මඩ ගොහොරුවක එකම කරවටක ගිලී ඉන්නා හැටි දැක්කම “අනේ අපොයි” කියලා හිතෙන තරම්. නරා වළකට වැටිලා තියෙන අපේ රටේ දේශපාලනය කියන්නේ බල පොරයකට පොරකන බලු පොරයක් කියන එක වටහා ගන්නට බොහෝ දෙනෙක් අසමත් වෙලා තියෙන්නේ අර පර්යේෂණයෙන් ඔප්පු කළා වගේ දේශපාලනය විසින් ඔබව අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කරනු ලබයි කියන කියන කාරණය නිසයි. කැපුවත් නිල්, කැපුවත් කොළ, කැපුවත් රතු කියන පරපුරක් එදා ඉදන්ම අපේ රටේ බිහිවෙලා තියෙන්නේ ඔය කියන අන්ත මෝඩ චින්තන ධාරාව පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ගලා යන නිසයි. මේ හින්දා හරි දේ හරි විදියටත් , වැරදි දේ වැරදි විදියටත් දකින්න බැරි තරමට අපේ ඡන්දදායකයන් එකම නුගතුන් රැළක් බවට පත් වෙලා තියෙනවා. තමන්ගේ පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා කවර වැරැද්දක් කළත් අනෙක් පක්ෂයේ අපේක්ෂකුගේ වරදක් පෙන්වා වරද වරදින් සමාන කොට ඔනෑම තත්කඩියෙකු දේශප්රේමී අරවින්දයක් බවට පත් කරන්නට අපේ චන්ද දායකයන් පෙළඹෙන්නේ ඒ නිසයි.

වැරදි නිවැරදි යන්න සමාජයක තීරණය වෙන්නේ ඒ ඒ සමාජ සංස්කෘතීන්වල තියෙන ආවේණික ලක්ෂණ අනුවයි. මේ නිසාම කිසියම් සමාජයක හරි දේ වැරදි වෙන්නවත් , වැරදි දේ හරි වෙන්නවත් බැහැ. කවර දේශපාලන පක්ෂයක් නියෝජනය කළත් දූෂකයා දූෂකයාමයි. ටෙන්ඩර් මගඩියෙන් සියයට දහයක කොමිස් ගසා කන්නා කොමිස් කාක්කාමයි. පොදු දේපළ අයථා ලෙසින් පරිහරණය කරන්නා රටේ කවර තරාතිරමක නායකයකු වුවත් ඔහු හෝ ඇය තක්කඩියකුම වන්නේමයි. කුඩු එතනෝල් ගෙන්වන්නා කවර පක්ෂයක් නියෝජනය කළත් සමාජ පිළිලයක්මයි. දේශප්රේමය තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරන්නා සමාජයෙන් නෙරපා දැමිය යුතු නරුමයෙක්මයි. ඒ වගේම කවර දේශපාලන පක්ෂයක් නියෝජනය කළත් යහපත් අරමුණු නියෝජනය කරන්නා පිදිය යුත්තෙක්මයි. ඒත් කණගාටුවට කරුණ වන්නේ මේ අතිශය සරල කාරණාව සමාජයේ සිටින බොහෝ පිරිසකට කොහෙත්ම වටහා ගන්නට අමාරු කරුණක් වීමයි. ඒ ඇයි….? පිළිතුර බොහොම සරලයි. දේශපාලනය විසින් ඔබ අන්ත මෝඩයකු බවට පත් කර තිබීමයි ඒ. හරබර පොත පත ලියන විද්වතුන්, මහා දැනුම් සම්භාරයක් ඇතැයි කියන ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන්, බුදු දහමේ ගැඹුරු කරණු සිල්වතුන්ට දේශනා කරන අර මං මුලින්ම සදහන් කළා වගේ හිමිවරුන් වෙනත් ආගම්වල පූජකවරුන්, සමාජයේ බොහෝ වැදගත් තනතුරු හොබවන වෘත්තිකයන් මේ හැම දෙනාම දේශපාලනය කියන කරුණේ දී ඇගිලි උරණ කිරි සප්පයන්ටත් වඩා අන්ත තොත්ත බබාලගේ ගනයට වැටෙන්නේ මේ නිසයි.

මේ කරුණ ගැන කිසිසේත්ම සරලව හිතන්නට බැහැ. ඒකට හේතුව මේ කරුණ නිකම්ම නිකම් දේශපාලන කරුණක් නොවන නිසා. ඇත්තෙන්ම සමාජයක බහුතරය සිය කැමැත්තෙන්ම මේ විදියේ දේශපාලන අද බාලයන් බවට පත්වීම ජීවිතයත් මරණයත් අතර ඇති සටනක්. ඒකට හේතුව ලංකාව වගේ රටක දේශපාලකයා සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේ කෙනෙකු බවට පත් ව සිටින නිසාම සමාජ දේහයේ සෑම අංශයකටම අණ විණ කරන්නට මේ දේශපාලකයන් සමත් වන නිසයි. 1948 වකවානුවේ දී අය වැය අතිරික්තයක් තිබුණු රටක උපදින්නට සිටින දරුවා පවා ඩොලර් මිලියන ගණනින් ලොව හතර දිග්භාගයට ණය කරුවන් බවට පත් වුණු ආශ්චර්යවත් රටක අප පුරවැසියන් වී ඇත්තේ මේ නිසයි. මේ නිසාම මේ දූපතේ වෙසෙන ඔනෑම අවස්ථාවාදී තක්කඩියෙකුට ජනතා නියෝජිතයකු වන්නට වරම් ලැබිලා තියෙනවා.

මේ නිසා මේ දූපතේ වාසය කරන දූපත් වාසීන් පාලනය කරන්නට බිහිවෙන්නේ අපූරු ආකාරයේ ජනතා නියෝජතයින්. රජයේ සේවකයන් ගස් බැද දඩුවම් දෙන පාදඩ දේශපාලකයන්, රටටම කුඩු ගෙන්වමින් ගරුතර ස්වාමීන් වහන්සේලා අතින් පිරිත් නූල් බැදගන්නා පාපතරයින්, රෙදි ඇදීමට වඩා රෙදි ගලවා නටන්නට හුරු පුරුදු වූ නැට්ටුක්කාරියන්, සිංදු කියන මහ ඇමැතිවරුන් , සැමියා මළ සොවින් වැළපෙන වැන්දඹුවන්, කෝච්චිවල මාල කඩන මංකොල්ලකරුවන්, සර්පිනා වයන ජනාධිපති උපදේශකවරුන්, ඉහළම ධනපති දේශපාලනයේ නියැළෙන වාමාංශික සහෝදරවරුන්, අප්ප වෙනුවට පුතණ්ඩියන් විතරක් නෙමෙයි මෙකී නොකී ඕනෑම පල් හොරෙකුට තමන්ව විතරක් නෙමෙයි තමන්ගේ දූ පුතුන්ගේ අනාගතය පවා සින්නක්කරව ලියා දෙන්නට තරම් අපේ මේ දූපත්වාසී චන්දදායකයින් සැදී පැහැදී සිටින්නේ මේ දේශපාලන ධාරාව විසින් සමාජයක් විදියට අපි හැමෝම අන්ත මෝඩයන්ට අන්දලා තියෙන හින්දයි.

ඉතින් මේ තත්ත්වයෙන් මිදෙන්නට මගක් නැද්ද…? මගක් තියෙනවා විතරක් නෙමෙයි ඒ මග අනුගමනය කරන්නත් හරිම පහසුයි. ඒකට මුලින්ම දේශපාලනය කියන කරුණේ දී තමන් ඉන්නේ කොතැනද කියන කරුණ වටහා ගන්නට ඕනෑමයි. දේශපාලන සිරගෙයක් ඇතුළේ සිය කැමැත්තෙනම් සිරගත වෙලා ඉන්න කෙනෙකුට කූඩුවේ දොර හරින යතුර අතට දුන්නත් වැඩක් නැහැනේ. හරියට අර මාක්ස් කිව්වා වගේ වහල් භාවයෙන් මිදෙන්නට නම් මුලින්ම කරන්නට ඕනේ තමන් වහළෙක් බව හදුනා ගන්න එකයි. එක් එක් දේශපාලන අනාථයන් වෙනුවෙන් කණ වැල අල්ලන්ට නොගිහින් යමක් තර්ක ඥානයෙන් විමසා බලා හරි දේ හරි ලෙසත් වැරදි දේ වැරදි ලෙසත් දකින්නට උත්සාහ කරනවා නම් ඔබව තව දුරටත් මෝඩයාට අන්දන්නට කිසිම දේශපාලකයකු සමත් වෙන්නේ නැහැ. සරලව කියනවා නිල් රතු කොළ පාට ඇස් කන්නාඩි වලින් නොබලා දූෂකයා දූෂකයාම විදියට දකින්නට තරම් අපේ ඇස් පෙනීම දියුණු කරගැනීම කියන කරුණයි ඒ. එහෙම වුණොත් ඕනැම තක්කඩි දේශපාලකයෙක් වර්ණ අන්ධතාවයකින් තොරව හදුනා ගන්නට අපිට හැකිවේවි.

ඔබ ‍බුදුදහම අනුගමනය කරන්නෙක් නම් මේ කරුණේ දී කාලාම සූත්රය තරම් වටිනා වෙනත් කිසිවක් ඔබට කොයි කවර තැනකින්වත් සොයා ගන්නට නොහැකි වේවි. තමන්ගේ තර්ක ඥානය අන් දේවල්වලින් යටපත් කරගන්නට ඉඩ නොදිය යුතු බව බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළේ නවීන පර්යේෂණවලින් මේ කරුණු හෙළිදරව් වන්නට අවුරුදු දහස් ගණනකට පෙරයි. තමන්ගේ විචාර බුද්ධිය පාවිච්චි කිරීමේ දී ඔබ කිසිවකුගේත් චින්තනමය වහළෙක් වන්නට ඇවැසි නැහැ. ඒකට හේතුව මහාචාර්යවරුන් , ආචාර්යවරුන් කියන ඔය කොයි කවුරුත් දේශපාලනය කියන කරුණේ දී දුගද හමන මඩ වගුරක එරිලා ඉන්න නිසයි. ඒ වගේම ලංකාවේ දේශපාලනයේ දී බෙහොම ඉක්මණින් හිත පපුව පිච්චිලා යන තවත් කොටසක් ඉන්නවා. ඒ තමයි කලාකරුවන් කියන පිරිස. මේ කියන්නේ හැමෝම ගැන නෙමෙයි. තමන්ගේ හෘදය සාක්ෂියට එකගව කටයුතු කරන අවංක කලාකරුවන් පිරිසකුත් වාසනාවකට වගේ තවමත් ඉතිරි වෙලා හිටයත් බහුතර පිරිස ඒ කලාකරුවන්ගෙන් බැහැර වෙච්ච “නලාකරුවන්” පිරිසක්. ආණ්ඩුවේ සැරසිලිකාර උත්සව වලට නැටුමක් දෙකක් පෙන්නලා කෝටි ගණනින් මුදල් හම්බ කරගත්ත පිරිසකට ඒ මුදල් කුට්ටි අහිමි වෙලා යද්දී මහා ලොකු මානව දයාවක් මතුකරගෙන ඉදිරියට එන එක පුදුම වෙන්න දෙයක් නෙමෙයි. පිනට පඩි ගන්න ලැබෙන ජනාධිපති උපදේශක තනතුරක්, සංස්ථා සභාපතිකමක්, මහ ඇමැති තනතුරක් වගේ ලොකු ලොකු දේවල් වෙනුවෙන් වගේම තමන්ගේ ටෙලි නාට්ටියක් හොදම වෙලාවේ රූපාවාහිනියේ පෙන්වා ගැනීම, තමන්ගේ සිංදුවක් දෙකක් නිතර නිතර ගුවන් විදුලියේ ප්රචාරය කරවා ගැනීම වගේ අරමුණු මිසක් මේ නලාකාරයන්ට වෙනත් මානව හිතවාදයක් නැහැ. හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ පරාජයෙන් පසු පැවැති කලාකාර හමුවකදී එක්තරා ගායිකාවක් සියලු දෙනා ඉදිරියේ පැවසුවේ “ගහලා හරි ආපහු ආණ්ඩුව ගන්නයි තිබුණේ” කියලයි. ඇගේ මිහිරි කටහඩ යට සැගවී ඇත්තේ කෙතරම් ම්ලේච්ඡ වූ මනසක්ද යන්න වටහා ගන්නා එයම ප්රමාණවත්. අරලිය ගහ මන්දිරයේ ගේට්ටු කඩන්නට උත්සාහ ගන්නා තවත් කෙනෙක්ට අඩුම තරමින් තමන්ගේ කසාදයවත් රැකගන්නට ශක්තියක් නැහැ. තවත් එක්තරා ගායිකාවක් පහුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී කිව්වේ තමන්ගේ පුතණුවන්ට ජනාධිපතිගෙන් හාද්දක් අරගෙන දීම තමන්ගේ එකම සිහිනය වූ බවයි. අප ජීවත්වන කොදෙව්ව පුරා පය ගසා සිටින්නේ මෙවන් වූ කලාකරුවන් පිරිසක්ය. ජනාතාවට තමන්ගේ ඡන්ද බලය පාවිච්චි කරන්නට උගන්වන්නේ මෙවන් වූ අංගවිකල කලාකරුවන් පිරිසක්ය.

ඇමරිකාවේ හිටපු ජනාධිපතිවරයකු වන රොනල්ඩ් රේගන් වරක් අපූරු අදහසක් ලොවට කිව්වා. ඒ කියන්නේ ලොව පැරණිතම වෘත්තියත් දේශපාලනයත් අතර අතිශය සමාන සමීපකමක් තියෙනවා කියලා. (Politics is supposed to be the second-oldest profession. I have come to realize that it bears a very close resemblance to the first. ~Ronald Reagan) ලංකාවේ දේශපාලකයන් අතළොස්සක් හැරෙන්නට අනෙක් දේශපාලක නඩය ගත්තම මේ කියමන හරියටම හරි. ඒත් මට හිතෙන විදියට ලොව පැරණිතම වෘත්තියේ දී විකුණන්නේ තමන්ගේ සිරුර පමණයි. ඒත් ලාංකීය දේශපාලකයා කියන්නේ තමන්ගේ ආත්මය පවා විකුණන චරිතයක්. ඊළග ඡන්දය ගැන මිසක් ඊළග පරපුර ගැන හිතන දේශපාලකයන් අපේ රටේ හොයා ගැනීම හරියට හදේ හාවෝ හොයන්නට යනවා වගේ වැඩක්.

මේ නිසා බල තණ්හාවෙන් වියරු වැටුණු දේශපාලකයන්ගේ අරමුණුවල වහලුන් බවට පත්වෙලා තමන්ගේ තර්ක බුද්ධිය ඒ ඒ දේශපාලකයන් වෙනුනේ සින්නක්කරව ලියා දීම තමන්ගේ මිනිස්කමටත් කරගන්නා නිගාවක්. ඇයිද කියනවා නම් මිනිසුන් තිරිසනුන්ගෙන් වෙන් කරලා හදුනා ගන්න මූලිකම සාධකය මේ තර්ක බුද්ධියම වන නිසා. රජයේ සේවකයන් ගස් බැද පහර දෙන පාහර දේශපාලකයන් තමන්ගේ පක්ෂයේ සිටියදී මුනිවතින් ඉවසන කෙනෙක් ඔහු වෙනත් පක්ෂයකට ගිය වහාම කෑමොර දෙන්නට දගලන්නේ ඔය වැනි මානසිකත්වයක් ඇති වුණාම තමයි. තමන්ගේ ආණ්ඩුවේ සියලු දූෂිත හොර මැරකම් සිල්ගත් පරිද්දෙන් ඉවසා සිටිමන් අනෙක් පක්ෂයේ කුණු රොඩු අවුස්සන්නේත් එවැනි මානසිකතව්යකින් තමන්ගේ තර්ක බුද්ධිය මුලුමනින්ම වෑසී ගියාමයි.

පොදුවේ ගත්තම දේශපාලන පාදඩයන්ට, දූෂකයන්ට, කොමිස් හොරුන්ට නිල් රතු කොළ පාටක් තියෙන්නට බැහැ. කුමන පක්ෂයේ සිටියත් දූෂකයා දූෂකයාමයි. පාදඩයා පාදඩයාමයි. අමනයා අමනයාමයි. බොහොම කාලයකට ඉස්සර බැලුව ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායකගේ “ඒකා අධිපති” වේදිකා නාට්ටියේ එක්තරා දෙබසක් තවමත් මතකයේ තියෙනවා “මේ වගේ උන් වදාපු ගර්භාෂය තව දුරටත් වදාවි”. දේශපාලන ගැතිකමින් හරි වැරැද්ද තෝරා බේරා ගන්නට නොහැකි වුණොත් සිදුවන්නේ එවැනි පරපුරකට රටේ පාලනය උරුම වීමයි.

මේ නිසා මේ ලැබිලා තියෙන්නේ බොහොම කාලයකින් අපට ලැබෙන්නට යන හරිම අපූරු අවස්ථාවක්. ඒ කියන්නේ පාර්ලිමේන්තුව පිරිසිදු කරන්නට ලැබෙන අවස්ථාවක්. දේශපාලන වහල් භාවයෙන් අන‍්ධවෙලා ඒ අවස්ථාව අප අහිමි කරගත්තොත් අනාගතයේ දී අපට සාප කරනු ඇත්තේ අපේම දූ දරුවන් බව පමණක් අමතක කළ යුතු නැහැ.

මුරුගසං වරුසාවට ‍තෙ‍මෙන්නට පෙර…

අතීතයේ දවසක එක්තරා සති අන්ත ජාතික පුවත්පතක් ලංකා‍වේ නමගිය නලුවෙකු එක්ක කළ සාකච්ඡාවක් ගැන අහම්‍බෙන් මට මතක් වු‍ණේ ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් පසුව කියවන්න ලැබුණු පුවතක් නිසයි. ‍ ඇත්තටම කියනවා නම් ‍මේ නලුවා කවුරුන්ද කියන එක මතක‍යෙන් හරිහැටිම ‍තෝරා ‍බේරා ගන්න අමාරු වුණත් ඔහු ලංකා‍වේ ප්‍රවීණ නලු‍වෙකු බව නම් හි‍තේ රැදිලා ති‍යෙනවා. පුවත්පත් සාකච්ඡාවට පදනම් ‍වෙලා තිබු‍ණේ සිනමා කටයුත්තක් සදහා මෑතකදී ඔහු කළ වි‍දේශ සංචාරයක් ගැනයි. සංචාරයේ දී මුහුණ දුන් අත්දැකීම් අත‍රේ තමන්ට අමතක ‍නොවන සිදුවීමක් ද ඔහු විස්තර කර තිබුණා.  එනම් එරට සිටි සිය මිතු‍රෙකුත් එක්ක සුපිරි ‍වෙ‍ළෙද සැලකට ‍ගොඩ වැදුණු  ‍මො‍හො‍තේ ‍සෙසු පාරිභෝගිකයන් එක්ක එළවලු ‍තෝරමින් සිටි මිනි‍සෙකු ‍පෙන්වමින් “ඒ අ‍පේ ර‍ටේ අගමැති” යැයි මිතුරා කී‍මෙන් තමන් මවිතයට පත් වුණු ආකාරයයි. ඔහු සදහන් කළ රට ඕස්ට්‍රේලියාව ‍හෝ නවසීලන්තය යන රටවල් ‍දෙ‍කෙන් එකක් බව මට යාන්තමට මතකයි. ඒ තරම් සුවිසල් බලගතු රටක ඉහළම පුරවැසියා තමන් අත තිබූ ලැයිස්තුවක් ‍බලමින් එළවලු ‍‍‍‍තෝරන මේ දර්ශන‍යෙන්  තමන් අතිශයින්ම පුදුමයට පත් වුණත් ‍වෙ‍ළෙද සැ‍ලේ හිටිය කාටවක්වත් ඔහු ගැන ගාණක් මිම්මක් ‍නොවූ බවත් ඔහු සදහන් කර තිබුණා.

ස්වාසිලන්තය ව‍ගේ ගෝත්‍රික සමාජවල වෙසෙන ජනතාවට ‍මේ ව‍ගේ තත්ත්වයක් ‍තේරුම් ගන්න අමාරු බව පුදුමයකට කාරණාවක් ‍‍නෙ‍මෙයි. ඒ ව‍ගේම ‍කොල්ලකරුවන් පිරිසක‍ගේ පාලනයකට යටත්‍ ‍‍වෙලා ති‍යෙන ‍සෝමාලියාව ව‍ගේ රටවල ජනතාවටත් ‍මේ ව‍ගේ තත්ත්වයක් ‍තේරුම් ගන්න අමාරු බව පුදුමයක් ‍නෙ‍මෙයි. ඒත් කණගාටුවට කාරණය නම් විධායක ජනාධිතිවරුන්‍‍ගේ බලතලවල උණුසුමින් දැ‍වෙන දූපත්වාසීන් ‍වෙන අපිටත් ‍මේ ව‍ගේ සිදුවීම් ‍‍තේරුම් ගන්න ආමරු වීමයි.

‍‍මේ පුවත්පත් සාකච්ඡාව අහම්‍බෙන් ව‍ගේ මතකයට ආ‍වේ ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් පස්‍සේ දැක්ක පුවතක් නිසයි. ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් ජයගත් අලුත් ජනාධිපතිවරයා රැගත් වාහන ‍පෙළ මහනුවරදී කහ ඉ‍රෙන් පා‍ර මාරු වන පදිකයන් ‍වෙනු‍වෙන් නවතා ලීමයි ‍මේ පුවත වු‍‍ණේ. ‍මේ සිදුවීම දුටු පා‍රේ සිටි පිරිස අත්පොළසන් දුන් බවකුත් පුව‍තේ සදහන් ‍වෙලා තිබුණා. වාහනයක් කහ ඉර ළග නතර කිරීම ව‍ගේ ‍බො‍හොම සරල නීතියක් ජනාධිපතිවරයා පිළිපැදීම පුවතක් වන‍්නේ ‍කො‍හොමද කියන එකත් ඒ ව‍ගේම ඒ ‍වෙනු‍වෙන් මිනිසුන් අත් පොළසන් ‍දෙන මට්ටමකට පත්‍ ‍වීමත් මගින් කියා පාන්නේ  අ‍පේ රට අද ‍වෙන‍කොට තවත් ස්වාසිලන්තයකට එ‍හෙමත් නැතිනම් ‍නීතියක් අහිමි වී ගිය ‍තවත් ‍සෝමාලියාවක් බවට පත්‍ ‍වෙලා ති‍යෙන කාරණය ‍නේද කියන එක ඔබටත් හි‍තෙනවා ඇති. ජනාධිපතිවරයා ර‍ටේ සරල නීතියත් පිළිපැදීම පුවත්පතක මුල් පුවතක් නිර්මාණය කරන රටක යහ පාලනයක් ඇති කරන්නට යාම ඒ අතින් බැලුවාම හිනාවට කාරණයක්. ඒකට ‍හේතුව අඩුම තරමින් යහ පාලනයක හැඩ රුව ‍මොන ව‍ගේදැයි කියන හැගීම පවා දූපත්වාසී අ‍පේ හිත්වලට සමීප ‍‍වෙලා නැති නිසයි.

‍‍සංවර්ධන‍යේ මුදුන් ‍පෙත්තටම නැග සිටින ‍ලෝක‍යේ ඉහළම රටවල් දිහා බැලුවාම ඒ හැම රටකම දියුණු‍වේ පිටුපස ති‍යෙන්‍නේ නීති‍යේ ආධිපත්‍යය සුරක්ෂිත වීම බව ‍හොදටම ‍පේන්න ති‍යෙනවා. ඇමරිකාව , කැනඩාව, ඕස්‍ට්‍‍රේලියාව, නවසීලන්තය පමණක් ‍නො‍‍වෙයි යු‍රෝපයේ සෑම රටක් ගත්තමත් ඒ ර‍ටේ පාලකයා කියන්‍නේ නීතියට යටත් පුරවැසි‍යෙක් මිසක් නීතියට පිටින් වැඩ හිටින ‍දේවතා‍වෙක් ‍නෙ‍මෙයි. මේ නිසාම නීතිය ඉදිරි‍යේ කවුරුත් සමානයි. සරලම උදාහරණයක් ගත්‍‍තොත් උපන් දා ඉදන්ම දිවි ‍ගෙවූ මව්බි‍මේ දී වාහනයක් පදවා ‍ගෙන යද්දී දැ‍නෙනවට වඩා නිදහසක් ව‍ගේම සුරක්ෂිතකමක් මා දිවි‍ගෙවන වි‍දේශ ර‍ටේ දී වාහනයක් පදවා‍ගෙන යා‍මේදී මට දැ‍නෙනවා. ඒකට ‍හේතුව මව් බි‍මේ දී කා‍ගේ ‍හෝ වැරැද්දකින් වාහනය අනතුරට ලක් වු‍ණොත් නීතිය ක්‍රියාවට නැ‍ගෙන්‍නේ බලවතා‍ගේ පැත්තෙන් නිසයි. ‍මේ බලවතා ‍බිම් මට්ට‍මේ ‍හෝ ‍දේශපාලකයකු වු‍ණොත් වාහනය අනතුරට ලක්වුණු තැනැත්තාට විද ගන්නට සිද්ධ ‍වෙන්‍නේ අලාභය විතරක් ‍නෙ‍මෙ‍යි. ‍‍පොලිසි‍‍යෙන් නින්දා අපහාස,  උසාවි‍යෙන් දඩ මුදල් තවත් ‍‍මෙකී ‍නොකී සියලු අතුරු අන්තරාවලට මුහුණ ‍දෙන්නට තමයි සිද්ධ ‍වෙන්‍නේ. ඒත් නීති‍යේ බලය නිසි ‍ලෙසින්ම පිළිපදින වි‍‍දේශයක දී නම් ඔ‍බේ වාහනය අනතුරට ලක්වු‍ණේ අගමැතිවරයා‍ගෙන් වුණත් නීතියේ රැකවරණය ඔබට ‍නොඅඩුව ලැ‍බෙන බව සහතික ‍ලෙසින්ම කියන්නට පුලුවන්.

විධායක ජනාධිපතිවරයා කියන තනතුර ‍මේ තරම්ම ‍දේවත්වයෙන් පිදුම් ලබන මට්ටමට ‍ගෙන එන්නට ජාතියක් විදියට අපි නිවට වු‍ණේ ‍කො‍හොමද කියන එක ඇත්‍‍තෙන්ම හිතා බලන්න ඕ‍නේ කාරණයක්.  ‍මේ ‍දේශපාලන පිළිකාව අ‍පේ සමාජ දේහ‍යේ ‍කොයි තරම් ඔඩු දුවලා ද කියලා කියනවා නම් මහජනතාව ‍දහස් ගණනින් රැස්‍ව ඉන්න ‍වේදිකාවල දී පවා මැති ඇමතිවරුන් සිය ‍කොන්ද ‍දෙකට හතරට නවමින් විධායක ජනාධිපතිවරයා ඉදිරි‍යේ වැද වැ‍ටෙන  දර්ශන පහුගිය කාල‍යේ ‍නොඅඩුවම දකින්නට ලැබුණා. රජයේ නිලධාරීන් ඇමතිවරුන් දුටු පමණින් ‍කොන්ද වකුටු කරගනිමින් වැද වැටෙන දර්ශනත් ඕනෑ තරම් දකින්නට ලැබුණා. රජ‍යේ පත්වීම් ලබන උපාධිධාරීන් මහ දවල් කිසිම හිරිකිතයක් ‍නැතිව ඇමතිවරුන් ඉදිරි‍යේ දණ ගසා වදින හැටිත් රූපවාහිනි‍යේ නිතර දකින්නට ලැබුණා. ‍නාගරික මන්ත්‍රිවරයකු ‍පොලිසියට ‍ගොඩ වූ සැනින් සිය ආසනය දී එකත් පස්ව සිටින ‍පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරුන් බිහිවුණු රටක නීතිය ගැන කවර කතාවක් ද? ‍‍නීති‍යේ ආධිපත්යය ‍මේ තරම්ම සුනාමියකට ලක්කළ පාදඩ ‍දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඉතිහාස‍යේ ‍කොයි කවරදාවත් අපට තිබු‍ණේ නැහැ.

‍ලංකාව නම් වූ ‍මේ පුංචි දූප‍තේ විධායක ජනාධිපතිවරයා සියලු බලතල සහිත සක්විති ර‍‍ජෙක් බවට පත්වී‍මේ විහිලුව පහුගිය අවුරුදු කිහිපය තුළ දී ‍කොයි තරම් උත්සන්න වුණා ද කියනවා නම් අයි‍‍බෝ ‍වේවා මහරජා‍ණෙනි  ‍ලෙසින් ගැයූ ගායිකාව‍ගේ නමින් පාරක් පවා විවෘත වුණා. ලාංකීය ලකුණ ‍ලොවට ‍හෙළි කළ විරල ගණ‍යේ පඩිවරයකු වූ ආනන්ද කුමාරස්වාමි‍ගේ නමින් තිබූ මාවත්වල නම් ගලවා දමමින් එකම එක සිංදුවක් කී ගායිකාව‍ක‍ගේ නමින් මාවත් විවර ‍වීම නිහඩවම විද දරා ගන්නා යටත් වැසියන් පිරිසයක් සිටීම ර‍ජවරුන්ගේ පැත්‍තෙන් බැලූ විට සැබෑම වාසනාවක්. ඒත් නූතන ‍‍ලෝක දේශපාලන ධාරාව තුළ ර‍ජෙක් කියන්‍නේ මහජනතාව‍ගේ සිතුම් පැතුම් විනාශ කර දමන ප්‍රජාතන්ත්‍ර වි‍රෝධී ගමනක නිරත වන පුද්ගලයකුට කියන එක ඒ ගායිකාවවත්, සිංදුව ලිවුව රචකයාවත් දන්‍නේ නැතිව ඇති. ‍‍‍දියුණු ‍දේශපාලන සංස්කෘතීන් ඇති රටවලින් රජ පවුල් සංස්කෘතිය නැත්තටම නැති වී ඇත්තේ ඒ නිසයි. එක්සත් රාජධානි‍යේ රැජින සංස්කෘතිමය සළකුණක් මිසක් ර‍ටේ පාලනයට සෘජුව බලපාන සාධකයක් ‍නෙ‍මෙයි.

‍ලෝක‍යේ බලගතුම ‍දේශපාලන නායකයා බවට නිතරග‍යෙන් පත්ව ඉන්න ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා පවා ර‍ටේ නිතියට යටත් පුරවැසි‍යෙක්. ‍‍ලොව බලගතුම රාජ්‍ය නායකයා වුණත් ඔහු ‍සාමාන්‍ය ජීවිත‍යේ දී සෙසු ඇමරිකානු පුරවැසියන් සමග සම්බන්ධ ‍වෙන්‍නේ තවත් ඇමරිකානු‍වෙක් විදියට විතරයි. එක්තරා ආයතනයකට ඔහු ‍ගොඩ වැදුනු වි‍ටෙක ඔහු‍ගේ අනන්‍යතාව තහවුරු කරන්නට සිය හැදුනුම්පත ඉදිරිපත් කරන වීඩි‍‍යෝවක් මෑතකදී දකින්නට ලැබුණා. ඒ ව‍ගේම හදිසි ගමනක් යාමට ‍හෙලි‍කොප්ටරයට ‍ගොඩ වැදුණු පසුවත් නැවත යාන‍යෙන් බැස ‍ගොස් පිටත සිටි හමුදා භට‍යෙකුට ආචාර කර පැමිණි ආකරයත් ඒ විදියේම වීඩි‍යෝවක්  රූපවාහිනි‍යේ ප්‍රචාරය වුණා. වි‍දේශ කුමන්ත්‍රණ කියමින් ‍තොල් මතුරමින් සිටින කාල‍යෙන් ‍කොටසක් වැය කරලා යහපත් ‍දේ යහපත් විදියට බලන්නට පුරුදු ‍වෙන්නට දැන්වත් අප ප්‍රමාද නැහැ.

obama

සිය අනන්යතාව ‍පෙන්වීමට හැදුනුම්පත ඉදිරිපත් කරන ජනාධිපති ඔබාමා

 

එක්සත් රාජධානි‍යේ අගමැති ‍ඩේවිඩ් කැමරන් ජීවත් ‍වෙන්‍නේ සාමාන්‍ය නිවාසයක. ඒ ව‍ගේම අගමැති කාර්යාලයට යන්න කැමරන් ‍පොදු දුම්රිය ‍සේවාව පවා පාවිච්චි කරනවා. ‍අවස්ථාව ලද හැම විටකම සිය සිගිති දියණිය පාස‍ලෙන් ගන්නට ‍සෙසු පියවරුන් ‍මෙන්ම පාසලට පවා යනවා.

cameron 2

එක්සත් රාජධානි‍යේ අගමැතිවරයා මගී දුම්රියක නැගී සේවයට යමින්

‍කෝටි හයක ‍වෙච්ච ඉතාලි ජනතාවට නායකත්වය ‍දෙන ඉතාලි අගමැති Matteo Renzi ‍පො‍ළො‍වේ පය ගහලා ඉන්න තවත් ‍‍දේශපාලඥ‍යෙක්. ෆ්ලොරෙන්ස් හී නගරාධිපති හැටියට, ටොයිලට් පේපර්ස්වල වියදම දක්වා අන්තර්ජාලය තුලින් ජනතාවට දැනගන්නට සැලැස්වීමෙන් පෙන්වන ලද විනිවිදභාවය සහ පරිපාලනය නිසා කිසි දිනක පාර්ලිමේන්තුවට ගොඩනොවී තිබූ 39 හැවිරිදි මේ තරුණ නායකයාට ඉතාලියේ අගමැති පුටුව හිමිවු‍ණේ ඔහු ර‍‍‍ජෙක් වන්නට හි‍නෙකින්වත් ‍නොසිතූ හින්දයි.

‍ලෝක‍යේ දුප්පත්ම ජනාධිපති විදියට සැලකෙන උරුගුවේ ජනාධිපති 78 හැවිරිදි José Mujica  ජීවත් ‍වෙන්‍නේ තමන්‍‍ගේ බිරිදට හිමි ‍ගොවිපලක තනි කාමරයේ පුංචි ‍ගෙදරක. ජනාධිපතිවරයා ‍විදියට තමන්ට ලැ‍බෙන වැටු‍පෙන් සියයට අනූවක්ම ඔහු වැය කරන්‍‍නේ සුභ සාධක වැඩවලට. මිලියන 3.3 ක් ජීවත් වන උරුගු‍වේ ඔහු‍ගේ පාලනය තුළ දී දූෂණ‍යෙන් ‍තොරවූ ඉතාම සාමකාමී සහ ජීවන තත්ත්වය උසස් වූ එමෙන්ම මාධ්‍ය නිදහස සුරකින පළමු ලතින් ඇමරිකානු රට බවට අද පත්‍ ‍වෙලා ති‍යෙනවා. ‍මේ නිසාම José ‍කියන්‍නේ ‍ර‍ජෙක් යැයි ‍පුරවැසියන්ට ‍නොසි‍තෙන සැබෑ ජනහිතකාමී ර‍ජෙක් මිස කිසි‍සේත්ම දුප්ප‍තෙක් ‍නෙ‍මෙයි. ඒත් ‍මෙතැනදී ර‍ජ කියන වචනය පාවිච්චි ‍වෙන්නේ දූපත්වාසීන් වන අපිට අද දව‍සේ හුරු‍වෙලා තියෙන විධායක බලතල ඇති ර‍ජකු ගැන නම් ‍නෙ‍මෙයි කියන එකත් සිහිපත් කරන්න ඕ‍නේ.  ‍‍කෝටි අනූවකට අධික ‍දේපළක් තිබුණු මෑතකදී මිය ගිය සවුදි අරාබි‍යේ රජ අබ්දුල්ලාට අන්ති‍මේ දී ඉතිරි වු‍ණේ මහ පොළො‍වේ හතර රියන පමණයි.  José ව‍ගේ නායකයන් මේ තත්තවය තේරුම් අරන් තිබුණත් අපේ සක්විති රජවරුන්ට නම් කිසිදාක ‍තේරුම් ගන්නට අමාරු වන්‍නේත් මේ සරල කාරණයමයි.

uruguway2

උරුගු‍වේ ජනාධිපතිවරයා සිය දිළිදු නිවහ‍නේ

අපේ ‍මේ පුංචි දූප‍තේ විධායක ජනාධිපති ධුරය දරන්නන් විතරක් ‍නෙ‍මෙයි පළාත් සභා‍වේ දේශපාලකයන් පවා මුලු පාරම වසා‍ගෙන වාහන පිරිවරා නගර සංචාරය කරද්දී දූප‍තේ විශාලත්වය නිසාම මහාද්වීපයක් විදියට සැල‍කෙන ඕස්‍ට්‍රේලියා‍වේ බලගතුම පුරවැසියා වන එරට අගමැතිවරයා තමන්ගේ කාර්යාලයට පුෂ් බයිසිකලයක් පැද‍ගෙන යනවා.

ලංකාව කියන දූපත ව‍ගේ 60 ගුණයකටත් වඩා විශාල අසල්වැසි ඉන්දියාව ගත්තත් ‍‍රජතුමා සංකල්ප‍යේ දී නම් අපිට වඩා ‍බෙ‍‍හොම ඉදිරි‍යෙන් තමයි ඉන්‍නේ. හිටපු ඉන්දියානු ජනාධිති ආචාර්ය අබ්දුල් කලාම් ‍මහ මැතිවරණ‍යේ දී පැයකට අධික කාලයක් ඡන්දය දාන්න ‍බො‍හොම නි‍සොල්ම‍නේ ‍පොදු ජනතාවත් එක්ක ‍පෝලි‍මේ ඉන්නේ ඔහු ‍පො‍ළො‍වේ පය ගහලා ඉන්න සැබෑ ජන නායකයකු ‍වෙච්ච නිසයි.

Abdul Kalam

ජනාධිපති කලාම් චන්දය දමන්නට ‍පෝලි‍මේ

‍මේ විදියට උදාහරණ ‍දෙන්න ගි‍යොත් ‍කෙළවරක් දකින්න බැහැ. රජතුමා සංකල්පයට අදින්නට ර‍ටේ පාලනයට එකතු ‍වෙන නායක නායිකාවන් කොයි තරම් සැදී පැහැදී සිටිනවාද යන්න ව‍ගේම විධායක ජනාධිපතිවරයාව සීතාම්බර පට සලුවලින් සරසවන්නට අ‍පේ ජනතාවත් ‍පේවී ඉන්නවා ද කියන එක ජනාධිපතිවරයා අමතන වචන මාලා‍වෙන්ම හිතා ගන්න පුලුවන්. මහා බලගතු ඇමරිකා‍වේ ජනාධිපතිවරයා අමතන්නට Mr. President හැ‍රෙන්නට තවත් වචනයක් ඇමරිකානු ජනතාව‍ගේ ශබ්ද ‍කෝෂ‍යේ නැහැ. කැනඩාව, එක්සත් රාජධානිය, ‍ඩෙන්මාර්කය, ස්වීඩනය, ඕස්ට්‍රේලියාව ‍මේ ආදී ‍මෙකී ‍නොකී ‍බො‍හොමයක් රටවල්වලත් තමන්‍ගේ ර‍ටේ මුල්ම පුරවැසියා අමතන්නට ‍යොදන එකම ‍‍ගෞරවාන්විත වචනය Mr. යන්නම පමණයි. එත් අ‍පේ දූප‍තේ ජනාධිපතිවරයා අමතන්නට මහා ගරු ගාම්බීර වචන ‍කෝෂයක්ම ජනතා ශබ්ද‍‍‍කෝෂ‍යේ ති‍යෙනවා. මරණාධාර සමිතියක එ‍හෙමත් නැතිනම් දායක සභාවක තනතුරු දරන නිලධාරි‍යෙක්ට ගරු කියන වචනය පාවිච්චි කරන්නට වචන‍යේ පරිසමාප්ති‍යෙන්ම අයිතියක් ති‍යෙනවා. ඒ තමන් ඒ තනතු‍රෙන් වැටුපක් ගන්‍නේ නැති හින්දා. ඒත් සියලු විධායක බලතලවලින් සුඛිත මුදිත වුණු ඒ ව‍ගේම ඒ බලතල ජනතා සුභ සිද්ධියට වඩා තමන්‍ගේම යහපතට පාවිච්චි කරන විධායක ජනාධිපතිවරුන්ට අතිගරු අති ‍‍‍ගෞරවණීය උතුමා‍ණෙනි ව‍ගේ වචන පාවිච්චි කරන්‍‍නේ කො‍හොමද කියන එක හිතාගන්නත් අමාරුයි.  2012 පටන් ඉන්දියානු ජනාධිපති ප‍්‍රනාබ් මුකර්ජි “Mr President” සංකල්පය ඉන්දියාවටත් හදුන්වලා දුන්නා. එත් අපි තවමත්ඉන්‍නේ වැඩවසම් යුග‍යේ වහල් සමාජ ලක්ෂණවලින් පිරුණු මති මතාන්තර එක්ක.

Mahmoud-Ahmadinejad-bus

ඉරාන‍යේ සිටි බලගුම ජනාධිපතිවරයකු වූ Mahmoud-Ahmadinejad සිය තනතු‍රෙන් ඉවත් වූ පසු තමාට සුපුරුදු ගුරු වෘත්ති‍යේ ‍යෙදීමට මගී බස් රථයක නැගී යන අයුරු

‍කො‍හොම වුණත් පහුගිය ජනාධිපතිවරණ‍යේ දී ජය පැරදුම කාට හිමි වුණත් ‍බො‍‍හොම සාධනීය කරුණු ගණනාවක්ම සිද්ධ වුණු බව නම් ‍පේනවා. මුල්ම කාරණය නම් නව ජනාධිපතිවරයා තමන් තව දුරටත් ර‍‍ජෙක් ‍‍නොවන බවත් තමන් ර‍ටේ ප්‍රධානතම සේවකයා පමණක් බවත් දළදා වහන්සේ වැඩ හිදින භූ‍මි‍යේ දී ම ජනතාවට ප්‍රතිඥාවක් දීමයි. ‍සක්විති රාජ සංකල්ප‍යෙන් සමු අරන් විධායක ජනාධිපති ධුරය මතින් වැඩමවන වැඩවසම් පීඩිත සම්ප්රදා‍යෙන් ර‍ටේ ජනතාව මුදාගන්නට නව ජනාධිපතිවරයාට ශක්තිය ලැ‍බුණොත් ඒක ඇත්‍‍තෙන්ම ජනතාව‍ගේ ජයක්. ඒ ව‍ගේම මහදැනමුත්තන් විදියට හැම ‍දේටම කටත් ‍හොටත් දාන්නට යන නැකැත් කාරයන්ට යන එන මං නැතිවීමත් පහුගිය ජනාධිපතිවරණ‍යේ දී ජනතාව ලබපු තවත් එක් ජයක්. ඒ ව‍ගේම නලාකරුවන් බවට පත්‍ ‍වෙච්ච කලාකරුවන් නඩයකටම ආතක් පාතක් නැති වීමත් ‍‍මේ ජනාධිපතිවරණ‍යේ දී සිද්ධ ‍වෙච්ච සාධනීය ‍දෙයක්. සිංදුවක් ඇහුව පමණින් රැගුමකට අත් ‍පොළසමක් දුන්නු පමණින් උන්‍‍ගේ අත්සනින් එළි දකින නි‍වේදන දිහා බලා‍ගෙන උන් අත දිගුකරන අ‍පේක්ෂකයන්ට ඡන්දය දාන්නට සූදානම් නැති බත් කන මිනිසුන් තවමත් සිටින බව ‍‍හෙළිදරවු වීමත් ‍බො‍හොම ‍හොද ‍දෙයක්.

සැමියා මිය ගිය ‍‍ශෝකයට බිරිදට ඡන්දය ‍දෙන, තාත්තා ගැන හිතා පුතාට ඡන්දය ‍‍දෙන විදි‍යේ මානසිකත්වයක් අ‍පේ ර‍ටේ ති‍යෙන නිසා ඉතිහාසය පුරාම අ‍පේ ර‍ටේ වැඩිම ඡන්ද ගණනාවක් තමන්‍ ‍ගේ මල්ලට පුරවා ගන්නට පුලුවන් වු‍ණේ ‍ශෝක රසය උද්දීපනය කරන්නට පුලුවන් ‍වෙච්ච අයට තමයි. ඒ නිසා අ‍පේ රටේ ඡන්දදායකයා නම්මවා ගන්න පුලුවන් ‍හොදම සාධකය බුද්ධියට වඩා කදුල බවත් අමතක කරන්නට හොද නැහැ. ‍‍මේ නිසා ‍මේ පුංචි දූප‍තේ මිනිසුන් ලවා රජතුමාට අන්දවා ගන්න අ‍පේ ‍දේශපාලකයන්ට හරිම පහසුයි. ඉතිහාස‍යේ මුල්ම වතාවට ඇමරිකා‍වේ ජනාධිපතිවර‍යා විදියට කලු ජාතික‍යෙක් පත් වුණාම ඒ පත්වු‍ණේ කල්ලන්‍ගේ ඡන්ද වලින්ද, එ‍හෙමත් නැතිනම් සුද්දන්‍ ‍ගේ ඡන්ද වලින් ද එ‍හෙමත් නැතිනම් මැක්සිකානුවන්‍ගේ ඡන්ද වලින් ද කියලා ‍හොයලා බලන්න කවුරුවත් සූදානම් වු‍ණේ නැහැ. ඒත් ‍මේ පුංචි දූප‍තේ ජනාධිපතිවරයෙක් පත් වුණාම ඒ පත්වු‍ණේ සිංහල ‍බෞද්ධ ඡන්දවලින්ද, එ‍හෙමත් නැතිනම් ‍දෙමළ මුස්ලිම් ඡන්ද වලින්ද කියලා ඡන්ද සිතියම පාට ගාන්නට ඉදිරිපත් වන මානසික මට්ටමක් ‍ගො‍ඩ නැ‍ගෙන්‍නේ අර කලින් කිව්ව ‍කො‍දෙව් මානසිකත්ව‍යෙන් අපි ‍වෙළා‍ගෙන ඉන්න නිසයි.

King Abdullah

ඩොලර් බිලියන ගණනින් වත්කම් තිබූ සවුදි රජතුමාට අවසාන‍යේ දී ඉතිරි වූයේ මහ ‍පො‍ළො‍වේ‍ ‍මේ හතර රියන පමණි

දිගින් දිගටම ‍මේ කතාව ඇදිලා යන්න කලින් කවුරුත්දන්නා කතාවකින් ‍මේ ලියැවිල්ල අවසාන කරන්න හිතුණා. මේ කතා‍වේ කාලාන්තරයක් පුරා නිගයගයකින් පීඩා වින්ද එක්තරා දූපතක් තිබුණා. අවුරුදු ගණනාවක ‍මේ දරුණු නියග‍යෙන් පස්‍ සේ එක්තරා දිනයක මහා වැස්සක් කඩා හැ‍ලෙන බවත් ‍මේ ඒත් ‍මේ මුල්ම වැස්සට ‍තෙ‍මෙන ‍මිනිසුන් උමතු ‍වන බවත් ‍‍‍බො‍‍හොම දැන උගත් පඩිවර‍යෙක් ඒ දූප‍තේ ඉන්න දූපත්වාසීන්ට අනතුරු ඇ‍ගෙව්වා. (හැබැයි එයා නැකැත් කාර‍යෙක් නම් ‍නෙ‍මෙයි). ඉතින් ඒ පඩිවරයා කිව්ව විදියටම කිව්ව දව‍සේ කිව්ව ‍වෙලාවටම මහා වැස්සක් ඇද වැටුණා. පඩිවරයා අනතුරු අගවලා තිබුණත් කාලයකට පස්‍සේ මහා වැස්සක් ඇද හැලුණු සතුටට මිනිස්සු එළියට ඇවිත් ‍ලොකු සතුටකින් වැ‍ස්‍සේ ‍තෙ‍මෙන්න පටන් ගත්තා. පඩිවරයා විතරයි වැස්සට ‍තෙමු‍ණේ නැත්‍තේ. ‍මේ නිසා වැස්සට ‍තෙ‍මුණු දූපත් වාසීන් හැ‍මෝම උමතු වුණා. ‍මේ වර්ෂාව තමයි උමතුසං වර්ෂාව විදයට හදුන්වන්‍නේත්. ඉතින් දූප‍තේ උමතු නැති ‍කෙ‍නෙක්ට හිටිය එකම එක පුද්ගලයා ‍අ‍පේ පඩිවරයා විතරයි. ඒත් දූප‍තේ හැ‍මෝම උමතු නිසා උමතු ‍නොවුණු පඩිවරයාට හැ‍මෝම පිස්සා පිස්සා කියන්න පටන් ගත්තා. පිස්සන් පිරිසක් මැද්‍දේ ජීවත් ‍වෙන්න බැරි ‍වෙච්ච නිසාම අන්ත‍මේ දී ‍මේ පඩිවරයාත් උමතුසං වර්ෂාවට ‍තෙමිලා පිස්‍සෙක්ම වුණා. ‍මේ දූපත ලංකාව‍ ‍‍නොවුණත් අ‍පේ දූප‍තේත් ‍බො‍හොම දෙ‍නෙක් අද ඉන්‍‍නේ උමතුසං වර්ෂාවට ‍තෙ‍මුණු ‍නො‍තෙමුණු ගානට තමයි. ඉතින් එ‍හෙම පිරිසක් අත‍රේ ජීවත් ‍වෙමින් සමාජයක් විදියට අ‍පේ මිනිසුන් කරන උමතු විකාර දැක්කම තමන්ටත් උමතුසං වර්ෂාවට ‍තෙමිලා පිස්සුම හැ‍දෙනවා නම් ‍හොදයි කියලා සිහි බුද්ධිය ඇති මිනි‍හෙකුට හිතු‍ණොත් ඒ‍කේ පුදුමයකුත් නැහැ. ‍දේශපාලන අව් කන්නාඩිවලින් සැරසුණාම කුහකත්වයකින් ‍තොරව ‍හරි ‍දේ හරි ‍‍ලෙසත් වැරදි ‍දේ වැරදි ‍ලෙසත් දකින්නට පුලුවන් ‍කමක් නැති බව ඇත්ත. පහුගිය ජනාධිපතිවරණ‍යේ දීත් ජනාධිපතිවරණ‍යෙන් පස්‍සේ ‍ගෙවිලා යන ‍මේ පශ්චාත් ජනාධිපතිවරණ සම‍යේ දීත් අහන්නට දකින්නට ලැ‍බෙන ‍දේවල්වලින් ‍පේන්නේ දූපත්වාසී අපේ ‍බො‍හොම දෙ‍නෙකු‍ගේ හිත්වල පිරිලා ඉතිරිලා යන දේශපාලන පරාධීනත්වය, කුහක ‍දේශප්‍රේමය ජාතිවාදී ‍කො‍දෙවු මානසිකත්වය ‍මිසක් එකම ජාතියක් ‍ලෙසින් රට නගා හිටුවන්නට එක්වී‍මේ උත්සාහයක් ‍නොවන බව නම් ‍හොදටම පැහැදිලියි.

පිළිතුරක් ඕනෑ කර තිබේ….!

Reading-Books

මගේ සේවා ස්ථානයට පහුගිය සතියක අලුත් සේවකයන් කිහිප දෙනෙක් බඳවා ගෙන තිබුණා. ඒ කිහිප දෙනාම විවිධ රටවලින් කැනඩාවට ආපු අය. කැනඩාව කියන්නේ ලෝකයේ හැම රටකින්ම පැමිණෙන විවිධාකාර ජාතීන් ඉන්නා රටක් නිසා කැනඩාවේ රැකියා ස්ථානවල විතරක් නෙමෙයි පාසල් ඇතුලු හැම පොදු ස්ථානයකම මේ විදියේ බොහොම අපූරු ජනවාර්ගික විවිධත්වයක් දකින්න පුලුවන්.

ස්වභාවයෙන්ම මිතුරන් ඇති කරගන්න කැමැත්තක් තියෙන මං ඉඩක් ලැබුණු හැම වෙලාවකම මේ අලුත් සාමාජිකයන් එක්ක අල්ලාප සල්ලාපයෙහි යෙදෙන්නට අමතක කළේ නැහැ. මෙයින් එක් කෙනෙක් ඇවිත් තිබුණේ චිලී රටෙන්. පොත් පත්වලට ආස කරන ඕනැම කෙනෙකුට චිලී රට සිහිපත් වුණාම මතක් වෙන්නේ ඉසබෙල් ඇලෙන්ඩේ (Isabel Allende) කියන ලේඛිකාව. ඒ තරමටම ඇය මුලු ලොව පුරාම නම ගිය ලේඛිකාවක්. චිලී රටේ නාමය ලෝක ඉතිහාසයේ සටහන් කරන්නට මේ ලේඛිකාවගෙනුත් ලැබුණේ අමරණීය දායකත්වයක්. අලුත් මිතුරාත් එක්ක සංවාදයේ යෙදෙද්දී ඉසබෙල් ඇලෙන්ඩේ ලේඛිකාවගේ නාමය ලංකාවේ පවා බොහොම දෙනෙක් දන්නා බව මං ඔහුට කිව්වා. ඒත් ඔහුගේ කතාවෙන් මට වැටහුණේ මේ ලේඛිකාව ගැන හරි හැටි වැටහීමක් ඔහු තුළ නොතිබුණු බවයි. ඇත්තෙන්ම ඔහු මේ ලේඛිකාව ගැන නොදන්නවාද කියන කරුණ තහවුරු කර ගන්නට මං පොත්පත්වලට ආදරය කරන කවුරුත් දන්නා ඉසබෙල්ගේ ඊවා ලූනා (Eva Luna) නව කතාව ගැන විමසුවා. එහෙත් ඔහු සිතුවේ මං විමසන්නේ තවත් ලේඛිකාවක් ගැන කියලයි. “ ඊවා ලූනා දැන් ඇත්තටම ආච්චි කෙනෙක් ” ඔහු මට පිළිතුරු දුන්නා. මේ පිළිතුරෙන් මං කොයි තරම් පුදුමයට පත් වුණත් ඒ බව ඔහුට පෙන්නුවේ නැහැ. සාහිත කලාව ගැන මේ මිතුරා සමග කතා කිරීමෙන් පළක් නැති බව හොදින්ම තහවුරු වුණ නිසා චිලී දේශයේ කාලගුණය, සංස්කෘතිය ගැන විමසමින් මං කතාව වෙනත් පැත්තකට යොමු කළා. ඒත් ඒ කතාව අතරේ පවා සිත ඇතුළෙන් මගේ හිත ලොකු අරගලයක යෙදෙමින් තිබුණා. චිලී දේශයේ උපත ලබා සති කිහිපයකට පෙර කැනඩාවට පා තබනා තෙක්ම සිය ජීවිත කාලයම එහි ගත කළ මේ තරුණයා තමන්ගේ රටේ නම ලෝකයේ ඉහළින්ම සටහන් කළ ලේඛිකාවක් ගැන නොදැන සිටීම කොයි තරම් අවාසනාවන්ත කරුණක් ද කියන එක ඔහු හා කළ මුලු සංවාදය පුරාම මගේ හිත ඇතුළේ මහත් බරකින් තෙරපෙමින් තිබුණා.

ආයතනයට ආපු තවත් අලුත් සාමාජිකයෙක් එක්ක කතා කරද්දිත් මේ විදියේම දෙයක් තමයි සිද්ධ වුණේ. ඔහු ඇවිත් තිබුණේ ඇෆ්ගනිස්තානයෙන්. ඇෆ්ගනිස්තානයේ තලිබාන් පාලනය, සරුංගල් තරග තහනම් කිරීම, හසාරා ජනවර්ගය ගැන මං දැනගෙන හිටිය කරුණු ගැන සාකච්ඡාව පටන් ගනිද්දී ඔහු පුදුම වෙලා ඇහුවේ මං ඇෆ්ගනිස්තානයට ඇවිත් තියෙනවද කියලයි. ඒත් මේ දේවල් දැනගත්තේ ඔහුගේ රටේ ලේඛකයෙක් වන කාලිඩ් හොසෙනි (Khaled Hosseini)ගේ පොත්පත්වලින් (The Kite Runner, A Thousand Splendid Suns, And the Mountain Echoed) වලින් කියලා කිවුවම එහෙම ලේඛකයෙක් ගැන ඔහු අහලාවත් තිබුණේ නැහැ. තලේබාන් පාලනයේ කුරුරු බව වගේම ඇෆ්ගන් සංස්කෘතියේ හැඩරුව ලොවට ගෙන ගිය ලේඛකයන් අතර ඉදිරියෙන්ම සිටින කාලිඩ් හොසෙනි ගැන ඔහු නොදැන සිටීම ඉතාම පුදුමාකාර දෙයක් විදියට තමයි ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ. The Kite Runner සිනමා පටය ඔහු නරඹලා තිබුණත් ඒ සිනමා පටයට පදනම් වෙලා තිබුණේ ඒ නමින් බිහිවුණු කාලිඩ්ගේ පොතින් බව පවා ඔහු දැනගත්තේ මගෙන්.

තමන් උපන් දේශයෙන් වෙන් වෙලා වෙනත් රටකට පා තබද්දී මේ විදියට තමන්ගේ දේශයේ උරුමයන් ගැන මෙලෝ හසරක් නොදැන සිටීම මගින් අවමානයට පත් වෙන්නේ තමන්ම ද එහෙමත් නැතිනම් තමගේ රට ද එහෙමත් නැතිනම් ඒ දෙකම ද යන්න ගැන සිතා බැලීම ඔබට භාරයි.

මගේ නවක මිතුරන්ට තමන්ගේ රටේ සාහිත කලාව ගැන තියෙන වැටහීම මෙහෙම තත්ත්වයක තියෙද්දී විදේශයන්හි ජීවත් වෙන අපේම ලාංකිකයන්ගේ තත්ත්වය කොහොම වෙන්න පුලුවන්ද කියලා මට නිකමට හිතුණා. මෑත කාලයේ දී අන්තර්ජාතික තලයට ගිය ලාංකීය ලේඛකයන් අතර ඉදරියෙන්ම සිටින මුල්ම පෙළේ ලේඛකයන් දෙදෙනෙක්ම ඉන්නේ මං ජීවත් වෙන කැනඩාවේ. ඒ මයිකල් ඔන්ඩච්චි (Michael Ondaatje) සහ ෂ්යාම් සෙල්වදුරෙයි (Shyam Selvadurai) යන ලේඛකයන් දෙන්නා. මයිකල් තමන්ගේ ද ඉංග්ලිෂ් පේෂන්ට් (The English Patient) කියන කෘතියට බුකර් සම්මානය හිමිකරගත්තා විතරක් නෙමෙයි ඒ කෘතිය ඇසුරින් ඒ නමින්ම තැනුණු විශ්ෂ්ට සිනමා පටයට සම්මාන ගණනාවක්ම හිමිවුණා. පොත් පත් සම්බන්ධයෙන් කැනේඩියානු රජයෙන් පිරිනමන ඉහළම ගෞරවණීය සම්මානයක් වන Governor General’s Award මෙන්ම ඒ හා සමාන විශිෂ්ට වර්ගයේ සම්මාන ගණනාවක්ම ඔහුට හිමිවුණා. ඔහුගේ අලුත්ම නවකතාව වන The Cat’s Table පොතත් ගවර්නර් ජනරාල් සම්මානයට නිර්දේශ වූ සීමිත පොත් කිහිපය අතර ඉදිරියෙන්ම තිබුණා.

සම්මාන රැසකින්ම පිදුම් ලැබූ තවත් ලාංකීය ලේඛකයෙකු වන ෂ්යාම් අන්තර්ජාතික තලයේ දී බොහෝ කතාබහට ලක්වුණු ලේඛකයෙක්. ඉතාම ආකර්ෂණීය කතා ශෛලියක් සහිත ඔහුගේ ෆනී බෝයි (Funny Boy) කෘතිය ඒ විදියේම රසවත් ස්වරයකින් සුගතපාල ද සිල්වා “අමුතු ඉලන්දාරියා” නමින් සිංහලට පෙරලුවා. ඔහුගේ අලුත්ම නවකතාව වන “ද හංග්රි ගෝස්ට්” (The Hungry Ghost) කෘතියත් ඉතාම රසවත් ස්වරයකින් ලියැවුණු බොහොම අපූරු නවකතාවක්.

මේ ලේඛකයන් දෙදෙනාම ඉතාම ශූර ලේඛකයන් දෙදෙනෙකු නිසාම මේ දෙදෛනාගේ අලුත් පොතක් නිකුත් වුණු හැම මොහොතකම එය කතා බහට ලක්වෙනවා. ඒ වගේම ඒ දෙදෙනාගේම පොත් පත් බොහොමයකම පසුබිම ලංකාවට සම්බන්ධයි. මේ දෙදෙනාගේ අලුත්ම පොත් දෙක වන මයිකල්ගේ “කැට්ස් ටේබල්” වගේම ෂ්යාම්ගේ “හන්ග්රි ගෝස්ට්” පොත් දෙකම ලංකාව පසුබ්ම් කරගත් නවකතා දෙකක්. “හංග්රි ගෝස්ට්” පොතේ කවරය පවා සැරසිලා තියෙන්නේ ලංකාවේ වලව්වක සමීප රූප රාමුවකින්. මේ පොත් දෙකම නිකුත් වූණු කාලවල කැනඩාවේ ප්රධානම පුවත් සේවවා වන සීබීසී (CBC) පුවත් සේවාව මේ පොත් දෙකම Governor General සම්මානය සඳහා නිර්දේශිත බව කියමින් ඒවා පිළිබඳ විස්තරයක් වරින් වර ඉදිරිපත් කළා. ඒ වගේම කැනේඩියානු පොත් වෙළෙඳ සැල්වල බොහොම කැපී පෙනෙන තැන් වල තමයි මේ පොත් විකුණනන්නට තබා තිබුණේත්. එක්තරා අවස්ථාවකදී අහම්බෙන් මට හමුවූ කැනේඩියානු වි‍ශේෂඥ වෛද්යවරයෙක් මා ලංකාවේ බව දැනගත් මොහොතේම මා හා කතාබහ ආරම්භ කළේ මයිකල්ගේ කැට්ස් ටේබල් කෘතිය මා කියවා ඇතිද යන්න ගැන විමසමිනුයි. ඔහු ලංකාව ගැන මා හා කතා බහ කරන්නට පටන් ගත්තේ පොත පිළිබදව කතා බහ අවසන් වුනාට පස්සෙයි.

ඒත් කැනේඩියානු සාහිත ලෝකයේ මෙන්ම අන්තර්ජාතික තලයේ සාහිත පෙරළිකාරයන් බවට පත්වෙලා ඉන්න මේ ලාංකීය ලේඛකයන් දෙදෙනා ගැන නමින්වත් අසා ඇති කැනඩාවේ සිටින ලාංකිකයන් ගණන අතළොස්සක් බව මං හොඳින්ම දන්නවා.

මේ කතාවත් එක්ක මගේ දෑස් ඉදිරිපිට සිදුවුණු තවත් සිද්ධියක් මට මතක් වෙනවා. දිවයින පුවත්පතේ “බදාදා අතිරේකය” මා අතින් සංස්කරණය වන්නට පෙර එය සංස්කරණය වුණේ බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති පුවත්පත් කලාවේදියෙකු වුණු කිත්සිරි නිමල් ශාන්ත සූරීන් අතින්. දවසක් දා බදාදා සාහිත අතිරේකය වෙනුවෙන් කුමාරතුංගගේ සහ වික්රමසිංහයන්ගේ ඡායාරූප දෙකක් පුවත්පතේ පුස්තකාලයෙන් රැගෙන එන ලෙස ඔහුට සහාය වන තරුණ පුවත්පත් කලාවේදියෙකුට ඔහු කිව්වා. ඔහු අදහස් කළේ මුනිදාස කුමාරතුංගයන් සහ මාර්ටින් වික්රමසිංහයන් ගැනයි. ඒත් මේ පුවත්පත් කලාවේදියා අරගෙන ආවේ රනිල් වික්රමසිංහගේ සහ චන්ද්රිකා කුමාරතුංගගේ ඡායාරූප දෙකකුයි. තමන් ඡායාරූප ගෙනි යන්නේ සාහිත අතිරේකයට බව හොඳින්ම දැන දැනත් දේශපාලකයන් දෙදෙනෙකුගේ ඡායාරූප මේ පුවත්පත් කලාවේදියා රැගෙන ආවේ ඔහු පොත් පත් හෝ ලේඛකයන් ගැන මෙලෝ හසරක අවබෝධයක් නොතිබුණු පුද්ගලයෙකු වූ නිසයි.

ඉතාම දියු‍ණු කාර්මික රටවල පවා සාහිත කලාවන් පිළිබඳව තවමත් දක්වන්නේ බොහොම ගෞරවණීය ආකල්පයක්. මේ නිසාම කොයි තරම් තාක්ෂණික මෙවලම් ආවත් පොත පත සම්බන්ධයෙන් තියෙන ඉල්ලුම හා කැමැත්ත ඒ රටවල තවම දකින්න පුලුවන්. කැනඩාවේ පොත් සාප්පු බොහොමයක පොත් පත් මිලදී ගන්න එන අයට ඉඳගෙන පොත පත කියවන්න බොහොම සැප පහසු පුටු තබා තියෙන ආකාරය දකින්න පුලුවන්. ඔබ පොත මිලදී ගත්තත් නැතත් මුලු පොතම වුණත් බොහොම නිදහසේ සැප පහසුව කියවලා යන්න මේ පොත් සාප්පුවල කිසිම බාධාවක් නැහැ. මා ජීවත් වන පෙදෙස ආසන්නවම තියෙන පොත් සාප්පුව තුළ එක් කොටසක කෝපි අවන්හලක් පවා තියෙනවා. මේ නිසා කෝපි අවන්හලෙන් කෝපි කොප්පයක් හා හපන්නට යමක් අරගෙන පොත් සාප්පුවේ සැප පහසු පුටු මත හිදගෙන පුස්තකාලයක මෙන් පොත් පත් කියවන පිරිස මේ පොත් සාප්පුවට ගොඩවන හැම මොහොතකම මං දකිනවා.

පුවත්පත් වැඩමුලුවකට ස්වීඩනයට ගිය මොහොතක ඒ රටේ මුදල් නෝට්ටුවල සටහන් වෙලා තිබුණු මුහුණු දේශපාලකයන්ගේ වෙන්න බැහැය කියන අදහස හිතට දැනුණු නිසා මං ඒ ගැන වැඩ මුළුව මෙහෙයවපු තැනැත්තාගෙන් විමසීමක් කළා. ඒ මොහොතේ මට දැනගන්න ලැබුණේ ඒ හැම නෝට්ටුවකම වගේ සටහන් වෙලා තියෙන්නේ රටේ කවියන්, ලේඛකයන්ගේ මුහුණු බවයි. කවියන්, ලේඛකයන් තමන්ගේ මුදල් නෝට්ටුවල විතරක් නෙමෙයි ජනතාව අතරට යන බොහොමයක් දේවල සටහන් කර ඇති රටවල් රැසක් ලෝකයේ තියෙන බව මං දැනගත්තේ බොහොම මෑතකදී ඒ ගැන සොයා බලද්දියි. ඒත් බැලූ බැල්මටම අපුලක් ඇති කරන දේශපාලකයන්ගේ මූණත් තහඩු හැරෙන්නට අපේ කවියෙකුගේ හෝ ලේඛකයකුගේ රුවක් ලාංකීය මුදල් නෝට්ටුවක කිසිම දවසක සටහන් වෙන්න ඇතියි කියලා මං හිතන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට අපේ රටේ සිද්ධ වෙන්නේ කවියන් ලේඛකයන් හෝ බුද්ධිමතුන්ගේ නමින් විවෘත වෙලා තිබුණ දේවල් පවා කාලකන්නි දේශපාලකයන්ගේ නම් ගම් වලින් යළිත් නම් කෙරෙන එකයි. රටක ගමන්මගේ දිශානතිය හඳුනා ගන්නට ඒක හොඳම සංකේතයක්. එක්තරා යුගයක අපේ රටේ කලාව සංස්කෘතිය හා සාරධර්ම ගැන මුලු ලොවටම හෙළි කළ ආනන්ද කුමාරස්වාමිගේ නමින් පැවැති මාවත පවා මේ අන්දමින් වෙනස් කෙරුණේ වැඩි ඈතකදී නෙමෙයි. අපේ නූතන ලාංකීය දරු පරපුරට ඒ විදියේ දුලබ උගතුන් ගැන අවබෝධයක් නැති බව ඇත්තක්. ඒත් අඩුම තරමින් එවැනි නමකින් මාවතක් හෝ නම් කර ඇති විටෙක ඒ මාවතේ යන එන්නන්ගෙන් කිහිප දෙනෙකුට හෝ තමන් නොදන්නා මේ පුද්ගලයා ගැන සොයා බලන්නට අදහසක් හිතේ ඇති වෙන්නට තියෙන ඉඩකඩ වැඩියි. බලයට පත්වෙන හැම ආණ්ඩුවකින්ම සිද්ධ වෙන මේ විදියේ අමන වැඩ කටයුතු නිසා සිද්ධ වෙන්නේ ටියුෂන් ගුරුවරුන් එහෙමත් නැතිනම් මල් කතා පොත් වලින් බඩ වඩා ගන්නා තොරොම්බල් පොත පත ලියන්නන් රටේ ඉහළම සාහිතධරයන්, බුද්ධිමතුන් ලෙස දරුවන්ගේ මනස තුළ තැන්පත් වීම පමණයි. ටියුෂන් ගුරුවරයා කොයි තරම් දේවත්වයෙන් පුදන්නට අපේ දරු පරපුර මේ වනවිට යොමු වෙලා තියෙනවාද කියන එක මෑත කාලයේ ෆේස් බුක් අඩවියෙන් දුටු වීඩියෝ කිහිපයක් මගින් මට දකින්නට ලැබුණා. පූදින මල් කැකුලු මෙන් වූ මේ දරුවන් පංතියේ අන්තිම දවසේ දී ඉකි ගසා හඩමින් එක්තරා ටියුෂන් ගුරුවරයකු ඉදිරියේ වැද වැටෙද්දී අඩුම තරමින් සිය අසුනින් නැගිටින්නටවත් ඔහු සදාචාර සම්පන්න වෙන්නේ නැහැ. අද වනවිට ටියුෂන් පංතියට දේශපාලකයන් වඩම්මවන මට්ටමට නූතන දිසාපාමොක් පරපුර කසල සෝධක පරපුරක් බවට ඇද වැටී තියෙනවා. තමන් දුකසේ උපයන කාසි අල්පය වැය කර ශිල්ප ලබන්නට තම දරුවන් යවන ටියුෂන් සුපර් මාකට් තුළින් අනාගත ඡන්ද දායකයන් බිහිකිරවීමේ මේ නපුංසක කටයුත්තට අඩුම තරමින් දෙමාපියන්ගේවත් පැහැදිලි විරෝධයක් එල්ල වෙන බවක් මං දුටුවේ නැහැ.

කිසියම් පරපුරක් පොත් පත් කියවීමෙන් එහෙමත් නැතිනම් සාහිත රසවින්දනයෙන් ඈත් වෙනවා කියන්නේ ඒ පරපුරේ විතරක් නෙමෙයි සමස්ත අනාගත පරපුරේම සංවේදී භාවයන් පවා මොට වෙනවා කියන එකයි. ටියුෂන් ගුරුවරුන්ට විතරක් නෙමෙයි දේශපාලකයන්ටත් අපේ දරු පරපුරට වගේම ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ට පවා මේ විදියේ ඕනෑම අශ්ලීල අඩව්වක්, කස්තිරමක් ගසා පෙන්වන්නට පුලුවන් තරමට අපේ සමාජය අසංවේදී වෙලා තියෙන්නේ සමාජයක් විදියට අපේ රටේ සංවේදී භාවයන් මේ වන විට වල් වදිමින් තියෙන නිසයි. ඇග පසග සොළවීමෙන් පමණක්ම මනාප ගොඩ ගසා ගන්නා නළු නිළි රූපකායන් දියවන්නා ඔය තරණය කරන්නට සමත් වන්නේත්, හොර ආචාර්යවරුන්, හරක් හොරුන්, කුඩු වෙළෙන්දන්, මිනී මරුවන් වගේම සල්ලාල දූෂකයන් ජනතාව පාලනය කරන්නට ඒ මහ ජනතාවගේම ඡන්දයෙන් තේරී පත්වන්නේත් අපේ සමාජයේ සංවේදීභාවයේ අංගවිකලත්වය නිසාම තමයි.

විසි වන සියවසේ සිටි අංක එකේ බුද්ධිමතා ලෙස නිතරගයෙන්ම නම් කෙරුණු ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් නිතරම අමතකවීම් සිද්ධ වුණු තැනැත්තෙක් විදියට තමයි සලකන්නේ. ඒත් ඔහුගේ එක්තරා කියමනක මෙහෙම සඳහන් වෙනවා. “The only thing you absolutely have to know is the location of the library.” (ඔබ නිසැකයෙන්ම දැන සිටිය යුතු කරුණ නම් පුස්තකාලයට යන මාවතයි).

පොත්පත් කියවීම හැමෝටම කරන්න බැරි දෙයක් බව ඇත්ත. ඒකට හේතුව ඒ සඳහා කිසියම් සංවේදීතාවක් වගේම රසවින්දන හැකියාවකුත් ඕන කරන නිසා. ජීවිත කාලය තුළ අපිට බොහෝ දේ ඉගෙන ගැනීමෙන් ලබා ගන්නට පුලුවන් බව ඇත්ත. උදාරහණයක් විදියට දොස්තරවරයෙක්, ඉංජිනේරුවරයෙක්, ගණකාධිකාරවරයෙක්, නීතිවේදියෙක්, කාර්මික ශිල්පියෙක් හෝ වෙනත් ඕනෑම වෘත්තියක් සදහා ඇවැසි දැනුම අපිට කිසියම් රටාවක් අනුව ඉගෙන ගැනීම මගින් ලබාගන්න පුලුවන්. ඒත් කවියක්, කෙටිකතාවක්, නවකතාවක් රසවිදීමේ හැකියාව ඒ විදියට ලබා ගන්න බැහැ. ඒ සදහා තමන්ගේ හදවත තුළ සියුම් කවුළු විවිර වෙලා තියෙන්නට ඕනේ. සංවේදී භාවයන් පුබුදු වෙලා තියෙන්නට ඕනේ. සැබෑ විප්ලවවාදියෙක් වෙන්නට නම් මලෙක සුවඳ විතරක් නෙමෙයි මලෙහි පෙති වල සියුම් බවත් විඳින්නට හැකි කමක් තියෙන්නට ඕනේ කියලා චේ ගුවේරා කියලා තියෙනවා. ඒකට හේතුව සැබෑ විප්ලලවාදියෙක් තුළ මානව දයාව තිබිය යුතුම නිසයි. පොත්පත් කියවන්නට කැමැති ඒ වගේම පොතක් රස විදින්නට තරම් හැකියාවක් තියෙන අය තුළත් මේ මානව දයාව දකින්නට පුලුවන්.

“කියවීම මිනිසා සම්පූර්ණ කරයි” කියන බොහොම පැරණී කියමනට මුල්වෙලා තියෙන්නේ කියවීමත් සමගින්ම ජීවිතයට එක්වන ජීවිත පරිඥානය නිසයි. මේ නිසාම බොහෝ පොත පත කියවන මිනිසුන්ට ජීවිතය තේරුම් ගන්න හරිම පහසුයි. සමාජය තේරුම් ගන්න වගේම ජීවිතයේ ගැටලු වලට බොහොම සවිඥානිකව පිළිතුරු සපයා ගන්නට පොත් පත් කියවන පොත් පත් ඇසුර කරන පුද්ගලයන්ට ඉතාම පහසුවෙන් පුලුවන් බව සියලු නූතන පර්යේෂණ වලින් ඔප්පු වෙලා තියෙනවා. අද දවසේ බොහෝ දෙනෙක් පීඩා විඳින බව කියන මානසික අවපීඩනය (Depression) පොත පත කියවන්නට පුරුදු පුහුණු වූවන් තුළ හරිම අඩුයි.

ගෙවී ගිය සතියේ එක්තරා සති අන්ත සිංහල පුවත්පතක සංවාදයක් මා කියෙව්වා. ඒ සංවාදය තිබුණේ බොහොම විවේචනවලට භාජනය වන සංගීත කණ්ඩායමක නායකයා එක්ක. ඔහුගේ ගීතවලින් අපේ සංස්කෘතියට, සදාචාරයට හානියක් වෙනවා නේද කියන කරුණ පුවත්පත් කලාවේදිනිය අසා තිබුණා. ඔහු ඊට දී තිබුණු පිළිතුර මගේ සිත් ගත්තේ හිතන්නට බොහෝ දේවල් ඔහු ඒ පිළිතුර තුළ ගැබ් කරලා තිබුණ නිසයි. තමන්ගේ ගීතවලින් සංස්කෘතියට, සදාචාරයට හානියක් වෙනවා කියලා චෝදනාවක් තියෙනවා නම් ඒක පිළිගන්න තමන් සූදානම් නමුත් ඊට කලින් ලාංකිකයන් විදියට අපිට දැන් ඉතිරිවෙලා තියෙන සදාචාරය, සංස්කෘතිය මොකක්ද කියන එක පොඩ්ඩක් තමන්ට පැහැදිලි කරලා දෙන ලෙස ඔහු පුවත්පත් කලාවේදිනියගෙන් පෙරලා ප්රශ්න කරලා තිබුණා. ඇත්තෙන්ම අපිට සංස්කෘතියක් සදාචාරයක් එහෙත් නැතිනම් සංවේදීභාවයක් දැන් ඉතිරි වෙලා තියෙනවාද….? තියෙනවා නම් ඒ කොතැනද…..? කොයි මට්ටමකින්ද ඒක ඉතිරි වෙලා තියෙන්නේ…..? ඒ සංගීත කණ්ඩායමේ නායකයා පෙරලා සමාජයෙන් අහන ගැටලුවලට කාගෙන් හෝ පිළිතුරක් ලැබෙනවා නම් ඒක දැනගන්න මටත් ආසයි.

දවසක් දා බෝ මළුවේ….!

ඒ මොහොතේ මං හිටියේ කළුතර බෝධි පූජා භූමියේ පහළ බෝ මළුවේ.

සතියේ දවසක උදය වරුවක් නිසා වෙනදා වඩා තරමක නිස්කලංක බවක් තමයි බෝධි මළුවේ දකින්නට ලැබුණේ. නිවාඩුවකට ලංකාවට ආපු මොහොතක් නිසා ගෙදර හැමෝම බොහොම ආස්වාදයකින් යුක්තව ආගමික වතාවත්වල යෙදෙද්දී මං ආපහු සැරයක් බුදු මැදුරට ගොඩ වැදුණේ මල් ආසනයේ ඡායාරූපයක් ගන්න හිතාගෙන.

ඒකට හේතුව වුණේ මල් ආසනය කවුරුන් හෝ සැදැහවතෙක් පූජා කරලා තිබුණු වැටකෙයියා මල් වලින් පිරිලා තිබුණු නිසයි. මගේ මතකය නිවැරදි නම් මේ තරම් වැටකෙයියා මල් සමූහයක් එකම තැනක දී මීට කලින් මං දැකලා තිබුණාය කියලා මට හිතෙන්නේ නැහැ. කොහොම වුණත් මල් ආසනයේ කවදත් දකින්නට ලැබෙන නෙළුම් මානෙල් මල් සුවඳට මේ වැටකෙයියා මල් සුවඳත් මුසුවෙලා මුලු බුදු ගෙය පුරාම සිත පහන් කරවන දසුනක් නිර්මාණය වෙලා තිබුණා.

බුදු ගෙයි පිය ගැට පෙළ බැහැලා එළියට එද්දිම මට හමුවුණේ බුදු ගේ දිහාවට ඇවිදලා එන සුදු ජාතික කාන්තාවකුත් , ඇගේ පුතා යැයි සිතන්නට පුළුවන් වයස අවුරුදු දහයක දොළහක පමණ දරුවෙකුත්. දෙන්නා අතේම තිබුණේ මානෙල් මල් දෙකක්.

බෝ මළුව දිහාවට ආපහු සැරයක් ඇවිද ගෙන එන අතරේ එක සැරේම කලබලයක හඞක් ඇහුණු හින්දා ආපහු පසුපස හැරිලා බලද්දී මං දැක්කේ හිතා ගන්න බැරි අමුතුම දෙයක්.

කලින් කිව්ව සුදු ජාතික කාන්තාවත් ඇගේ පුතාත් බෝධි මළුවේ පිටවීමේ දොරටුව දිහාවට බොහොම වේගයකින් ආපහු එන හැටිත් තවත් පිරිමින් තුන් දෙනෙක් මේ දෙන්නා පස්සෙන් වේගයෙන් පන්නාගෙන එන හැටිත් තමයි මං දැක්කේ. මේ පිරිමි තුන්දෙනාගෙන් එක් කෙනෙක් බෝධි මළුවේ ආරක්ෂකයෙක් කියලා හිතා ගන්න පුළුවන් වුණේ ආරක්ෂක නිල ඇඳමක් ඇඟලාගෙන හිටිය නිසයි. ඒත් පිළිවෙළකට ඇඳුමක් ඇඳගෙන හිටියේ නැති අනිත් දෙන්නා කවුරුන්ද කියලා හිතාගන්න පුළුවන් කමක් තිබුණේ නැහැ.

බොහොම බියපත් බවක් පෙනුණු විදේශීය කාන්තාව තමන්ගේ පපුවට අත තියාගෙන “ වෙරි සොරි…. වෙරි සොරි ”කියා ගෙන ඉදිරියට දිව එන හැටිත් පස්සෙන් පන්නාගෙන එන තුන්දෙනා බොහොම සද්දෙන් “ගෝ….ගෝ…. ” කියාගෙන ඇයව එළවා ගෙන එන හැටිත් ඇරුණු කොට මේ මහා කලබලය මොකක්දෝ කියන එක ගැන කිසිම හෝඩුවාවක් මට හිතාගන්නට බැරි වුණා.

බියෙන් එළියට ආපු විදේශ කාන්තාවත් ඇගේ පුතාත් පාරේ යමින් තිබුණු ත්රිදරෝද රථයකට අත දිගු කළේ පුළුවන් තරම් ඉක්මණින් එතැනින් ගැලවී යාමේ අරමුණින්. තදම කළු පාට ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසිලා කොණ්ඩය වවාගෙන හිටි ත්රික රෝද රථ රියදුරාත් කරාබු පැළඳ ගෙන හිටිය අමුතුම ජාතියේ පුද්ගලයෙක් බව මං දැක්කේ සුදු ජාතික කාන්තාවගේ බාහුවෙන් නොමනා විදියට අල්ලාගෙන බොහොම උනන්දුවෙන් තමන්ගේ රථයට නග්ගගෙන ඉගිල්ලා ගිය හැටි දැක්කමයි.

අන්තිමේදී කාන්තාව පසුපසින් පන්නපු පිරිමින් තුන්දෙනා බොහොම දැවැන්ත වීර කමක් කළා වගේ විසිරිලා ගියා.

මේ හැම දේම සිද්ධ වුණේ විනාඩියක් දෙකක් ඇතුළත බොහොම ඉක්මණින්. කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්නට බැරිව හිටිය මට සිද්ධිය තේරුම් කරලා දුන්නේ ළඟ හිටිය කෙනෙක්.

බෝධි මළුවෙන් ඇයව එළවා දමන්නට තරම් ඇය කළ වරද වූයේ අසංවර ඇඳුමක් ඇඳ විහාර භූමියට ඇතුළු වීමයි. දණ හිසින් පහළ දක්වාම දික්ව තිබූ ඇගේ ගවුමේ අසංවර භාවය රැඳී තිබෙන්නට ඇත්තේ ගවුමේ දෙඅත් විවර වී තිබීම නිසා විය යුතු බව මට සිතුණේ ඇගේ ගවුමේ ස්වභාවය ගැන ආපහු සැරයක් මතකයට නගා ගත්තාට පසුවයි. ඒත් බොහොම සංවරව විහාර භූමියේ හැසිරුණු ඇයගේ ගවුමේ පවා විහාරයකට පැමිණෙන්නට තරම් නුසුදුසු අසංවර භාවයක් තිබුණා කියලා නම් කිසිසේත්ම හිතන්නට බැහැ. අනිත් අතට ඇගේ ගවුමේ අහලකින්වත් තියන්න බැරි විදියට කපා කොටා විවර වී තිබූ ඇඳුම් ඇඳගෙන පාර පුරා සැරිසරන ළඳුන් ඕනෑ තරම් ලංකාවේ හිටිය සති කිහිපය තුළ දී අපිට දකින්නට ලැබුණා.

විහාරයෙන් මේ විදියට පිටමං කරන්නට තරම් තමන් අතින් වෙච්ච වැරැද්ද මොකක්ද කියන එක මේ විදේශීය කාන්තාව මේ මොහොත වෙනකල්ම දන්නවාද කියන එක ගැන වැටහීමක් මට නැහැ. ඒකට හේතුව “ගෝ…. ගෝ…” කියලා එළවා දැමුවා මිසක් ඊට වඩා එහාට ගිය වචනයක් දෙකක් ඉංගිරිසි බසින් පවසන්නට තරම් දැනුමක් පස්සෙන් පන්න ගෙන ආපු තුන් දෙනාටම නොතිබුණු නිසයි. බියටත් කම්පනයටත් පත් වෙලා හිටිය සුදු ජාතික කාන්තාව ඒ පිරිසෙන් බේරී යන්න වහ වහා ත්රි. රෝද රථයට නැග ගත්ත නිසා සිදු වූ දේ ගැන කිසිම වැටහීමක් ඇයට තිබුණා කියලා ඇගේ මුහුණින් කිසිසේත්ම පෙණුනේ නැහැ. අනිත් අතට ලංකාවේ ඉපදී හැදුණු වැඩුණු මට පවා මේ විකාර ජවනිකාව වටහා ගන්නට නොහැකි වෙද්දී සතියක දෙකක සංචාරයකට එන විදේශීය ළඳකට තමන්ට වෙච්ච දේ ගැන කිසිම නිනව්වක් ඇති වේවි කියලා හිතන්නත් පුළුවන්ද….?

හැම සමාජ සංස්ථාව එක සේ පිරිහී යමින් තියෙන අපේ රටේ තියෙන සියලුම සදාචාරමය හා සංස්කෘතිමය අර්බුද හැම දෙයක්ම මේ සුදු කාන්තාවගේ දෙවුර වැසී යාමෙන් දූර්නීභූත වෙලා යනවා නම් කිසිම ප්රශ්නයක් නැහැ. ඒත් මේ විදියේ තකතීරු සිදුවීම් නම් කළුතර බෝ සමිඳුන්වත් ඉවසා වදාරන්නේ නැති බව විශ්වාසයි.

ලංකාවට එන කිසිම විදේශිකයෙකුට ලංකාවේ සංස්කෘතිය එහෙමත් නැතිනම් සදාචාරමය සීමාවන් ගැන කිසිම ආකාරයකින් දැනුවත් කෙරෙන කිසිම රජයේ ආයතනක් ලංකාවේ නැහැ. මේ නිසාම නොදැනුවත්කම නිසා සිදුවන මෙවැනි සිදුවීම් වලදී ඊට පිළිතුරක් විදියට පන්නා දමනවා වෙනුවට අඩුම තරමින් සිදු වූ දේ ගැන පැහැදිලි කිරීමක් හරි කරන්න පුලුවන් කෙනෙක් ඒ තැන්වල ඉන්නවා නම් තත්ත්වය මීට වඩා යහපත් වෙන්න තිබුණා. පෙර කී කාන්තාවට සිදු වූ දේ එකම එක උදාහරණයක් විතරයි. මේ වගේ ජුගුප්සාජනක සිද්ධීන් සිය ගණනක් එක් දවසක දී මුලු ලංකාව පුරාම සිද්ධ වෙනවා. ඉතින් මේ විදේශිකයන් ලංකාවෙන් පිටවෙලා යන්නේත් , ගියාට පසුව අපේ රට ගැන කතා කරන්නේත් යහපත් සිතුවමක් හිතේ ඇඳගෙන නෙමෙයි. ඒ නිසාම ඔය කියන “ආසියාවේ ආශ්චර්යය” අපේ කාන්සිය අකා මකා ගන්න අපි ; අපි ගැනම හිතාගෙන ඉන්න සංකල්පයක් විතරයි. අපේ නායකයන්ට හිතේ අමාරුවට තොල් මතුර මතුර ඉන්නත්, රටේ ජනතාව ගොනාට අන්දන්නත් ඔය සංකල්පයෙන් පුලුවන්. ඒත් කළුතර බෝධි මළුවේ දී වුණා වගේ ආශ්චර්යයන් නිරන්තරයෙන් සිද්ධ වෙන රටකින් ඒ සංකල්පය ලෝක තලයට ගෙනි යන්නට පුළුවන් කියලා හිතන්නවත් පුළුවන්ද…?

වෙසෙත් උතුමෝ අහුරු ගණනින්….!

උපත ලබන්නට සුදුසුම රට කුමක් ද...?

උපත ලබන්නට සුදුසුම රට කුමක් ද…?

හොඳින් හිරු පායා තිබුණ ද සීත සුළං හමා ගිය සීතල උදය වරුවකි ඒ.

කාර්ය බහුල වැන්කුවර් නගරය සමීපයේ වූව ද තරමක නිසංසල වටපිටාවක පිහිටි අවහන්හලකට ඉතාලි ජාතික මගේ මිතුරෙකුත් මාත් ගොඩ වූයේ දිවා ආහාරය පිණිසය.දිවා ආහාර සදහා තරමක් උදෑසන වැඩි වූ බැවින්දෝ ඒ වනවිට අවන්හලේ රැඳී සිටියේ කිහිප දෙනෙකු පමණි.

ආහාර පිළියෙළ කිරීම සඳහා තරමක් කාලය ගත වන බව අත්දැකීමෙන්ම දැන සිටි බැවින් අසුන් ගන්නට පෙරදීම අවන්හලේ කවුන්ටරයට යාබදව තිබූ රාක්කයෙන් සගරාවක් ගත්තේ පුරුද්දට මෙනි.

මිතුරා සමග අල්ලාප සල්ලාපයෙහි යෙදෙන අතරම සගරාවේ කවරය වෙත නෙත් යොමු කළ මා දුටුවේ සිත් ඇද ගන්නා සුලු මාතෘකාවකි. වසර 2013 දී උපත ලබන්නට සුදුසුම රට කුමක් ද…? යන්න සගරාවේ කවරයේ කතාවට පාදක වී තිබූ මාතෘකාව වූයේය. ස්වාධීන ආර්ථික සමීක්ෂණ සංවිධානයක් විසින් සිදු කරනු ලැබූ සමීක්ෂණයක් ඔස්සේ සකස් කර තිබූ වාර්තාවක් ඇසුරින් ගත් තොරතුරු සමුදායක් සගරාවේ සටහන්ව තිබූ බැවින් මිතුරාත් මාත් දෙදෙනාටම අපේ ආහාර සකස් වනතෙක් එය අපූරු මාතෘකාවක් බවට පත් වූයේ නිරායාසයෙන්ය. උසස් ජීවන තත්ත්වය , උපතේදී අපේක්ෂිත ආයු කාලය , සමානාත්මතාව , දික්කසාද වීම් ආදී වූ පුද්ගල සාධක මෙන්ම වර්ෂාපතනය , පරිසරයේ ගුණාත්මකභාවය ආදී වූ කාලගුණ දත්තයන් පවා අවධානයට යොමු කර සකස් කර තිබූ මෙම සමීක්ෂණයට අනුව 2013 වසරේ දී උපදින්නට සුදුසුම රට ස්විට්සර්ලන්තයයි. උපදින්නට සුදුසුම සෙසු රටවල් දහය අතර ඇත්තේ ඕස්ට්රේලියාව , නෝර්වේ , ස්වීඩන් , ඩෙන්මාර්ක් , සිංගප්පූරුව , නවසීලන්තය , නෙදර්ලන්තය , කැනඩාව සහ හොං කොං දේශයයි. ලොව බලවත්ම රට බවට නිතරගයෙන් පත්ව තිබෙන ඇමරිකාව මෙම දර්ශකයට අනුව 16 වන ස්ථානයට පත්ව ඇති අතර ජර්මනිය ද සම තත්ත්වය ලබමින් එම ස්ථානයට පත්ව තිබුණේය. 2012 වසරේ දී හොඳින්ම දරුවකු හදා වඩා ගන්නට හැකියාව තිබූ රට ලෙස සටහන්ව තිබුණේ කැනඩාවයි.

මගේ මිතුරා ඉතාලිය ඇත්තේ කවර ස්ථානයකදැයි බලන්නට උත්සුක වෙද්දී මගේ දෙනෙත් ද ඉක්මණින්ම දිව ගියේ ලංකාවේ තත්ත්වය දකිනු රිසියෙනි. දර්ශකයට අනුව ඉතාලිය තිබුණේ 21 වැනි ස්ථානයේය. දරුවකු බිහිවීමට නුසුදුසුම රට ලෙස දර්ශකයේ අවසන් ස්ථානය වූ 80 වැනි ස්ථානය ලබා ගනිමින් නයිජීරියාව නම් කොට තිබූ අතර ලංකාවත් , පිලිපීනයත් සම තත්ත්වයේ සිටිමින් 63 වන ස්ථානයේ ස්ථානගත වී තිබුණේය.

2012 වසරේ දෙසැම්බර් මාසයේ නිකුත් වූ අවසාන සඟරාව බැවින් සගරාවේ සෙසු ලිපි ද වෙන් වී තිබුණේ 2012 වසරේ ලෝකය දෙස ආපසු හැරී බැලීම සදහාය. මේ නිසාම සගරාවේ තිබූ සෙසු ලිපි ද කුතුහලය දනවන ආකර්ශනීය තේමාවන් ඔස්සේ සකස් වී තිබුණේය.

ඒ අනුව 2012 වසරේ ලොව යහපත්ම රටවල් එසේත් නැතිනම් අඩුම දූෂණයන්ගෙන් යුත් රටවල් දහය සම්බන්ධයෙන් ද ලියැවුණු අපූරු ලිපියක් එහි වූයේය. ඒ අනුව දූෂණයෙන් තොරවූ රටවල් අතර මුල්ම ස්ථානය ඩෙන්මාර්කයට හිමි වී තිබූ අතර ඊට මූලිකව බලපා තිබුණේ රටේ ජාතික ආදායම ජනතාව වෙනුවෙන් යහපත්ව වැය කරන ලොව විශාලතම සමෘද්ධිමත් සුභ සාධක රට ලෙස එය හදුන්වාදෙමිනි.

දෙවැනි ස්ථානය හිමි තිබූ ෆින්ලන්තය ගැන සටහන් කර තිබුණේ දුෂණ චෝදනාවන් ඉතාම කලාතුරකින් මතුවන රටක් ලෙසය. දුෂණයන්ට එරෙහිව සාර්ථකව වැට බැඳ ඇති රටවල් අතර මුල් තැනක් ගනිමින් ඒ සදහා විනිවිද පෙනෙන ඉතා සාර්ථක ක්රමවේදයක් සකස් කළ රටක් ලෙස ෆින්ලන්තය හඳුන්වා තිබුණි.

පිළිවෙළින් තුන සහ හතර වැනි ස්ථානයන් හිමිකරගත් නවසීලන්තය සහ ස්වීඩනය යන රටවල පාලකයන් දූෂණයට එරෙහිව වැට බැද ඇති අකාරය ද සගරාවේ අපූරුවට විස්තර කර තිබුණේය. පස්වැනි ස්ථානය ගත් සිංගප්පූරුව දීර්ඝ කාලයක් පුරා එක දිගට ලොව අඩුම දූෂණයන් අසන්නට ලැබෙන රටක් ලෙස ස්ථානගත වන්නට හේතු වී ඇත්තේ එරටෙහි ඇති කතා කිරීමේ නිදහස , යහපත් අධිකරණ පාලනය සහ නීතිය අකුරටම ක්රියාවේ යෙදවීමයි.

හය වැනි ස්ථානය ලබා ගත් ස්විට්සර්ලන්තය සටහන්ව තිබුණේ දූෂණයෙන් තොර රටක් ලෙසින් පමණක් නොව සෙසු සංවර්ධිත රටවල් අතර ඉතාම ඉහළ පරිසර සංරක්ෂණයක් පවත්වාගෙන යන රටක් ලෙස ද නම් කරමිනි.හත්වැනි සහ අටවැනි ස්ථානයන් හිමිකරගත් ඕස්ට්රේලියාව සහ නෝර්වේ එම ස්ථානයන්ට පත්ව ඇත්තේ එම රටවල දක්නට ලැබෙන විනිවිද පෙනෙන සුලු ඉහළ ගුණාත්මක බවින් යුත් දේශපාලන සංස්කෘතිය මත පිහිටාය.

නව වන ස්ථානයේ තිබූ කැනඩාව දූෂණයන්ගෙන් අවම වූ රටක් බවට පත්ව ඇත්තේ ලොව වෙන කිසිදු රටකට අසමාන වූ මානුෂික නිදහස සහ මූලික අයිතිවාසිකම් ඉහළින්ම සුරැකීමට කැනඩා රජය සමත් වී තිබූ නිසාය.

දහවන ස්ථානයට පත් ව තිබූ නෙදර්ලන්තය එම දීර්ඝ කාලයක් පුරා පරම්පරානුගත සංස්කෘතික නිදහසකට උරුමකම් කීම දූෂණයන්ගන් අවම වීමට බලපා ඇති බව සගරාවේ සටහන්ව තිබුණි.

මෙම ලිපියේම කොටසක ඉතාලියේ හිටපු අගමැතිවවරයා සිදු කරනු ලැබූ අදායම් බදු වංචාවක් නිසා ඔහුව වසර හතරකට සිර ගෙට යැවූ බවට වූ විශේෂ සටහනක් එම හිටපු අගමැතිවරයාගේ වර්ණ ඡායාරූපයක් ද සමග පළ කර තිබුණේ දූෂණයන්ට වැට බැදීම සදහා ඉතාලි රජය විසින් මෑතක දී සම්මත කරගත් නීතියක යහපත් අංග පිළිබඳව ද විස්තරාත්මක සටහනක් තබමිනි.

දූෂණය සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ තත්ත්වය කෙසේදැයි මගේ මිතුරා විමසද්දී මා ඒ කතාවෙන් ලිස්සා ගියේ අවහන්හලේ සේවිකාව විසින් ගෙන එනු ලැබූ සලාදයක ගුණා ගුණ කියමිනි. මගේම වාසනාවට ලොව දූෂණයෙන් අඩුම රටවල් අතර වූ ඒ ලැයිස්තුවේ ලංකාවට හිමිවන්නේ කවර ස්ථානය ද යන්න නිශ්චය කරගත හැකි කිසිදු සළකුණක් සගරාවේ ලේඛකයන් අතින් ලියැවී තිබුණේ නැත.එය වාසනාවක් ලෙසින් මට සිතුණේ දූෂණ සම්බන්ධයෙන් ගත් විට හොද කැරැට්ටුවක් අපට ඇතැයි සිහිනෙකිනුදු සිතියි නොහැකි වු බැවිනි.

මා ජීවත් වන කැනඩාව පමණක් නොව ඇමරිකාව , ස්වීඩනය , ඩෙන්මාර්ක් , ඕස්ට්රේලියාව හෝ වෙනත් ඕනෑම සමෘද්ධිමත් රටක් ගත් විට මෙම රටවල දැකිය හැකි දියුණුවත් , යහපත් රාජ්ය පාලනය මෙන්ම දූෂණය හා වංචාව අවම වීමටත් බලපා ඇති මූලිකම සහ වැදගත්ම සාධකය වී ඇත්තේ මෙම සියලු රටවලට පොදු වූ ධර්මතාවන් දෙකක් නිසාය. ඒ නීතියේ සමානාත්මතාවය සහ දේශපාලනය පාදඩකරණයට ලක් වී නොතිබීම යන හේතූන් දෙකයි.මේ රටවල නීතියේ සමානාත්මතාව කෙතරම් ඉහළ ද යත් මේ මේ සියලු රටවල අගමැතිවරයා හෝ ජනාධිපතිවරයාටත් , රටේ ජීවත්වන කොයි කවර අන්දමේ පුරවැසියාටත් නීතිය ඉදිරියේ හිමිවන්නේ සමාන තත්ත්වයකි.

ලොව අන් කවර දේසයකින් හෝ සොයා ගත නොහැකි අරුම පුදුම මැජක් තනතුරක් වන ලංකාවේ විධායක ජනාධිපතිවරයාට හිමිවන බලතල වලින් දහයෙන් පංගුවක බලයක්වත් ලොව බලවත්ම රට වන ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිවරයාටවත් කිසිදා කිසිදිනක හිමි වී නැත.මිහිපිට සිටි කිසිදු ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයකුට හිමි වූයේ ද නැත. මේ නිසාම නීතිය අතට ගන්නට මේ කිසිදු රටක ව්ය වස්ථාදායකයට හැකියාවක් නැත. මේ සියලු රටවල ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීම බරපතල අපරාධයක් වන්නේය. ඒත් අපේ රටේ විධායකය එසේත් නැතිනම් විධායක බලතල සහිත ජනාධිපතිවරයා කෙසේ හැසිරුණු ද එය පාලනය කිරීමේ බලයක් ව්යස්ථාදායකය හොබවන පාර්ලිමේන්තුවටවත් , අධිකරණයටවත් නැත. එය ලෝකයේ දියුණු යැයි සම්මත එසේත් නැතිනම් ශිෂ්ට යැයි සම්මත කිසිදු රටක දක්නට නැති විකාර සහගත රාජ්‍ය පාලනයකි. මේ නිසාම විධායක ජනාධිපති ධුරයට පත්වන කවර යහපත් පාලකයකු වුව ද දරුණු ඒකාධිපතියකු බවට පත් කිරීමේ හැකියාව අපේ ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාවට ඇති බව අපි අත්දැකීමෙන්ම දනිමු. දියුණු යැයි සම්මත සියලු රටවල ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාව එම රටවල සිවිල් ආගම බවට පත්ව ඇත්තේය. එහෙත් අපේ රටේ ආණ්ඩු ක්රිම ව්යවස්ථාව සම්බන්ධයෙන් එසේ සිතීම පවා ඉල ඇදෙන මට්ටමේ විහිලුවක් වන්නේය. මේ නිසාම අපේ දේශපාලකයන්ට ජනතා ආශිර්වාදය ඇතිවම ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාව යන නාමය තොල් මතුරමින් ජනතාවට වින කටින නාඩගම් පාන්නට ඉඩ කඩ ලැබී තිබේ.

ලොව දියුණු යැයි සම්මත සියලු රටවල අධිකරණ නිදහස ද වචනයේ පරිසමාප්තියෙන්ම උත්තරීතරය. ඒත් අද වන විට ලං‍කාවේ පාලක රජය අධිකරණයේ තීන්දු පිළි නොගන්නා බව නිළ වශයෙන්ම ප්රසකාශ කර ඇති බැවින් මිනිසුන් පිළිසරණ සොයා අධිකරණය ඉදිරියට යනු වෙනුවට අද සිදුව ඇත්තේ තම නිදහස සොයා අධිකරණයට මිනිසුන් ඉදිරියට යාමටය. මුලු ලොවම තවත් නව වසරකට පා තබන මේ මොහොතේ ලංකාවේ අප ලොව දූෂිතම රාජ්ය පාලනයන් ගුරු කොට ගැනීම කවර නම් වූ අවාසනාවක් ද…?

එදා සිටම අදත් හෙටත් අපේ ජනතාව රැවටිය හැකි අපූරු වචන සමුදායක් අපේ පාලකයන්ටත් , අපේ මාධ්යන්ටත් තිබේ. ඒ “ පාර්ලීමේන්තුවේ උත්තරීතරභාවය ” සහ “ ජනතා පරමාධිපත්යය ” නම් වූ හිස් වචන දෙකයි. ඉතාම කීකරු ජනතාවක් වූ ලාංකීය පුරවැසියා කිසිදා කිසිදිනක උත්තරීතරවන්නේ කුමක්දැයි එහෙමත් නැතිනම් තමන්ට හිමිව ඇති මේ පරමාධිපත්යය කියන්නේ කුමක්දැයි පෙරළා ප්රශ්න නගන්නේ නැත. ඒ නිසාම මේ දේශපාලක “ උත්තරීතර ” මිනිසුන් විසින් ජනතා පරමාධිපත්යය ලබමින්ම රට “ උත්තරීතර ආගාධයක ” ට දක්කමින් තිබේ.

දිනපතා පුවත්පතක් බැලූ විට සියලු හොර මැරකම් දූෂණයන්ට මුල් වී ඇත්තේ ජනතා පරමාධිපත්යය ලැබූ මේ උත්තරීතර මිනිසුන්ය. කිරි සුවද නොගිය දැරියන් දූෂණය කරනුයේ නිකම්ම නිකම් පළාත් සභා මන්තිරිවරුන් නොව පළාත් සභා සභාපතිවරුන්ය. උත්තරිතර දේශපාලකයකුගේ වාහන අනතුරක් සිදුවූ විට එම වාහන තුළින් මතු වන්නේ කිලෝ ගණනින් ගංජා සහ නීති විරෝධී ටී 56 ගිනි අවිය. තවත් උත්තරීතර ඇමති ආචාරියකු සිය උත්තරීතර පුතණ්ඩියා සමග එක්ව මුලු ලංකාවේම දරුවන්ට මත් කුඩු සහ එක්ස්ටසි නම් වූ මත් පෙති බෙදා දෙන අතර මුන්නේශ්වරම් කෝවිලේ බිලි පූජාවන්ට එරෙහිව බජාර් සටන් පාඨ නගන්නේ ජාතියේ දරුවන් රැක ගැනීමට වඩා එළුවන් රැක ගැනීම රජයේ ප්රතිපත්තිය නිසා විය යුතුය. දහම් පාසල් විභාගයක්වත් හරිහැටි පවත්වා ගත නොහැකි වූ ලොව අසාර්ථකම අධ්යාපන ඇමතිවරුන් දෙබානක් ඉල්ලා අස්නොවී තව දුරටත් සුදු රෙද්ද හඳින්නට තරම් සදාචාර සම්පන්න වී ඇත්තේ මේ උත්තරීතරභාවය නිසා විය යුතුය. ඒ නිසාම ඉල්ලා අස්වනු වෙනුවට පිට වූ ප්රශ්න පත්තර සදහා නොමිළයේ ලකුණු දීමේ පිළිවෙළක් ලොවට හඳුන්වා දුන් මෙවැනි උත්තරීතර දේශපාලුවන් සිටින රටක් ඇතුළත් කළ හැකි දර්ශකයක් තවම හඳුන්වා දී නොතිබීම සැබැවින්ම වාසනාවකි. රටේ දිග පළලවත් හරිහැටි කියා ගන්නට නොදොන්නා තොදොල් නලු නිළියන් රටේ ජනතාව බරපතල තීන්දු තීරණ ගන්නේ ඔවුන්ගේ උත්තරීතර භාවය නිසා නම් මෙගා ටෙලි කෝලම්වල රගපාන සියලුම නලු නිළියන් උත්තරීතර විය යුතුය. සියලු මත් කුඩු ජාවාරම්කරුවන් , හරක් හොරුන් , මැරයන් පවා උත්තරීතර විය යුතුය. මන්ද යත් ලංකාවේ වර්තමාන දේශපාලය යනු මේ සකල විධ නාඩගම්කරුවන්ගේ එකමුතුවක් බැවිනි. රටේ හතරවැනි පුරවැසියා වන අග විනිසුරුවරිය සිය තනතුරට සුදුසුදැයි සොයා බලා නීතිය විග්රහ කරන්නට “අට සමත් උගතුන් ” සහ දත් දොස්තරවරුන් සහභාගි වන තරමටම මේ උත්තරීතරභාවය දෝර ගලා යමින් තිබේ.

යුද්ධය නිමා වූයේ යැයි පම්පෝරි ගැසුව ද ජනතාව මත මිරිකී ඇති ජීවන බර යුද්ධය පැවැති දශක තුන තුළ දී ම නොතිබූ තරම්ම දරුණුය. පාන් ගෙඩියට බදු පටවන අතරේ සුඛෝපභෝගී මෝටර් රථවල බදු ඉවත්කරන ලොව එකම රට ද ලංකාවට බවට සැකයක් නැත. අනෙත් අතට යුද්ධය නිමා වී වසර තුනක්ම ගත වුව ද අද වන විට ද 11,000 කට අධික පිරිසක් මේ වනවිටත් යා යුතු මගක් නොමැතිව කඳවුරුවල දුක්විඳින බව මෑතකදී නිකුත් වූ අලුත්ම අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් වාර්තාවේ පවා සදහන් කර තිබේ. පිටරට යවන බව කියමින් අහිංසක මිනිසුන්ගෙන් කෝටි ගණනින් මුදල් වංචා කරමින් පරණ යකඩ බඩු පවා වංචාකොට විකිණූ අධමයන් විවෘත වරෙන්තු තිබියදීත් රාජ්ය මාධ්ය ආයතනවල ඉහළම ධුරයන් හොබවන ලොව එකම රට ද ලංකාවය.

තවත් වසරක් ගෙවී යමින් අලුත් වසරක් උදා වූ මේ මොහොතේ මුලු ලොවම ඉදිරියට පා තබද්දී මේ උත්තරීතර මිනිසුන්ට පින් සිදු වන්නට මේ වනවිට අපි ගල් යුගය වෙත හැල්මේ දුවමින් සිටිමු. රට මෙවැනි අගාධයක සිරගත වූයේ හිටි හැටියේම නොවේ. එය ගෙවී ගිය දශක ගණනාව පුරාම සිදූ වූවක් බැවින් රට වැටී ඇති ආගාධයේ පීතෘත්වයේ වගකීමෙන් ගැලවෙන්නට විපක්ෂයට ද කිසිසේත්ම හැකියාවක් නැත.

දශක ගණනාවකට පෙර මහජන නියෝජිතයන් ලෙස තේරී පත් වූ පිරිස කිසියම් ආකාරයක උගත්කමින් හෙබි පිරිසක් වූහ. මේ නිසාම ඒ යුගයේ හැන්සාඩ් වාර්තා පවා ගැඹුරුය. හරවත්ය. එහෙත් අද වනවිට ලංකාවේ දේශපාලනය යනු පාදඩ පැලැන්තිය නියෝජනය කරන්නක් බවට පත් වී ඇත. සොත්ති උපාලිලා කෘත්යා ධිකාරී මණ්ඩලයේ සිටි යුගය නිමාවී ඔවුන් උත්තරීතර යැයි කියන පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන යුගයකට රට අවතීර්ණ වී ඇත. දේශපාලනයේ මේ පාදඩකරණය තුළ 2013 වසර දරුවකු උපදින්නට තබා දරුවකු පය ගසන්නටවත් සුදුසු රටක් ලෙස ලංකාව කිසියම් දර්ශකයකට ඇතුළත් කළ හැකි වේවි ද…?

මේ ආකාරයට මං මුළා වී ආගාධයක ගිලී යන රටක් ගොඩ නගන්නට හැකියාව ඉතිරිව ඇත්තේ ආයතන තුනකට පමණි. එනම් අධිකරණය , විපක්ෂය සහ ජනමාධ්ය යි. ඉහතින් සදහන් කළ ලෙස අධිකරණයට පවා අද මහජනතාවගේ සරණ පතනු මිස අන් සරණක් නැත. විපක්ෂයක් කියා යමක් රටේ නැති බැවින් ඒ ගැන සටහන් කිරීම පවා වචන අපතේ යැවීමකි. ස්වාධීන සහ නිදහස් ලෙසින් තමන්ම හඳුන්වා ගන්නා සියලුම මාධ්යයන් ලේක් හවුස් මුද්රණ යන්තරයෙන් බෙදා හරින පත්තර කඩමාලුවලට වඩා වෙනස් වන්නේ නමින් පමණි.

ඉතින් එවන් වූ රටකට තවත් අලුත් අවුරුද්දක් උදා වී තිබේ.

උදා වූ වසර සුභ නව වසරක් වන්නේ “ උත්තරීතරභාවය ”සහ “ පරමාධිපත්යය ”යන වචන දෙක මේ වසර තුළ දීත් දොහොත් මුදුනින් පිළිගන්නට අපේ පුරවැසියන් කොයි තාක් දුරකට සිත හදා ගෙන ඇති ද යන බරපතල කාරණය මත පමණක් බව අවසාන වශයෙන් සටහන් කළ යුතුව ඇත.

පොතක් එක්ක කතා කරමු

සරේ මහජන පුස්තකාලය (Surrey City Center Library)

සරේ මහජන පුස්තකාලය (Surrey City Center Library)

සීතල වැහි බිඳු ඇද හැලෙමින් තිබූ සති අන්තයේ තවත් එක් සවස් වරුවකි ඒ. මේ සිරි පොද වැස්ස කැනඩාවේ වැන්කුවර් නගරයට බෙහෙවින්ම හුරු පුරුදුය.

සති අන්තයේ සවස් වරුවක් බොහෝ විට ගෙවී යන්නේ පුස්තකාලයේ බැවින් සිරි පොද වැසි ඇද හැලුණු එදින ද මා යමින් සිටියේ පුස්තකාලය වෙතය. එහෙත් ඒ සවස් වරුවේ නම් ඒ සදහා තවත් එක් සුවිශේෂී හේතුවක් ද තිබුණේය. පුස්තකාලයේ සුපුරුදු පොත් පත් රාක්ක වලට අමතරව මා එනතෙක් බලා සිටින තවත් එක් “සජීවී පොතක් ”ද එහි ඇති බව දැන සිටි හෙයිනි ඒ.  සජීවි පොත් (living Books) …? ඔව්… කැනඩාවේ පුස්තකාලයන්හි ක්රියාත්මක වන අලුත්ම ප්රවණතාවකි ඒ. මේ සංකල්පය ක්රියාත්මක වන්නේ මානව පුස්තකාලය (Human Library) නම් වූ නවතම සංකල්පයක් යටතේය.  මෙම සංකල්පයේ තේමාව වන්නේ කඩදාසි පිටු පුරා දිවෙන තීන්ත අකුරු අතරින් ලබා ගත නොහැකි දැනුමක් පාඨකයා වෙත සමීප කරවීමයි. මෙම මානව පුස්තකාලය ක්රියාත්මක වන්නේ තෝරා ගත් දිනයක තෝරාගත් තේමාවක් යටතේය. මෙවර මානව පුස්තකාලයේ තේමාව වී තිබුණේ “ සුවිශේෂී වූ වෘත්තීන්හි නියැලෙන සැබෑ මිනිසුන් ”යන්නයි. ඒ අනුව යෝගා උපදේශකවරයකු , වේශ නිරූපණ ශිල්පියෙකු , සපත්තු මෝස්තර නිර්මාණය කරන්නෙකු , පුද්ගලික රහස් පරීක්ෂකයකු , ගිනි නිවීමේ හමුදාවේ කාන්තා නිලධාරයෙකු , ජල නල කාර්මිකයෙකු , අවමංගල්ය‍ අධ්යක්ෂවරයකු ආදී වූ විවිධ විෂයන්හි නිරතවන වෘත්තිකයන් කිහිප දෙනෙක් ම ඒ සඳහා තෝරා ගෙන තිබුණි. මානව පුස්තකාලය සඳහා එක්වීමට කැමැති පාඨකයන් පුස්තකාලයෙන් අදාළ දිනයේ තමාට පහසු වේලාව මුලදී ම වෙන් කර ගත යුතුය.  මෙම සජීවී පොත් හෙවත් මානව පුස්තකාලයට සම්බන්ධ වන්නෝ සිය වෘත්තීන්හි ක්රියාකාරීව නිරතව සිටින අය වෙති. එබැවින් පුස්තකාලයේ කාමරයක් තුළ දී තමන් තෝරා ගත් සජීවී පොත තනිව හමු වී ඔවුන්ගේ  අත්දැකීම් බෙදා හදා ගන්නටත් , ඇවැසි කවර හෝ දෙයක් විමසා දැන ගන්නටත් මෙහිදී පාඨකයන්ට ඉඩකඩ ලැබෙයි. මෙය සාමාන්ය පොතකින් ලබා ගත හැකි දැනුම මෙන්ම සාමාන්යය පොතක විෂය පථය ද ඔබ්බවා යන්නකි. මානව පුස්තකාලය යටතේ ක්රියාත්මක වන සජීවී පොත් පත් හි ඇති විශේෂත්වය වන්නේ එයයි.

ආකර්ශනීය රැකියාවන් රැසක පුද්ගලයන් මෙවර මානව පුස්තකාලය හා එක්ව සිටිය ද අවමංගල්ය අධ්යක්ෂවරයා හමු විය යුතුය යන්න මට සිතුණේ වඩාත් සිත් ඇදගන්නා සුලු තොරතුරු ඔහු සතුව ඇතැයි සිතුණු බැවිනි. ඇතැම් විට ඒ සඳහා මා පොළඹවන්නට ඇත්තේ පුස්තකාලයෙන් ම ලබා ගෙන මෑතක දී මා විසින් නරඹනු ලැබූ සම්මානනීය සිනමා පටයක් ද  වන්නට ඇත. ඩිපාර්චර්ස් (Departures) නම් වූ එම ජපන් සිනමා පටය මළ මිනී හැඩ ගැන්වීමේ කලාව හෙවත් අවමංගල්ය අධ්යක්ෂවරයකුගේ භූමිකාව හා බැඳුණු අතිශය ආකර්ශනීය සිනමා පටයක් වූයේය.

මානව පුස්තකාලය ගැන තවත් යමක් කියන්නට මත්තෙන් සරේ (Surrey) මහජන පුස්තකාලය ගැන ද යමක් සටහන් කළ යුතු යැයි හැඟෙන්නේ එයින් අපට ද ලබා ගත හැකි ආදර්ශ බොහෝ ඇති බැවිනි. අති නවීන පහසුකම් සියල්ලෙන්ම පරිපූර්ණ  වුව ද මෙම පුස්තකාලය ක්රියාත්මක වන්නේ අතිශය පරිසර හිතකාමී අයුරිනි. වාස්තු විද්යාවේ අපූරු නිර්මාණයක් වන මෙම ගොඩනැගිල්ල නිම වී ඇත්තේ නෞකාවක් පරිද්දෙනි. එහි බොහෝ කොටස් වීදුරු වලින් නිර්මාණය වී ඇති නිසා පුස්තකාලය ඇතුළත ආලෝකවත් කිරීම සඳහා හිරු එළිය උපරිම මට්ටමන් භාවිතා කෙරෙන අතර පුස්තකාලයේ පියස්ස මුලුමනින්ම තෘණ වර්ග වවා ඇත්තේ යහපත් අභ්යමන්තර උණුසුමක් පවත්වාගෙන යාම සඳහාය. පුස්තකාලයේ වීදුරු බිත්තියක් මත විවිධ භාෂාවන්ගෙන් සුභ පැතීමේ වදන් සටහන් කර ඇති අතර එහි සිංහල භාෂාවෙන් ද ආයුබෝවන් කියා සටහන් කර ඇති බව ද මෙහි දී සඳහන් කරන්නේ අභිමානයෙනි.

පුස්තකාලයේ ඇතුළත දර්ශනයක්

පෙර කී දිනයේ දී ගිවිස ගත් පරිදි ම පුස්තකාලයේ සුවපහසු කාමරයක් තුළ ඒ සජීවී පොත මා එනතෙක් එහි රැඳී සිටියේය. ඔහුගේ සැබෑ නම ජස්ටින්ය. පුරා වසර 18 කට අධික කාලයක් අවමංගල්ය අධ්යක්ෂවරයකු ලෙස කටයුතු කර ඇති ඔහු පැවසුවේ සිය ආදරණීයයකුගේ වියෝවෙන් පීඩා විඳින පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ සිත් තැවුල් තුනී කිරීම හා බැඳුණු තම රැකියාව සම්බන්ධයෙන් ඔහු බෙහෙවින් ම තෘප්තිමත් බවයි. විවිධාකාර වූ ආකර්ශනීය රැකියාවන්ගෙන් පිරී ඇති ලොවක මෙම ක්ෂේත්රයට සම්බන්ධ වීමට ඔහු පෙළඹ වූ කරුණු කාරණා කවරක්දැයි විමසූ විට ඔහු සඳහන් කළේ එය අහම්බෙන් සිදුවූවක් මිස මෙම වෘත්තිය තෝරා ගැනීමට ඔහු ළමා කළ සිහින මැව්වේ නැති බවය. මෘත දේහ හා කටයුතු කිරීමට බොහෝ දෙනෙක් දක්වන්නේ කිසියම් අප්රසන්න බවක් හා බියකි. මම ඒ පිළිබඳව ද ඔහුගෙන් විමසීමි. ්

ජස්ටින් (Justin Schultz)

සෑම සංස්කෘතියක් තුළම ගුප්ත සාධක රැසක් මරණය හා සම්බන්ධ කර තිබීම මේ බියට එක් ප්රධානතම හේතුවක් බව පෙන්වා දුන් ඔහු මරණය ජීවිතයේම කොටසක් ලෙස සිතන්නට තරම් අපට බුද්ධිමත් විය හැකි නම් එය කිසිසේත්ම බියජනක හෝ අප්රකසන්න යමක් නොවන බව අවධාරණය කළේය. තමන්ගේ දශක දෙකකට ආසන්න වෘත්තීය ජීවිතය තුළ දී මෘත දේහ සහ සුසාන භූමි ආශ්රිතව නිරන්තරයෙන්ම ගැවසුණ ද අවතාර හොල්මන් හෝ වෙනත් කිසිදු අසාමාන්ය සිදුවීමකට තමන් මුහුණ නොදුන් බව ද ඔහු සඳහන් කළේය. අවමගුල් කටයුතු සඳහා අධික වියදමක් වැය කරන්නට සිදු වන කැනඩාවේ අවමංගල්ය අධ්යක්ෂවරයකු වීම ද පහසු කටයුත්තක් නොවේ. ඒ සඳහා වසර තුනක පුර්ණ කාලීන පාඨමාලාවක් හැදෑරිය යුතු අතර ප්රායෝගික පුහුණුවක් ද අනිවාර්යය. වසර දෙකකට වරක් සිය රැකියාව සම්බන්ධයෙන් දැනුම වර්ධනය කර ගැනීමේ පාඨමාලාවන්ට සහභාගි වීම ද ඔවුනට අනිවාර්ය වන අතර වසරින් වසර සිය බලපත්රය අලුත් කර ගැනීම ද සිදු කළ යුතු වේ.  පාරිභෝගික ආරක්ෂක පනත යටතේ සිය යුතුකම් සහ වගකීම් කඩකළ අවමංගල්ය  අධ්යක්ෂවරයකුට එරෙහිව නීතිය ක්රියාත්මක කරන්නට කැනේඩියානුවන්ට අයිතිය ඇත.

සිය රැකියාවේ වඩාත්ම අභියෝගාත්මක කටයුත්ත හෝ එසේත් නැතිනම් වැදගත්ම අංශය වන්නේ කුමක්දැයි විමසූ විට ඔහු මට කීවේ එය සන්නිවේදනය බවයි. සිය ආදරණීයන්ගේ වියෝවෙන් පීඩා විඳින සිත් සතන් හා ගනු දෙනු කිරීමේ දී මෙන්ම එකම පවුලේ සහෝදර සහෝදරියන් අතර අවමගුල් කටයුතු සිදු කෙරෙන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් විවිධාකාර ගැටුම් සහගත  අදහස් ඇති විටෙක දී ඉවසිලිමත්ව සහ ඉතාම පරිස්සම් සහගතව සන්නිවේදන කටයුතු සිදු කිරීම තම රැකියාවේ ප්රබලම අභියෝගය බව ඔහු පැවසුවේය. ඔහුගේ අත්දැකීම් සම්බන්ධයෙන් කළ කතා බහ සියල්ල සටහන් කර තැබීමට තරම් ඉඩකඩ ප්රමාණවත් නොවුණ ද අවසන් වශයෙන් එක් වැදගත් කරුණක් පමණක් මෙහි සඳහන් කිරීම සුදුසු යැයි හැඟේ.

කැනඩාවේ පුවත්පත්වල අවමංගල්යස දැන්වීම් පළ වන්නේ ලංකාවේ අපට හුරු පුරුදු ආකාරයට වඩා තරමක් වෙනස් ආකාරයෙනි. එනම් මිය ගිය තැනැත්තාගේ උපතේ සිට ඔහුගේ ජීවිතයේ වැදගත් අවස්ථාවන් , ඔහු විසින් කරන ලද වෘත්තිය හා ඔහුගේ සමාජ ජීවිතයේ විවිධ භූමිකාවන් විස්තර කරමින් පළ කෙරෙන මෙම අවමංගල්යු දැන්වීම් සිත් ඇදගන්නා සුලු කරුණු වලින් ගහණය. ලංකාවේ පුවත්පත්වල මරණ දැන්වීම් තීරුව කියවීමේ පුරුද්දක් නොතිබුණ ද කැනේඩියානු පුවත්පත් කියවීමේ දී අවමංගල්ය දැන්වීම් පිටුවේ ද සැලකිය යුතු වේලාවක් රැඳී සිටින්නට මා නිරායාසයෙන් ම හුරු වූයේ මෙම එම පිටුවේ ඇති මෙම විශේෂත්වය නිසාය. මෙම පිටු අතර සැරිසරද්දී මට හැගී ගිය වැදගත්ම කරුණ වූයේ ශෝකයෙන්  හා කඳුලින් පමණක් ම මරණය පිළි ගැනීමට හුරු පුරුදු වී සිටින අපට වඩා තරමක් ඔබ්බට ගොස් මරණය කිසියම් ආකාරයක ආදරණීය අනුස්මරණයක් ලෙස සලකන්නට කැනේඩියානුවන් හුරු වී සිටින ආකාරයයි. එක්තරා ආකාරයකින් කියනවා නම් එය මරණය “ සැමරීමක් ”බදුය. මේ නිසාම පුද්ගලයකුගේ මිය ගිය පසු ඔහුගේ අවසන් කටයුතු නිමා කළ මොහොතේ මිය ගිය පුද්ගලයා ජීවත්ව සිටිය දී කළ කී දෑ සිහිපත් කරමින් සියලු නෑ හිත මිතුරන් එක් වී ඉතා ඉහළ මට්ටමන් භෝජන උත්තසවයකට සහභාගී වීම කැනේඩියානුවන්ට හුරු පුරුදු අත්දැකීමකි. මෙවැනි භෝජන සංග්රහයන් පවත්වන උත්සව ශාලාවන් ද අවමගුල්  ශාලා පරිශ්රයේම පිහිටා ඇත.  මේ ගැන ද මම ඔහුගෙන් විමසුවෙමි.

කැනඩාවේ අවමංගල්ය ශාලාවක ඇතුළත ඇති භෝජන සංග්රහ කාමරයක්

“ ඔව් ඒක ඇත්ත. දුක්වෙලා ඇඩීමෙන් මිය ගිය පුද්ගලයාටවත් , ජීවත් වන පුද්ගලයන්ටවත් කිසිම වැඩක් වෙන්නේ නැහැ. මේ නිසා අඬා වැලපෙන්නේ නැතිව මිය ගිය පුද්ගලයාගේ ජීවිතයේ ආදරණීය මතක සටහන් සතුටින් සිහිපත් කරන්නට පුලුවන් මිය ගිය පුද්ගලයා හැමදාමත් අපේ හදවතේ සතුටුදායක හැගීමක් ඇති කරාවි. ඒක ජීවත් වන පුදගලයන්ටත් ධනාත්මකව ජීවිතයට මුහුණ දෙන්න මග පෙන්වාවි. ”

අධ්‍යාත්මික පෝෂණය ඉහළින් ම ලබන්නට හැකි ආගමික පසුබිම නොඅඩුව ඇති ලංකාව වැනි රටකට ඔහුගේ මේ අදහස් නුහුරු නුපුරුදු නොවන බව සැබෑය. එහෙත් ගැටලුව ඇත්තේ අප සතුව ඇති එවන් අධ්යාුත්මික අංග ලක්ෂණවලින් පෝෂණය වන්නට තරම් සමාජයක් ලෙසින් අප තවමත් පරිණත නොවීම ද යන්න ඔහුගෙන් සමුගෙන පුස්තකාලයෙන් පිටතට ආපසු එද්දී මා සිත්හි පැනයක් ලෙසින් ඉතිරි වී තිබිණ.

ජාති ආලයේ තියරිය

“ පාදඩයකුට ඇති අන්තිම රැකවරණය ජාතිආලය හෙවත් දේශප්රේමයයි ” (The last refuge of a scoundrel is patriotism) යනුවෙන් ආචාර්ය සැමුවෙල් ජොන්සන් පැවසුවේ බොහෝ කාලයකට පෙරදීය. ඔහු විසින් ඒ ප්‍රකාශය කරන ලද්දේ අදින් වසර දෙසියයකටත් පමණ පෙර එක්තරා සවස්වරුවක දී ය.

වසර හැට හතරක “ නිදහස  ” සමරන මේ මොහොතේ ආචාර්ය සැමුවෙල් ජොන්සන්ගේ ඒ අදහස් යළි යළිත් සිහිපත් වන්නේ ආචාර්ය ජොන්සන් එය කවර සමාජ කොටසක් ඉලක්ක කරගෙන පැවසුව ද ලාංකීය සමාජයට නම් ඒ අදහස සියයට සියයක්ම වලංගු වන නිසාය.

“ නිදහස ” නම් වූ මේ අකුරු හතර ලංකාවේ නිල නාමයේ සැරසිල්ලක් ලෙස එක් වූ දා සිටම අපේ රටේ දේශපාලනය මුලුමනින්ම පදනම් වූයේ ජාතිආලය හෙවත් දේශප්රේමය තුළින් ලාංකීය ඡන්දදායකයින් ගොනාට අන්දවන්නේ කෙසේද යන තියරිය මත පිහිටාය. සිංහල දෙමළ සහ වාමාංශකියන් යැයි කියාගන්නා දේශපාලකයන් පමණක් නොව ප්රභාකරන් පවා මිනීමැරුවේ ජාති ආලයේ නාමයෙනි. ප්‍රභාකරන්ගේ ලේ පිපාසිත මානසිකත්වය ලොවට රහසක් නොවුණ ද එදා මෙදාතුර රට පාලනය කළ සහ පාලනය කරන සිංහල දෙමළ දේශපාලකයන්ගේ නාමයෙන් මිය ගිය අහිංසක සිංහල දෙමළ තරුණ තරුණියන්ගේ අවසන් සුසුම් සමාජයේ විරෝධත්වයකින් තොරවම හිස් වාතලයට මුසුව ගියේ ඒ සියලු ජීවිතවල ලන්සුව දේශපාලකයන්ගේ දේශප්රේමී ගණ තිර මතින් වැසී ගිය බැවිනි.

කන්නන්ගර අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා නිදහස් අධ්‍යාපන පනත ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත්‍රණ සභාවට ඉදිරිපත් කළ ඈත යුගයේ දී පවා දේශප්රේමී ජනතා නායකයන් ලෙස සලකන බණ්ඩාරණායකවරුන් මෙන්ම සේනානායකවරුන් ඊට එරෙහිව එක් කදවුරකට ගොනු වූයේ නිදහසේ පත පොත ඇසුරු කරන්නට හැමට ඉඩකඩ ලැබුණොත් වත්තේ පොල් කඩන්නටවත් කෙනෙක් ඉතිරි නොවනු ඇති බවට සිල්ලර බාල තර්ක ඉදිරිපත් කරමිනි. මැතිණියගේ යුගයේ දී ටයර් සෑය නම් වූ අලුත්ම සංකල්පය බිහිකරනු ලැබුවේ ද දේශප්රේමයේ නාමයෙනි. ඒ යුගයේ දේශප්රේමය හමුවේ හැට දහසකට අධික තරුණ ජීවිත පිපෙන්නටත් පෙර පරව ගියේය. එයින් ඇරඹී තරුණ සංහාරය අසූව දශකයේ දී උච්ච අවස්ථාවට පත් වූව ද ඒ තරුණ ජීවිතවල වටිනාකම අද ශේෂ වී ඇත්තේ ඒ වෙනුවෙන් ලියැවුණු කවි ගී පද පේළි හා නවකතාවල යල් පැන ගිය වස්තූ බීජයන් ලෙසින් පමණි. මේ නිසා අද දවසේ වුවද සුදු වෑන් රථයකින් යළි නොඑන ගමන් යන කවරකුගේ වුව ද ජීවිතයේ ඉරණම සටහන් වන්නේ දේශප්රේමය වෙනුවෙන් නොඑන ගමන් යන්නකු ලෙසිනි.

කොයි කවර හැටියෙන් වුවත් හැට හතර වෙනි නිදහස සමරන මේ මොහොතේ අපේ රටේ දේශප්රේමය ක්රියාත්මක වන්නේ හරිම අපූරු ආකාරයටය. ඒ කුමන්ත්‍රණ නම් වූ නවතම තියරිය යටතේය. ඒ අනුව රටේ සිදුවන හැම නස්පැතිතියක්ම සිද්ධවන්නේ කුමන්ත්‍රණයක් නිසාය. උසස් පෙළ විභාගයට මුහුණ දුන් දෙලක්ෂ තිස් නව දහසක් වූ දරුවන්ගේ අනාගාතය විනාස කෙරුණේ තකතීරු ඇමතිවරුන් සහ විභාග කොමසාරිස්වරයාගේ මන්ද බුද්ධික ඔල මොට්ටලකම් නිසා නොව විභාග පිළිතුරු පත් පරීක්ෂා කළ ගුරුවරුන්ගේ කුමන්ත්‍රණ නිසාය. හැම අතින්ම බිද වැටුණු සමාජයක දරුවන් සතුව තිබූ එකම ගැලවිල්ල වූ අධ්‍යාපනය නම් වූ මල්පෙති පවා කිළිටි අත්වලින් තලා පොඩි වී යද්දී අධ්‍යාපන ඇමති දෙබාන එය “ සුලු දෙයක් ”යැයි මාධ්‍ය සාකච්ඡා ඔස්සේ පවසන ආකාරය පිළිකුළෙන් යුක්තව බලා සිටිනු හැර අන් යමක් කරන්නට මේ දේශප්රේමී සමාජය තුළ ඉඩ කඩක් නැත. සමස්ත සිසු පරපුරටම දත නියවා හිටපු විභාග කොමසාරිස්වරයා විභාග දෙපාර්තමේන්තුවේ පඩි පෙළ බැස යද්දී නව කොමසාරිස්වරයා දෙකට නොව තුනටම නැවී වැද වැටී අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා හමුවේ වැඩ භාරගත් අයුරු දුටු කවරකුට වුවද පිළිකුළට එහා ගිය යමක් ඉතිරි වනු ඇති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. කොයි කවර හැටියෙන් වුවත් රට ගිනිබත් කළ උසස් පෙළ අවුල වැනි යමක් බටහිර රටක සිදු වන්නේ නම් අදාළ ඇමතිවරයා ඉල්ලා අස්විම සාමාන්‍ය පිළිවෙතක් නොවන්නේ දැයි පුවත්පත්කලාවේදියෙකු ඇසූ පැනයට බන්දුල ගුණවර්ධන ඇමතිවරයා දුන් පිළිතුර නම් සැමුවෙල් ජොන්සන්ගේ කතාව මෙන්ම නූතන මහාවංශයේ රන් අකුරින්ම ලියැවිය යුතු සටහනකි. එනම් ; වෙනත් රටවල එසේ සිදුවූවත් මේ ලංකාව නිසා එසේ ඉල්ලා අස්වීමේ හේතුවක් නැති බවය. විශ්රාම ගිය ටියුෂන් ගුරුවරයකු වූ ඇමතිවරයාගේ කතාවෙන් සමස්ත ලාංකීය දේශපාලනයේ ප්රතිපත්තිගරුක ස්වභාවය සහ අද දවසේ දේශපාලකයන්ගේ සාදාචාරය මැනවින් හෙළිදරව් කෙරෙන බැවින් ඒ සම්බන්ධයෙන් වෙනත් කිසිදු අදහසක් දැක්විය යුතු නොවේ.

(එම වීඩියෝව පහත සබැදුමෙන් නැරඹිය හැකිය)

http://www.youtube.com/watch?v=VXVGnUrtacg&feature=share

උසස් පෙළ අවුල් පමණක් නොව අද දවසේ බඩු මිල පවා ඉහළ යන්නේ වෙළෙදුන්ගේ සහ ගොවීන්ගේ කුමන්ත්‍රණ නිසාය. පාන් මිල ඉහළ ගියේ බේකරි හිමියන්ගේ සටකපට කම් නිසාය. බස් ගාස්තු ඉහළ යන්නේ බස් රථ හිමියන්ගේ කුමන්ත්‍රණ නිසාය. රටට කුඩු ගලා ගෙන එන්නේ අහිංසක ඇමතිවරුන් ජනතාවගේ වෛරයට ලක් කරවීමේ කුමන්ත්‍රයක ප්‍රතිපල නිසාය. බයිසිකල් පැද ගෙන එන තරුණයන් ඇමති පුතුන්ගේම වාහනවලට යට වන්නේ හිතාමතාම සිදු කරන කුමන්ත්‍රණ නිසාය. චීවරධාරීන් සිදු කරන සියලු දූෂණයන් සිද්ධවන්නේත් අන්‍යාගමික කුමන්ත්‍රණ නිසාය. ඒ තරමටම මේ සිරිලක් ද්වීපය කුමන්ත්‍රණයන්ට ගොදුරු වී හමාරය.මේ නිසාම රටේ පාලකයන්ට විශේෂයෙන්ම කරන්නට කියා කිසිවක් නැත. මන්දයත් පාලන තන්ත්‍රයම කුමන්ත්‍රණවලට හසු වී ඇති බැවිනි. අනෙක් අතට ඔබාමාගේ සිට ලොව සියලු බලවත් රටවල නායකයන් නින්දට යන්නේ සිරි ලංකාව නම් වූ ආසියවේ මේ නැගී ගෙන එන ජාතික බලවේගයන්ට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේදැයි යන්න ගැන කණස්සල්ලෙන් ඔලුව පුරවා ගනිමිනි. මේ නිසා උසස් පෙළ විභාගයේ ප්‍රතිපල සකස් කරන පරිගණකයට වෛරසයක් ඇතුලු කර රටේ අනාගත බලවේග විනාශ කිරීම සී අයි ඒ නිලධාරීන් සහ කේ ජී බී ඔත්තුකරුවන්ට සුලු දෙයකි. (එවැනි කොණක් අල්ලා ගන්නට ආණ්ඩුවේ මාධ්‍යයන්ට තවමත් ඉඩක් නොලැබීම ඇත්තෙන්ම පුදුමයකි). විකිලීක්ස් නිර්මාර්තෘ ජුලියන් අසාන්ජේ ලංකාවේ ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලය විසින් ඇමරිකානු බලධාරීන්ට යවනු ලැබූ කේබල් පණිවිඩ රාජ්‍ය මාධ්‍ය ඔස්සේ ප්රසිද්ධියට පත් කළේ අසාන්ජේ අපේ කාලයේ වීරයකු බවට පත් කරමින් ලියැවුණු විශේෂාංග ලිපි ද සමගිනි. ඒත් ඊට සමගාමීව රටේ පාලකයන්ගේ සහ ආණ්ඩුවේ ඉහළ පුද්ගලයන්ගේ වත්කම් කොමිස් මුදල් සහ සියලු අක්‍රමිකතාවන් පිළිබද රහස් තොරතුරු විකිලීක්ස් මගින් ගලාගෙන එද්දී එක් රැයින්ම ඔහු දුෂ්ටයකු බවට පත්වන්නේ ද එවැනි “ රට කුපිත කරවන ආකාරයේ ” රහස් හෙළි කිරීම නිශ්චිතවම කුමන්ත්‍රණයක් වන නිසාය.

දේශප්රේමයේ දැවැන්ත කඩතිරයෙන් සියල්ල වසා දැමීමේ කලාව අපේ දේශපාලකයන් මෙන්ම පුරාණ පාලකයන් විසින් ද ප්‍රගුණ කරනු ලැබ ඇත්තේ අද ඊයේ නොවන බව සැබෑය. එහෙත් එය මෑත ඉතිහාසයේ තරම් පුලුල් ලෙස භාවිතයට ගත් අවස්ථාවක් මහාවංශයේ පමණක් නොව වෙනත් කිසිදු ඉතිහාස කතාවක් තුළින් හදුනා ගත නොහැකිය.

1948 දී අප නිදහස ලබා ගත්තේ ලේ බිදුවකුදු නොහැලීමෙන් බව අපේ පාසල් පොත පත දරුවන්ට කියා දෙන්නේ මහත් වූ අභිරුචියෙනි. එනම් එහි අනෙක් අර්ථය වන්නේ අද අපට ලැබී ඇතැයි කියන නිදහස අපට සුද්දන්ගෙන් තෑග්ගක් ලෙසින්ම ලැබුණක් මිස සමකාලීන සෙසු යටත්විජිතයන්හි මෙන් වීරත්වයෙන් ලබාගත්තක් නොවන බවය. තවත් සරලව අර්ථ දක්වන්නේ නම් වෙල්ලස්ස කැරැල්ල ආදී වූ සැබෑ ජන අරගලයන්ට දිවි පුදන වීරෝදාර පරපුර නිමා වී “ සුද්දන්ට දිවි පුදන ” පරපුරක් නව දේශපාලන පැලැන්තියක් ලෙස බිහි වූ යුගයක නිදහස තෑග්ගක් ලෙසින්ම දෙනු විනා අන් යමක් සිදුවෙතැයි අපේක්ෂා කළ යුතු වන්නේද…? එබැවින් නිදහස නම් වූ එහි සැබෑ (අ)මිහිරි රසය අපි අද ඉහළින්ම භුක්ති විදිමු.

දෙවැනි ලෝක මහා යුද්ධයේ දී හිරෝෂිමා සහ නාගසාකි යන නගර මුලුමනින්ම පොළොවට සමතලා කොට ආර්ථිකය සහමුලින්ම විනාශ කර දැමුව ද ජපානය අද මුලු ලොවම විස්මයට පත් කළ ආර්ථික ලෝකයේ දැවැන්තයෙකි. 1923 වසරේ ඔක්තෝබර් මාසය වනවිට බර්ලින් නගරයේ පාන් ගෙඩියක මිල ජර්මන් මාක් බිලියන 200 ක් දක්වා ඉහළ යන තරමට අතිශය දරුණු ආර්ථික කඩා වැටීමක් ජර්මනියේ විය. එහෙත් අද ජර්මනිය යනු සමෘද්ධිමත් රටකි. අපට වසරකට පෙර නිදහස ලැබූ ඉන්දියාව අභ්‍යවකාශ තරණයට ද අත ගැසුවේ මීට දශකයකටත් පෙරදීය. ඒ තම රටට පමණක් නොව තම ජනතාවට ද ආදරය කළ සැබෑ නායකයන් ඒ රටවලින් බිහි වූ බැවිනි. මුලු ලොවම කම්පා කළ 9/11 සිද්ධියේ දී ඇමරිකානු සෙනේට් මණ්ඩලයත් ඩිමොක්රටික් සහ රිපබ්ලිකන් යන සියලුම මන්තිරිවරුන් සමස්ත ඇමරිකානු ජාතිය වෙනුවෙන් එකාවන්ව නැගී සිටියේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය හමුවේ තමන්ගේ දේශපාලන ගිනුම්වලට බැර කර ගත හැකි ජන්ද ලාභාංශ ගැන තැකීමකින් තොරවය. එහෙත් මෑත ලාංකීය ඉතිහාසයේ කම්පාසහගතම අත්දැකීම වූ සුනාමි ඛේදවාචකයේ දී පවා එකම එක දවසකටවත් ජනතාව වෙනුවෙන් එකට පෙළ ගැසෙන්නට නොහැකි වූ රටක ජනතා නියෝජිතයන්ගෙන් කවර අභිමානයක් බලාපොරොත්තු විය හැකි ද…?

“ පබාලා ” රට කරවන්නට තීන්දු ගන්නා අතර “ අබාලා ” රට කරවන්නට උපදෙස් දෙන යුගයක පුරවැසියන් ට බබාලා ලෙස බලා සිටිනු හැර නැගී සිටින්නට ඉඩක් නොමැත්තේ ඒ සියලු ජනතා අවදිවීම් කුමන්ත්‍රණ ලෙසින් සැරසිලි කරන්නට දේශප්රේමීන් ලක ලැහැස්ති වී සිටින බැවිනි. එහෙත් ඒ දේශප්රේමීන්ගේ දූ පුතුන් ඉගෙනුම ලබන්නේ විදේශයන් හිදීය. වාමාංශික යැයි කියාගන්නා වාසිදේවලාගේ පමණක් නොව ජාතික චින්තනය ගැන නන් දොඩවනන්නන්ගේ පවා දූ දරුවන් සිටින්නේ විදේශයන්හිය.

අද රටට කුඩු ගෙන්වන්නේ නිකම්ම නිකම් මන්තිරිවරුන් නොව ඇමතිවරුන්ගේම අනුග්‍රහයෙනි. සංචාරයට එන විදේශීය ලදුන් දූෂණය කරන්නේ නිකම්ම නිකම් පළාත් සභා මන්තිරිවරුන් නොව පළාත් සභා සභාපතිවරුන්ය. දූෂණ වංචාවන්ට පමණක් නොව මිනීමැරුම් සහ ස්ත්‍රී දූෂණයන්ට රටේ වැඩිම චෝදනාවන් එල්ල වී ඇත්තේ ජනතා නියෝජිතයන් යැයි කියාගන්නා පිරිසටය. ඒ අතර මන්තිරිවරුන් , ඇමතිවරුන් පමණක් නොව ඇමති දූ පුතුන් සහ ඔවුනගේ සිය නෑ පරපුර ද අන්තර්ගතය. නිදහසේ  “අභිමානයට ”ඇති එකම කරුණ නම් ජනගහනයට සාපේක්ෂව ලොව විශාලතම මහජන නියෝජිත පරපුර අප සතුව තිබීමය.

ඒ දැවැන්ත මහජන නියෝජිතයන්ට පිංසිදු වන්නට ගෙවී ගිය වසර 64 තුළ දී අපට උරුම ව ඇත්තේ කුමන ඉරණමක් ද…? 1948 වන විට අප යටත් වී සිටියේ එකම ජාතියකට පමණය. අද අප සමස්ත ලෝකයටම යටත්ය. එදා ඉන්දියන් සාගරයේ මුතු ඇටය අද අරාබිකරයේ කදුලු බිදුව වී අවසන්ය. 64 වසරක ජාතික අභිමානය වෙනුවෙන් ජාතික කොඩි ලෙළ දෙන රටක භාණ්ඩාගාරයේ බරණි පිරී යන්නේ මැද පෙරදිග වහල්භාවයට සින්න වූ අපේ පරපුරේ කාන්තාවන්ගේ කදුලු බිදු වලිනි. 1948 වන විට අයවැය අතිරික්තයක්ව තිබූ ලංකාව අද ලොව දුප්පත්ම රටවල් අතරට එක්ව ඇත්තේ 64 වසරක ජාතික අභිමානයේ මහිමයෙනි. සංවර්ධනයේ නාමයෙන් සිදුවන්නේ දූෂණයන්ය. 1948 සිටම මේ දක්වා ක්රියාත්මක වූ බොහෝ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති කොමිස් ව්‍යාපෘති බව නොරහසකි. 1948 පසු ක්රියාත්මක වූ දැවැන්තම සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය ලෙස අර්ථ දැක්වෙන මහවැලි ව්‍යාපාරයට යට කළ මුදලින් සියයට 30 ක් ම වෙන් වූයේ කොමිස් සදහා බව හෙළිදරවු වූයේ අද ඊයේ නොවේ. එක්සත් රාජධානියේ විදේශ සංවර්ධන පරිපාලන ආයතනයේ වාර්තාවන්ට අනුව ලොව අසාර්ථකම ව්‍යාපෘති සදහා ඉදිරිපත් කර ඇති හොදම උදාහරණයක් වන්නේ ද ලංකාවේ වික්ටෝරියා ව්‍යාපෘතියයි. දුප්පත්කම තුරන් කර සමෘද්ධිමත් ජනතාවක් බිහි කිරීමේ අරමුණින් බිහි කළ බව කියන සමෘද්ධි අධිකාරියේ වියදම්වලින් සැබෑ වශයෙන්ම දුප්පත්කම තුරන් කිරීම සදහා වැය කළේ මුදල්වලින් සියයට 11 ක් පමණක් බවත් , ඉතිරි මුදලින් සියයට 89 ක්ම වැය වූයේ එහි නිලධාරී පැලැන්තිය නඩත්තුවට සහ ඔවුන්ගේ සුඛ විහරණය සදහා බව මීට දශකයට පමණ ඉහත දී හෙළි දරවු කර තිබිණ. ඒ තරමටම අපේ දේශපාලනය සහ අල්ලස අතර ඇත්තේ ලේ සබදතාවකි. මේ නිසාම අල්ලස් කොමිසම යන්න අද දේශපාලකයන්ට එක්තරා අකාරයක විනෝද සමයකි.

සංවර්ධනයේ ප්‍රතිලාභ රටේ ජනතාවට නොලැබෙන්නේ නම් එහි ප්‍රතිලාභ බැර වන්නේ කවර ගිණුම්වලට ද යන්න රහසක් නොවේ. යුද්ධයට කැප කළ අති විශාල ධනස්කන්ධය අද දවසේ සංවර්ධනය සදහා යෙදවෙන්නේ නම් එහි ප්‍රතිපල ජනතාවට දැනිය යුතුය ; ඔවුහු විදිය යුතුය. පාන් ගෙඩියක හෝ මිල අඩු නොවන්නේ නම් අඩුම තරමින් විරැකියාව හෝ අඩු විය යුතුය. එහෙත් සිදුවන්නේ බඩුමිල , විරැකියාව පමණක් නොව ඇමතිවරුන් සංඛ්‍යාව පවා වැඩි වීම පමණය. රටේ සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකුට පය තබන්නට නොහැකි නම් නෙලුම් පොකුණු ඉදි වී කුමකට ද…? හාමතින් පෙළෙන නිසාම පාසල් යා නොහැකිව දරුවන් දස දහස් ගණනින් සිටින රටක අධිවේගී ගමන් මාර්ග ඉදි වී කුමකට ද …? පාසල් සිය ගණනින් වැසී යන රටක ආසියාවේ විශාලතම කුලුණු ඉදි කර කුමකට ද…?

“ නිදහස ” යන වචනය එදා මෙන්ම අදත් සියලු කල්හිම පාලකයන් අපේ ජනතාව ගොනාට අන්දවන්නට යොදා ගන්නා ඔවුනගේ දේශපාලන ශබ්දකෝශයේ තවත් එක් වචනයක් පමණකි. එහෙත් යුගයේ ඛේදවාචකය වන්නේ සිදුවීම් පෙළ ගැසෙන තෙක් බලා සිටීමේ ආස්වාදය අද දවසේ අපේ චන්දදායකයන් සිය කැමැත්තෙන්ම විද දරා ගනිමින් සිටීමය. මේ සියලු සිදුවීම් සමුදාය දේශපාලන පක්ෂ රාමුවෙන් මිදී සිය හදවතින්ම අර්ථ විවරණය කර ගත හැකි වූ දිනයක දී රටට පමණක් නොව තමන්ගේ හදවතට ද සැබෑ නිදහසේ අභිමානය භුක්ති විදිය හැකි වනු ඇති බව නම් නොකියාම බැරිය.